Miesblog

Ontmoetingen

2011-10-10T21:47:00.000+02:00

Soms kom je zomaar mensen tegen. Ik ben geen type dat snel ergens op een bankje gaat zitten. Met het mooie weer, na een fietstocht met mijn "nieuwe" fiets, deed ik dat toch even. Daar kwam een man aan, al lang niet meer "piep", eerder "stok". Hij "rollatorde" naar mijn bankje en ging erbij zitten. We raakten aan de praat. Meneer was ondanks zijn negentig lentes nog zeer bij de tijd. Net vanuit Groningen hier komen wonen, dichterbij de kinderen.

Politiek, de nieuwe dierentuin, de toestand in de wereld, leven en dood.. Alles kwam voorbij. Dagelijks 10 kilometer wandelen; hij draaide er zijn hand niet voor om. Peinzend staarde hij naar de mensen in de winkelstraat, zijn ogen een beetje dichtgeknepen tegen de zon. Na een half uurtje stond hij op. Met een handgebaar groette hij me, zette de rollator in de goede richting en stapte met ferme pas weer richting het wooncomplex waar hij zo'n mooi uitzicht had.

Nog geen week later op hetzelfde bankje; een "jongedame" van 85. Ook weer gesprekken, en ook weer dat kordate. Misschien trek ik het oude deel van Emmen aan door op dat bankje te gaan zitten? Ik hoor in elk geval mooie verhalen. Mooi oud geworden mensen, goed bij de tijd, genietend van de najaarszon de wereld beschouwend. Ik zou ervoor tekenen om ook zo te worden...

Liberté !

2011-07-14T22:55:00.002+02:00

Het is vandaag 14 juli, voor de Fransen een nationale feestdag. Quatorze Juillet, dat was een jaar geleden ook de dag dat ik een papier tekende waarmee ik bevrijd werd van een jarenlang dienstverband met een club waar ik me al lang niet meer thuisvoelde. Ik kon me uit de naad lopen en me uitsloven, het was nooit goed. Zoiets bevordert de "arbeidsvreugd" niet erg, om het voorzichtig te zeggen. Voor mij was het een bevrijding van een paar maanden waarin ik na en tijdens een gebroken enkel ook nog eens met depri gevoelens kampte vanwege de hele heisa, en een jaar of drie waarin mijn verlangen daar afscheid te nemen steeds groter werd.

Liberté, égalité, fraternité. Vrijheid, gelijkheid, broederschap.. Pas nu zie ik dat het dus ook anders kan. Het kostte me een jaar om erover te bloggen, maar ik vond vandaag een passend tijdstip. Geen van de drie begrippen ervoer ik op mijn werk. Ik relativeer dat nu een beetje, maar ik ben blij dat ik er nu weg ben.

Mijn vakbondsman die me al die tijd bijstond vroeg me na afloop op weg nar zijn auto hoe ik me voelde. Ik lachte en riep "Liberté"! . Dat moest ik nog wel even uitleggen, maar hij begreep snel hoe ik me voelde. Free at last, om een andere historische figuur te citeren. Pas in oktober kwam officieel een einde aan mijn dienstverband, maar toen had ik al zoveel afstand genomen dat ik nu minzaam glimlachend de oud-collega's bezie. De meeste zijn van een nieuwe lichting en kennen me niet meer, en ik laat dat zo. Ik moet toegeven dat ik een paar zetjes nodig had, maar ik zeg nog steeds dat het het beste is dat me kon overkomen. Ik heb een half jaar stil gestaan, als ik mijn virtuele geschiedenis bekijk, heb ik niets gedaan omdat dat thema overheerste.
Je leert ermee omgaan, erbovenuit te groeien. Ik ben mijn eigen baas.

Ik schnabbel nu weliswaar van alles bij elkaar om de eindjes aan elkaar te knopen, maar alles beter dan thuis zitten.Jammer genoeg nog niet zoveel dat ik de WW niet meer nodig heb,maar wel lekker veel uren. En zelf gedaan, omdat ik van thuis zitten simpel word.

Morgen reis ik weer af naar de Achterhoek om een paar dagen bij Zwarte Cross te werken. Lowlands staat op het programma. Oproepcontracten zat.. Ook genoeg werk laatste tijd, ik voel me gewaardeerd en geaccepteerd op de locatie waar ik mijn nachten doorbreng als beveiliger. Dat werd laatst bevestigd in een voortgangsgesprek waar ik twee dagen over liep te sappelen, maar waar ik met een grote grijns weer uitkwam. Zo kan het dus ook..

Visit Britain

2011-05-29T20:44:00.001+02:00

Morgenvroeg (erg vroeg) gaat de wekker.
Het moest er eens van komen; uw blogger gaat Londen bezoeken. Wel via een omweg; met de bus naar Calais en dan "de boot in". Voordeel is wel dat we de white cliffs of Dover zien, als het weer meezit. Verder op het programma; Buckingham Palace, Windsor Castle, de Thames en de Tower of London, wisselen van de wacht.. En voor mij: Engels bier, bacon and eggs, Engelse humor, de Union Jack in plaats van de Union fiets, en vreselijk de toerist uithangen. Ik heb er zin in en ben over een weekje terug.. We'll meet again!

Concert

2011-05-27T18:42:00.000+02:00

Ik doe al jaren mee aan de Postcodeloterij, sinds ik merkte dat de postcodekanjer in mijn wijk viel en ik als "visser achter het net" mijn vangstquotum niet haalde terwijl de buren dagenlang in de olie waren van alle champagne die door de feestvreugde vloeide. Bittere teleurstelling was mijn deel. Toch toegegeven aan de verleiding, en mee gaan doen. In die jaren dat ik meedoe heb ik (per lot) 2 x de ijsprijs gewonnen (ik houd niet zo van ijs) en 3 memoryspellen, 4 kaarften voor Duinrell, kaarten voor wat vroeger Ponypark Slagharen heette (de enige pony's doe over waren belandden op de barbeque) en nu dus kaarten voor André Rieu in de Amsterdan ArenA.

Nu had ik daar best heen gewild met een vriendin die dat dus wèl leuk vindt, maar ik had al toegezegd om twee nachten bij Pinkpop te werken voor de Zeeuwen van de beveiliging waar ik ook oproeper ben. NU ben ik voor belangstellenden al 2 kaarten kwijt, ik heb er nog 4 over. Iemand zin om de schöne Blaue Donau weer eens te horen en mee te hossen? Niet allemaal tegelijk!!

Off topic: ik wil wel eens een clip vanuit Youtube bijvoegen hier, maar geen idee meer hoe dat moet. Kan iemand me tips geven?

's Nachts

2011-05-27T18:30:00.002+02:00

Sinds enige tijd draai ik dus nachtdiensten. Tegen elven los ik de late dienst af en vervolgens zit ik negen uur moederziel alleen in een oud pand dat als opvanghuis dienst. Jongeren maar ook volwassenen die daar hun leven tijdelijk leven. Dat betekent af en toe als duvelstoejager fungeren als het om 2 uur nog niet stil is en het spul de volgende dag naar school moet. Een ronde binnen en buiten lopen, hopen dat het pand niet instort. Het vreemde toeval wil dat ik "vroeger" in hetzelfde pand heel wat voetstappen heb gezet toen er asielzoekers waren gehuisvest. Nostalgie. Soms als ik in het holst van de nacht door het huis dwaal, hoor ik in gedachten stemmen en zie gezichten van mensen en kinderen die al zeker twintig jaar elders zijn, doorgereisd of hier gebleven.
Tegen vijf uur vertrekt de eerste trein, hoor ik de bellen, en weet ik dat de nacht er bijna op zit. Alle tijd om tot diepe gedachten te komen..of minder diepe..

Een ritme ontwikkelen; tegen kwart over acht naar bed en tegen drie uur weer op. Yeah right. Vandaag deed ik pas om vijf uur mijn ogen weer open. Dag naar de Filistijnen en zometeen weer aan de bak. Gelukkig daarna meer dan een week vrij; in het weekend mijn koffer pakken voor een midweek naar Londen! Maar daarover later. Want logrevival of niet; ik heb de smaak te pakken!

Mladic

2011-05-26T22:30:00.000+02:00

Het beste nieuws sinds tijden (of het moet de kwestie Bin Laden zijn) las ik vanmiddag toen ik na de nachtdienst wakker werd. Na jaren steggelen en "bijna arrestaties" hebben ze hem gepakt; Ratko Mladic. De laatste echt grote oorlogsmisdadiger uit de oorlog in voormalig Joegoslavië. Het collectieve schuldgevoel van Srebrenica ligt nog erg aan de oppervlakte bij de jongens die destijds deel uitmaakten van Dutchbat.

Indertijd werkte ik met asielzoekers. Je kon op je vingers natellen wanneer welke groep naar Nederland zou komen. De ene na de andere brandhaard ontwikkelde zich. Wachtkamers vol Bosniërs, waarvan de hoogst opgeleide mensen zich als tolk opwierpen. Uit pure interesse begon ik hun taal te leren. Woordje voor woordje, zin voor zin. Het liep uit de hand, en na een jaar zat ik bezwaarschriften te vertalen en hele gesprekken te voeren in het Servo-Kroatisch. Ik raakte er erg bij betrokken toen ik de verhalen hoorde die loskwamen toen ze me gingen vertrouwen.

De verhalen uit de eerste hand van mensen die Srebrenica overleefden maar hun mannen en zonen moesten achterlaten, de beelden op TV van Karremans die "only the piano player" was, de blikken in de ogen van mijn cliënten waar ik soms niet van sliep, ondanks dat ik een professionele afstand kon bewaren.. Alles kwam boven toen ik dit nieuws hoorde. Kennelijk is in Servië het politieke klimaat er rijp voor.

Binnenkort mag hij "gezellig" met Karadzic schaken in Scheveningen. Er zitten nog meer politieke scherpslijpers uit die tijd, een republiekje van oude mannen dus. Mladic, het betekent "jongeman" in het Servisch. Dat was eens, een oude man is nu gearresteerd, opgejaagd wild, oud en moe.

Een grote groep mensen kan het leed dat ze is aangedaan nooit vergeten, maar wel alvast weer voorzichtig naar de toekomst kijken. En dat is het beste nieuws sinds jaren. Gerechtigheid. Een hoofdstuk wordt afgesloten. Ergens ook in mijn hoofd.

Gyros 555

2011-05-25T18:30:00.000+02:00

Vandaag was ik even in het centrum. Na wat shoppen vond ik mijn favoriete douchegel niet meer bij Etos, die zijn me dus als klant kwijt. Hoewel mijn eigen economische situatie niet erg rooskleurig is, moet de plaatselijke economie wel blijven draaien. Bij de andere drogist was mijn favoriete product in de aanbieding; 2 voor de prijs van één!.

Omdat er ook nog gegeten moest worden besteedde ik de uitgespaarde euro's aan de Griekse economie. Eerlijk is eerlijk, ze zitten daar in de penarie, dus openden de Grieken onlangs een eethuis in het Emmense. Gek als ik ben op Gyros Pita met Zaziki en wetend dat ik dat eigenlijk nergens anders kan krijgen behalve even over de grens, heb ik dus mijn bijdrage geleverd. Beschouw het maar als een soort "Gyros 555"

Kom er maar in Geert W.!

Dag Sinterklaasje

2011-05-24T21:17:00.002+02:00

De afgelopen week gonsde het van de geruchten; een extra Sinterklaasjournaal op de TV, vèr voor de Goedheiligman in Nederland was gearriveerd. Spanning en sensatie natuurlijk. Maar ook; ouders op Twitter die zich afvroegen hoe ze een eventuele "machtswissel" aan hun kinderen uit konden leggen die nog diepgelovig waren. Hetzelfde Twitter knapte uit zijn/haar voegen toen ik de "hashtag" #Sinterklaasjournaal toevoegde. De ene "overload" waarschuwing na de andere verscheen in mijn timeline. Eindelijk was het zover. Met een beker chocolademelk en een uit de krochten van mijn keukenkast opgediepte chocoladeletter B (van Bram) zag ik dat Dieuwertje Blok en Bram van der Vlugt aan de onzekerheid een eind maakten. Bram was hulpsinterklaas af. Hij was jaren de naaste en meest bekende stafmedwerker van Sinterklaas geweest. Die staf hing hij nu aan de spreekwoordelijke wilgen. Het grote boek mocht hij houden, hoewel hij daarmee wel de aandacht van het college bescherming persoonsgegevens trok. Gelukkig is Bram altijd een kei in geheimhouding geweest.

Natuurlijk bestaat Sinterklaas. Daarover is geen twijfel mogelijk. Het is zelfs één van de weinige (letterlijk) geloofwaardige bisschoppen. En ondanks dat mijn nichtje van bijna 4 nog niet kan lezen moet je voorzichtig zijn met dit soort verhalen. Ik ben dan ook nooit van mijn geloof gevallen. Het enige dat me deed twijfelen was de verschijning van een "hulpsinterklaas" op een naburige school, terwijl ik wist dat de "echte" nog 2 klassen moest afwerken op mijn eigen school. "Nepperd" riep ik, intussen wat meer vaart makend om de roe van Piet te ontwijken (die had 'ie toen nog).

Vele jaren later werkte ik met asielzoekers. De werkgroep die zich voor deze mensen inzette, die in een plaatselijk pension gehuisvest waren had een idee; Sinterklaas komt op bezoek. Destijds bestond die groep mensen uit Afrikanen, Polen en een verdwaalde Roemeen. De mate van inburgering was nog zo laag, dat ze de man "achter de baard" niet herkenden (dat was uw blogger namelijk) en een echte bisschop zagen. Een paar Roemenen knielden, en enkele Zaïrezen sloegen een kruis en wilden de ring-met-nepsteen die ik droeg,kussen. Dat ging me toch te ver.
"Lève-toi mon fils" (sta op, mijn zoon) zei ik in mijn beste Frans, met verve mijn rol spelend.

Als Gereformeerd opgevoede jongeman was ik toch even in verlegenheid gebracht. gelukkig kregen ze snel door dat Sint vooral voor de kinderen kwam, en kon het feest doorgaan.

Daar moest ik aan denken toen ik Bram op TV zag,in een geweldig één-tweetje met Stefan de Walle, de nieuwe "CEO" van de BV Sinterklaas. Zoals hij zelf zei: per jaar een keer of dertig "achter de baard" is geen sinecure. Het stokje (of beter gezegd het stafje) is overgedragen. Een stuk jeugdsentiment is afgesloten. Ik word oud!

Dag Bram, dankjewel voor alle jaren Sint-plezier.

En Stefan;

Succes!

Blogrevival en politiek

2011-05-23T23:21:00.000+02:00

Ook ik heb me aangemeld voor een Blogrevival, die door een aantal bloggers van het eerste uur werd voorgesteld. Zat van alle kleine microblogjes op Twitter is er een initiatief geboren om deze week weer eens ouderwets te bloggen. Na het 100 x verkeerd typen van een wachtwoord dat ik al twee jaar geleden gewijzigd had, kon ik in mijn blog scherm komen. Twijfel aan wat ik zou schrijven was de volgende stap. Wat maak ik nou helemaal mee? Over mijn werk kan ik niet veel schrijven..

Politiek dan maar? Ja! De Eerste Kamer is gekozen en Wilders kraait voorzichtig victorie. Geen meerderheid, maar doordat VVD als een windvaan zijn principes aan de SGP heeft verkocht omwille van het Torentje zit er een goede kans in dat een hoop onvriendelijke en populistische wetsvoorstellen door de Senaat worden geloodsd. Jammer, maar helaas; de tijdgeest, meneer, mevrouw, "het volk" mort. Griekenland en de euro, geblaat voor de bühne, Uitgesproken WNL port nog eens in de gulden-nostalgie.. toegegeven, de biljetten waren spannender en mooier dan de eurobiljetten, maar een weg terug is er niet.

Hoe denk ik over de toekomst? Ik vrees dat er nog veel meer geblaat gaat worden en dat de kudde schapen er als kippen zonder op achteraan loopt. Daarmee kan ik makkelijk een bruggetje naar het landbouw beleid slaan, maar dan komt dit blogje niet af. Verdenk me niet van haarscherpe analyses, maar ik maak wel zorgen over waar we naartoe gaan...

Werk

2011-05-18T20:36:00.000+02:00

Hier eindelijk weer een update van mij. Over werk. Werk is iets dat je hebt of niet hebt, of bijna denkt te hebben en toch niet krijgt. Hoe dan ook; het kan verkeren.
In december vorig jaar was ik begonnen bij een huiswerkinstituut, waar ik een proefplaatsing tekende samen met het UWV. Ik zou voor drie maanden aan de slag met behoud van uitkering, waarna ik een halfjaarcontract zou krijgen. Al vanaf het begin kon ik "snuffelen" aan de organisatie. Dat snuffelen mondde uit in wc's poetsen en kantoren stofzuigen en dweilen. Na 2 maanden heb ik maar eens aan de bel getrokken. Voor schoonmaakwerk ben ik niet te beroerd, maar ik werd niet als studiecoach ingezet zoals beloofd was. Na een hoop vijven en zessen kon ik bijles Engels gaan geven aan een VWO leerlinge van 18 jaar. Clevere tante, maar wat onzeker na slechte resultaten op school. Samen hebben we haar Engels bijgespijkerd, en ik kwam tot de conclusie dat niet alleen talen mijn grote hobby zijn, maar dat ik ook talent heb om mensen iets bij te brengen.

Ik heb het met plezier gedaan, maar het waren maar 2 uurtjes per week, en de beloofde baan bleef uit, tot bleek dat steeds meer collega's er de brui aan gaven omdat ze gewoon niet betaald werden. Eind van het liedje was dat ik mijn UWV werkcoach inlichtte die acuut de stekker eruit trok, iets wat ik ook al had gedaan.

Solliciteren dan maar weer. Na een aantal maanden zag ik een vacature voor beveiliger in de regio Assen, bij een bedrijf in Apeldoorn. Oproepkracht, dat wel, maar baat het niet dan schaadt het niet. Een telefoontje was genoeg, en nadat ik mijn CV had gemaild tijdens dat telefoongesprek kon ik meteen diezelfde week komen, Ik toog dus welgemoed naar Apeldoorn met trein en bus, en al OV chippend kwam ik op het kantoor aan. Goed gesprek gehad, en meteen een paar papieren ondertekend,waarna een dag later mijn contract in de bus, en inmiddels al een stuk of 8 nachten op diverse locaties gedraaid. Rustige nachten in een opvanglocatie voor minderjarige asielzoekers, inmiddels vlakbij huis, dus geen gevaarlijke autorit meer na de nachtdienst. Ik draai nog niet genoeg uren om mijn WW kwijt te raken, maar het aantal uren stijgt gestaag. Ik tel de uren die voorbijkruipen terwijl in het huis de rust van de nacht zijn intrede doet. De ene nacht gaat me gemakkelijker af dan de andere, maar elke keer weer ben ik blij dat het acht uur is, de aflossing komt, en ik mijn bedje in kan schuiven. Er is weer wat stabiliteit teruggekeerd, al weet ik niet of ik dit nog jaren ga doen.

Afscheid van oma, 1914-2010

2011-01-08T22:27:00.004+01:00

De jaarwisseling 2010-2011 is één om nooit meer te vergeten.

Onderweg naar mijn ouders om daar 2010 uit te luiden, werd ik gebeld door mijn vader. Mijn oma, van ruim 96 jaren, was kort daarvoor toch onverwacht overleden. Zoals haar wens was; rustig inslapen en niet meer wakker worden.Een beetje verdwaasd liep ik verder naar hun huis, terwijl mijn ouders inmiddels afgereisd waren naar de stad waar oma woonde. Met mijn broer heb ik daar een beetje onwerkelijk Oud en Nieuw gevierd, de buren een hand gegeven om middernacht, en daarna het huis afgesloten.
Bij broer nog een fles bubbels opengetrokken en herinneringen aan haar opgehaald.
Twee weken geleden was de begrafenis. Een mooie afsluiting van een lang leven, het begin van een herinnering. Het is moeilijk voor haar kinderen, mijn moeder, ooms en tantes, maar het is goed zo. Zesennegentig. Ik proef dat getal en denk na over wat oma allemaal heeft meegemaakt, en over de verhalen hoe hard het leven was voor een meisje van 13 of 14 dat moest werken en "kachels poetsen" zoals oma het noemde. Bikkelhard, dat leven. Het heeft zijn weerslag gehad op haar latere leven. Een leven dat wij ons niet kunnen voorstellen. Een leven dat nu voorbij is.
Het is goed zo..

Muziek

2010-12-28T16:54:00.003+01:00

Al jaren luister ik tussen Kerst en Oud en Nieuw naar de Top2000 op radio 2.
Hoewel dit jaar de ene na de andere "Wikileaks" onthulde hoezeer de lijst gemanipuleerd is en braaf gehouden wordt, weerhoudt het mij er niet van, te luisteren tot in de kleine uurtjes. Intussen met gelijkgestemden chatten over de muziek, en als ik de deur uit moet om boodschappen te doen,plug ik de oortjes in mijn mobiel en wandel op het ritme van oude bekende nummers stevig door de sneeuw, die hier nog overvloedig ligt. Even naar de kapper, coupe "bontmuts nodig" laten knippen, even krantje naar mijn ouders brengen,en dan snel weer naar huis. Onderweg nog een vuurwerktoerist de weg gewezen naar de kampeerhal van mijn buurman Na de kerstdagen vind ik het altijd wel erg sfeervol. Eigenlijk wilde ik nog naar de studio, maar daar staan rijen mensen om alleen maar een blik naar binnen te kunnen werpen, dus kijk ik maar live via de webcam of "Cultura". In tegenstelling tot vorig jaar heb ik geen late en nachtdiensten meer. Wel vakantie, en we zien volgend jaar wel weer. Voorlopig heb ik het wel naar mijn zin..

PC

2010-12-16T15:17:00.001+01:00

Het werd de hoogste tijd.

In 2006 had ik gespaard en een nieuwe PC gekocht. Jaren deed hij het prima, af en toe een update en schoonmaken, en je kon er weer mee verder. Tot voor kort. Ineens kreeg ik rare meldingen, startte de machine traag op, en trok hij mijn fonkelnieuwe breedbeelsscherm niet meer. Na wikken en wegen heb ik de kast bij de IT-man achtergelaten, die het oude spul eruit sloopte en er weer een "Ferrari" van maakte. Indertijd was 512 Mb intern geheugen voldoende, nu zit er 4 Gb in, nieuw moederbord, processor, enzovoorts. Het geheel zat in een klein plastic zakje, en in feite heb je daar een nieuwe PC in je hand. Eindelijk kan ik weer snel mailen, start de machine in een oogwenk op, en is 'ie gewoon heel stil geworden. In de toekomst zou een laptop ook wel mooi zijn, maar voorlopig ben ik dik tevreden!

Terug

2010-12-16T14:20:00.003+01:00

Beste blogvrienden die het hier af en toe nog volgen,

Ik ben er weer. Ik weet niet voor hoe lang, maar ik vond het sinds april welletjes, en had er grondig de blog-brui aan gegeven. Er zijn sindsdien veel zaken veranderd en gebeurd. Nadat we besloten hadden dat het samenwerken lang genoeg (8 jaar) had geduurd, heb ik de laatste stappen in het kantoor van mijn werk gezet. Nadat in juni mijn voet uit het gips kwam heb ik eigenlijk niet meer gewerkt, en ik had er voor die tijd eigenlijk al grondig genoeg van dat ik me niet meer kon ontwikkelen en klein gehouden werd. Opgelucht liet ik het zooitje achter me.

Consequentie was wel dat ik nu klant bij het UWV ben, en financieel ondersteund word door het Rijk. Na een onsuccesvolle sollicitatie bij het COA in Emmen, ging ik enkele netwerkgesprekken aan. Na veel vijven en ook zessen kon ik met behoud van WW proefgeplaatst worden bij een instituut dat o.a. huiswerkbegeleiding en bijspijkeren van leerlingen met leermoeilijkheden als specialiteit heeft. Ik werk er net drie weken, en ben met een soort snuffelstage bezig. Ondertussen heb ik ook al een leerling begeleid die met Engels moeite heeft, iets waarvan ik niet eens wist dat ik het kon, maar veel enthousiasme oplevert aan beide kanten. De toekomst is niet helemaal duidelijk, maar ik ben weer aan de slag en hoop me hier wel te kunnen ontplooien. Het wordt in elk geval fanatiek gestimuleerd! Wordt vervolgd dus.

Pootje zeer (alweer?)

2010-05-04T23:02:00.004+02:00

Ja alweer!

Dit is wel een feuilleton aan het worden vrees ik.
Twee weken geleden begaf ik me tijdens een zomerse zondag met een erg leuke dame in het centrum van Emmen. Na een terrasje en ettelijke wijntjes wilden we iets gaan eten. Omdat we bij de pizzeria niet terecht konden en we wel zin in Chinees hadden liepen we even wat verder. Nadat ik even in een etalage had gekeken liep ik de stoep weer op. Even onderschat; ik zwikte over de rand, de enkel klapte dubbel en ik schampte nog even een voorbijrijdende auto. Ik ging als een zoutzak; vol gestrekt. Al snel voelde ik de enkel opzwellen en wist; foute boel!. Nu heb ik enkels van rek-elastiek en meestal sta ik wel weer op, maar dit was minder. Na wat vijven en zessen werd ik door vriendin thuisgebracht. De volgende dag maar even naar de dokter, die het net als ik niet vertrouwde. Door ervaring wijs geworden had ik paspoort en ponskaart van het ziekenhuis meegenomen. Na uren wachten werd in het ziekenhuis een foto gemaakt. Weer uren wachten; er werden wat paracetamolletjes in gestopt, ik had amper pijn. Eind van het liedje: gips-spalk en krukken. Ik had daar sinds 1983 niet meer op gelopen maar ik had al gauw weer routine.

Intussen loop ik alweer twee weken in huis rond met die dingen, en er wordt voor me gezorgd met eten enzo, want koken op een bureaustoel die in de keuken staat is wat gevaarlijk. Ontbijt: 's morgens koffie zetten, in de thermoskan gieten, goed dichtdraaien, mok en broodjes erbij en dan in een tas om mijn nek naar de kamer lopen. Douchen: zak om het onderbeen, dicht tapen en gaan, wel op een plastic tuinstoeltje zittend, maar best relaxed :-) De was doe ik zelf wel, in de kast leggen is wat lastiger maar er komt elke dag wel iemand langs.

Vandaag eens naar het ziekenhuis gebeld; loopgips zou deze week gezet worden maar ik had nog geen oproep. Na wat aandringen werd die direct voor donderdag gemaakt.
Daarna kan ik weer wat meer uit de voeten; ik kan dan ook weer aan het werk. Loopgips is geen surveillancegips, dus dat worden denk ik baliediensten.
Alles beter dan thuis zitten .. De komende 6 weken ben ik wel even onder de pannen denk ik.. Ach, ook daar wen ik wel weer aan..

Verkiezingen!

2010-03-04T12:15:00.004+01:00

Natuurlijk ben ik gaan stemmen gisteren.
Het stembureau was om de hoek, en op weg nar het werk kon ik mijn stem kwijt. De commissie bestond uit mensen die mij kennen, maar toch moest ik mijn ID laten zien. Het was in orde, en ik kon "ouderwetsch" met het rode potlood stemmen. Het was niet gelukt om collega's over te halen te gaan stemmen, want "het maakt allemaal toch niks uit" was hun argument. Wel hadden ze grote woorden over hoe het wel moest.
Tja, niet stemmen is ook niet zeuren zeg ik maar..Al heb ik dat wat diplomatieker uitgedrukt natuurlijk.

Na een drukke werkdag was ik pas tegen half acht 's avonds thuis. Na snel douchen, omkleden en eten stapte ik op de fiets naar het gemeentehuis, waar in het Bruggebouw (dat nu is omgebouwd tot ontvangsthal) een soort politiek café werd georganiseerd. Ik vind politiek erg interessant. Het hele politieke spectrum van Emmen was aanwezig, en een aantal kende ik persoonlijk. Drankjes waren gratis, zodat de stemming er al goed in zat. Er was dus wel "reuring" zoals dat in Drenthe heet. De razende reporter in de familie, mijn broer(tje) mocht de lijsttrekkers interviewen en wat analyses geven voor RTV Drenthe. Deed 'ie goed! Hij kwam prominent in beeld op een groot scherm, terwijl de uitslagen binnenliepen. Leuk werk. Intussen met wat bekenden netwerken, en wat foto's maken. Interessante ontwikkeling in de gemeente is "Wakker Emmen" een protest partij die ik niet veel gaf, maar die verpletterend won en derde partij naast PvdA en VVD werd. Tja.. de jonge hond die de lijst van de partij trekt keek bedremmeld en geschrokken toen hij door de PvdA lijsttrekker voor coalitiebesprekingen werd uitgenodigd. Je roept hard dat de dierentuin niet uit het centrum weg mag en dat de nieuwe dierentuin teveel geld kost (en je kijkt niet naar de toekomst) en je wint. En dat voor een protest partijtje. Het zal mij zeer benieuwen..Concrete plannen hebben ze niet, en ervaring moeten ze nog opdoen. Met vijf zetels kunnen ze een factor van betekenis vormen.

Al met al een geslaagde avond. Grappig was, dat ik mensen uit alle hoeken van de raad kende, van welke politieke kleur ook. Een praatje met een oud collega die CDA'ers is. Iemand uit de PvdA steunfractie, een SP'er, een Groen Linkser en iemand van de Ouderenpartij. Als ik ooit eens twijfel aan hoeveel mensen ik ken, dan denk ik hieraan terug.

Omdat de temperatuur behoorlijk op begon te lopen, wellicht door de emoties of de hoeveelheid alcohol en warme hapjes van de plaatselijke Kwalitaria, besloot ik nog voor de definitieve uitslag te vertrekken. Dat duurde nog een half uur, bij de deur de SP gesproken over de uitslag, halverwege een paar collega's getroffen.. Eindelijk kon ik de fiets pakken en vertrekken. Het was een geslaagde avond!

Bloot?

2010-02-08T11:53:00.004+01:00

Nou breekt me de klomp!

In een tijd dat het misbruiken van dieren wordt verboden (dus er worden ook geen mieren meer gen***, laat staan muggen gezift)en porno met Bello al helemaal taboe wordt, kwamen broer en ik bij de plaatselijke supermarkt een aanbieding tegen waar (om in stijl te blijven) de honden geen brood van lusten, en die bij de wilde spinnen af is. Ik moet eerlijk zeggen dat me de lust vergaat als ik die beestjes zie, want ik vind ze spuuglelijk. Als kind heb ik hele kuddes cavia's gehad, die oud of minder oud werden, al naar gelang het voer dat ze kregen en of ze verkouden werden. Als er een caviaboom had bestaan dan zou die achterin de tuin van mijn ouders hebben gestaan, zoveel liggen er. Op mijn flatje heb ik geen huisdieren. Een kat kan geen kant op en zou een slome flatkat worden, en zols een buurman van 3 hoog zijn bullterriër op de armen naar beneden zeult wil ik ook niet. Als ik een voorkeur zou mogen uitspreken dan zou Marianne Thieme wel bij mij in mogen trekken, al was het maar om de vliegen en huisspinnen buiten te zetten (onder andere).

Nee echt, ik vind het een schandaal.. Broer moest vluchtig een foto maken, bijna de bedrijfsleider op zijn nek, die natuurlijk wel wist hoe fout hij zat.. vandaar de onscherpte. Bijna een verzetsdaad tegenwoordig, zo'n actie, gezien de politieke ontwikkelingen die spelen.. Kijk en huiver! Zeg nou zelf, dit kan toch niet? Ik roep de omaatjes en huismoeders op om in actie te komen en wollen truitjes voor de beestjes te breien..

Streektaal

2010-02-01T20:54:00.002+01:00

Moi!..

Merkwaardige begroeting zult u denken, waarde lezers en medebloggers. Dat zit zo:

Ik las op het wereldwijde web een stukje over de aanstaande uitreiking van de Dagblad van het Noorden Streektaalprijs 2010. In eerste instantie dacht ik; "wat moet ik daarmee?" Ik ben namelijk 43 jaar geleden als "import" van een Groningse vader en Overijsselse moeder ter wereld gekomen, en geen van beiden sprak dialect. Opgroeiend merkte ik dat ik een "buitenbeentje" was omdat ik het Drents niet beheerste. Veel klasgenoten spraken alleen dialect, en dat was en is nog steeds een handicap voor ze. Ik was altijd de "eig'nwieze". De voordrachtwedstrijd van "t Oal Volk", (de plaatselijke volksdansvereniging, uitblinkend in wervelende klompendansen)die op de lagere school werd georganiseerd vond ik verschrikkelijk. Doen of ik Drents sprak was niet aan mij besteed. Natuurlijk versta ik het wel, maar het boeide me nooit. Nadat een vriend me in de jaren '80 liet kennismaken met de roemruchte Pé Daalemmer en Rooie Rinus, leerde ik een andere kant van de "streektaal" kennen. Wat heb ik gelachen om de melige teksten, en in 2005 ben ik naar het nog roemruchtere concert in Martiniplaza geweest, waar ik merkte dat ook Groningers uit hun dak kunnen gaan. De Drentse coryfee Daniël Lohues gaf een prachtige gitaarsolo weg als gastartiest, en de sfeer zat er lekker in. Het bracht me er niet toe een cursus Drents of Gronings te gaan volgen. Ik spreek dus nog steeds Drents noch Gronings,al heb ik sommige woorden wel overgenomen van volbloed Groningers en Drenten. Zoals hij Drents spreekt en zingt vind ik mooi. Ik ben wel verkocht aan het Drentse land, maar ergens ben ik nog steeds import. Het is niet interessant. Als ik de gejaagdheid in het westen zie, ben ik blij om hier te wonen.

Terug naar het onderwerp: In 2010 zijn voor de streektaalprijs o.a. Daniël Lohues en "Voorheen de Bende mit Pazzipanten" genomineerd. Laatsgenoemde is een voortzetting van Rooie Rinus en Pé Daalemmer en van "De Bende van Baflo Bill". Voor de liefhebbers: klik hier

Naast typisch traditionele Drentse muziek ook aandacht voor de moderne muziek dus. Lohues heeft zijn 3e solo album "Allenig 3" op de lijst staan. Vorig jaar won deel 2.
Verder de regiosoap "Boven Wotter" die RTV Noord vorig jaar uitzond, en waar ik zelf een grote fan van ben, genomineerd. De "langlijst" is bekend, er vallen nog kandidaten af, de "shortlist" komt deze maand uit. Wat mij betreft een goede traditie, al kan ik niet alles waarderen.

Ik zou toch een stemadvies willen geven; Pé en Rinus zijn dit jaar onder wisselende namen al dertig jaar bijelkaar als artiesten.Ik voel toch een oeuvreprijs opborrelen, als eerbetoon aan de meerwaarde die de heren aan de streektaal hebben gegeven. Lees op de site een diepte interview met de heren..
Oja, hun onnavolgbare optreden in het Glazen Huis in "Stad" was een verhaal apart. 3FM wilde ze niet in het huis laten, geen tijd enzo, tot ze op de hoek van de Grote Markt een optreden gaven en het publiek zich massaal van de DJ's afwendden en begonnen mee te zingen. Ze waren daarna vlot binnen, want dat was bijzonder..

Vooruit; nog ééntje dan:

Kluns enzo

2010-01-11T17:36:00.003+01:00

Ik weet nu uit ervaring hoe een gekneusde rib voelt. Na in oktober ergens op station Mariënberg een trapje te hebben gemist maakte ik kennis met de zwaartekracht en kwam herad terecht. Linkerkant; rib gekneusd. Auw. Resultaat; voorzichtig hoesten, paracetamol slikken en kalm aan doen. Vrijdagmorgen; déjà-vu. 's Avonds had ik een date en het huis moest schoon zijn. Het foulard over de bank lag eraf, dus even weer echt gelegd. Tevreden wilde ik verder gaan, maar zag een lus van het kleed niet. Weer de zwaartekracht en een tafeltje dat als keiharde landingsbaan fungeerde. Auw. Rechterkant is dus aan de beurt. Doet het pijn? Alleen als ik lach dokter..(en als ik hoest, waarom krijg ik net nu kriebelhoest?) Opstaan uit bed is een operatie waarbij nagedacht moet worden. Weetn dat dit een week of vier duurt, ben er weer mooi klaar mee. Wel eerlijk verdeeld trouwens, binnen 3 maanden beide kanten..

Geluk bij een ongeluk was trouwens dat het huis al bijna schoon was en dat de bezoekende dame in kwestie mijn kookkunsten op prijs stelde.
Het rijden met de dienstauto gisteravond en het onderschatten van de sneeuwduinen bij het sportpark Meerdijk leidde tot een vastloper. Mijn jonge en klein van stuk zijnde collega lukte het niet om de auto uit de prut te duwen. Gelukkig waren er andere collega's in dienst die het wel lukte. Daar ga ik dus niet meer heen voorlopig. Het is maar goed dat ze voorlopig niet thuis spelen, er zullen eerst(sneeuw)bergen verzet moeten worden. Heb ik weer.

Ik ben toch nog wat huiverig achter het stuur nadat ik bij de eerste sneeuw met broer's auto een paaltje ramde na een slippartij. Gelukkig verzekeringswerk, maar toch niet fijn. Blikschade is te overzien. Broer lag daags daarna in het ziekenhuis en heeft daar tot de kerstdagen bijgetankt en langzaam van een longontsteking hersteld. December was een rare maand. Van bloggen kwam dus om deze redenen niets.

Laat ik er van uitgaan dat de "bad luck" voor deze maand genoeg is geweest..

Mobiele perikelen

2010-01-11T13:22:00.005+01:00

Ruim een maand na mijn vorige blogje ben ik weer present.
Of het nou nog mag of niet; iedereen die hier nog meeleest een goed 2010.
Ik ben de jaarwisseling prima doorgekomen, een korte dienst op Oudjaarsdag was snel voorbij, waarna ik mij in het feestgedruis kon storten.
Vandaag een dagje vrij. Ik merkte de laatste dagen dat mijn mobiele internet het had begeven. Na bij het plaatselijke NOKIA steunpunt een software update te hebben laten installeren deed het nog steeds niets. Helaas, ik moet Tele2 weer bellen.
De klantenservice heeft hele verhalen en een wachttijd. Na wat uitzoekwerk wordt gezegd dat ik de datalimiet heb overschreden. Daar heb ik al vaker discussies over gehad. Vorige keer werd ik gebeld en werd er overlegd, en bleek dat Tele2 ook niet helemaal duidelijkheid had over wat "excessief datagebruik" is. Dit keer bleek dat ze gewoon de internet-deur hadden dichtgegooid zonder verdere waarschuwing. Mijn opmerking dat ik dat niet klantvriendelijk vond werd grif beaamd. Dat het mijn goed recht is van provider te wisselen ook. Helaas kan dat in oktober pas.
Inmiddels zou ik na afsluiting en weer aansluiting weer moeten kunnen internetten, er staat een half uur voor, maar natuurlijk doet 'ie nog niets. Veel beloven en weinig doen. Ik ben klaar met Tele2. Wie heeft een goed advies over een andere provider voor mij?

Update: weer met klantenservice gebeld. "Neem maar een nieuwe bundel, kost u maar vijf euro meer per maand" was het devies. Ik ben vriendelijk doch overtuigend uit mijn slof geschoten waarna ik schielijk zou worden doorverbonden met een hoger echelon. Meteen daarop werd de verbinding verbroken. Ik heb netjes tot 500 geteld en weer gebeld. Klacht ingediend. Datalimiet van 20 Mb verstookt in 11 dagen, terwijl ik daarvan ruim 5 niet kon internetten op mijn mobiel? Kom nou, compensatie wil ik!.
Morgen kan ik er weer op zei de dame van de helpdesk vlot, en het probleem lag bij Tele2, mijn data waren nog lang niet opgebruikt. GPRS lag eraf, ze zou het doorgeven. Vijf euro compensatie voor de dagen dat ik offline was is me toegezegd. Ik wacht het af en moet het allemaal nog zien.. Wordt vervolgd..

Gesleep

2009-12-04T12:49:00.006+01:00

Vriendin V. gaat verhuizen. Van Groningen ("Stad") zoals ze dat hier zeggen, naar het mooie Limburgse land. Daar zit één of andere goeroe waar ze graag dichtbij wil zijn. Ik ben er nog steeds nuchter onder. Doe maar gewoon.. Ze liet weten dat ze een monitor over had, 19 inch en nog puik. Geen flatscreen, maar een flinke slag groter dan mijn 17 inch. Ik ben er dus maar naartoe gereden gister. Het gevaarte stond al klaar op een karretje, en ik prees de lift die het flatgebouw bezit. Met wat gesjouw heb ik het in de auto gekregen..wat was dat geval zwaar! Tot mijn verdriet was het betaald parkeren tot negen uur, en ik had geen kleingeld bij me. Omdat ik maar al te goed weet dat een parkeerbon pijn doet, ben ik eigenlijk tegen beter weten in naar de parkeerautomaat gelopen.. Tot mijn verbazing stond er nog een grijpstuiver op mijn chipknip. Ik mocht een uurtje blijven, en toen rammelde onverbiddelijk de wekker op mijn mobiel..

Naar huis gereden en het ding zowaar met het zweet op de rug vier trappen op gekregen zonder brokken. Het installeren nam meer tijd in beslag. Mijn computermeubel was niet berekend op de grootte van de monitor, en zo design als het ding ook is, de glasplaat paste nèt niet. Na veel verstellen en sleutelen lukte het nog niet. De monitor had ik inmiddels al vier keer van het meubel gehaald en weggezet en weer teruggezet. Zo ging het niet lukken. Ik moest iets hebben om het op te hogen. In een kast vond ik studieboeken uit een grijs verleden, verouderd en stof verzamelend, maar wèl A3 formaat. Het werkboek Titelbeschrijven, Sorteren en Formele Ontsluiting (nee dat is wat anders dan bij een bevalling) onder de monitorvoet tilde hem letterlijk naar een hoger plan. Zo kon de glasplaat er nèt onder geschoven worden. Tevreden en bezweet keek ik naar het resultaat. Na de kabels te hebben aangesloten deed hij het ook nog. Wel zo fijn, anders had ik opnieuw kunnen slepen.

Nu nog een nieuwe systeemkast met meer mogelijkheden erin, en vooral sneller, zodat ik niet een kwartier hoef te wachten voor mijn pc opgestart is..

Prikacties

2009-12-02T14:23:00.004+01:00

Ruim een week geleden stond ik twee dagen in Assen en Emmen, om het verkeer tijdens de vaccinaties tegen de "Mexicaanse griep" in goede banen te leiden. Als je je bedenkt dat in Assen ruim 5.000 en in Emmen rond de 8.000 kinderen waren opgeroepen om een prik te komen halen, heb je een beetje een indruk van hoe druk het allemaal was, en hoeveel auto's we te verwerken hadden. In piektijden waren dat zomaar 500 à 600 auto's in het uur. In Assen verliep het gladjes, op de wat geïrriteerde mensen na die natuurlijk vreselijk haast hadden, maar de sfeer mocht er niet onder lijden. In Emmen was het wat chaotischer, maar ook daar ging het uiteindelijk goed. Even binnen gekeken, in "de Smelt" (toepasselijke naam voor een ijsbaan) waren de vaccinaties in de grote zaal, die ingericht is als een Mexicaans landschap..
Na beide dagen ruim negen uur op mijn voeten te hebben gestaan, moest ik het bekopen met een overbelasting van de linkervoet, waarna er voor de lol nog een jichtaanval overheen kwam.. De lappenmand is dus druk bezocht deze week. Gelukkig is de pijn aan het wegtreken, maar ik schrok wel van de forse aanval die ik moest verduren. Zittend werk schijnt erg moeilijk te zijn in mijn werk, maar ik heb besloten dat ik wel beter voor mezelf ga opkomen, want een week thuiszitten is ook niks.

Ondanks alles was het de beide dagen leuk samenwerken, en zat de sfeer en de samenwerking er goed in. Ik had het dus ook niet willen missen..

Schijn een lichie op mij

2009-12-02T12:53:00.003+01:00

Het moet gezegd worden; de hele entourage staat er al een poosje. Als ik door het centrum van Emmen rijd, en vooral tegen de schemering, gaat in de tempelpoort die opgebouwd is voor het dierenpark het licht aan. Tegelijkertijd beginnen er in de bomen lichtjes te branden die een soort zilverkleurige regen suggereren. Het geheel trekt mensen van heinde en ver. Het Chinese lichtjesfestival is neergestreken in Emmen. Enkele weken geleden meldden mijn ouders dat ze kaarten hadden en vroegen me of ik ook mee wilde. Natuurlijk! De camera ter hand genomen en op naar het park. Vanuit mijn ouderlijk huis maar 10 minuten lopen. Nog nooit was ik in het donker binnen geweest. Als abonnementhouder kom je er alleen overdag binnen. Mijn broer, de nieuwsjager van de familie, was bij de opening geweest en had ons aangeraden eens te gaan kijken. Hij had niets teveel gezegd; al bij binnenkomst was ik verrast door de sprookjesachtige sfeer die er hing. Alle looppaden waren verlicht, in de waterpartijen dreven kunstig gefabriceerde watervogels, de route was verlicht d.m.v. Chinese lampions met tekens erop, en als je de hoek om kwam werd je met prachtig verlichte leeuwen en tijgers geconfronteerd.

Het toppunt was toch wel de 15 meter lange draak op de Afrikasavanne. Woest en vervaarlijk en prachtig verlicht; en als klap op de (chinese) vuurpijl blies het monster eens in de zoveel tijd een wolk rook uit. Naar verluidt werden de savannebewoners er eerst wat nerveus van, maar ach, zolang het geen leeuw was zou het wel meevallen, en ze gingen verder grazen. Ook zebra's en giraffen zijn nuchtere Drenten hier..

Na een dik uur rondgeslenterd te hebben bereikten we via de panda's en levengrote slakken het Biochron, waar een paar levensechte chinezen je naam voor vijf euro op rijstpapier kalligrafeerden. Niets voor mij, maar leuk om te zien. Na ettelijke foto's te hebben gemaakt verlieten we zwaar onder de indruk het park weer. Ik kan het iedereen aanraden eens te gaan kijken, hoewel de toegangskaarten aan de prijs zijn; het is absoluut de moeite waard!

Bus

2009-11-15T16:15:00.005+01:00

Sinds enige tijd verzorgt ons bedrijf de beveiliging van de nachtbussen in de provincie. Na een tijdje vanuit Assen te hebben gewerkt heb ik nu inmiddels twee diensten op de discobus van Stadskanaal naar Ter Apel en Gieten achter de rug. Vanuit discotheek "Fox" in "Knaol" brengt deze bus de jongelui naar huis, die de hele nacht hebben gestapt en gedronken. Het OV-bureau Groningen-Drenthe heeft deze bussen samen met de plaatselijke horeca georganiseerd. Vooral de laatste bussen zijn erg druk. Je zult maar in Gasselternijveenscheboerenmond wonen, en de bus missen! Een dag voor die dienst werd ik gebeld door de chef; of ik ook enquêtes zou willen houden onder de reizigers, en formulieren willen invullen zodat er een beeld werd gevormd van het aantal reizigers en hun wensen. Ja hoor, dat wil ik wel..maar realiseert chef zich ook wel hoeveel "dronken droppies" er in zitten? Zuchtend leg ik de telefoon neer.

Zaterdagnacht om 1 uur vertrekken mijn collega en ik, en tegen half drie hebben we de eerste bus te pakken. De eerste gasten zijn nog redelijk aanspreekbaar. Helaas duurt dat niet lang. Toch wel een aantal formulieren in kunnen vullen. Het is geen pretje om tussen de boerende en schreeuwende boeren te zitten en "serieus" een enquête af te nemen. Na een paar pogingen bedank ik ze hartelijk en neem onder luid gejoel mijn plek bij de chauffeur weer in, waar ik en passant nog een dronken droppie uit de bus zet dat geen kaartje wil kopen. Als de laatste schreeuwers de bus uit zijn zetten we het ventilatieluik open om de dranklucht te verdrijven, en kunnen we weer lachen om een geslaagde rit. "houdt je van de straat" zeg ik dan maar.. en het is nog goed voor de onregelmatigheidstoeslag ook..

Boekje!

2009-11-14T17:42:00.005+01:00

Al jaren doe ik mee aan de spelletjes op Radio2, bij het programma Schiffers.fm. Het leukste vind ik de cryptopicto; Hans Schiffers, de presentator van het naar hem genoemde programma, was bijna tekenleraar geworden. Hij hanteert dus niet onverdienstelijk de tekenpen. Zijn ideeën komen naar voren in de Cryptopicto. Dat zijn cryptische plaatjes waar je een bekende of minder bekende artiest/groep en hit uit moet zien te halen. De sport is dat te doen tussen 14:00 en 16:15 uur elke doordeweekse middag. Ik speel al zeker drie jaar mee, maar had nog nooit gewonnen. De prijs is het cryptopictoboekje; een verzameling van de beste tekeningen die Hans Schiffers heeft gemaakt. Om mij heen zijn mensen die met me meespelen, we geven elkaar hints en moedigen elkaar aan. Twee van hen hebben inmiddels deel 1 gewonnen. Ondergetekende helaas nog niet. Vorig jaar steunlid van de AVRO geworden, en prompt boekje 1 ontvangen. Toch was dat niet "echt". Tot vorige week. Zoals gebruikelijk puzzelde ik een tijdje, en had toen de tekening door. Ik stuurde de oplossing in, en ging over tot de orde van de dag. Om vier uur zette ik me schrap voor de uitslag. Mijn ongezouten commentaar over het vreselijke nummer van Modern Talking, een draak van een hit uit de eighties, ging door de ether. Het was de oplossing van de cryptopicto. Meestal word je genoemd maar win je niet. Tot mijn stomme verbazing werd ik genoemd als winnaar, en gefeliciteerd met boekje deel 2. Na een oerkreet te hebben geslaakt besefte ik dat de spanning van het wel of niet winnen er nu af was, tot ze deel 3 zouden uitbrengen. Toch blijf ik meespelen, al is mij nu "eeuwige roem" ten deel gevallen.. Veel te leuk!

Volgende week zal het boekje wel in de bus vallen, ik ben erg benieuwd! Hieronder het winnende plaatje..

(Afbeelding © Schiffers.fm)

Tevreden met Tele2 Mobiel?

2009-09-24T10:58:00.006+02:00

Mijn mobiel heeft kuren. Balen. Na nog geen jaar begaf het toetsenbord van mijn Nokia N78 het. Aangezien ik alle toetsen nodig heb, ging ik naar het Nokia servicepunt hier. Prettige bediening, ze kennen me daar (helaas). "Kom over een uurtje terug" was het verzoek. Ik ging dus even koffie drinken in het centrum. Na een uur bleek dat ze het toestel open gemaakt hadden en dat ze het niet konden repareren. "Opsturen naar Nokia" was het advies. Thuisgekomen eerst Tele2 gebeld, waar ik het abonnement en toestel van heb afgenomen. Bij Tele2 trok men meteen de handen er van af, zoals gewoonlijk.

Ik wacht al 3 weken op een bestelling die tien werkdagen nodog had omdat ze het "druk" hebben. Laat dat even niet mijn probleem zijn.. Afijn, Nokia moest ik maar bellen. Zo gezegd zo gedaan. Tot mijn verbazing kreeg ik een Vlaams callcenter aan de lijn. "Indien uw vraag niet beantwoord wordt, gelieve ons te verwittigen" klonk het. Oeff.. Heb ik weer. Gelukkig kon men aan de hand van het IMEI nummer van de telefoon bepalen dat ik nog tot oktober 2010 garantie had. Nu was het zaak de telefoon op te sturen naar het reparatiecentrum. Daarvoor moest ik bij een zogenaamd "Kiala-punt" zijn dat mijn pakje in ontvangst zou nemen. Nooit van gehoord! Het "dichtstbijzijnde" Kiala-punt bevond zich in Borger en daarna in een supermarkt in Vries. Beide zitten 25 tot meer dan 40 km van mijn huis. Er zijn toch wel communicatieve moeilijkheden tussen een Vlaamse en een Drent..

Na veel zeuren en pushen mocht ik het ook bij "The Phone House" afgeven. Inmiddels heb ik een oud mobieltje simlockvrij laten maken. Zo kan ik met mijn vertrouwde nummer bellen. Helaas zijn er een aantal nummers verloren gegaan omdat ze in mijn telefoongeheugen stonden. Het is me nu wèl duidelijk dat ik als ik in augustus volgend jaar mag switchen van provider, ik dat meteen doe. De service van Tele2 is een drama, en je wordt steeds afgescheept. Ik ben er klaar mee. Helaas moet ik nog een jaar, maar mijn besluit staat vast: ik geef Tele2 de zak!

Nu ben ik an het bieden op een Nokia 6300, liefst simlockvrij, als tijdelijk toestel. Mijn 1650 die ik had liggen is nu simlockvrij, maar bevalt me niet zo.
Iemand nog een leuk toestel in de aanbieding?

Millennium

2009-09-21T13:06:00.004+02:00

Het was gister eindelijk zover. Ik heb een tijdje geleden met een boekenbon die ik nog had liggen de eerste twee delen van de "Millennium-trilogie" gekocht. Afgelopen maandag vierde ik mijn verjaardag en kreeg deel drie, zodat de verzameling compleet was. Deel 1 heb ik ademloos uitgelezen, en ik ben halverwege in deel 2. Begin oktober zit ik een week op Vlieland, zodat ik ook daar alle tijd heb om te lezen.

De verfilming van deel 1 "Mannen die vrouwen haten" draaide al een tijdje in de bioscoop. Vanaf deze week ook om half zeven. Met wat versnaperingen en voorpret ging ik zitten, en liet de reclamefilmpjes aan me voorbijtrekken. Achter me zaten ongeveer twintig dames met de nodige popcorn en een hoop gegiebel en lawaai. Vreemd dat ze naar deze film gingen..dacht ik nog.. Na 2 minuten drong het tot me door dat ik niet in zaal 6 maar in zaal 7 zat. Een "meidenfilm".. help! Ik pakte mijn boeltje en onder luid gegiechel stak ik over en kon in de goede filmzaal plaatsnemen. Het viel meteen op dat er rustiger, ouder en serieuzer publiek zat. Voelde een stuk beter.

De film volgt vrij nauwgezet het boek. Wat ik wel lastig vond aan het boek was de uitgebreide beschrijving van de familiebanden; iets wat in de film natuurlijk niet zo uitgebreid kon. Er zat al gauw snelheid in de film, en de actie was ook dik in orde. Ik wilde de film pas zien als ik het boek uithad, dat is ook gelukt.
In de wetenschap dat ik nog anderhalf boek en twee films (de overige delen worden ook verfilmd) voor de boeg heb zat ik de 140 minuten film uit en knikte ik af en toe als er een bekende scène uit het boek meesterlijk in beeld werd gebracht. Het onaangepaste en "schokkende" gedrag van sommige hoofdpersonen riep reacties op uit het publiek, dat helemaal in de film zat. Mooi, beetje prikkelen vind ik wel ok.
Voor liefhebbers van Zweedse film in de stijl van "Wallander" is dit een echte aanrader. De boeken ook, en ook al ben ik niet zo'n trendvolger; aan deze hype doe ik inmiddels van harte mee!

Veegdienst

2009-08-11T13:45:00.004+02:00

Ze zagen er niet uit als de doorsnee schoorsteenvegers, maar op verzoek wilde hij zijn hoge hoed wel uit de auto halen. Gezien de conditie van het stel (vooral de dame in kwestie kwam hijgend de trap op) heb ik dat maar afgewimpeld. Helemaal "achter de poest" zoals ze dat zei, had ze even adempauze nodig. Mond op mond beademing was ook wel wat, zei de man die erbij was. Ook dat wimpelde ik af, tenzij ik straks met een dode schoorsteenveger zou komen te zitten, dat was ook niks.

Mijn oude gashaard werd vakkundig van de muur gehaald en het rookkanaal geveegd. Voor de zekerheid werd de afvoerpijp afgeplakt zodat hij niet zou lekken. Toch maar eens op zoek naar een nieuwe kachel, of op termijn naar een woning met CV verhuizen.

Terwijl ik de verloren schatten achter de kachel weg haalde (10 Pfennig, een paar pennen en een ouwe batterij) werd met de stofzuiger de boel van stof en roet ontdaan. Mijn kachel en ik zitten er weer een jaartje warmpjes bij..

Pootje zeer (laatste update)

2009-08-11T13:30:00.002+02:00

Het ziekenhuis hoef ik voorlopig niet meer van binnen te zien, ze waren tevreden.
Het gaat vooruit, alles groeit dicht. Ik doe bijna alles weer, fitness evalueren we eind deze maand even, maar ik hoop dat er over een maandje of twee niets meer te zien is dan een litteken. Daarvan heb ik er toch al genoeg, dus één meer of minder mag de pret niet drukken. Deze update even voor de geïnteresseerde volgers. Het gaat de goede kant uit, bedankt voor de belangstellende reacties op dit blog.

Over tot de orde van de dag! (Maandag weer aan het werk)...

Dagje Stad

2009-08-11T12:29:00.005+02:00

Onlangs op één van mijn laatste vakantiedagen een dagje "stad" gedaan.
Als we het hier in het noorden over Stad hebben dan bedoelen we Groningen. Stad en Ommeland zijn een vaak bezocht gebied voor shoppen, slenteren en fietsen. Dat je er ook kunt varen wist ik wel, maar ik had het nog nooit geprobeerd. Het OV bureau Groningen en Drenthe bood uitkomst; tot eind augustus kun je een gratis dagkaart downloaden, en na het invullen van een kleine enquête heb je een dagkaart die uit de printer rolt. Aldus besloten stapte ik op het station in de Q-liner naar Grunn. De rit over de vernieuwde N34 verliep rustig. Overal zijn bijna "transferia" aangelegd,zodat de bussen (die toch een halve bus langer zijn dan de doorsnee lijnbussen)niet bij elke tien man en een paardenkop het dorpje in hoeven, maar langs de autoweg kunnen "laden en lossen". Alleen in Gieten moet de bus over kruip door-sluip-door weggetjes om op de Brink te komen. Voor toeristen prachtig, maar voor de reiziger uit de regio een ergernis.

Eenmaal in stad meteen overgestoken naar de aanlegsteiger van rederij Kool, en een schaduwplekje gezocht vanwege de hoge temperatuur. Ook liep ik niet lekker, vanwege een ander voetkwaaltje dat af en toe de kop op steekt. Al gauw staken we van wal met rondvaartboot "Golden Raand", en dobberde ik door de Groninger diepenring. Na een uurtje had ik de panden en bruggen eens vanaf het water gezien en besloot ik verder te gaan fietsen, omdat lopen naar het centrum niet lukte. Gelukkig heb ik een abonnement op OV-fiets, en kan ik voor nog geen 3 euro een degelijke stadsfiets huren. Een rondje stad was zo gedaan, en terwijl ik via Vismarkt en Grote Markt, "Olle Grieze", Oude en Nieuwe Ebbingestraat fietste was ik ook zo in het Noorderplantsoen, waar de mensen in het gras en aan het water hingen.. Ik ben er doorheen gefietst en kwam weer uit bij de Violenstraat, waar het oude Jugendstil pand van mijn MBO opleiding staat. Hier heb ik twee jaar gestudeerd, tot ze het onzalige idee kregen naar Vinkhuizen te gaan, letterlijk onder de rook van de Suikerunie.

Omdat een oud medestudent wel in Stad was, maar nog ergens zat te pimpelen, ben ik maar even een broodje gaan eten bij "de Rode Loper" in de Nieuwe Ebbingestraat. Pure nostalgie, ik kwam er vaak als ik een tussenuur had. De broodjes zijn nog net zo lekker en de zaak blijkt gerenoveerd te zijn. Mooi!

Mijn oud medestudent wachtte me op bij de AH aan de Vismarkt, waarna we bij "de Pintelier" een Weizenbier dronken en bijpraatten. Toen was het ook weer tijd om te gaan. Helaas vertrok de bus net voor mijn neus, maar de volgende kwam een half uur later. Met een koude Spa Blauw en een Vrij Nederland doodde ik de tijd.

Keurig weer thuisgebracht door Arriva.. voor herhaling vatbaar.. O, ik mag nog één dagkaart downloaden..waar zal ik dan eens heen gaan?

(Foto: © RTV Noord)

Sport en bureaucratie?

2009-07-24T11:59:00.005+02:00

Ja en daar zit je dan, en je merkt dat fitness er met zo'n conditie bij in schiet.
Ik zie mezelf niet op een loopband of crosstrainer terwijl ik mijn been overstrek en misschien overbelast. Erg jammer, want ik begon net weer de smaak te pakken te krijgen bij het Health Center. Gelukkig kon ik het abonnement een maand stopzetten, zodat ik niet voor niets 30 euro betaalde. Daarvoor had ik wel een doktersattest nodig, in de zin van een briefje zoals je dat vroeger voor gymnastiek kreeg "Mies kan niet sporten vanwege..". Makkelijk toch? Ik begaf me dus naar de dokterspraktijk, waar ik inmiddels bijna kind aan huis ben geworden. "Een attest? Nee, meneer, die mogen we niet verstrekken, uit oogpunt van privacy". Goed, mevrouw de assistente, het gaat hier om MIJN privacy, en IK geef hierbij uitdrukkelijk toestemming voor het verstrekken van informatie. Mijn dossier hoeft niet te worden gelicht, alles wat ik nodig heb is een verklaring dat ik onder behandeling ben. "Meneer, daar beginnen we niet aan" .. Bureaucratie dus. Ik kon een verklaring krijgen waarin werd verklaard dat er geen mededelingen worden gedaan door de praktijk. Ik vraag me af wat ik moet doen om mijn dossier in te zien en daaruit te kunnen putten als dat nodig mocht zijn.

Ik heb het creatief opgelost; een kopie van mijn ponskaart en afsprakenkaart bij het ziekenhuis gemaakt, en op naar de sportschool. Eigen verklaring opgesteld en bijgevoegd, en na een prettig gesprek met de receptioniste een maand opschorting van mijn lidmaatschap afgesproken. Daarna (eind augustus) een gesprek met een sportinstructrice en evt. fysiotherapeut om te bekijken wat er mogelijk is voor mij.

Uiteindelijk los ik deze kwestie zelf op zoals jullie zien, maar ik heb me zeer verbaasd over de onwil en het gebrek aan medewerking. Dat zou toch anders moeten?

Werk en vakantie (update)

2009-07-24T11:34:00.005+02:00

Hier volgt weer een kleine update.

Omdat ik na twee weken met mijn beschadigde pootje thuis te hebben gezeten lichtelijk "simpel" werd, maar niet als een gek de surveillance weer in kon lopen, werd er spoedberaad gehouden. Afgesproken werd dat ik voorlopig zittend werk zou gaan doen. Hand - en spandiensten op kantoor, en het wegwerken van een grote achterstand bij ons project "Ben Kwijt". Ik mag meldingen van verloren en gevonden voorwerpen aannemen, en de gebrachte spullen inventariseren en opbergen. Categoriëen zat, van kleding en tassen die in de bus zijn blijven liggen, tot wandelstokken en complete ondergebitten. Een computersysteem "matcht" verloren en gevonden spullen, en in de afgelopen weken heb ik met mijn collega's de nodige spullen weer bij de eigenaar terug gebracht. Het geeft wel voldoening dat het werk ook meteen wat oplevert. Bovendien kan ik me "zittend" ook nuttig maken. Wel heb ik mijn huid duur moeten verkopen, die heeft tenslotte de afgelopen tijd al genoeg gekost. Planners die me met heel veel overredingskracht op een semi-loopdienst wilden zetten, omdat ze geen mensen ervoor hadden.. NEE, is dan mijn antwoord. In de afgelopen jaren is dat iets dat ik geleerd heb, NEE zeggen.

Gister was mijn laatste dienst voor de vakantie, en heb ik de grootste achterstand weggewerkt. Men vond het jammer dat ik pas begonnen was en "nu al" met vakantie ging. Ja, overmacht.. Vandaag beginnen de drie weken vakantie die ik heb gereserveerd. Over een paar dagen begint het SIVO festival weer, en mag ik een paar dagen meewerken met een groep Servische dansers. Ik hoop dat deze groep wel bereid is mij te betrekken bij wat ze doen.

Overigens is de dokter in het ziekenhuis tevreden over het verloop van de genezing, maar mij duurt het veel te lang, al zie ik ook wel enige verbetering.
Het gaat langzaam vooruit dus..

Pootje zeer (update)

2009-07-10T23:59:00.007+02:00

Even een update van de ontwikkelingen die de afgelopen week hebben plaatsgevonden. De ontsteking bleef lekker zitten waar hij zat, en dus werd er weer een bezoek aan de huisarts afgelegd. Die was al vastbesloten een paar sneetjes te maken en de spanning te verlichten. In de overtuiging dat ik even moest doorbijten en daarna als een jonge God de praktijk weer kon verlaten huppelde ik vrolijk achter de dokter aan. Die keek de zaak eens aan, en verliet gezwind de behandelkamer en haalde mijn oude huisarts erbij voor een second opinion. Die fronsde tot op zijn kin en stuurde me door naar het ziekenhuis, afdeling spoedeisende hulp. Na een ponsplaatje te hebben laten maken mocht ik in de wachtkamer gaan zitten. Vrij snel werd ik opgehaald en achter een gordijn in een kamertje op een bed gelegd. Wachten dus. Een verpleegkundige kwam voorbij, humde wat en ging een arts-assistent halen. Weer wachten. De arts-assistent kwam, zag, humde en riep er een chirurg bij. Foto's maken, bloed afnemen.. Ik ging er op mijn voordeligst bij liggen en mijn been werd uitgebreid gefotografeerd. Ik heb de rekening nog niet ingediend..

Na nog een uur wachten (inmiddels had mijn vader die me naar het ziekenhuis bracht me van kranten voorzien) werd ik richting operatiekamer gebracht. Drie dames wachtten me er op. Het paradijs? Nee, zou snel blijken. Hoewel goed voorbereid deden de verdovings injecties verrekte pijn. Daarna werd mijn voet niet gevoelloos.. Ik bespaar jullie, beste lezers, de details, maar reken maar dat ik het een kwartier erg moeilijk heb gehad.. Het sloeg niet aan dus.

Het resultaat? De ontsteking lijkt weg te zijn, mijn voet is tot normale proporties weergekeerd, maar hechten deden de dames niet. Bindingsangst wellicht?
Hoe dan ook, ik begin routine te krijgen in het spoelen en verbinden van de voet, hoe raar het er ook uitziet. Met alle medicatie en verbandmiddelen kom ik wel ver boven mijn eigen bijdrage uit die dit jaar 155 euri bedraagt. Lullig trouwens dat ik na deze traumatische ervaring geen troostbeertje mocht uitzoeken..

Voorlopig ben ik nog wel even zoet met die jaap in mijn pootje. Om niet helemaal te versimpelen kan ik volgende week zittend werk doen; inkloppen van gegevens in een computer..

Einde medisch communiqué

P.S: fruitmanden zijn niet aan mij besteed :-)

Pootje zeer

2009-07-05T13:27:00.005+02:00

Daar zit ik dan, ik kan niet anders..

Even in de lappenmand voorlopig. Afgelopen donderdag begon een plekje op mijn been dat ik nota bene bij fitness had opgelopen, raar te doen. Ik werkte nog één dienst en daarna was het gebeurd. 's Avonds begon alles pijn te doen, en met een paracetamol ging ik naar bed. De volgende ochtend kon ik amper meer lopen, hele nacht wakker gelegen en meteen de huisarts gebeld. Ik kon meteen komen. Diagnose; een vrij ernstige bacteriële infectie. Een paar miljoen carnivoortjes deed zich te goed aan mijn scheenbeen. Dat was niet de bedoeling dus een tegen offensief werd ingezet. Antibiotica. Pijnstilling moest ik zelf maar regelen; in een dag of twee zou alles een stuk beter zijn. We schrijven nu zondag, en het lijkt nu een klein beetje op zijn retour. Gisteren merkte ik dat de paracetamol niet werkte, dus gooide ik er twee APC tabletten tegenaan, met als backup een Ibuprofen van 400 mg voor als het echt niet ging. Na een nacht op bed duurde het een kwartier voor de pijn enigszins dragelijk was en ik "normaal" mijn bed uit kon voor de noodzakelijke dingen. Daar werd ik erg moe en chagrijnig van, zo actief als ik ben. De hitte werkte ook niet erg mee, je bed opmaken duurt niet lang, maar in mijn geval in etappes een dik uur....

De APC maakte me lekker groggy en ik kon veel meer aan. Intussen blijft mijn ziekmelding voorlopig even in stand, ik merk dat alles erg gevoelig is en de kleinste aanraking zeer doet. Bovendien lijkt het me geen goed idee om onder de pillen op straat te lopen. Eind van de week zien we wel verder. Maandag of dinsdag eerst een tweede controle bij de huisarts.. Wel balen dat dit net gebeurt in een lang weekend dat ik vrij ben.. Plannen van dingen die ik wilde ondernemen gingen niet door. Gelukkig is de temperatuur wat dragelijker geworden en voel ik me ietsje beter nu. Kan ik eindelijk mijn huis eens opruimen en de afwas doen, hoog tijd..

Wordt vervolgd..

Collecte

2009-06-19T20:15:00.004+02:00

Hoewel ik het vaak vervelend vind om zelf te collecteren en aan de deur te "schooien" gaf ik toch toe toen ik gebeld werd door de plaatselijke afdeling van het Rode Kruis. Ze hadden collectanten voor mijn wijk nodig, en ik mocht kiezen welke straat ik wilde doen. De doorgaande weg richting centrum heeft ongeveer 250 huisnummers, maar de meesten zijn aan één kant van de drukke weg, zoadt ik niet hoefde over te steken. (Niet te vaak tenminste). De hele week al denderden de spotjes voor de collecte over het TV scherm en door de radio, en ik kwam er maar steeds niet aan toe. Vanavond dan eindelijk de bus ter hand genomen, nette kleren aangedaan en mijn meest vriendelijke en innemende gezicht opgezet. Het hielp; na een uur was de bus behoorlijk zwaar. Ondanks dat weigerden toch wat mensen te geven. Hun goed recht, maar een vuile blik en een onbeleefd NEE! terwijl de deur voor je neus wordt dichtgesmeten..Nee, die mogen bij de volgende ramp even wachten tot ze in een gewondennest worden opgenomen wat mij betreft. Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend, luidt een citaat dat ik van huis uit meekreeg. Gelukkig was niet iedereen zo, en kwam ik zelfs een paar nekenden tegen die er net bleken te wonen. Dat dan weer wel. Morgen de laatste huizen aflopen en dan volgende week de bus wegbrengen. Alle beetjes helpen!..

Kadootje

2009-06-09T01:25:00.003+02:00

De natuur is fascinerend. Je ziet haar alleen niet elke dag bewust.
Vandaag moest ik om de hoek werken; in het plaatselijke plantsoen, waar ik net geen zicht op heb want er staat een flat voor, worden nieuwe wandelpaden aangelegd. Bedoeling was dat we brommers en scooters en gravende honden uit de zandbedding zouden weren. Het bleef erg stil. Na kilometers te hebben gelopen gingen collega en ik even op een bankje bij de vijver zitten. Af en toe dook een vis uit het stille water om een vlieg te vangen, en verder was en bleef het stil. In de silhouetten van de bomen bewoog iets. Een kat? Nee, die hebben een andere staart. Een eekhoorn dan? vreemd om deze tijd.. Ik nam de maglite ter hand, en een krachtige lichtstraal priemde door het donker. Een grijsbruin beest met een lange pluimstaart en een paar lichtende oogjes bleef stil in de lichtbundel zitten. Langzaam stond ik op en sloop dichterbij. Het beest bleef zitten en keek nieuwsgierig naar die twee benen die dichterbij kwamen. Wat een prachtig beest!, dacht ik. Met één hand greep ik naar mijn mobiel om een lucky shot te maken. Helaas. Verderop kregen twee samen optrekkende katten het beest (waarschijnlijk een steenmarter) in het oog en zetten de aanval in. De marter verdween aan de overkant van de weg in de bosjes en ik hoorde geen geblaas of gekrijs. Hij zal wel ontkomen zijn. Beter voor de katten ook, die beesten kunnen zich fel verweren en zijn niet bang voor katten. Een medeblogger kan er over meepraten.. Even later reden we mijn straat uit en kwam er nog één voor de auto langs.

Ik woon hier dus al mijn hele leven en toch sta ik versteld van die kadootjes van moeder natuur. Dat er vleermuizen vliegen, pimpelmezen broeden en allerlei vlieg en kruipspul leeft dat verbaast me niet meer, maar dit was een leuke afsluiting van een verder erg saaie dienst..

(niet mijn foto)

Pinkpop

2009-06-07T16:29:00.005+02:00

Alweer een week geleden! Twee nachten Pinkpop..

Ik ben geen festivalganger, en de aanblik van alle tentjes en dronken droppies op de campings deed me rillen. Gelukkig waren we in een bungalow ondergebracht. Ik heb het over mijn eerste evenement waar ik als beveiliger heb gewerkt. ter voorbereiding kocht ik een "cargo-broek" en een paar kisten bij een legerdump. Vooral zo'n werkbroek met al die zakken werkt heerlijk, en kostte maar 20 euro.

Na een ommelandse reis vanwege problemen op het spoor vertrok ik zaterdag pas en stapte ik in Zeeland uit, om nog even bij mijn Zeeuwse vrienden op bezoek te gaan. Ik had er een reis van Deventer via Schiphol terug naar het Zuiden opzitten en was helemaal verreisd. Ik werd in Zeeland met een busje opgehaald,en weer volgde een vermoeiende reis. Na een uur vielen de luiken dicht en toen ik weer "bijkwam" was het landschap veranderd. Het Limburgse heuvelland is een belevenis. Niet dat ik veel tijd had om te genieten; om 22:00 uur begon onze dienst. Met de bus ging het van Schin op Geul naar Landgraaf, en het Pinkop-terrein. Wat een drukte!
Voor aanvang van de dienst wachtten we tot de deuren open zouden gaan. Net om die tijd begon "The Boss" op te treden, en gelukkig voor ons stond de wind de goede kant op. Ik heb een groot deel van zijn optreden meegekregen.Mijn taak was het, bij de feesttent-hekken te staan en te voorkomen dat het publiek dat naar binnen wilde, de hekken uit de betonnen sokkels tilde en zonder controle de feesttent (die eigenlijk een sporthal was) binnen zou gaan. Er werd vaak geprobeerd om onopvallend of door me af te leiden achter de hekken en Dixi's te sluipen. Mijn collega en ik zetten ze dan weer buiten. Kat en muis.. Intussen was het 3 uur 's morgens en liep het feest ten einde. De lichten gingen aan en de hal lipe gedeeltelijk leeg. Wat overbleef stond ladderzat en half in coma tegen een steunpilaar of muur, of liep jolig om de beveilgers heen. De remedie was een rol afzetlint dat we door de breedte van de hal uitrolden en waarmee we langzaam naar de uitgangen lopend de hal schoonveegden. Af en toe dook er één onder het lint door, waarna een groepje "achterhoede" de lolbroek bij kop en kont pakte en afvoerden, soms met enige overredingskracht (lees; de neuzen van onze kistjes.

De tweede nacht zorgde ik dat de nooduitgang niet als sluiproute werd gebruikt, en ook daar was veel gesteggel mee verbonden, want de techneuten van de drive in-show liepen er steeds doorheen. Na ingrijpen van de crew en wat collega´s was ook dat gebeurd. Ik had gelukkig oordopjes gekregen, want ik moest voor bij de boxen staan.
Een ervaring en een leuk Pinkpopshirt rijker was het om 4 uur einde verhaal.

Omdat het aantal bedden in de bungalows niet genoeg was voor dag/èn nachtploeg, moest er tot 8 uur gewacht worden voor we konden slapen. Na de eerste nachtdienst had ik Gronings (chronisch) slaaptekort opgelopen daardoor. Daags tevoren had ik station Schin op Geul al verkend, en ik besloot de laatste dag niet te blijven, maar de eerste trein te nemen; van het zuiden uit naar Emmen duurde wel vijf uur, en slapen kon in de trein ook. Gelukkig waren de treinen uitgestorven, en boden de ramen me mooie vergezichten op Valkenburg en later Maastricht. Tegen 12 uur 's middags was ik aan de andere kant van het land in ons mooie (en erg vlakke) Drenthe beland.. Ik doe het misschien nog wel weer, maar dan zorg ik er een dag tevoren te zijn..

Mees!

2009-05-28T19:29:00.003+02:00

Het is al weken onrustig op mijn balkon. Een stel pimpelmezen heeft de nestkast uitgezocht die ik vorig jaar kocht,ter vervanging van de oude waar kennelijk ziekte in zat, en die een groot deel van het nest fataal werd.
's Morgens erg vroeg al tjilpten de jonge vogels hun keeltjes schor. Eerst was dat niet zo erg, wat maken mezen nou voor geluid? Maar naarmate de beestjes groter werden werd de herrie steeds groter. Ach, laat ze lekker betijen, straks vliegen ze uit, en heb ik ze niet meer vlak boven mijn slaapkamerraam zitten dacht ik. De snotneuzen lieten zich echter de voederbeurten van Pa en Ma Mees nog lekker aanleunen en de rupsen waren niet aan te slepen. Stelletje opvreters.. Als ik op mijn balkon moest zijn om was op te hangen, maakten de zorgzame ouders een duikvlucht of gingen op de lantaarnpaal zitten wachten tot ik verdween. Daarna ging het voeren gewoon verder.
Ik begon me zorgen te maken. Straks zijn ze te dik om door het gat te passen en moet ik ingrijpen! Vanmiddag kwam ik thuis en merkte pas na een uur dat het wel erg rustig was op het balkon. Na een korte inspectie vond ik geen gesneuvelde mezen of ander leed. De nestkast durf ik nog niet open te maken, hoewel ik geen nerveuze rupsenkoeriers meer zie. Ook zit er allerlei ongedierte in zo'n nest, heb ik eens gemerkt, dus ik wacht er even mee.

Toen ik net mijn balkon opkwam hoorde ik een compleet mezenkoor in de grote eik tegenover mijn flat. Ik denk dat de familie een ruimere woning heeft betrokken.
Succes en veel veilige vlieguren gewenst, jongens (en meisjes).. Ik zit nu wel een beetje met een "empty nest syndroom" maar ben blij dat het dit jaar goed is afgelopen..

Korte vakantie

2009-05-21T12:24:00.005+02:00

Ik ben terug! Heerlijk vakantie gevierd. Het waren "maar" vier dagen, maar wat kun je in vier dagen veel doen! Een familieweekend in Noord-Holland was gepland. Een bungalowpark werd uitgezocht. Regio Westfriesland zou het worden. Ik ben daar niet onbekend, en heb aan één kant van die landstreek heel wat voetstappen liggen. Die kant wilde ik dus ook niet uit. De andere kant, omgeving Alkmaar, was nog niet zo bekend. Vrijdag werd opgebroken, ouders gingen al eerder. Broer en ik scheurden in een uur of twee naar Warmenhuizen, een dorpje aan de Westfriese Dijk, een pittoreske omgeving met kikkerslootjes en Noord-Hollandse stolpboerderijen.

De bungalow die we betrokken was eenvoudig maar gezellig. Zodra je de dijk afreed en je je via een helling het bungalowpark in stortte hield alle herrie op. Zittend achter coniferen had je genoeg privacy. Na wat verkennende bewegingen moesten er boodschappen gehaald worden. Uiteindelijk belandden we via Bergen en Bergen aan Zee in Alkmaar en vandaar weer terug naar het huisje. Prachtige omgeving daar..
's Avonds met de bus terug naar de stad, bioscoopje pikken en terug. Daarna uitstapjes naar Den Helder, Schagen, en een bezoek aan het museum in Wieringen, en vooral overdag en 's avonds gezellig eten drinken en genieten van de omgeving.
Omdat de bungalow moeilijk verhuurbaar was voor twee dagen, kregen we er twee voor een zacht prijsje bij. Omdat we beiden weer aan het werk moesten, vertrokken we dinsdag al. Ik had zo nog een week bijgetekend.. Voor herhaling vatbaar, deze vakantie..

(Uitzicht vanaf Wieringen)

Het tuinhuis van mijn vader

2009-05-08T13:56:00.006+02:00

Na het coniferenverhaal vorig jaar besloten mijn ouders om de tuin drastisch anders in te richten. Een tuinhuis moest er komen! Nu bleek dat nog niet makkelijk te zijn, de bomenman had de stronken van de coniferen te ondiep weggefreesd. Zand erover, letterlijk. Nu moest er een fundering worden gelegd, want bouwen op zand is niet verstandig, zo gaat het verhaal. Opnieuw kwam de bomenman en hij freesde met grote vreze.. Vervolgens moest alle zavel (houtsnippers) worden afgevoerd en nieuw zand worden opgebracht. Twee kuub zand in grote zakken werd op de oprit gedeponeerd en broerlief en ik schepten er kruiwagens vol mee. Buurman schatte met een kennersblik in hoeveel hij nodig had, waar het moest komen en hoe het huisje verder moest staan.
Iik wist nooit wat "Gegist bestek" betekende, tot ik hem in gedachten zag staan en hij de hele zaak al in een paar minuten had berekend.

Een vlakke zandvloer was het gevolg, er werd beton op gestort en inmiddels waren de planken en wanden gebeitst. Een onoverzichtelijke puzzel voor ons, maar niet voor buurman. Het dak ging erop, er werden "shingles" op getimmerd en daar stond het huisje te pronken, op nog geen meter afstand van het appelboompje dat inmiddels het afbouwen vierde met een bloesempracht. Tegels en een tuinset erin, en voldaan zaten de heer en dame des huizes te kijken hoe de ochtendzon alles verwarmde. Ook de schutting was klaar, het is gedaan met heggen snoeien. Ik moet zeggen; het is prachtig geworden! Ik was een beetje triest van de coniferen, die ik als kind eens bijna in de fik heb gestoken.. Maar dit is gewoon erg mooi! Overtuig u zelf..

Radio

2009-05-08T13:40:00.002+02:00

Met wat haperingen deed hij het nog, de receiver van mijn stereotoren. In 1991 gekocht van een erfenisje, toen ik op mezelf ging wonen. Een goede combinatie van het merk DENON, met tuner-versterker, dubbel cassettedeck en cd speler. Cassettes draai ik al jaren niet meer, cd's gaan via de DVD speler en radio luister ik veel via kabel of internet. De versterker was een goede voor tv geluid en video. Vorige week gaf hij het op. Na bijna twintig jaar ook geen wonder. Trots als een pauw kocht ik de toren, maar in die tijd kon er nog niet gepind worden, en cheques (wie gebruikt ze nog) waren maar tot 300 gulden gegarandeerd. Met tegenzin accepteerde de eigenaar van de audiozaak uitgestelde betaling. Tenslotte kende hij me al als klein ventje, als leerling van zijn inmiddels ex-vrouw. De dag erop was de bank weer open, en sloot ik netjes aan het loket aan om cash geld op te nemen. Met een envelop vol vuurtorens (wie kent ze nog) begaf ik mij naar de zaak om af te rekenen, waar ik plots tegengehouden werd door een barse politieman. Bleek dat ze in het weekend de zaak hadden leeggeroofd, en hij de weekkas had laten liggen. Dat was dus kassa voor de inbrekers. Mijn envelop bevatte een klein kapitaal, en werd in dank aanvaard.

Een bevriende techneut vermoedde vorige week dat het aan de voeding lag, en er een elco'tje was doorgebrand. De monteur heeft nu een overbrugging gemaakt, zodat hij het voorlopig weer doet. Intussen naar nieuwe apparatuur gekeken, maar bijna 500 euro voor een nieuwe receiver heb ik zo gauw niet.. Voorlopig geniet ik van het ouwe beestje, en we zien wel wat daarna gebeurt..

De aanhouder wint (2)

2009-04-02T19:19:00.012+02:00

Het is ook altijd wat met mij. Ook al ben ik niet aan het werk, toch maak ik weer het nodige mee, ik geloof bijna dat ik een abonnement op actie en boeventuig heb..

Vanmiddag kwam ik op de fiets bij mijn ouders vandaan, toen ik op de hoek van de straat een busje zag staan dat half op de kruising stond met twee oranje zwaailampen aan. Omdat ik half vijf een rare tijd voor wegwerkzaamheden vond, ben ik er even naartoe gefietst.Tja, ik ben nieuwsgierig aangelegd.. Twee mannen waren in discussie, de bestuurder van het busje en een man met een fiets aan de hand. Ik vermoedde dat de bestuurder van het busje de fiets had aangereden, maar er bleek heel wat anders aan de hand. De ene man riep me en vroeg of ik er even bij wilde komen. Dat deed ik, waarop mij verteld werd dat hij de man met de fiets op zijn twee weken geleden gestolen tweewieler had zien rijden. Daarop reed hij hem klem en sprak hem aan. De man wilde niet dat er politie bij kwam. Ik hoorde het verhaal aan, en zei dat ik dan wel even zou bellen.. Prompt gooide de man met de fiets het karretje van zich af en riep iets van "hier, red je er maar mee".. En liep vlot weg richting centrum.. De busjes-man vertelde dat de verdachte man hem €75,- wilde laten betalen als hij zijn fiets terug wilde. Dat vertikte hij natuurlijk.

Ik greep vergeefs naar mijn mobiel, maar die lag nog op tafel bij mijn ouders. De man met het busje leende mij zijn mobiel, waarop ik als een ware "Sherlock Mies" fietsend en bellend achter de dief aanging, met het busje op mijn hielen. De fiets was door de eigenaar al in het busje gezet. Al snel had ik de meldkamer aan de telefoon, en terwijl de fietsendief (twee meter lang en een ruig tiep, dus afstand houden) kalm verder liep alsof er niets was gebeurd. Hij deed ook geen enkele moeite om niet gezien te worden.

Inmiddels was een politieauto onderweg, en die werd bijgepraat door de centraliste terwijl ik een signalement doorgaf en onze positie. Al gauw scheurde de opvallende wagen ons voorbij en reed even verderop de dief klem. Toen die eenmaal aangehouden was en in de politiewagen was gezet werd de fiets bekeken, en werden we beide gevraagd naar het bureau te komen voor een getuigenverklaring. Even later zat ik boven op de cellengang, pure nostalgie, ik heb daar jaren gewerkt.

Uiteindelijk kon ik na het afleggen van de verklaring,een handtekening en de bedankjes van de "sterke arm der wet" het bureau weer verlaten, de zoveelste boef was weer van de straat.. Wie volgt??

UPDATE:

Bekeuring voor diefstal fiets

EMMEN – De politie heeft donderdagmiddag een 41-jarige man uit Emmen aangehouden op de Meerstraat. De man wordt verdacht van diefstal/ heling van een fiets. De man werd overgebracht naar het politiebureau. De man verklaarde tegenover de politie dat hij de fiets voor 125 euro had gekocht. De fiets bleek gestolen te zijn. De man kon met een bekeuring van 150 euro het bureau verlaten. De fiets is teruggegeven aan de eigenaar.

Wekker

2009-03-30T23:53:00.002+02:00

Even kort, totdat ik weer inspiratie heb voor een blogje:
Het wegloopgedrag van Wilders cs. in de kamer heeft me mateloos gestoord. Ik vind het de hoogste tijd dat hij eens eindelijk echt wakker wordt uit zijn droom om premier te worden. Verder maak ik er geen woorden aan vuil, maar ik denk dat we me zijn allen eens klant moeten worden bij deze site. Jaren geleden ben ik me eens de blubber geschrokken van dit oosterse alternatief voor een koekoeksklok, maar het lijkt me een mooi gebaar om de integratie te bevorderen.. Ik stel voor dat we massaal een exemplaar bestellen en deze genereus aan Geert sturen, p/a het Binnenhof, PVV fractie (Partij Verbieden en Voorkomen). Nog wat vroeg voor kerst, maar maak er een Paaspakket van..

Kijk en huiver!

Liefhebbers: voor een schamele € 13,95 heb je een mooi exemplaar, verzwaard met een kilo woestijnzand naar keuze. Zeg nou zelf, dat is toch geen geld?

Salaam, broeders en zusters!

Springer

2009-03-16T23:56:00.004+01:00

Ik kwam vanmiddag thuis van fitness, achter me hoorde ik toeters en bellen, ik ben maar even voor een ambulance aan de kant gegaan.. Die ene werd door een tweede gevolgd..ernstig kennelijk. Ik reed weer verder en zag tot mijn schrik dat de twee gele wagens allebei stopten bij mijn flat. Daar aangekomen bleek er al heel wat volk te staan. Ik kon nog net de flat in voor de politie kwam. Ambulancepersoneel was druk bezig met een man die van zes meter hoogte van een balkon was gesprongen.. Ik kende hem niet maar zag dat koortsachtig gewerkt werd om hem te redden, terwijl de politie inmiddels arriveerde en de straat met linten afzette. Het liep me koud langs de rug.. Vanuit het achterraam zag ik dat er met vereende krachten werd gewerkt om de man te stabiliseren en in de ambulance te krijgen..

De pers was inmiddels ook uitgerukt.. Ik zag dat de ambulance met blauw blauw vertrok, en waagde het erop. Ik wilde eruit, even weg van de plek.
Het zag zwart van de politie in de flat, maar toen ze me herkenden mocht ik gelukkig onder het lint door en kon in de auto stappen. De buren die beneden alles hadden meegekregen werden met behulp van twee agenten het huis weer in gejaagd; er moest sporen onderzoek plaatsvinden..

Ik ben maar gaan rijden om mijn schrik wat te boven te komen. Toen ik terug kwam was alle consternatie voorbij en sprak ik mensen die me vertelden dat de springer eraf was gekomen met twee gekneusde enkels en veel blauwe plekken. Aanleiding? een relatieprobleem.. Hij heeft ontzettend veel geluk gehad..

Wel vreemd zo vlak voor je deur..

Studie?

2009-03-13T12:32:00.003+01:00

Ik wist het niet meer.

Het werk bevalt niet meer, ik zit ver onder mijn kunnen en niveau. Netwerken is een interessante bezigheid, maar ook eng. Vorig jaar stuurde ik een mailtje naar mijn oud-studiebegeleider van de Hanzehogeschool Groningen, met het verzoek om eens van gedachten te wisselen. Geen reactie. Nog maar een mailtje. Ook niks. Enkele weken geleden kreeg ik plotseling telefoon van hem, hij had een mailtje gekregen (vier maanden later dus) dat in de pijplijn was blijven hangen. Toen ze er van overtuigd waren dat het geen spam was, ook al omdat er een CV aan hing, werd er een afspraak gemaakt. Zo toog ik dus naar Groningen, waar de school inmiddels op het Zernikecomplex was gevestigd. Ik kwam op tijd aan, maar heb vervolgens een half uur naar een parkeerplaats gezocht, en ook de locatie was onvindbaar; de TomTom ging tot 21, en daarna was alles woest en ledig. De campus (want zo kan ik het wel noemen) was dermate uitgestrekt dat van het gereserveerde uur maar een half uur overbleef. Ondanks dat hebben we een goed gesprek gehad. Kwa werk kon hij weinig voor me betekenen, maar hij adviseerde me wel om uit te zoeken of een deeltijdse HBO opleiding Sociaal Juridische Dienstverlening niets voor me was.

Gewapend met wat informatiemateriaal en een routebeschrijving liep ik naar een grote groene toren waar alle HBO opleidingen in gevestigd waren. Ik was onder de indruk van de grootte van het terrein. Alles gloednieuw, een bescheiden winkelcentrum binnen, met een Norrod vestiging, een grote kantine (of heet dat mesa in universiteitstermen?) Alleen een Appie ontbrak nog. Blij was ik om binnen te zijn, want het regende dat het goot, zoals een bekend Groninger duo eens zong. Enkele keren een student de weg gevraagd; waarop ik achtereenvolgens in het Engels en Duits antwoord kreeg; multicultureel gezelschap daar, ook getuige de hoofddoekjes en Indisch en Chinees aandoende kleding en uiterlijk van sommige aanwezigen. Net iets voor mij dus!

Toen ik eindelijk op de derde etage aankwam (per trap, en mijn conditie was al zo slecht) bleek het "front office" net dicht te zijn. Tot één uur. Zuchtend begaf ik me weer naar beneden, waar ik maar een grote beker jus en een broodje gezond kocht.
Om één uur dezelfde weg weer naar boven, (hijg) en een goed gesprek met een studievoorlichter gehad. De studiebelasting, reistijd en collegegeld deden me schrikken. Toch kriebelt het. Ik weet niet of ik het kan opbrengen nog drie jaar te studeren, en bovendien heb ik (nog) geen relevant werk in de wet - en regelgeving.

Ik zal de informatie nog eens doornemen, wie weet.. Ik kan nog een gastcollege bijwonen, daar krijg ik ook nog info over. Intussen krijg ik gemengde adviezen van mensen die me kennen.. En ik vraag me ook af of HBO niet te hoog gegrepen is, omdat ik mijn MBO+ opleiding in dezelfde sector met hangen en wurgen heb gehaald en me de stress nog goed kan herinneren.. Ik weet het dus nog steeds niet..

Hoe dan ook; het was een aparte ervaring om daar eens mijn licht op te steken..

Nieuw werkwoord?

2009-03-08T15:04:00.003+01:00

In de supermarkt gister:

Ik heb nog wat sokken nodig, waar liggen ze?

"Bij de SJALEN"

Sjalen? "Ik sjaal, jij sjaalt, wij sjalen?"

Dacht dat het voorjaar op komst was, gaan ze weer sjalen!

Ongelogen..dit kwam ik tegen. Het is droevig gesteld met de kennis van het Nederlands bij Super de Boer. Niks tegen boeren, maar dit?

Graag tips, want ik heb pas laat leren veters strikken, maar sjalen heb ik nooit geleerd, terwijl dat kennelijk deel uitmaakt van het Nederlands erfgoed..

Beesten in het nieuws

2009-03-06T00:35:00.006+01:00

Kijk en huiver:

Het Dagblad van het Noorden bracht gister het dramatische bericht dat in Groningen een echtpaar bevers dat vorig jaar is uitgezet, elkaar uit het oog is verloren of "gescheiden" is, ondanks het monogame karakter van deze beestjes. Aangezien het het enige bever-echtpaar in het noorden is, kan vreemdgaan geen optie zijn geweest in dit geval. Als oplossing wordt nu een stel bever-zusjes uitgezet om hem te "gerieven", aldus het Dagblad. De Milieubeweging was er al niet gerust op, enn nu blijkt de beverkerel al in de nieuwbouw te zijn gesignaleerd. Slechte zaak? Ik denk dat"Willem Bever" aan het bijklussen is. (Hup daar is Willem met de waterpomptang). De kunstmatige burcht die ze hebben neergelegd was hem kennelijk te kunstmatig, bovendien beviel de reclame van sponsor Cetabever hem vermoedelijk niet.

Wat ik eerder vermoed als reden van zijn vertrek naar het "buitenste buitenbos" is de foto die het dagblad plaatst. Ik vind hem hilarisch! Je hoeft geen Midas Dekkers te zijn om te zien dat dit geen bever is. Wel een knager, maar zeg nou zelf.. Is dit een bever? Ik vond het een miskleun en heb er een reactie bij geplaatst. De foto is nog niet vervangen. Ach, journalisten zijn nu eenmaal geen biologen.. Ik vermoed een geval van haastig googlen..

Bever?? Ik zie een marmot!

En tot slot een filmpje uit de oude doos..wie kent ze nog?

Noodgrepen in het centrum

2009-02-25T21:09:00.005+01:00

Het zal je gebeuren.. Ik had een saaie dienst achter de kiezen en sprong op mijn fiets richting werk en vrije tijd. In de verte hoorde ik een ambulance aan komen maar ik besteedde er weinig aandacht aan. Bij het gemeentehuis stond een "First Responder" een solo-ambulance, voor een verzinkbaar paaltje te knipperen. Hij kon er kennelijk niet doorheen. Normaal hebben hulpdiensten een zender om die dingen te bedienen, maar die werkte kennelijk niet. De chauffeur was uit de ambulance gekomen en riep me. Ik had mijn uniform nog aan dus kennelijk de meest logische voorbijganger om aan te spreken. Ik kon de paal niet laten verdwijnen, maar ik werd gevraagd om te helpen sjouwen. Bij de supermarkt vlakbij was een onwelwording. Ik kreeg de rugzak met medicijnen en zuurstof omgehangen (wat zijn die krengen zwaar!) en samen liepen we vlot naar de ingang waar we door de bedrijfsleider werden opgevangen. Een jongedame was niet goed geworden, en na een eerste onderzoek hebben we haar samen naar een kamertje gedragen waar de verpleegkundige met zijn onderzoek verderging. Intussen belde ik maar even met de planning om te laten weten waar ik uithing. Na een tijdje ging de deur open en na wat overleg werd besloten de patiënt mee te nemen naar het ziekenhuis. Dat was nog geen sinecure. Ondersteund door twee man werd ze via de leveranciers ingang naar buiten gebracht. Op een bureaustoel zetten we haar op het laadperron, dat hydraulisch naar beneden werd gebracht. In de auto van de chef ging het naar de ambulance, waar ze uiteindelijk in overgeheveld werd. Na een stevige handdruk als dank van de ambu-chauffeur en nadat ik alle tassen weer had ingeladen ging het naar het ziekenhuis, en ik weer naar kantoor.
Binnenkort maar eens informeren hoe het is afgelopen.. Uiteindelijk maakte ik overuren, maar na een saaie dienst was het ook wel fijn om nuttig bezig te zijn en te helpen..

ROOS - dagen

2009-02-13T12:24:00.005+01:00

Al enkele jaren vul ik online enqüêtes in op het internet. Onlangs wilde een onderzoeksbureau van mij weten wat mijn kijk-en luistergedrag is voor wat betreft de regionale omroepen. Daar weet ik wel wat van te zeggen. In mijn familie komen en kwamen mensen voor die het klappen van de regionale zweep kennen. Ik beschik over wat inside information dus. Na het invullen en opsturen van het formulier werd me gevraagd of ik eventueel belangstelling had om in een panel plaats te nemen tijdens de ROOS-dagen. Dat is een jaarlijks tweedaags congres van en voor medewerkers van regionale omroepen. "Ach, waarom niet?", dacht ik. Een week later kreeg ik mail dat ik geselecteerd was. Ik werd verwacht in Ermelo, tegen 11:00 uur 's ochtends. Het onderzoeksbureau vergoedde reiskosten, een taxi naar het congrescentrum werd geregeld, betaalde een klein bedrag aan presentiegeld en bood me een lunch aan.

Aldus besloten aanvaardde ik de reis. In Ermelo aangekomen stond de taxi inderdaad al te wachten. Ean ander panellid reisde ook mee. In tien minuten waren we bij het hotel en werden we met alle égards ontvangen. Tafels met regionale omroep- hebbedingetjes lagen klaar, dus aan pennen en stickers geen gebrek.

Dan gaat het panel van start. Een jonge hond van het onderzoeksbureau is gespreksleider. We worden achter een lange tafel gezet en er wordt koffie geschonken. Intussen verzamelt zich een man of dertig in de zaal, gewapend met notebooks (die waar je ouderwets op schrijft en digitale) en het programma van de dag. Ik herken een paar gezichten. RTV Drenthe is vertegenwoordigd in de zaal met drie personen, en een groot deel van de overige omroepen ook. Wat er te verbeteren valt aan de programmering, wat zijn "afhaakmomenten" voor mij/ons, hoe vaak luister ik, en wat vind ik belangrijke speerpunten in de programmering. Interessant om te horen wat de overige panelleden vinden en hoe de digitale ontvangers zorgen dat je ook "over de grens" kunt kijken en luisteren. Er wordt druk geschreven en geknikt, en doorgevraagd. Leuk dat ze ook feedback oppikken van hun luisteraars..
Later hoorde ik dat een documentaire van ons eigen RTV Drenthe een award heeft gewonnen. Er zit best kwaliteit, al is het er soms een beetje een behoudend programma-aanbod.

Na een uurtje is het panel voorbij en mogen we aanschuiven aan de lunch. Regionale coryfeeën lopen voorbij, bekende koppen en namen. Als dank krijgen we allemaal een tas vol gadgets en hebbedingetjes, waar ik al een aantal van meegenomen had.
Aan pennen voorlopig geen gebrek. Na een zeer verzorgde lunch bestellen we weer een taxi op kosten van het onderzoeksbureau, en worden we in een sjieke Benz weer naar het station gebracht. Een welbestede dag, al miste ik wel 2 personen, die ik daar vergeten ben de groeten te doen. Bij dezen dus..

Bless me father

2009-02-04T12:13:00.003+01:00

Aan de kassa bij de plaatselijke Super. Terwijl ik een snelle boodschap haalde en aansloot bij een vrijwel lege kassa zag ik hem staan. Een slanke, atletisch gebouwde man met een Indisch kleurtje. Ik ken hem van een afstand en meende eerder dat hij één van de "import" herders was uit het zeer gelovige Zuid-Amerika. Hij blijkt gewoon een Nederlander met een exotisch kleurtje. Ondanks dat aan Europa geen eer meer te behalen valt die mening wordt aan de Duitse Herder in Rome toegeschreven..

Ik ben gereformeerd opgevoed en heb niks met het Rooms-Katholieke geloof. Ik zie pastoors nog altijd als kapelaan Eric Odekerke uit "Dagboek van een Herdershond" die moeizaam fietsen met hun soutane en parafernalia. Ja, ook ik word beïnvloed door stereotypen, ik beken.. Deze man sprak met humor, en interesseerde zich oprecht voor het wel en wee van een familielid van de man die voor me in de rij stond. Ik betrapte me op de gedachte dat als ik een vrouw was geweest, het "eeuwig zonde" zou hebben gevonden van zo'n mooie man. Met een armzwaai en een groet neemt de in vlot grijs-met-kraagje geklede zielenherder afscheid. Ik grinnik even. Hier in Drenthe is hij toch een opvallende verschijning.. Later als ik eens op hem google blijkt hij zelfs te bloggen. Zou je ook online bij hem kunnen biechten?

Fitness

2009-01-28T14:53:00.007+01:00

Het is zover: ik heb de stap gewaagd naar het volgen van een fitness traject bij een Achmea Health Center. Van mijn zorgverzekering kreeg ik de aanbieding om met forse korting te gaan beginnen aan een cursus waarvan het resultaat een vermindering van gewicht van 5% is. Allereerst een afspraak met een diëtiste gehad. Vakknundig werden de omvang van taille, benen en buik gemeten. Mijn BMI zat in de gevarenzone. Ja ik weet het, daar kom ik voor.. Vorige week kwam ik voor het eerst, en kon meteen aan de groepsles deelnemen. Een vrolijke en zeer strakke jongedame stond voor in de zaal te hupsen, met luide muziek als aansporing. Ik mompelde iets in de zin van: "doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg". De muziek was te hard om je verstaanbaar te maken. Een aantal toestellen stond langs de kant, en een aantal opstapjes lag ervoor. Op de maat vijf minuten "steps" en daarna op een toestel, beenspier en armspieroefeningen doen. Het doen van tien push ups verliep dramatisch. Ik weet het niet, denk niet dat het iets voor mij is. Eergister was mijn eerste individuele fitness les. Een zaal vol apparaten, breedbeeld tv's en mensen van verschillend formaat en trainingsniveau. Helemaal goed georganiseerd was het niet, ik had om acht uur moeten beginnen, maar toen was ik net in het health center gearriveerd. In de zaal werd snel een programma voor mij in elkaar gedraaid en ik werd te woord gestaan door een leuke Servische..

Met een chip-sleutel kon ik me aanmelden. Daar werden ook alle vorderingen op weggeschreven. Een hoop apparaten heb ik gezien. Na een half uur fietsen, met mijn schouders 50 kilo omhoogdrukken, schouderspieren trainen en een crosstrainer proberen.. en dan nog de beenspieren martelen. Als klap op de vuurpijl een half uur lopen op een loopband. Alles in een rustig tempo, met een hartslagmeter om mijn borst.. Enigszins vermoeid en bezweet stapte ik van de uitrollende loopband af en moest me vasthouden omdat de vloer onder mijn voeten nog steeds "bewoog". Verrast als ik was dat de spierpijn uitbleef wilde ik nog roeien, maar de tijd was om.
Het is nu bijna een week geleden. Het weekend staan beide dagen gepland voor 3 uur fitness. Inmiddels ben ik vooral mijn schouders gaan voelen. Beter ook, ik ben nog gemotiveerd, en hoop dat ik dat blijf. Zestig kilo zal ik niet meer worden, maar het streefgewicht van 95 hoop ik te halen..

Ik houd jullie op de hoogte!

Stof zijt gij (3)

2009-01-28T14:41:00.003+01:00

Update van de continuing story van ondergetekende, want de vrouwelijke bezoekers van deze blog vroegen zich af of ik inmiddels tot de knieën in het stof zou staan sinds het vorige apparaat de geest gaf. Ik heb van het oude apparaat roerend afscheid genomen en het bij de reparateur laten staan die het vakkundig zou laten recyclen. Op jacht geweest naar een nieuwe, maar die kostten allemaal rond de honderd euro en dat heb ik er niet voor over. Tip van de week; kijk eens bij Blokker! Daar was ik al geweest en die hadden weinig bijzonders. Na het afrekenen van € 7,50 onderzoekskosten stapte ik weer op de fiets en ben toch maar even wezen kijken.
De nieuwe folder was uit, en middenin in de winkel stond een aantal modellen stofzuiger. Kosten; € 59,90. Dat scheelt! Weliswaar geen A merk, maar dat zoek ik ook helemaal niet. Het is er een stuk schoner op geworden hier. Van een groene gifkikker naar een rode vos (model Red Fox) is een kleine stap. Bovendien had ik nog twee Blokker kadobonnen, gespaard met het invullen van enquêtes bij het NIPO(aanrader)dus de kosten vielen nog lager uit ook..

Ziehier het resultaat:

Bling bling zuigertje, of niet?

Stof zijt gij (2)

2009-01-15T11:46:00.003+01:00

Een paar jaar geleden blogde ik over de aanschaf en de reparatie van een nieuwe stofzuiger. Het geval beviel nog steeds goed, tot het onlangs wat begon te haperen. Waarschijnlijk een breukje in het snoer, hij viel af en toe uit. Met in mijn achterhoofd het idee dat ik weer naar die electrowinkel moest waar ik 'm kocht, en waar ik bijna een maand op het apparaat moest wachten tot het klaar was, wachtte ik even met het nemen van een beslissing. Zie mijn blog van 10-11-2006. Omdat toch stofgezogen moest worden gebruikte ik het apparaat gewoon. Ook de "poetsmiep" die dinsdag in mijn huis bezig was had hem nodig. Ik kwam tegen drie uur van mijn werk, en wilde even lekker douchen. Ondertussen werd er driftig gepoetst in de woonkamer. Terwijl ik ingezeept stond te douchen viel ineens het licht en de ventilator in de douche uit. Oei. Ik vermoedde al dat er iets mis was. In het aardedonker graaide ik naar mijn kleren, trok wat aan en ging druppend poolshoogte nemen. "Liecht oitgevallen" zei poetsmiep. Ja, dat had ik ook al gezien..bedankt.. De stofzuiger was nog aangesloten en de stekker in het stopcontact. Ik vermoedde dat het daar aan lag. Ik heb de meterkast opengetrokken en de schakelaar weer omgezet. Even ging het goed; tot de stofzuiger weer aanging. Pats, de schakelaar ging weer om. Foute boel dus, kortsluiting. Ik vrees dat de binnenkant inmiddels "toast" geworden is, misschien moet ik een nieuwe stofhapper kopen.

Poetsmiep wilde het geval even laten afkoelen, maar ik had geen zin in ongelukken.
Nu zit ik dus met een ongezogen huiskamer.Ik heb het vermoeden dat de garantie verlopen is, en bovendien heb ik geen trek in die winkel en het weken wachten tot de reparatie klaar is. Het reparatiehuis twee straten verder is ook erkend reparateur van dit merk. Ik heb net een aanvraag gedaan voor reparatie, ik ben benieuwd..

Op fietse!

2009-01-13T17:22:00.002+01:00

De dooi is ingevallen, de elfstedentocht "giet net oan", de temperaturen zijn wat draaglijker geworden. Tijd om vooruit te kijken: de Tour de France komt op 4 juli van dit jaar door Zuid Holland en Zeeland. Mooi! Ik weet al een adresje waar ik het peloton kan zien langskomen.

Nu was er gemor van de "bevindelijk gereformeerden" in enkele dorpen waar de etappe eventueel doorheen zou komen. De vierde juli valt namelijk op een zondag, en dan is frivool vermaak verboden, overigens net als arbeid, het vierde gebod is daarop van toepassing. Ik wil niemand voor het hoofd stoten; ik ben in de regio geweest,ook op zondag, en heb gzeien dat het daar erg leeft. Kleding, gedrag, het is allemaal nogal "zwaar". Niet mijn manier van beleven, maar ik heb daar ook helemaal niets over te zeggen. Ik kan me ook wel voorstellen dat het kerkvolk niet zit te wachten op een toeterende reclamekaravaan die de kerkklokken overstemt en de rust verdrijft. Laat staan op schaarsgeklede rondemissen. Alle stoheid op een gekje, ik veroordeel het niet. Ik kijk en verwonder mij slechts.

De minister heeft nu op kamervragen van de SGP geantwoord dat de route nog helemaal niet vastligt en er nog overleg mogelijk is. In het Dagblad van het Noorden staat vandaag een artikel erover. De nodige genuanceerde en ongenuanceerde reacties valle over elkaar heen, maar één vond ik hilarisch; een "reaguurder" trok een parallel met Iran, en een etappe die door Teheran zou komen, waarna de huldiging plaats zou vinden door traditioneel geklede vrouwen. Helemaal in stijl zouden ze de gele, de bolletjes- of de regenboogburka dragen. Ook "fundamentalistisch". Het wordt een beetje op de hak genomen, maar het idee vond ik erg vermakelijk. Ik zie het al voor me. Misschien kan Wilders als commentator worden ingezet?

Gelukkig is in ons land alles mogelijk, en worden meningen en opvattingen gerespecteerd. De discussie is een storm in een glas water (en nee, ik ga geen grappen over water maken) en tegen de tijd dat de Tour ons land aandoet zal het wel geluwd zijn. De honden blaffen, maar de (tour)karavaan trekt verder. Dan maar een ander dijkje en een buitenweggetje nemen. Dat polderen we wel met elkaar..
Na de tour nog de Vuelta d'España die "op fietse" door Emmen komt. Ook op een zondag overigens, maar da's hier niet zo'n probleem.
Het peloton kan op de "hoogte van Witteveen" (een dikke 30 meter hoog) de eerste punten in het "bergklassement" verdienen. Vlak de Hondsrug niet uit!

Het lijkt me spectaculair..

Vorstige fietstocht

2009-01-10T12:18:00.004+01:00

Net voor het laatste daglicht weg was kreeg ik de smaak te pakken; ik ben op pad gegaan om wat mooie plaatjes te schieten. Dat viel nog niet mee, het heeft niet zoveel gesneeuwd als elders in het land. Toch nog leuke foto's kunnen maken. Het schaatsen kriebelt wel, maar dat heb ik al jaren niet gedaan. Ik heb nog steeds de indruk (misschien zelfs illusie) dat ik met een paar hockeyschaatsen beter uit de voeten kan dan met mijn ouwe lage Noren. Ben meer een korte baan mens, van koekenzopie tent naar snertkraam en Beerenburg lijkt me leuk maar erg recht zal ik er niet van gaan schaatsen vrees ik.

"Op fietse" ging het naar de rand van Emmen, waar ik een prachtig uitzicht op de Es had, een stuk onbebouwde landbouwgrond, met een wijdse horizon. De zon ging net onder, omdat 'ie vandaag weer vroeg op moest, en ik schoot de laatste stralen door de bomen heen. De duisternis viel letterlijk binnen een half uur. Van de Es naar het "Langgraf" een hunebed op (bijna letterlijk) een steenworp afstand. De dekstenen waren bedekt met een laagje "poedersuiker" en het zicht op de Es vanaf de andere kant was adembenemend.. Ik hoop op een laag sneeuw binnenkort, ben een beetje jaloers op de gebieden onder de grote rivieren..

2009

2009-01-03T16:31:00.005+01:00

Het begin is er.. 2009.. Ik heb niet echt een interessante jaarwisseling gehad; ik moest 's nachts werken. Mijn aanwezigheid werd verlangs op de discobussen in Hoogeveen. Ik verheugde me al op oliebollen en salade die voor ons zouden klaarstaan. Niet dus. De hele nacht door Hoogeveen crossen op twee broodjes en een appel is niet lekker. Bedenk me dus wel twee keer voor ik dat weer doe.

Om twaalf uur vanuit de verte vuurwerk meegekregen, en de nodige vreugdevuren op stoepen en kruisingen, en een verdwaalde brievenbus die het loodje moest leggen tegen het vuurwerk. Intussen werd het steeds kouder..
Wat is koud? Het is koud als de ijsberen aanbellen en vragen of ze voor de kachel mogen zitten. Je zou zeggen dat dat niet voorkomt, met de opwarming van het klimaat, maar bij - 8 willen ze wel!

Ik wens alle medebloggers, lezers en reageerders een gezond en liefdevol 2009 toe!

Lijk?

2008-12-23T23:09:00.002+01:00

Een dagdienst. We moeten in de buitenwijken surveilleren.
Op verzoek brengen we kerstpaketten naar collega's in Coevorden. Halverwege rijden we langs een weiland met een transformatorhuisje. In een flits zie ik iets liggen dat op een persoon lijkt. Een been en een arm steken achter het huisje uit.
"Wat was dat?" vraag ik aan mijn collega, maar die heeft niets gezien.
Ik maak een draai op de carpoolplaats en ga op onderzoek uit. Gelukkig, geen lijk..
Er is één of andere grappenmaker die een soort Abraham pop zonder hoofd achter he huisje geparkeerd heeft. Gerustgesteld vervolgen we. De stagiaire lacht; "altijd wat loos met jou"

Geschiedenis

2008-12-03T22:04:00.004+01:00

Het is deze week themaweek op het extra TV kanaal Geschiedenis TV.
Maandag was het 90 jaar geleden dat het begin van wat Joegoslavië zou worden werd opgericht. Saamhorig, door broederschap en eenheid, "Bratstvo i jedinstvo".
Beelden van het naakte overleven in het door oorlog geteisterde Sarajevo, en hoe de kinderen daar hun leven leidden, begin jaren '90. Hoe zou het ze vergaan zijn?
Vandaag reportages over de voetbalteams van Joegoslavië, dat in 1994 werd uitgesloten van het WK voetbal, ten gunste van Denemarken dat prompt kampioen werd.
De rivaliteit in 2000, op het EK, tussen Kroatië en Joegoslavië was keihard.
Voetbal was in dat geval echt oorlog. Supporters die spelers verrot schelden (geen volk zo creatief met verwensingen als de Joegoslaven)en het rare gevoel dat een team eigenlijk gedwongen uitelkaar werd geslagen..

Joego-nostalgie: een man verkleed als maarschalk Tito haalt herinneringen op in plaatsen waar hij geweest is, hij praat met sjacheraars,handelaars, voorbijgangers over de "goeie ouwe tijd" toen je, als je uitkwam voor je identiteit (Kroaat of Serviër) een vakantie op een ver eiland kreeg aangeboden. Er wordt smakelijk om gelachen. Hij verzucht "het was veel beter toen ik nog hier was" waarop een omstander roept: "Maar u bent hier nog, Kameraad Tito", waaruit de glansrol van de acteur weer blijkt.

Veel van deze reportages heb ik nog ergens op video, inmiddels al jaren onder het stof. Interessant dat deze programma's bewaard bleven. Ik keek "vroeger" al naar VPRO's "Diogenes" op zondagavond. Veel daarvan wordt herhaald.

De oorlog is al jaren voorbij, uiterlijk zijn de sporen hersteld, maar de stabiliteit is nog ver te zoeken. Ik heb het kanaal als extra in mijn digitale pakket, maar de reportages zijn ook te bekijken op de site van Geschiedenis TV.
Aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in het wel en wee van de Baklanlanden.

Wakker worden.. even anders..

2008-12-02T22:01:00.002+01:00

Even tussen ons gezegd en gezwegen:
Ook zo'n moeite met uit bed komen in deze donkere dagen?
De wekker een hijs geven? Je nog even omdraaien?
Hieronder een remedie die gegarandeerd helpt..

Slaap lekker..

Ontmoetingen

2008-11-26T20:17:00.003+01:00

Dinsdag was een dag van ontmoetingen en oude herinneringen.

Soms heb je van die nostalgische dagen. 's Morgens werd ik ingezet als begeleider van reclasserings-cliënten. Het kwam neer op ontvangen en uitgeleide doen van mensen die op gesprek kwamen met een ambtenaar. De reclassering had daarvoor in een bijna leegstaand kantoorpand een aantal ruimtes gehuurd. Toeval wilde dat het pand bij mij bepaalde herinneringen oproept. Begin jaren '90 begon ik daar als vrijwilliger bij Sociaal Cultureel Werk en bemande er een telefoon in een verder leeg kantoor, om vrijwilligers te werven voor een op te richten werkgroep van Vluchtelingenwerk in Emmen. Jaren heb ik er gewerkt,jaren was ik er niet terug geweest; ik snoof de geur in die nog steeds hetzelfde was, verkende het pand en bekeek de lege kamers waar ik in gedachten mijn collega's en chef zag zitten, de lege wachtkamer waar volksstammen Bosniërs en Somaliërs zaten. De successen, menselijke tragedies, conflicten en de vrijdagmiddag in de ruige achtertuin met collega's een biertje drinken na werktijd; je stapte zo de achtertuin in als je de kantoordeur openzette. Het waren flashbacks die ik kon uittekenen. Na een half uurtje nostalgie zette ik de knop om en ging aan het werk. Het werd niet druk.

Om twaalf uur was ik al vrij en stond de tweede "trip down memory lane" op het programma; een receptie van mede oprichter en interim manager van de werkgroep Emmen, die afschei nam. Voor mij alweer zes jaar geleden dat ik hem sprak. Te kort meegemaakt om een band te kweken, maar ik ging er graag voor naar Amersfoort. Treinreizen heb ik niets tegen, en ook nu ging het lekker. De wandeling naar het oude klooster, nu congrescentrum, was wel pittig. Gelukkig vonden we het snel. Reisgezelschap; mijn moeder, die in het werk nog steeds druk bezig is.
Eenmaal in de zaal na het geven van een hand en het aanvallen op de bitterballen, was het kijken naar bekende gezichten een prettig tijdverdrijf terwijl je je wijn dronk. "Nee, we kennen elkaar niet" of toch wel? Een bekend gezicht. Katten uit bomen kijken, navragen.. Verrek, ja toch! Kom ik in deze entourage een kennis van het SIVO tegen. "Wat doe jij hier?" Nooit geweten!..

Na een paar uur en wat speeches was het tijd te vertrekken. Hand geven en naar het station. De wokchinees op het station is een welkom uitje bij een overstap, en we konden na de wokmaaltijd onze (vertraagde) trein nog zat halen. Hij zat wel stampvol.. Het boemeltje Zwolle-Emmen haalden we nog net. Halverwege kwam opeens oud collega C. langs, dus even bijgepraat. Ze kwam uit Arnhem waar ze nu woont.

Je zou denken dat het nu wel afgelopen was met onverwachte ontmoetingen, maar niets was minder waar. Onderweg naar huis liep ik mijn Zeeuwse vrienden tegen het lijf, die waar ik in september naartoe ben geweest voor hun bruiloft. De aanhang (ouders) begroetten me met een zeer gevoelig "Krijg nou de tering!" in plaats van het hier meer gebruikelijke "moi".Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat het geen Drenten zijn van oorsprong..

Met een koffie-afspraak en de belofte dat ze met duizend bruiloftsfoto's zouden langskomen de volgende dag namen we afscheid. Achter de geparkeerde auto's sprongen geen verrassende vrienden meer tevoorschijn. Maar goed ook, mijn agenda was toch al vol. Soms heb je van die dagen..

Langs het tuinpad van mijn vader

2008-11-20T21:59:00.009+01:00

.... Zag ik de hoge bomen staan...

Dit liedje kent iedere Nederlander. Gedachtenloos neurie of zing je het mee.
Alweer een tijd geleden werd dit waarheid. In de achtertuin van mijn ouderlijk huis stonden twee kolossale coniferen van elk wel een meter of vijftien hoog. Beeldbepalend. De één groen, de ander meer naar blauw neigend. Ik was eraan gewend. 's Zomers gaven ze schaduw als het erg warm was, de parasol kon dan de schuur in. Als kind eens een fikkie gestookt zodat de bomen bijna twintig jaar eerder het loodje legden, ging nog net goed. Toen ik ervan hoorde dat ze weg moesten, omdat de eerste beste storm voor gevaarlijke situaties kon zorgen (ze waren molm en bruin van binnen en dreigden op het huis te vallen) vond ik dat wel jammer.

Ik ben die dag in de loop van de middag wezen kijken hoe het gevorderd was. Ik heb geen foto van voorheen, wel van tijdens en na. Met professionele klimuitrusting en een kettingzaag zijn de bomen één voor één tot handzame stammetjes verzaagd. Er is een aantal karren vol groen afgevoerd, en de buurman had wel belang bij het brandhout, dat inmiddels klaarlag.
Gek idee is; het went snel! Inmiddels is ook de herfstzon verdwenen, en moest ik dit blog nodig afmaken. De foto's vinden jullie hier:

Leven en laten leven

2008-10-18T02:14:00.004+02:00

Opmerkelijk berichtje in de media vandaag:
Als je met een reanimatie geconfronteerd wordt, en het ritme van 100 compressies per minuut moet aanhouden ( 30 x compressie op 2 x beademen) is een bepaald ritme nodig.

Heel toepasselijk blijkt uit onderzoek in Amerika het Bee Gees nummer "Staying Alive" (toepasselijke titel) daarvoor uitermate geschikt te zijn. Het nummer schijnt een ritme van 103 beats per minuut te hebben, ideaal dus.. Mijn instructrice past altijd "1,2,3,4 hoedje van papier" toe, maar ik vrees dat het in beide gevallen tot een nauwsluitend hemd leidt en een enkeltje "funny farm" als je de beide liedjes serieus hardop dreunt in een noodgeval..

Een oud nostalgisch nummer uit de jaren '70, maar zonder er de draak mee te steken; ik zie glitterbollen en danspasjes. Als ik die pasjes erbij zou moeten doen zou het de patiënt niet ten goede komen.. Ik moet trouwens dringend mijn EHBO vereniging bellen; ik had allang weer op herhaling gemoeten, en wat de reanimatie betreft is dat geen overbodige luxe..

Mobiele eenheid?

2008-10-15T11:24:00.003+02:00

Ik heb al heel wat mobieltjes versleten in de afgelopen tien jaar.
Het idee dat je niet mobiel bent is eigenlijk ondenkbaar. Reden van vervanging was slijtage, (de smsjes kwamen op hun kop binnen) of het apparaat gaf gewoon de geest.
Twee weken geleden tijdens het werk op onverklaarbare manier mijn laatste toestel kwijtgeraakt, een Nokia 6230i waar ik graag mee belde en smste vanwege het bedieningsgemak. Niet eens paniek, wel zorgen dat er iemand mee aan de haal was gegaan. Direct gebeld en de voicemail gekregen; iets wat me nooit gebeurt. Niet teruggevonden, en met het pestweer van die dag (hoosbuien) hoop ik dat het toestel ergens verzopen is. Mijn provider Tele2 (die van; nieuwe kaart, wacht een week of twee)vertelde me dat mijn contract bijna verliep. Ik mocht een nieuw toestel uitzoeken. Dat is de Nokia N78 geworden, met een 3,2 megapixel camera. Je kunt er zelfs mobiel mee internetten en bloggen. Ik snap de helft van het toestel nog niet, maar dat zal wel komen. Kleine toetsen en het zwarte oppervlak is mooi, maar je vingers zie je al snel op de display verschijnen.

Medebloggers sturen met hun mobiel filmpjes en foto's rechtstreeks naar hun Blogger-weblog. Dat wil ik ook, maar mijn eerste MMS (video sms) die ik stuurde is ergens tussen hemel en aarde beland. Ik zou een code terugkrijgen zodat ik mobiel kon bloggen en video's kon sturen en ze direct kon plaatsen. Niets van dat alles. Geen code of wat ook. Zou ik een beroep mogen doen op de lezers van deze blog om me te helpen met tips? Ik moet iets over het hoofd zien..

Lidl

2008-10-15T11:10:00.002+02:00

Ik kan het niet laten, ook al heeft een medeblogger er net al even wat over geschreven, ik heb het clipje bekeken en ik ben nog altijd een fan.
Ik heb het over "voorheen de Bende" (mit Pazzipanten)en een nieuw ingestudeerd lied; "Bie de Lidl". Abracadabra voor mensen die het Gronings niet beheersen (of zoals ondergetekende slechts passief) maar voor de kenners een liedje dat doet terugdenken aan de oude tijden van Pé Daalemmer en Rooie Rinus.
Het gaat je niet meer uit je hoofd..
Ze hebben wèl gelijk met hun lofzang op de Lidl; het is inderdaad "nait duur".
De groep treedt morgen in Emmen op, ik heb snel gekeken maar er schijnen geen kaarten meer te zijn. Moet ook werken dus dat zou niet gaan lukken,even een alternatief zoeken. Luxe probleem; de eerstvolgende mogelijkheid is 6 november,maar dan zit ik weer op Vlieland (of ik ooit ergens anders heen ga met vakantie)
Nou vooruit..filmpje!

Visite?

2008-10-14T19:34:00.003+02:00

Vandaag zou het gebeuren; de mensheid zou met eigen ogen aanschouwen dat zij niet alleen is in het universum. Een medium zou via "gechannelde" boodschappen informatie hebben gekregen van de "aliens" dat zij vandaag hun opwachting zouden maken boven Alabama, en wel op de 14e van de 10e 2008, ergens tegen lunchtijd. Vrachten vrede en licht waren aan boord, en de wereldleiders zouden geen kant op kunnen met hun snode plannen om deze openbaring te saboteren. De ogen zouden open gaan.
Het Niburu genootschap, dat de onzichtbare planeet Niburu als hoofdthema heeft, een tevens onzichtbaar hemellichaam, ergens bij Pluto linksaf, juicht op haar website over het spontaan uitbreken van de wereldvrede. Ik heb gekeken, hoewel Alabama een best eind rijden hiervandaan is, maar heb geen vreemde voorwerpen gezien, ook CNN had er niets over vandaag. Jammer van al die ophef. Ik ben er van overtuigd dat we niet alleen zijn, en dat komt niet alleen door mijn voorliefde van SF. Morgen vindt in Groningen een persconferentie plaats over het (niet) verschijnen van het "schip van licht". Ik moet dan aan het werk, maar hoop dat er door iemand daar duidelijkheid komt over het verstek laten gaan van E.T. Misschien had het vertraging op de transgalactische snelweg, werden er weer bussen ingezet, dan komen ze nog, maar met enige vertraging. De enige vliegende schotels vandaag waren die van de benedenburen die elkaar de tent uitvochten om acht uur 's morgens, dus die wereldvrede duurt nog wel even vrees ik.

Let op de omroepberichten..

De bom valt nooit

2008-10-11T19:21:00.006+02:00

Vandaag was de open dag van de plaatselijke "schatgravers", de stichting Archeologie en Monument. Al een jaar zitten ze in de voormalige BB bunker onder de brandweerkazerne. In tijd van nood zouden de "hotemetoten" daar in ondergebracht worden, terwijl de fallout van de Russische atoombom de gemeente zou ondersneeuwen. Volgens een ingenieus in elkaar geflanst systeem zou bekeken kunnen worden hoe lang je naar buiten kon. Natuurlijk viel er niets meer te regeren of te managen in de gemeente, maar het onderkomen zag er nog solide uit, met zware deuren en ontsmettingskamer, commandoruimte en dergelijke. Een groot deel van de ruimte werd ingenomen door de potscherven en ander aardewerk dat in Groningen en Drenthe uit de grond is gehaald. Als je één scherf ziet, heb je ze allemaal gezien. De relieken van de BB vond ik veel interessanter.

Een trap af, vijf meter onder de grond, door een zware deur, waren in vitrines de overblijfselen van de koude oorlog te zien. Alles in wanorde achtergelaten toen de dreiging van de Russen wegviel. Stafkaarten, restanten van een telefooncentrale, veel buizen en leidingen; een naargeestig idee dat je daar zou moeten zitten.
Dozen vol noodscenario's en oefeningen (codenaam "Bartje",onuitspreekbaar voor de Rus) liggen er nog te wachten tot ze ontsloten worden en gereed gemaakt voor een expositie. De plaatselijke amateur archeoloog en geschiedkundige gaf tekst en uitleg. In al mijn jarn vredes activisme heb ik nooit beseft dat de Rus weleens vlakbij mijn keuken kon zijn. In die tijd was het kennelijk nodig, zo'n bunker.

Een beetje vakantie

2008-10-02T11:25:00.007+02:00

Ik heb mezelf beloofd over de dagen in Zeeland te bloggen, hoewel dat alweer een week geleden is. Ik had de eer uitgenodigd te worden voor de bruiloft van een oud-collega in het pittoreske Krabbendijke, waar ik vorig zomer ook drie dagen heb doorgebracht. Aldus besloten werd de reis ondernomen. Goed boek mee, en door broer naar Hoogeveen gebracht, zodat ik sneller in Zwolle was. Ik heb steeds meer weerzin tegen de boemel Emmen-Zwolle. De trein naar Rotterdam vertrok al gauw, en het was
weer leuk om het veranderende landschap te zien voorbijflitsen. Overstappen in Rotterdam (wat een drukte daar) en verder ging de reis. Helaas had ik in Roosendaal pas na een half uur aansluiting op de stoptrein.

In Krabbendijke aangekomen probeerde ik de weg te vinden naar het huis van het bruidspaar, maar dat ging niet zo goed. Iemand in het dorpshuis wist me de juiste weg te wijzen, zodat ik al gauw met rugzak en overige bagage aankwam.
Na het ontvangen van een corsage ging ik samen met één van de gasten naar het stadhuis van Kruiningen, waar we prompt de stoet voorbijreden en verdwaalden ondanks de TomTom van de chauffeur. Omdat je de kerk in het midden moet laten, en die kerk naast het stadhuis staat, concentreerden we ons op de kerktoren. Net op tijd kwamen we de trouwzaal binnen. Alles ging voorspoedig, waarna de reis verder ging naar Westkapelle. Een weerzien met dorpjes en stukjes Zeeland waar ik ook vorig zomer was.
De receptie was erg gezellig, en tegen half twaalf afgelopen. Tegen twaalven zocht ik mijn hotelkamer op. Eerder had ik daar al mijn spullen afgegeven. Sober maar netjes, en een bed waar ik als een blok op in slaap viel. Het ontbijtbuffet was ruim en luxe, dus met een volle maag kon ik terug reizen.

Vorig jaar weinig van Westkapelle gezien, dit jaar dus dunnetjes overgedaan. In het Polderhuis een uurtje rondgekeken. Indrukwekkend hoe het stadje de oorlog moest doorstaan. Daarna lekker een uurtje op de dijk gezeten en de grote zeeschepen voorbij zien varen.

Na dat uur de bus naar Middelburg genomen. Met een rotgang door de Zeeuwse dreven gescheurd. In de stad wilde ik mijn rugzak kwijt, de Marokkaan die de fietsenstalling beheerde vroeg 6 euro voor de bewaring. Dat kon ik beter besteden.
In de plaatselijke bieb kostte een kluisje 1 euro borg. Daarvoor kon ik de hele dag rondlopen zonder mijn bagage, handig opgelost dacht ik zo.

Een rondvaart door de Middelburgse grachten kostte 6 euro, dat was goed uitgekiend!
Vooral de lage bruggen die slechts te overwinnen waren door de vaargasten te laten bukken om te voorkomen dat ze zich stootten aan de brug was hilarisch.
Ik besloot mijn dagje uit met een mosselmaaltijd op een terrasje. Voor het eerst dat ik dat deed. Niet slecht,maar volgende keer gebakken in plaats van gekookt.

Voldaan naar huis gereisd.. vier uur en een kwartier later was ik weer in het Drentse land. De volgende uitnodiging voor Zeeland al op zak, ik heb toch een hang naar het Zeeuwse gekregen!

Life is a bitch

2008-09-13T11:35:00.007+02:00

Een paar dagen geleden is in Emmen een meisje van 12 verongelukt toen zij met de fiets de straat overstak en door een auto werd geschept.

Triest natuurlijk. Je staat er even bij stil maar omdat je haar niet kende, doet het je persoonlijk niet veel, behalve dan dat je het heel erg vindt natuurlijk. Vandaag stond de rouwadvertentie in de krant, en na twee keer lezen drong ineens de waarheid keihard tot me door: het meisje was een nichtje van een vriendin van me (die ik niet zo vaak meer spreek), ze was de helft van de tweeling van haar oudere zus. Ouders en oma stonden onder de advertentie, de namen klopten en de leeftijd ook.. Ik ben er behoorlijk ontdaan van geweest en heb met tegenzin mijn dienst weer afgemaakt.

Vandaag moet ik in Assen zijn, waar de vriendin woont, maar zij is in Emmen bij de familie. Ik sprak de vriendin op MSN gisteravond, hoef niet uit te leggen dat ze intens verdrietig is. Ik plaatsvervangend.. Zoiets is nooit eerlijk maar het komt nu wel erg dichtbij. Het meisje heb ik één of twee keer gezien toen ze nog klein was, de moeder ken ik wel.

Life's a bitch! Terwijl de ene vriendin na jaren wachten eindelijk een kind krijgt, moet de ander haar nichtje van twaalf wegbrengen.

Ik heb schopneigingen en ik ben verdrietig..

Verschijning

2008-08-28T12:14:00.004+02:00

Ik kwam de laatste dagen steeds vaker dit billboard tegen op stations in de provincie, en het intrigeerde me toch wel. Als afvallige dacht ik haast dat het een vingerwijzing van boven was om weer in de schoot der moederkerk terug te keren.. Als ex-gereformeerde zou dat met recht een wonder mogen heten.

Het motregende zacht in Winschoten. Hemelwater, dacht ik. De filosofische gedachte bekroop me; als dit hemelwater is, is het dan ook wijwater? Omdat het van boven komt? Ach, ik ben nooit katholiek geweest, en heb vaak met interesse en verbazing de Mariaverering in het zuiden des lands bekeken. Was dit een aankondiging van het laatste oordeel? Interessant..
Hoe zou ze terugkomen? Op een wolk? Met de trein? Terwijl de één zich in een hutje op de hei stort op alternatieve meditatievormen is er hier een heuse reli-revival gaande lijkt het wel.

De link onderaan het billboard (niet op de foto) hielp me uit de droom. De Heilige Maagd is met haar tijd meegegaan en stort zich per 2 september op de nieuwe media.
Met één muisklik ben je er en wordt een hoop duidelijk. Ik ben benieuwd..

Trein?

2008-08-26T15:36:00.005+02:00

Gisteravond een dienst op en rond het stationsgebied gedraaid. Omdat ik ergens wel een treinenliefhebber ben, wat materieel betreft, ben ik aan de praat geraakt met de HC (Hoofdconducteur) die even een bakkie deed buiten in de zon op station Emmen. Even daarvoor was de trein uit Zwolle binnengelopen. Nu ben ik wel voor kunstuitingen, ook wel voor alternatieve schilderkunst, maar dit staaltje graffiti op de Emmen-Zwolle deed me versteld staan. Er moet heel wat (dure) spuitbusverf aan te pas zijn gekomen, en los van het feit dat deze treinen dateren van 1964 en ondanks een revisie nog steeds rammelbakken zijn, vraag ik me af of je er als machinist, laat staan als reziger, in wilt reizen. Gelukkig zie je er van binnenuit niets van. Het schijnt dat vorig weekend in Zwolle tien treinstellen onderhanden zijn genomen. Een hele klus om daar het NS-geel weer onderuit te krijgen..

Omdat de lijn volgend jaar aanbesteed gaat worden, hoop ik op nieuwer materieel, zoals de vernieuwde sprinter of iets dat in elk geval lekkerder rijdt dan dit spul. Helaas kan je niet ineenns tien treinstellen "af fabriek" laten leveren. Duurt dus nog even.

Kraak

2008-08-26T11:49:00.003+02:00

Vandaag een bericht op het journaal: de partijen CDA, Christen Unie en VVD willen
kraken strafbaar stellen. Wat mij betreft de zoveelste poging om ons land volledig
te reguleren. Kraken heb ik nooit gedaan,maar in de jaren '70 en '80 was het bittere noodzaak. Ik heb jaren in de vredesbeweging actief vrijwilligerswerk gedaan. Ik kwam mensen van diverse pluimage tegen. Anarchisten, kerkelijk gemotiveerde mensen, vrouwenemancipatie, en ook krakers. Uit pure noodzaak bezetten ze leegstaande panden omdat de woningnood enorm was. In onze "bruisende metropool" van het noorden ken ik zo al twee kraakpanden. Voorheen op het station in een oude loods. Met instemming van de eigenaar en nadat ze zich keurig gemeld hadden bij het energiebedrijf, politie en gemeente hebben ze daar ruim twee jaar gezeten. Voedselbank, kleding afhaalpunt, workshops, niemand die zich eraan stoorde. Dat er überhaupt voedselbanken nodig zijn in Nederland vind ik al schandalig. Dezelfde regering gooit nu argumenten in de strijd als zouden krakers gewelddadig zijn en kraakpanden vol illegale Oost-Europeanen zitten.

"Het zijn niet meer de krakers van vroeger" werd gezegd. Daar zaten ook geen lieverdjes tussen, ik herinner me levendig de rellen in Amsterdam. Achteraf bleken dat meer "Autonomen" te zijn, en relschoppers dan echte krakers. De goeden worden met deze wet tekort gedaan, kraken voorziet nog steeds in een behoefte. De stad wordt er bovendien kleurrijker van. Opeens zie je weer groene hanekammen, waarvan ik dacht dat ze uitgestorven waren.
Leegstand voorkomen door huurders in lege panden te zetten..wat een oplossing.. Antikraak zeker. Speculatie met panden gaat gewoon door. Vastgoed eigenaren worden er beter van.Ik ben er tegen dat dit verboden wordt, een alternatief hebben ze namelijk niet.. Wat denken jullie ervan?

Rare jongens die Germanen?

2008-08-20T20:50:00.008+02:00

Een achterstallig blogje over een korte trip naar Osnabrück, net voor mijn vakantie. Uitstapje gemaakt, een vriendin uit Keulen wilde in de stad haar licht eens opsteken, en het leek me leuk haar weer eens te zien. Auto geleend en over Autobahn met 160 km/u. Tja dan maar even niet zo groen doen. Omdat we de tweede dag verschillende dagbestedings ideeën hadden ben ik naar Bramsche
(Museum Kalkriese) gereden. Het schijnt dat in de 9e eeuw N.Chr. de Romeinen daar de slag in het Teutoburgerwoud uitvochten met de Germaanse stammen die daar woonden en waarvan de keizer dacht dat hij ze wel even zou overwinnen. Heel Germanië was onderworpen. Heel Germanië? Nee, een klein dorpje.. :-) De Romeinen kregen gigantisch op hun falie en werden ter plekke in de pan gehakt. Daar was geen toverdrank voor nodig. Toen boeren in de loop der eeuwen steeds weer op munten en voorwerpen stootten (bah, weer een Romeinse helm) ging er maar eens een archeoloog graven. Met succes, een slagveld werd blootgelegd dat zijn weerga niet kende. Een openluchtmuseum is op deze plaats gebouwd, erg indrukwekkend; Mijmerend liep ik over het veld, waarin door stalen damwanden het grondniveau was aangegeven. Daarna naar de expositie die in een futuristische toren was ondergebracht. Zo sta je oog in oog met je voorvaderen, ruige types, ik had in die tijd geen Romein willen zijn .. Overigens een aanrader voor historisch geïnteresseerde Nederlanders. Twee uur rijden vanaf de grens. Oja, let op het aandoenlijke Nederlands op de website van het museum..

Ledig

2008-08-17T01:22:00.003+02:00

Ja..de vakantie is weer voorbij.. de blogstilte ook, neem ik mij vast voor.
Er zijn alweer drie werkdagen voorbij, wie verzint het om een vakantieganger om half zeven te laten beginnen direct na zjn vakantie? Nee, ik pleit voor beginnen tegen één uur 's middags, met koffie en koek, en de chef die je hartelijk terug verwelkomt en zijn telefoontjes laat cancellen om naar je vakantiebelevenissen te luisteren. Niet dus.. Gewerkt zal er worden.. Desnoods verzinnen we iets. Een gemeentelijk pand waar een deur in zit waar alleen personeel doorheen komt. Plaats er een wandje en een bureau en je hebt een "portiersloge". Geen computer, en slechts een GSM voor contact met de buitenwereld. Een paar troosteloze kamerplanten en een saai uitzicht. Ingang van de werkplek? Onder een trap, dus flink bukken dan lukt het net allemaal.
Intussen komt de regen met bakken uit de hemel en heb ik aanspraak aan wat ambtenaren met watervrees. Plu's worden opgestoken of mappen boven het hoofd gehouden, daar gaan ze, de regen in. Tien lange uren kruipen voorbij, een werkdag hoort acht te hebben. Ledigheid is des duivels oorkussen zegt men.. Hoe leeg kan een dienst zijn? Zo leeg dus. Wel heb ik mijn boek uit gekregen, werd ook wel tijd.. Het duivelse oorkussen heb ik niet gezien, maar mijn eigen vind ik vanavond geheid.

Slaaprijden

2008-07-08T22:31:00.004+02:00

Vandaag na de vroege dienst met een zucht van verlichting de dienstauto veilig geparkeerd, ik ben meerdere keren bijna in slaap gevallen. De campagne "word geen slaaprijder" is voor mij wel aansprekend en ook wel van toepassing. Als ik een vroege dienst heb moet im om 5 uur op en tegen 6 uur rijden. De rust valt tegen dus. Blikjes Red Bull drinken vlak voor je in de auto stapt ook niet. De spits mijden omdat je niet op de ring in de file wilt staan, en dan vanaf het industrieterrein de pittoreske route nemen via Waterhuizen is ook niet effectief. Slaaptekort, en het feit dat ik meer een avondmens ben, is daar debet aan. Het is weer gelukt maar ik heb de website "word geen slaaprijder" eens bekeken. Geadviseerd wordt om bij aanwijzingen van slaperigheid de auto aan de kant te zetten en een half uurtje een "power nap" te maken. Geen tijd voor, Emmen is al in zicht en de late dienst moet de auto overnemen over een half uurtje.

Ik heb het weer gehaald. Thuisgekomen een verfrissende douche en mijn bed in, drie uur stukgeslagen. Toch eens kijken hoe ik dit probleem kan oplossen in de toekomst.

De Zeeuwse kust

2008-06-18T20:56:00.007+02:00

Zondag was het vaderdag. Eigenlijk moest ik werken, maar ik heb met wat moeite vrij kunnen regelen. Broer M. kwam op het idee om vader te verrassen met een bezoek. Prima hoor, alleen ouders verbleven in Zeeland en zaten in een bungalow.
Na het draaien van twee nachtdiensten en het acclimatiseren van één dag, die ik ook nog eens versliep tot vlak voor vijf uur 's middags werd op zondagochtend om kwart over acht de reis aanvaard. Volgens de routeplanner duurde de reis naar Burgh -Haamstede drie uur en een beetje, we gokten erop dat het ietsje korter zou duren omdat je de files niet hebt. De ingebouwde TomTom leidde ons keurig richting Rotterdam. Nadat we drie keer dezelfde tunnel hadden gezien zagen we opeens dat we een andere afslag moesten hebben. De hele situatie was veranderd kennelijk.

Na een relaxte reis kwamen we iets voor twaalven aan. Na wat geheimzinnige SMSjes werden we opgevangen door moeders en konden we naar de bungalow. De verrassing was compleet, en na de plensbuien onderweg was het heerlijk weer in het Zeeuwse.
Vorig zomer was ik al een lang weekend in Zeeland, en ben ik de provincie doorgecrossd met vrienden, ook nu kwamen er weer bekende plaatsen langs. Halverwege de middag besloten we een eindje te gaan rijden. De Oosterscheldekering was vlakbij. Daar was ik al eens overheen geweest, nu besloten we een klein "rondje Zeeland" te maken. Over de Oosterscheldekering (ze zijn nog steeds aan het werk, en wegversmallingen net als vorig jaar, houdt niet op) en dan aan de andere kant de bocht maken en over het wijdse Zeeuwse land richting de Zeelandbrug. Uit nostalgische motieven wilde ik daar eens zelf overheen rijden, waarop we van plaats wisselden en ik de helling naar de brug opreed. Toen ik een jaar of zes was bleef de auto van mijn vader eens midden op de brug met motorpech staan. Na de hulp van de wegenwacht (via de praatpaalgewaarschuwd want nog geen mobieltjes) die de auto achter een geel Renaultje 4 knupte en ons naar de overkant sleepte, konden we weer naar huis.
Uren later en doodop weer in Renesse aangekomen. De brug was veranderd had ik het idee, maar dat kon aan mij liggen, er is veel veranderd sinds 1974 (of eerder, ik weet het niet precies meer)..

Het landschap gleed voorbij, de brug was snel genomen, en nog geen uur later waren we alweer in Zierikzee en nog iets later in het bungalowpark. Voor herhaling vatbaar, ik heb zin om in de zomer weer te gaan maar dan wat langer..

Behouden vaart?

2008-06-08T13:09:00.008+02:00

Ik wilde hier al een tijdje over bloggen, want het is de 29e mei al gebeurd.
Een stukje jeugdsentiment is verdwenen. Als fanatieke Vlieland liefhebber is dit voorval iets wat me droevig stemt. De oude veerboot is niet meer.

Na vele omzwervingen, o.a. als partyboot in de Rotterdamse haven kwam het schip weer terug naar Harlingen. Veel mensen wilden het als rondvaartboot of alternatief vervoer naar Vlieland terug hebben, maar vanwege een "kettingbeding" heeft Rederij Doeksen bedongen dat het schip nooit meer op de oude route mocht varen. Hier de berichtgeving op Omrop Fryslân. In het Fries natuurlijk.

Enkele jaren geleden is het verkocht aan Liberia, om daar de bevoorrading van een kleine havenstad te gaan verzorgen. Gezien de situatie in dat land (ligt in puin na een oorlog) is het niet zo'n wonder dat het onderhoud te wensen overliet, bovendien werd het schip verkeerd en te zwaar beladen. Het ging goed mis; de ex "Oost Vlieland" kapseisde, waarbij twee mensen verdronken. Het schip ligt nu onder water in de haven, of het ooit gelicht wordt is maar zeer de vraag.

Ik ben mijn vakanties op Vlie jaren met deze boot begonnen. Het gevoel begint al aan boord. De mooie houten lambrizering en de met smaak ingerichte salons deden je vermoeden dat dit niet zomaar een veerboot was. Het werd gebouwd door een werf die gespecialiseerd was in jachtbouw. De eerste "schoorsteen" op het dek was eigenlijk een trappenhuis naar de onderste dekken, maar gaf het schip wel een aparte "look".
Het was een echt schip. Op de Noordzee een stuk met forse zeegang op de voorplecht staan met het schuim om je oren. Prachtig..

De tijden veranderen, de schepen ook. Het moderne schip vind ik erg mooi, maar uit nostalgie zal ik altijd aan de oude dame blijven denken. Ik weet van enkele bloggers dat ze het eiland net als mij kennen, ook voor hen is dit stukje..

Vaarwel, oude dame..bedankt voor alle veilige overtochten!

.

Busje komt zo?

2008-06-03T01:24:00.002+02:00

Een dienst..een dienst betaald door ARRIVA. Surveillance op het busstation.
Eerst maar even duidelijkheid; als er geen bussen rijden vanwege de staking, wat is dan de zin van doorwerken tot de laatste bus komt (die dus niet komt) ?.
Werk maar tot een uur of tien,krijg ik te horen.Prima, beter dan 1 uur 's nachts.
Dienstauto pakken en naar het station. Er hangen mededelingen aan de haltes dat er gestaakt wordt, voor onbepaalde tijd. We rijden een ronde en ik zie een donkere man, type asielzoeker, vol onbegrip bij de halte staan. Ik rijd er naartoe en leg in mijn beste Engels uit dat er gestaakt wordt. De man knikt begrijpend en laat me een papier zien van het aanmeldcentrum Schiphol. Asielzoeker dus. Met een verse strippenkaart in de hand en twee koffers staat hij verloren op het station. Hij moet naar Ter Apel. Ik merk dat hij uit beleefdheid ja knikt en vraag waar hij vandaan komt. Congo zegt hij. Aha, Français? vraag ik. Zijn gezicht klaart op en ik schakel op Frans over.

Hij begrijpt het, maar hoe verder?. Vluchtelingenwerk bellen..voicemail, natuurlijk.
Als iemand het tot Nederland gered heeft redt hij het wel op het station in Emmen.
Ik overweeg ernstig om de aankondigingen in enkele andere talen te vertalen en ze erbij te hangen. Denk niet dat het veel helpt. Zelfs Nederlanders snappen vaak niet dat alles plat ligt, dus daar hoef je geen asielzoeker voor te zijn.
De beste man was trouwens verdwenen toen we de volgende ronde deden.

Wasmasjien

2008-05-28T10:45:00.003+02:00

Het werd weer tijd om de was te doen. Vanwege spaartarief dus maar na elven mijn stokoude bovenlader aangezet. Terwijl ik nog wat mail zat te checken hoorde ik een onheilspellend geluid uit de keuken. Al een tijdje is de veer van de wastrommel lam. Ik had dus beter niet een zwaar dekbedovertrek en een paar badlakens en de overige zooi in het oude beestje kunnen gooien. Nu zat de trommel-opening shocking klem ergens onderin de machine. Vol kletsnatte was. Draaien ging niet meer en ik kreeg 'm maar voor de helft met de ophangpunten uit de machine. Mezelf klemzettend met één knie tegen de machine liep ik nog blauwe plekken op ook, terwijl mijn armen en handen vol zeep zaten. Werd ik schoon tenminste, elk nadeel heb ze voordeel zei Cruijff al. Ik ben maar naar bed gegaan nadat ik stroom en water had afgesloten bij de wasmasjien. Vanmorgen met een frisse technische blik weer gekeken en na veel
w(r)ikken en wegen het geval naar boven kunnen halen. Meteen met het zweet op mijn rug en blaren op mijn handen weer kunnen douchen.. Ik heb eens berekend dat ik het geval ongeveer sinds 1993 heb, en dat 'ie toen al bejaard was. Een jaar of 30 geef ik hem sowieso. Vanwege het mooie weer zal er de komende dagen wel weer meer gebruik van worden gemaakt. Droger heb ik niet nodig; het balkon is daar een prima alternatief voor... Dat moet ik trouwens nodig aanvegen en boenen, maar dat komt later wel..

Een vreemde reünie

2008-05-17T23:08:00.006+02:00

Enkele maanden geleden werd ik gebeld door een leidster van een groep waar ik als klein kind een jaar in verbleef. Het was raar iets van haar te vernemen, het was al zo lang geleden. We schrijven 1972 of 1973. Vlak voor de basisschool leeftijd. Ik had wat moeilijkheden, moest mijn grenzen leren kennen en had al ADHD voor ze het uitgevonden hadden. Nu een stuk rustiger, of zoals een vriendin het noemde; "lekker opgedroogd". De juffen van toen, twintigers destijds, zijn bijna allemaal met pensioen. Juf B. is de laatste van het stel. Om haar te verrassen is voor haar één leerling uitgenodigd. Aan mij de eer. Het moest geheim blijven, dus ik toog om half drie naar de school waar de hereniging plaatsvond. De betreffende juf stond voor de deur en ik stelde me dus fatsoenlijk voor. Terwijl we daar stonden te praten kwam er een man met een rollator aan, moeizaam lopend en duidelijk gehandicapt.
Ik herkende H. van een oude groepsfoto en we raakten aan de praat. Binnen zaten nog meer mensen waarvan ik er niemand kende. Het bleek dat er enkele personen niet wilden komen, ze hadden die periode afgesloten. L., het leuke blonde meisje dat nooit sprak, was er ook niet. Ze blijkt arts te zijn geworden. Jammer dat ik niet meer mensen heb kunnen spreken die ik toen "kende". Het was ook erg confronterend voor de mensen, ik kan het me voorstellen. De meeste aanwezigen waren enigszins "gemankeerd". Het is lastig om dat een plaats te geven.
Ik kwam mezelf tegen op een dia, in verkleedkleren en met een blik van "moet dat nou?" in de camera kijkend.. En op een groepsfoto die ik ook nog heb.

Apart..tegen vijven druppelde het leeg. Leuke herinneringen opgehaald. In gedachten verzonken fietste ik terug naar huis. Zo lang geleden..ik heb het zo gek nog niet gedaan..

Vrolijk

2008-05-02T14:23:00.002+02:00

Het weer gaat de goede kant op. Ik zit binnen, en dat bevalt me niks.
Tijd om er uit te gaan. Vrij vandaag en op mijn "te doen-lijst" staat o.a.:

*Een nieuwe vaste telefoon aanschaffen (oude is definitief heengegaan)dus vergelijkend waren onderzoek, wil niet teveel uitgeven.
*Mijn mobiel laten updaten (blauwe tand werkt niet naar behoren)
*Met een kennis een terrasje pakken in het centrum
*Genieten van het weer

Ik word vrolijk van zonnige dingen, zoals deze muziek:

Ik ga de zon tegemoet.. tot later

Sint Joris' dag (Djurdjevdan)

2008-04-23T13:45:00.005+02:00

Het is prachtig weer, alles loopt uit en kwinkeleert. De lente is uitgebroken.
Tijd van en voor vernieuwing. In de literatuur en de mystiek bestaat een patroon (als in beschermheilige) voor het weer: Sint Joris. Jawel, de beroemde drakendoder. Het is zijn dag vandaag. Ik meen me een ander blog te herinneren met een heroïsche afbeelding van deze geharnaste schrik der megareptielen. De maagd die gered moest worden stond er verveeld bij.. Inmiddels is Joris zelf een dinosaurus geworden, in ons land wordt er niets aan gedaan, hoewel het de naamdag van alle Georges, Jorissen en Sjorsen en wat dies meer zij is. Mijn voorliefde voor de Balkan deed me ook lezen over het gebruik in Servië; Djurdjevan heet het daar. Een feest van nieuw begin dat zowel door moslims, Katholieken, Orthodoxen als Roma zigeuners gevierd wordt. Laatstgenoemde groep heeft het "uitgevonden" en noemt het "Ederlezi" wat ongeveer hetzelfde betekent.
Met je meisje door de straten lopen terwijl de zon op je bol schijnt. Of juist niet, zoals zoveel liedjes uit die contreien nogal tragisch zijn, ze hebben daar de "Weltschmerz" uitgevonden. De groep "Bijelo Dugme" (witte knoop, ja kom er maar eens op) zingt dat ze het ochtendlicht door het venster zien en bidden:

Evo zore, evo zore
Bogu da se pomolim
evo zore, evo zore
ej, Djurdjevdan je
a ja nisam s onom koju volim

"Daar is de dageraad,
God helpe mij,
Het is Djurdjevdan
en ik ben niet samen met degene die ik liefheb"

Tja, soms zit het mee en soms zit het tegen.. Nu, het harnas dan maar aangetrokken en op jacht naar hagedissen en te redden maagden. Dat kan tegenwoordig gelukkig va achter je PC. Ten strijde dus! Even het clipje erbij, let op de meerstemmige lijn, ik vind dit erg mooi, het is een traditional in zowel Kroatië als Servië.

En nu naar buiten!

Terug

2008-04-22T15:05:00.004+02:00

Ik ben weer terug van vakantie. Al sinds vrijdagmiddag, het weer sloeg net om op de dag van vertrek, wat dan weer positief is, omdat we vorig jaar met stralende zon vertrokken. Ik heb het een week goed naar de zin gehad. Je kon wel merken dat het voorseizoen nog liep; op het happy hour waren broer M. en ik alleen, weinig aan dus. Thuis dan maar DVD's kijken, en schandalig uitslapen. Sommige dagen/nachten slecht geslapen, wennen aan schuivende matrassen, mijn pootje liet zich weer gelden en dat is ook niet fijn, maar gelukkig niet al te extreem.

Het vreemde is (of misschien wel begrijpelijk) dat ik in de vakantie in Oktober vorig jaar veel meer gefietst en gefotografeerd heb. Toen was ik jaren niet geweest en moest ik alle oude plekjes bezoeken. Deze keer had ik het allemaal wel gezien, en vond ik een week lang genoeg. Het uitstapje met de Vliehors Express was leuk, goed weer en mooie vergezichten, tot vlakbij Texel. Chauffeur F. is medeblogger, ik ben echter "anoniem" gebleven. Hij deed het leuk en op de vele stops voor dood vogelspul langs de vloedlijn na ging de rit voorspoedig.

De laatste dag samen een forse steak verorberd in "Het Geuzennest" zijn we gesloopt gaan slapen. De volgende dag wachtte de (oude) boot weer. Onderweg naar Emmen heb ik gereden, en meteen kennisgemaakt met de nieuwe "ring Sneek" een waar kunstwerk dat de route alleen maar bekort in de toekomst. Broer M. deed zijn verkeersveilige naam eer aan door te bellen met een transportbedrijf dat een vrachtwagen op de weg had die een twee meter lange sjorband aan de huif had wapperen die alle kanten opging behalve de goeie. De truckchauffeur stopte snel nadat ie via ons door de chef gebeld was om de boel op orde te brengen.

De reis ging weer voorspoedig en we zijn weer veilig thuis.

Vakantie!

2008-04-10T23:32:00.005+02:00

De tassen zijn gepakt, vandaag was de eerste vakantiedag. Lekker.

Morgen vlak voor de middag vertrek ik samen met broer M. naar een overbekende locatie; Vlieland. We hebben hetzelfde appartement geboekt als vorig jaar oktober, met zicht op de haven en de boot. Hoewel het weer niet erg goed lijkt te worden heb ik er toch zin in. Ik had zoveel overuren dat ik ernstig werd gestimuleerd om vrij te nemen. Ach, en wie ben ik om dan tegen te spreken? Dus weer een week fietsen, happy hour bezoeken, schandalig lang uitslapen, foto's maken, kortom; genieten..

Verslag volgt na volgende week vrijdag.. Ik groet jullie!

Op zoek naar het licht

2008-04-09T18:16:00.002+02:00

Mijn mobiel gaat af. Geen nummer in beeld; meestal een veeg teken, de planning heeft daar een handje van. Ik neem op en een onbekende meldt zich als politieman. Het cellenblok in Emmen is al een tijdje dicht, ondanks dat het high tech en nog geen twee jaar oud is. Een "gast" zit in een ophoudkamertje en ze krijgen het licht niet aan. Ook de monitor doet vreemd. Ze hadden mijn chef gebeld en die zei; "Daar heeft Michel wel verstand van, bel hem maar". Aldus geschiedde en terwijl ik net mijn eten warm had kon ik helpdesk spelen. Omdat ik niet zo helder was vandaag ben ik maar even op de fiets gesprongen. Het pasje werkte nog en zo stond ik in de wacht waar ik jaren heb gewerkt. Nostalgie. Het wachtwoord wist ik niet, maar "control-alt-del" is een gulden regel als windows vastloopt.

Het systeem draaide daarna weer vlekkeloos..

Toen ik later overal licht in de duisternis bracht door gewoon een aantal ouderwetse lichtschakelaars om te zetten, kon de plaatselijke Brigges weer zien wat hij deed. Hij mopperde dat ze de wacht nooit hadden moeten sluiten en dat ze nu alles zelf moesten doen. Ik kon hem alleen maar gelijk geven. Na een bedankje en een gezicht van "waarom kwam ik daar zelf niet op" van de dienders kon ik weer naar huis, innerlijk grinnikend om die toestanden

Identiteitscrisis

2008-04-07T16:03:00.004+02:00

Het is lente. Je zou het niet zeggen maar toch.
De voortekenen liegen niet. Hoewel ik vanmorgen na de nachtdienst een laag ijs van de auto moest krabben, waren de vergezichten onderweg prachtig. De "witte wieven" waren wakker en zetten alles in een laag nevel waar de opgaande zon doorheen brandde. Het is dat ik met 120 km/u lastig foto's kan maken anders had er één hier gestaan.

Na het mezen debâcle van vorig jaar besloot ik de oude nestkast te vervangen, ik heb het idee dat er ziekte in de kast zat. Een door de vogelbescherming goedgekeurde kast kwam er voor in de plaats. Een wat grotere vliegopening zodat er koolmezen en zelfs boomklevers in kunnen nestelen. Die laatsten zitten regelmatig in de bomen om mijn flat heen, ik heb er zelfs eens eentje aan een pindasnoer betrapt. Het lijkt erop dat het toch weer pimpelmezen worden dit jaar, hoe toepasselijk. Ik pimpel ook graag en hef mijn glas op het echtpaar. Medeblogger Aargh meldde al getik tegen het raam. Ook "mijn" mees doet dat. Op de deurkruk van de balkondeur zit hij tegen het glas te hakken met zijn snavel, schijngevechten houdend met de gespiegelde indringer in zijn territorium. Vanmorgen hoorde ik gescharrel in de kast, ik heb het idee dat er gebouwd wordt. Inmiddels laat de mees zich niet verjagen en is er niet van onder de indruk als ik vlakbij kom. Mijn argument dat alleen roodborstjes tegen het raam tikken en dat hij misschien eens hulp zou moeten zoeken voor zijn verknipte persoonlijkheid heeft geen effect. Hoop dat het geen gestoorde vogeltjes worden..

Paasblog aanvulling

2008-03-23T14:37:00.001+01:00

De beloofde Paaskuikentjes werkten niet in de vorige opmaak. Ik wilde ze jullie niet onthouden, dus kijk en huiver..

Paasbloggen

2008-03-23T14:33:00.004+01:00

Het is Pasen. Sinds jaar en dag doe ik daar weinig aan. Ik ga niet op Goede Vrijdag 3 uur de Matthäus Passion uitzitten, en op Paaszondag slaap ik uit. De enige eieren die ik vond, heb ik zelf gekookt en niet eens geverfd. Ik hoopte stilletjes op een leuke Bunny die me zou vertroetelen, maar ze rekenden te hoge tarieven. Ook hoor ik dat het elders in den lande een witte Paas is, maar hier schijnt een waterig zonnetje.

Bij een paasontbijtje hoort een eitje, dus dat heb ik net op. Ik weet dat mijn blog een beetje aan het verstoffen was, dus even afgestoft. Van nu af aan ga ik proberen wat vaker te schrijven. Om in stijl te blijven heb ik wel de Paaskuikentjes uit de oude doos gehaald. Plannen voor vandaag? Langs bij een aanstaande jarige, en vanavond bij dezelfde persoon borrelen. Morgen weer feest en dinsdag wordt er weer gewerkt, kan niet altijd feest zijn natuurlijk

Vrolijk Pasen iedereen!

SMS

2008-03-13T01:01:00.002+01:00

Het meeste mobiele verkeer met mijn GSM bestaat uit SMS.
Ondanks dat is het me nooit overkomen ergens tegenaan te lopen. Komt ook omdat ik graag zie wat ik typ. Onderstaand probleem is me dan ook vreemd..

Stootkussens voor sms'ers

Gepubliceerd op 12 maart 2008, 22:25

londen -
Onoplettende sms'ers lopen in een Londense straat sinds kort minder gevaar, doordat de lantarenpalen stootkussens hebben gekregen. Als de proef slaagt, krijgen ook andere Britse steden zogenoemde 'safe text'-straten.

De bescherming om de lantarenpalen is een initiatief van een liefdadigheidsinstelling en een telefoonmaatschappij. Zij begonnen hun actie in de Brick Lane, die als de gevaarlijkste straat voor sms'ers in Londen geldt.

Volgens een recent Brits onderzoek is een op de tien lopende sms'ers wel eens ergens tegenaan gebotst.

(bron:nu.nl)

Herkenbaar?

Vet!

2008-03-06T11:37:00.001+01:00

Hé, buurman, kom eens kijken?

De oude buurman van de flatjes beneden wijst me op een plas troep die bij de containers ligt. "Enig idee wie dat gedaan heeft?" "Nee", zeg ik, "het lag er gisteravond al" Wat op het eerste gezicht witte verf lijkt, blijkt de volgende ochtend gestold frituurvet te zijn. Iemand heeft iets uit zijn handen laten vallen en "wat niet weet dat niet deert" gespeeld. Buurman hangt een briefje op waarop staat dat hij de zooi niet opruimt. Ik stel voor de woningstichting te bellen, tenslotte is de flat van hen en het onderhoud ook. "Al onze medewerkers zijn in gesprek" lispelt een stem..De mobiel tikt door.. Eindelijk doorverbonden. Ik doe mijn verhaal en er wordt instemmend en begripvol "gereflecteerd" met een "ja, hum..vervelend". MAAR.. (dat woord alleen al) daarvoor moet u toch echt bij de afdeling Reiniging van de gemeente zijn!.. Zucht.. Dat was het kastje.. Ik moet weg en als ik thuiskom mail ik een milieuklacht naar de gemeente. (de muur dus) Zonet werd ik gebeld op mijn mobiel. De milieupolitie, redder van de dag! MAAR.. (alweer) dat is een zaak van de woningstichting, want het is inpandig.. En nu? "Belt u de woningstichting maar weer" "Nee" "Pardon?" "Nee", doet u dat maar, ik blijf bezig!" Intussen ligt de troep vet te wezen en kan je niet met schone schoenen je fiets pakken. De milieukoddebeier belooft de woningstichting te bellen, mooizo, ik vind dat echt VET! Het zal me benieuwen of het voor het weekend geregeld wordt..

Kaarten

2008-02-27T13:52:00.007+01:00

Daar zit je dan, wachtend op de post. Vandaag pas laat werken, dus even tijd voor mezelf. Ik wacht al tijden op het duplicaat van mijn OV chipkaart, oftewel de voordeelurenkaart. Die zat dus ook in de nog steeds vermiste portemonnee. Mijn bankpasjes, dierentuinkaart, Bonuskaart enzovoorts zijn allemaal snel vervangen, zelfs een rijbewijs duurt maar een week om te vervangen. Tja, de Nederlandse Spoorwegen hebben daar geen boodschap aan helaas. Zaterdag ben ik uitgenodigd in Utrecht voor een verjaardag. Zonder NS kaart kost me de treinreis veel te veel, en volgens mij krijg ik nog geen restitutie. De NS dame van de helpdesk rekende me voor dat ik 3 tot 6 weken moest wachten op mijn duplicaat-kaart. Ik kreeg een brief van de NS waarin ik mijn kaart verwachtte. Niet dus, alleen een mededeling dat het op de kaart aanwezige saldo niet werd terugbetaald. Er stond niet eens saldo op Zucht, de treinen rijden steeds stipter maar een kaart kunnen ze niet vlot fabriceren. Log apparaat nog steeds. Niet erg klantvriendelijk. Alleen rekeningen vanmorgen, ik denk dat ik de treinreis maar cancel.. Bedankt NS, ik verheug me op de volgende enquête die je ongevraagd in beeld krijgt als je treintijden zoekt op www.ns.nl. Handenwrijvend vernietigende cijfers geven over de "snelle service"..

Update: NS vertelde me telefonisch dat de kaart aangemaakt was en één dezer dagen in de bus moet vallen. Ik blijf hoop houden dat het vóór zaterdag is..

Update 2 op verzoek: hij is binnen, ik kan treinen morgen..

Kosovo za patike (Kosovo zoekt gympies)

2008-02-24T18:06:00.004+01:00

Met verbazing heb ik de beelden uit Belgrado gezien afgelopen week,
twee blondjes zoeken in alle rust schoenen uit.. "jesi li nasla broj"? "Heb je de goeie maat gevonden?" vraagt de reporter.. Het maakt de meeste Serviërs geen barst uit of Kosovo nu wel of niet onafhankelijk wordt; de winkels worden bestormd, kortingen van 100% zeggen ze.. Plunderingen dus. Het filmpje is hilarisch; de reporter neemt de dames vol in beeld en vraagt "Srce, kako se zoves?" (Hoe heet je, moppie?) en mevrouw wil niet in beeld.. Hieronder de verklaring van de filmer op Youtube, waar het filmpje een mega hit geworden is...

"Dear viewers, seeing how this video has become hugely popular I think that is my duty to explain the whole situation.
The first part of the video is happening in a store at Slavija square in Belgrade, Serbia at the time of the torching of a McDonalds restaurant near by, when I by accident recorded these two girls. Two hours later, at Terazije square, I recorded two other girls ("Jesi li nasla broj?"), and shortly after I ran into the blondes from earlier who were emptying a store in Sremska Street. Astonished by their persistence on getting new clothes on a 100% off sale, I decided to further record them.
I would like to thank everyone for their support, and to Albanians, Croatians, Muslims, Germans... Martians and all others who are gloating after this happened, I would like to say that these are only marginal appearances, and that the huge majority of citizens of Serbia are normal and honest people, and I am proud to be one of them."

Vlees, u weet wel waarom?

2008-02-23T23:29:00.004+01:00

Iemand een idee hoe mal je zijn moet om dit te kopen?

Ik heb een talenknobbel, maar ik kom er niet uit ..

VanDale vindt er dit van;

mals (bijvoeglijk naamwoord; malser, meest mals; malsheid)
1 (van vlees en groenten) zacht en sappig....

Crash! (2)

2008-02-23T15:25:00.002+01:00

Mijn relatie met crashende auto's is ook weer hernieuwd. Ik bracht een collega thuis en zou daarna de dienstwagen overnemen, maar halverwege lag een auto op zijn dak, dus uitstappen en kijken of we wat konden doen. Bestuurder had de benen genomen en een geschrokken passagier stond naar het wrak te kijken. we keken naar een opmerkelijke prestatie; met een gepimpte Golf een stoeprand raken met een veel te hoge snelheid, daarna een lantaarnpaal meenemen en halverwege merken dat je geen raket bent en dus op je dak terechtkomen. Met een opvallende auto kun je niet zomaar doorrijden. Dus; kijken of gebeld is en of er gewonden zijn. Dat laatste niet gelukkig, de politie was binnen vijf minuten ter plaatse waarop wij ons vlak voor middernacht op een kruising opstelden, zwaailampen aan en veiligheidsvestjes aantrekken en regelen. Tja daar sta je dan terwijl politie en berger hun werk doen. Tegen half één konden we weg, de collega woont in de middle of nowhere.. Tegen de tijd dat ik op bed lag was het half twee, en dat terwijl ik om half zes weer moest rijden. Je moet wat doen voor de kost, maar lekker is het niet..

Ben er weer

2008-02-23T15:10:00.003+01:00

Ja lezers..

Ik krijg op mijn kop vanwege de blogstilte hier. De inspiratie is een beetje weggezakt. Wil wel over spectaculaire zaken bloggen natuurlijk..
Vooruit maar dan, een update. Ik heb bijna twee weken ziek thuis gezeten, de jicht in beide voeten belette mij het lopen. Pootje zeer dus. Ik moet een pluim geven aan de chef en de arbodienst, die me niet liepen op te jagen. De zin in bloggen was me ook wel vergaan, even time out en aan mezelf denken. Ik ben vorige week weer voorzichtig begonnen met werken, en heb gemerkt dat er enkele dingen moeten gebeuren; ik moet op tijd aan de noodrem trekken, of de baas nu een capaciteitsprobleem (lees; veel zieken en een relatief personeelstekort)heeft of niet, en werk maken van het afvallen, en dus op mijn eet en drinkpatroon letten.
Toen de medicijnen hun werk begonnen te doen werd ik een beetje flauw van het thuiszitten. Toch wel te snel begonnen en de dag erna weer pillen slikken dus, het motto; "beter is beter en niet mauwen" ging niet op. Werd er zelf ook flauw van dus maar geprobeerd. Ik maak heel wat kilometers op het nieuwe cellencomplex, gelukkig inmiddels vrijwel pijnloos. Wordt tijd om mijn netwerkactiviteiten weer eens op te pakken.. Assertief zijn en uitleggen dat je niet een hele dag op een kruising kan staan verkeer regelen met die pootjes helpt pas als je je dreigt ziek te melden, iets dat tegen mijn principes is. Gelukkig werden de diensten aangepast. Eerst een vrij lang weekend vieren, morgen een vriendin op bezoek en vandaag de nodige dingen poetsen en netjes maken in mijn mannenhuishouding..

Weg

2008-02-05T11:30:00.000+01:00

Het gebeurde vrijdag al, maar tot nu toe had ik ijdele hoop op een eerlijke vinder. Al eerder gebeurd tenslotte,maar dit keer niet.
Vrijdag was ik even in de plaatselijke bibliotheek, jas over de stoel gehangen en in het "leescafé" een krant gescoord. De stoel met jas op 3 meter afstand achterlatend draaide ik mijn rug er naartoe. Ik zag niemand, maar toen ik weer vertrok miste ik ineens mijn portemonnee. Balen..waar ben ik geweest.. De route terug gereden, de drogist in dezelfde straat binnengelopen en boodschappen gedaan, dus terug maar niks gevonden uiteraard. Nu ben ik onthand. Rijbewijs, bankpasjes, abonnementen en klantenkaarten zaten erin. De 10 euro mogen ze houden, maar de rest wil ik terug. Steeds meer heb ik de indruk dat hij gewoon uit de jas "gerold" is, temeer omdat de dag erop iemand met een rugtas er vandoor ging. Mijn visitekaartjes zitten erin met naam en telefoonnummer, ze kunnen me allicht even bellen of de portemonnee anoniem in de brievenbus gooien zoals een aantal jaren geleden.

Goed, wat doe je dan? Naar de bank. Omdat ik geen legitimatie meer had eerst naar de politie en aangifte van vermissing gedaan, daarna pasjes laten blokkeren. Een bankdame moet dan met je mee als je geld wilt hebben en pint dat voor je. Vervelend, en op vertoon van PV aangifte vermissing rijbewijs geld gehaald. Gister nieuwe pasjes aangevraagd, en pasfoto's laten maken. "Niet zo chagrijnig kijken hoor" zei de fotograaf. Wat wil je met die toestanden.. Bij de gemeente blijk je ook nog eens
€ 15,- boete te moeten betalen als je rijbewijs vermist is. Zelfs als 'ie met geweld geroofd is..Zonder pinpas heb ik echter weinig geld op zak, dus ik wacht even tot de pasjes geleverd worden.

Verloren en gevonden voorwerp;en worden sinds een jaar beheerd door "Ben Kwijt" een project dat door collega's wordt gerund. Zo deed ik online een melding en kreeg ik de bevestiging van één van onze leidinggevenden terug per mail. Wel apart dat je nu als "slachtoffer" staat geregistreerd. Inmiddels al de nodige stappen ondernomen om mijn NS kaart en andere kaarten te vervangen. Ik baal nog het meeste van de onkosten die ik ervan heb. NS wil €11,- hebben, dierentuin €5,- en gemeente €15,50, bovenop de €40,- die een rijbewijs normaal al kost. Klantenkaarten zijn de minste zorg, die kosten niks. Zo afhankelijk zijn we van kaarten.. maar ik heb de hoop inmiddels al bijna opgegeven dat ik het spul ooit terugkrijg, dus ik zal er wel aan moeten geloven..

Wachten

2008-01-28T14:21:00.000+01:00

"Hebt u dat nou ook?"
De oude, nadrukkelijk naar rook stinkende man boog zich naar me toe.
"mijn bloed is niet goed.." en nu he'k nije medizien'n kreeg'n maor daar kan ik weer niet lekker van p**** Ik zit soms wel n half uur.. En mien kop döt ok zeer"

Ik humde plaatsvervangend gegeneerd iets en dook weg in het plaatselijke sufferdje dat op tafel lag. Hij was nog niet uitgepraat. "De taxi was te laat en nu moet ik weer wachten".. Dat had ik al gezien, toen ik aankwam, hij stond buiten fanatiek aan een peuk te trekken. Voor mij werd een dame opgeroepen bij de dokter waar ik zijn moest. "Duurt wel even" zei de vieze man. Ik ging twee stoelen verder zitten en bij gebrek aan beter stortte ik me op het blaadje van Landschapsbeheer. "Vriendin" en "Viva" lagen te wachten, alles beter dan dit gesprek. Vieze man schoof mee..

Eindelijk kwam de dokter en werd ik opgeroepen.
Moeizaam strompelde ik mee, een voet heftig protesterend van de jicht met me meeslepend. Nee, ze wilde 'm niet ter plekke amputeren.. Met sterkere pillen mocht ik gaan. Zo snel ik kon ging ik de wachtkamer voorbij.. De man stond buiten weer eenzaam aan zijn peuk te trekken. Ik haat wachtkamers, maar vond de man ook wel weer triest..

Veelcellig

2008-01-25T19:36:00.001+01:00

Vandaag bracht ik mijn ouders naar het vliegveld, zij mogen lekker twee weken een voorschot op de lente nemen door naar Tenerife te vliegen. Ik ben NIET jaloers.
Zij hebben een vliegtuig, ik de auto. Omdat ik morgen voor het eerst mag gaan werken op het nieuwe cellencomplex van Politie Groningen, en ik daar de weg nog niet naartoe wist, besloot ik om maar door te rijden naar "Stad" en wat wegverkenning te doen. Als reisgenoot had ik TomTom meegenomen, hij weet overal de weg naartoe. Natuurlijk moet je ook zelf kijken, en niet de eerste afslag vanaf de ring Groningen nemen.. Dwars door de binnenstad werd ik weer naar de ring teruggeleid en van daar naar het nieuwe bedrijventerrein. De Fa.Hooghoudt is daar de prominente aanwezige, maar het cellencomplex zag ik niet. Na nog twee rondjes gereden te hebben zag ik het ineens. In elk geval voldoende parkeerruimte. Gelukkig zijn de lange ritten naar het bureau in Delfzijl ten einde; alle "gasten" worden in het vervolg centraal gehuisvest, met TV op hun cel, die in rustgevende pasteltinten is geschilderd. Je hebt er geen kind meer aan.. Ik zag op een 112 site een reportage over twee gecrashde vrachtwagens bij Appingedam op de N33 en prees me gelukkig dat ik er niet in de file hoefde staan. Medeblogger A. was minder fortuinlijk, zo bleek...

Hoe dan ook, daarna nog even de IKEA onveulig gemaakt, op zoek naar een bureaustoel van enige degelijkheid, en een knuffelbeest gekocht voor de eerste dochter van een kennis. Het lopen viel zwaar, met jicht in de tenen, net nu ik dacht dat het wel op zijn retour zou zijn. Verbijten, pilletje slikken en plat maar weer..
Hieronder een impressie van de nieuwe High Tech werkplek..

Tot blogs!

Pardon-Chinees (2)

2008-01-18T15:19:00.000+01:00

In April vorig jaar blogde ik over een "pardon-Chinees".
Dat is niet de maaltijd die je om de hoek haalt als je een SAS-dag hebt, maar één van mijn voormalige cliënten uit mijn vluchtelingenwerk-tijd. In de dagen dat ik over deze persoon blogde was het Generaal Pardon nog niet rond, en wachtte hij na meer dan tien jaar nog steeds op een positief bericht uit Den Haag. Ik hoorde niets meer van hem, maar door op zijn naam te googlen kon ik zijn "carrière" een beetje volgen. Het lijvige dossier ligt al lang ergens in een kast te verstoffen vrees ik.
In een opwelling zocht ik zijn naam op Hyves, en hij bleek inderdaad zijn eigen plek daar te hebben. Ik voegde hem toe en stelde als "krabbel" de brandende vraag of ook hij post van Albayrak had gekregen en of hij mocht blijven. Vandaag kreeg ik een krabbel terug; het wachten is ten einde. Hij en zijn familie mogen blijven! Langzaam maar zeker hebben de "oude kennissen" uit alle windstreken bijna allemaal een status gekregen. Op de gekste plaatsen kom je ze tegen. In de supermarkt, het theater, laatst kwam een Koerd uit de keuken van de afhaal pizzeria om me een hand te geven en me te bedanken; ook hij was er door. Het mailtje van de "Pardon-Chinees" was prettig om te lezen; "zonder jouw hulp en ondersteuning zat ik nu waarschijnlijk in China of erger". Ik werd er verlegen van. Ik deed mijn werk, zij het wel erg gedreven en fanatiek. Het heeft geholpen zo te zien. Ik word er blij en een beetje ontroerd van. Het maakt mijn dag weer goed.

Netwerken 2

2008-01-16T20:33:00.000+01:00

Vandaag na mijn eerste nachtdienst naar een arbeidstoeleidingsbureau geweest.
Er werd me aangeraden eens te gaan praten, zoals de lezer weet ben ik aan een nieuwe uitdaging toe. Vol goede moed ging ik erheen. Na wederzijds aftasten kwam de vraag: "wat kom je doen?" aan de orde. Ik heb mijn uitleg gegeven want ik heb mijn woordje wel klaar. Ik heb veel duidelijk kunnen maken en de andere partij ook.
Zonder in details te treden kan ik zeggen dat het best een confronterend gesprek was. Ik kijk elke dag in de spiegel, en de ene dag bevalt me dat wel en de andere dag weer niet. Nu werd ik gedwongen mezelf bij de oren te pakken. Auw. Zulke dingen zijn niet makkelijk en ik moet nog veel schaven, beitelen en bijwerken. Gelukkig was dit pas een eerste kennismaking, maar ik ben wel uitgedaagd om eens wat dieper te graven. Pas als ik mezelf voldoende ken kom ik verder.

Overbodig te zeggen dat zoiets erg vermoeiend is, ook al omdat het voorslapen voor de laatste nacht in Delfzijl er niet van gekomen is. Ik heb een hele nacht om na te denken. Natuurlijk moeten er nog veel meer nachtjes over geslapen worden maar je moet ergens beginnen..Ik ga me maar eens omkleden en op weg. Wordt vervolgd!

Cocoonen?

2008-01-15T16:56:00.000+01:00

Wat doe je als je nachtdienst moet draaien en je dus de hele dag vrij bent?
Je drinkt je koffie, bakt wat broodjes en smeedt plannen voor de rest van de dag. Je hoort het weerbericht en ziet dat de herfst zich weer heeft gemeld. Het hoost en stormt, eenzame fietsers zitten kromgebogen over het stuur en ik zie uit mijn woonkamerraam hoe sterk deze zijn.. Er schiet me een term te binnen van een medeblogger; "cocoonen". Ik hoef er niet uit. Boodschappen heb ik in huis, nieuwe kleren zoek ik wel als het droog is. Ik moet (en da's een tegenvaller) twee nachten naar Delfzijl in plaats van naar "Stad" vanaf vannacht. Dik een uur rijden dus, en morgenochtend weer. Gelukkig wat vrije dagen er achteraan. Alleen nog even eruit om een dienstauto op te pikken en dan maar gaan.. De kaarsjes die op zijn haal ik morgen wel weer, vannacht heb ik er toch niets aan.

Ik ga nog even redderen en wat eten. De schoenen die ik moedig heb aangetrokken gaan weer uit. Tijd om even te "cocoonen" zolang het nog duurt.