Duitse beslommeringen

Gister was ik vrij, en besloot ik een dagje Duitsland te gaan doen. Eerst naar de Marktkauf in Meppen om een goudeerlijke oerduitse Döner Kebap bij de lokale Turk te nuttigen. De Zaziki smaakt zoveel beter dan bij ons.. Daarna vast voorgenomen een kar vol Duitse lekkernijen vol te laden, en uiteindelijk met een paar fijne sloffen en duitse broodjes en nog wat snoeperij te eindigen. Daarna door naar de "Getränkemarkt" voor een kratje (h)eerlijk Duits bier.

Meppen kende ik wel, dus koers gezet naar Lingen, 15 km. verderop. De auto in de parkeergarage van de MediaMarkt gezet en lekker rondgekeken. Het viel me op dat de Duitsers vrij rustig en beleefd zijn in het verkeer, waar ik in ons kikkerlandje al lang was ingehaald.
In Lingen een minder leuke ervaring gehad; er liep een kerel met overduidelijk Nazi-sympathieke teksten op zijn shirt en een camouflagebroek die aan het oostfront niet was opgevallen door de stad. Hij schreeuwde tegen iedereen en alles, en toen hij mij passeerde begon hij me aan te spreken. Ik zie er helaas Arisch uit, dus hij was uitermate vriendelijk. Ik heb hem straal genegeerd en ben een zijstraat ingelopen, intussen het kippenvel van me afschuddend.
Iets verderop was de duitse sterke arm een inbraak aan het opnemen, en de jongen was ook al verdwenen anders had ik ze aangesproken.. Een vreemde ervaring, griezelig dat zoiets kan in Duitsland..

Na anderhalf uur hield ik Lingen voor gezien, en ben teruggereden naar Meppen.
Ook daar was nog een supermarkt open, maar je kon er niet pinnen, dus maar weer verder gegaan, mijn maag rammelde behoorlijk inmiddels. Bij "Pane e Vino" een lekkere pizza gegeten, met artisjokken, asperges, champignons en salami, zodat ik mijn caloriëen weer binnenhad.
Met een betoverende glimlach van de serveerster (eerder die dag al sjans met een leuke pompbediende in Lingen) begaf ik me naar de auto. Daar aangekomen sprak een man met een fiets aan de hand me aan. Of ik 90 eurocent kon missen. Hij zag er niet uit als een bedelaar, en bleek 10 km te hebben gelopen met een fiets met lekke voorband. De fietsenmaker wilde het niet repareren omdat de man 90 cent tekort kwam. Hij zag er betrouwbaar uit, en de band was goed plat. Ik gaf hem een euro (stimmt so), en de man vervolgde tevreden zijn weg.
Wij Hollanders leren als kind al een band te plakken, zei ik. De man bleek een handicap aan zijn been te hebben (oorlogswond?) dus slikte ik m'n woorden weer in.

Met de boodschappen retour Nederland, vandaag een dagje "stad" bij een vriendin op bezoek, die zich (net als ik) erg op het bezoek verheugt, dus ik ga me maar eens op weg begeven.
verslag volgt.

Oldtimers op zondag; een jeugdherinnering

Vandaag eindelijk eens een dagje vrij. Na uitgeslapen te hebben was het alweer tijd voor de koopzondag die deze zondag werd gehouden in "bruisend Emmen". Gelukkig, in tegenstellling tot voorgaande zondagen geen kwelende nep-matrozen in het centrum, maar een soort oldtimer tentoonstelling door het hele winkelgebied. Erg leuk om die oudjes te zien staan. Auto's waar ik zelf ook wel in wil rijden, alleen als proefrit. Oude auto's zijn wel aan mij besteed dus. Ik kwam Isetta's en Messerschmitt's tegen (niet te verwarren met die uit de oorlog) waar je via een grote deur aan de voorkant moet instappen, en die één achterwiel hebben (wel 2 voorwielen ) .

Ook het toppunt van jeugdsentiment; de NSU Prinz, bouwjaar 1973, in de originele lak, roodbruin. In zo'n auto werden M. en ik altijd naar school gebracht door mijn moeder, die een NSU als "boodschappenwagentje" had. Ik kreeg weer visioenen van een ijskoude winterdag, de auto stond voor het huis op een stukje grond naast de weg, met een zeil eroverheen. Al blauwbekkend stonden we dan te wachten tot het geval wilde starten, een hoop rook en damp veroorzakend. Zat je er eenmaal in, dan begaf het autootje zich met een hoop gehoest en geschok op weg. Uiteindelijk is het verkocht of gesloopt, dat weet ik niet meer, maar het riep vroege herinneringen op .. De eigenaar liet zich weer niet verleiden tot een proefrit, net zo min als die van de Citroën DS ("snoek") verderop.

Met dank aan mijn foto-mobieltje ben ik al knippend rondgefietst om ze op de gevoelige plaat vast te leggen. Als ik overal een proefrit in zou mogen maken had ik een dagtaak gehad.. Ik nam de vele mensen en het feit dat je in 't centrum geen poot kon trekken dan ook graag voor lief..

Bijgevoegd een foto van het "apparaat"

Kleine hoekjes :-(

Het moest nodig gebeuren; de afwas. De troep stapelde zich op en om nou drie dagen pasta te eten leek me niks. Dus de pan leeg, kliekjes in de vriezer en de pan schoonspoelen. Enthousiast zette ik er de hete kraan op, en merkte te laat dat er teveel water over de rand kwam.
Een fontein van heet water schoot over het aanrecht waar ik aan stond te boenen. Gloeiendegloeiende..en de rest laat ik aan jullie verbeelding over. Vijf minuten later lag de keukenvloer vol haastig uitgeschopte kleren en water, en stond ik onder de lauwe douche, eerst water, de rest komt later, want je hebt EHBO of je hebt 't niet..
De brandzalf die ik vorig jaar kreeg verlicht de plekken een beetje, maar de broekband moet iets lager, anders is het niet echt prettig :-( De afwas heb ik wel afgewerkt, en de vloer gedweild, dus het is allemaal goedgekomen.. Ik ga vannacht aan het werk, en doe kalm aan, misschien moet ik eens aan gevarentoeslag op vrije dagen denken?

Haast haast...

Vandaag weer parkeer gedraaid. Relaxte dienst, geen ontevreden klanten, ging lekker.
In alle rust naar Assen gereden, ingehaald door minder relaxte medeweggebruikers, die verderop dan ook de klos waren en op de foto gingen (lange neus)..

's Middags was het heerlijk zonnig weer en we maakten ons vooral niet ongerust, alles zat mee.
Ergens aan het eind van de middag stond ik in het winkelcentrum te schrijven, terwijl het carillon op het stadhuis vrolijk "de doodgewoonste dingen" pingelt, de beiaardier is op dreef en ik fluit mee terwijl iemand vast niet gelukkig wordt van de bon die hij krijgt. Pech.. Ik vind het weer top, dienst is leuk, "wie döt mij wat vandage" denk ik.. Boffen met het weer dus, mag je best tevreden mee zijn.
We kuieren terug naar de brandweerkazerne, waar we sinds vandaag ondergebracht zijn in een container op het dak. Volgende keer een foto. Hebt u een parkeerbon? Ga naar de brandweer.. Drentse logica? Tegen half zes vrij. Naar Emmen rijden, tegen half zeven eindelijk thuis.
Douchen, Eten, (pasta van gister) en daarna is het alweer bijna half acht en tijd voor de EHBO.
Ik red het niet op tijd. Tegen tien voor acht kom ik aan en val middenin de reanimatieles.
Interessant. Meerdere poppen liggen klaar terwijl de docente aangeeft dat de richtlijnen wéér veranderd zijn . Dertig compressies op 2 x beademen, komt neer op 100 compressies per minuut. De docente geeft aan dat je als geheugensteuntje het liedje "1,2,3,4, hoedje van papier" kunt gebruiken om het ritme aan te houden. Een collega merkt droog op dat je dat niet hardop moet zingen omdat er dan meteen twee ambulances komen waarvan één je meeneemt in een hemd met dichtgenaaide mouwen.. ;-)

Na de oefening worden de patiënten weer in hun koffers gepropt en een anatal oefentorso's wordt compleet ontmanteld; de gezichten gaan eraf en met een knop is ook het hoofd zo verwijderd. Ik vind het een beetje luguber.. Doet me denken aan de film "Face/Off" met John Travolta, of "The Silence of the Lambs" met Anthony Hopkins.

Een beetje lacherig verlaat iedereen na het opruimen het lokaal, moe maar tevreden..

De week van..

Ik merkte tot mijn schrik dat ik al meer dan een week niet had geblogd. Ik ben niet door de vliegende griep bevangen, ik had gewoon geen zin, wist eigenlijk niet over welke thema's ik moest bloggen. Of jullie het nun interessant vinden of niet; ik zal de afgelopen week eens beschrijven. Die week hing van werken aan elkaar, Zo draaide ik een nacht, een vroege dienst, enkele parkeerdiensten en vergaderde een dag. Door de variatie in diensten kom ik moe thuis en zijg neer op de bank, ik merk dat ik nog twee afleveringen CSI en een aflevering ER moet inhalen op video. Ik ben vrij vandaag, dus heb er alle tijd voor. De komende week is helemaal relaxt; 1 parkeerdienst en een nachtdienst en dan vrijdag t/m maandag vrij :-)
Zelfs nog tijd voor een date gehad, de dame in kwestie bleek verderop in de wijk te wonen.
Aangekomen en moeder en vriendin op de bank voor de "keuring" wat me een ongemakkelijk gevoel gaf.. Werd niks dus..

Gister laat gedraaid, mezelf de benen uit 't lijf gelopen omdat een collega niet vooruit te branden was en zat te chagrijnen. Niet relaxt dus. Ik dien dan mijn tijd uit en zie verder wel.
Net vatte ik het plan op om even"de Wijkkrant" te bezorgen in de flats om de hoek, in no time was ik klaar, hield zelfs zes krantjes over. Daarna naar de Aldi, er moet gekookt worden vandaag, morgen na de dienst ben ik doodop en vast geen zin om te koken.
Mijn probleem bij Aldi en Lidl is helaas dat ik meestal mijn rugzak helemaal volstouw met meer dan ik nodig heb. Ook de zes overgebleven krantjes namen ruimte in, die heb ik bij de bak met aanbiedingsfolders achtergelaten, er is vast wel belangstelling voor..

Ik verheug me erg op a.s. zaterdag. Weer een meeting van de "vrienden van".
Het weekend is al dichtgespijkerd, ze hoeven me niet te bellen voor een dienst want ik ben er niet. Een dilemma is dat een kennis en medeblogger van me (oet Grunn) zaterdag "dwars door Drenthe" gaat marathonnen. Ik wil 'm graag aanmoedigen maar tegen de tijd dat hij Emmen binnenrent zit ik in "stad". Hoe los ik dat op.. Ach, er zijn nijpender kwesties in het leven..
Zoals mijn rammelende maag bijvoorbeeld..en wanneer mijn stofzuiger klaar is, ben nog steeds niet gebeld..

Spekkoper

Volgens Van Dale is een "spekkoper" iemand die rijk is geworden
of van een situatie profiteert.

Vandaag ben ik in dubbel opzicht spekkoper.
Berichtte ik al van mijn stofzuiger die besloot in staking te gaan; ik ben vandaag naar de winkel geweest met het ding, nadat de poetsvrouw zich met M's apparaat behielp vanmorgen (ik had 'm uit zijn flat geleend). Helaas, ik had de bon of het garantiebewijs niet meer, maar het noemen van de postcode en het huisnummer, en de vermoedelijke aankoopdatum hielp.
Vlug werden de gegevens in de computer gecheckt. Dankzij mijn blog wist ik wanneer het ding was aangeschaft. Geen enkel probleem meneer!, het geval werd van me overgenomen en wordt gerepareerd, onder garantie.

Omdat ik toch een auto ter beschikking heb, had ik meteen de ouwe stofzuiger ingeladen, die ik zeer milieubewust bij de "milieustraat" van de gemeente heb afgegeven. Daar houdt hij nu afgedankte koelkasten, computers en (oude) beeldschermen gezelschap.

Op de terugweg kwam ik bij de Kwantum langs, waar ik anderhalf jaar geleden een mooie bureaustoel kocht, waarvan helaas door slijtage de rechter armsteun was gebroken. Eerder dit jaar deed de verkoopster nog erg moeilijk omdat ik geen aankoopbewijs had.

Nu was de eerste beste verkoper die ik de zaak uitlegde niet te beroerd om me te helpen. Ik keek wel vreemd op toen hij een doos lostrok van een stoel van hetzelfde model, en daar een splinternieuwe rechterleuning uithaalde. Ik protesteerde niet, nam de leuning in ontvangst en verliet zonder deze te hoeven afrekenen het pand, half en half verwachtend dat de manager "houdt de dief" roepend achter me aan zou lopen. Nee dus, ze vonden 't allemaal prima.

Thuis meteen de gebroken steun gedemonteerd en de nieuwe eraan gezet. Nu zit ik weer op mijn vertrouwde computerstoel, leve de service van Kwantum!

Jullie begrijpen, ik heb flink geld uitgespaard vandaag, en da's maar goed ook, de poetsmiep was al duur genoeg, dankzij mij kan ze weer "gekraakt" worden (rugbehandeling)..

Zo helpen we elkaar, dat zou vaker moeten gebeuren!

Weekend

Het is alweer zondagmiddag, gaat hard!..
Ik was vrij dit weekend, en kreeg vrijdagavond een vriendin op bezoek, die kwam eten,
en me daarna zou kortwieken. Dat is allebei gelukt; zij het met de nodige moeite.
Allereerst moest er gekookt worden. Van een collega blogger had ik een recept gekregen, maar eenmaal bij de Lidl wist ik de ingrediënten niet meer. Dan maar kipfilet meenemen en pilav maken. Het bezoek kwam tegen zeven uur, omdat ik eerst nog tot half zes moest werken.
De dag ervoor heb ik de nieuwe toko bezocht die in het centrum is gevestigd. Een zak Masala kerrie kostte bijna 3 euri, maar het smaakt zoveel beter dan de doorsnee potjeskerrie van de Lidl. Er stond "Roti" op de ramen, maar ze hadden alleen de "pannenkoeken" die je erbij eet, niet het vlees. Je kan het hier nog steeds niet vers krijgen, helaas.

Afijn, vrijdagavond sta ik kip te snijden als de bel gaat. Het bezoek was 't niet; iemand kwam collecteren. Ik zette mijn naam op de lijst en de collectant peinst' "die naam ken ik" .
Blijkt hij m'n vader te kennen die bij hem op volleyball zit. Natuurlijk word ik nieuwsgierig en vraag ook zijn naam. "S." zegt hij. "Hm, die naam ken ik" zeg ik op mijn beurt. Navraag leert dat hij de broer is van de man van een collega (Snapt u het nog?). "It's a small world after all" zeggen ze in Amerika dan :-)

De collecte vertrekt en ik posteer me in de keuken. De bel. Met kerriehanden laat ik 't bezoek binnen. Samen gaan we verder kokkerellen, en al gauw is de pilav klaar. Heerlijk gesmuld en nog genoeg overgehouden ook. Daarna is de knipperij aan de beurt. De tondeuse wordt vaardig gehanteerd, maar dan is het apparaat leeg, terwijl er nog overal plukken ongeknipt haar uitsteken. Apart effect, toch liever niet. Waar heb ik nou die oplader gelaten? Vraag ik me af.
Na een half uur vertwijfeld zoeken blijkt 'ie bovenop de kast te liggen waar ik 'm "zorgvuldig" had opgeborgen. Gelukkig, ze kan door.. Na afloop de stofzuiger ter hand genomen en de douchevloer haarvrij gemaakt. Later neem ik de keuken even mee en valt het ding spontaan uit. Regelmatige bezoekers hier weten dat ik in April een nieuwe kocht, dus er is iets aan de hand; het ding geeft geen krimp meer. Vanavond M's apparaat maar lenen want morgen komt de poetsmiep weer.. Natuurlijk kan ik nergens de bon weervinden, dus het is te hopen dat ik aan de hand van de betalingsgevens garantie kan krijgen..

Zaterdag was ook voor mij een "uitje". Was ik vorige week in Grunn, deze week was de Veluwe aan de beurt. Een vriendin in Ermelo die ik al jaren niet gezien had belde me laatst op. Of ik wilde komen. Het gaat een stuk beter met haar na jaren in de (psychische) prut te hebben gezeten. De trein brengt me waar ik wezen wil en we lopen door Ermelo. Na een drankje op een terras (half uur wachten op bediening) verder gelopen en nog wat winkels in geweest.
Een rondleiding door haar huis (beschermd wonen) middenin het bos completeert het uitstapje.
Traditioneel eten we pizza, waar die traditie vandaan komt is een ander verhaal, heeft met "zware jongens" te maken (zat er al vroeg in).

Tegen achten neem ik de stoptrein terug, en na ook nog de boemel Zwolle-Emmen te hebben overleefd (dankzij een goed boek) zijg ik doodop weer op de bank neer. Het weekend was de moeite waard..

Expeditie naar de Groningse jungle

Omdat ik al tijden mezelf en A. had beloofd om eens het mooie Groningerland te bezoeken,

aanvaardde ik de reis afgelopen zondag. Tropenhelm, klamboe, muggenolie en een machete waren niet nodig, de jungle achter Veendam bleek grotendeels onbebost te zijn.

Ik had een rotsvast vertrouwen in mijn lieftallige reisgenote, "Vlaamse Veerle", die mij uit de TomTom toesprak. Onderweg vielen me de berkenbomen langs de N33 op, die ik niet heb kunnen fotograferen vanwege het simpele feit dat zoiets met 100 km/u onverstandig zou zijn.

Tot de A7 ging alles zijn gangetje, maar toen greep Veerle in. Resoluut liet ze me de afslag nemen, waardoor ik ergens in een gehucht terechtkwam dat volgens mij Nieuwolda heet. Boerderijen, en landweggetjes, waarop een auto en een fiets stonden. De fietser ging pas op 't laatste moment opzij, ik reed hem voorbij, een wolk stof van de Groningse steppe achterlatend.

Na een brug die ze de "Scheve Klap" noemen ( klappen heb je daar in soorten en maten,

zelfs tuss(ch)en klappen) kwam W. in zicht, de bruisende metropool van het Oldambt. "Bestemming bereikt" riep Veerle opgelucht terwijl ik via de stoeprand bijna A's "Metsubsidie" ramde. Ik werd enthousiast begroet met een bak koffie, nadat ik de kadootjes had uitgedeeld aan Grote en Kleine Zus en hun moeder. Zoals al uitgebreid te lezen is op A.'s weblog ging de reis daarna naar Delfzijl, via een heus windmolenpark. Ik was er nog nooit geweest, maar verwachtte al geen mondaine badplaats. Voor het krabbenverhaal verwijs ik opnieuw naar de voornoemde blog.

Omdat ik al veel over het "Grunnegerlaand" had gelezen, zijn we even bij Oterdum gestopt, een dorp dat afgebroken moest worden om de vaart der volkeren niet te stuiten. Deze vaart kwam echter ruim voor het dorp tot stilstand. Oterdum was er toen al niet meer. Wat rest is een verzameling grafzerken en een indrukwekkend monument..

De skyline werd wel door industrie en een spoorlijn bepaald, ik keek toch liever naar het water.

Na de pier te hebben bezocht keerden we huiswaarts, maar niet na de indrukwekkende industrie te hebben gezien en de "lage snelheidslijn" van de chloortreinen die onlangs hun laatste rit maakten. Het begrip "een dorp onder de rook van Delfzijl" krijgt hierdoor wel een speciale betekenis..

Al met al hebben we ons niet verveeld. Volgende halte: Emden! Maar daarvoor moet ik wel wat meer baantjes gaan trekken want een brug hebben ze er nog niet liggen, terwijl het vlakbij de kust ligt, bijna aan te raken..

De aanhouder wint

Omdat ik verder toch niets te doen had, ging ik net even oud papier wegbrengen. Na ergens een balletje te hebben genuttigd vervolgde ik mijn weg (met de auto) richting huis. Op de eerstvolgende afslag kruis ik een fietser. Ik kijk, hij kijkt, ik zie dat hij een flatscreen onder de arm heeft en ik herken hem ineens als "veelpleger" en trouwe klant bij ons.

Ik weet niet of hij mij herkend heeft, maar ik volg hem op gepaste afstand de wijk in, kijkend waar hij eventueel naar binnen gaat, want ik geloof niet dat hij het ding eerlijk heeft gekocht.Hij spreekt mensen aan op het fietspad, en ik besluit de meldkamer te bellen. 0900-8844..

Al onze medewerkers zijn in gesprek.. Ik wacht en ben de "boef" ineens kwijt; hij duikt een steegje in. Ik rijd nog een paar rondjes en besluit het op te geven, ik ben inmiddels bijna thuis.

Ineens wordt er opgenomen bij de meldkamer en ik doe mijn verhaal. Ik spel de naam en zeg dat ik 'm inmiddels kwijt ben.. Ik word bedankt voor de melding en hang op, niet verwachtend dat er meteen 20 agenten opaf komen. Thuis eerst maar ff de afwas doen. Intussen spookt wat ik gezien heb door mijn hoofd.. Mijn mobiel gaat, en een centralist van de meldkamer is aan de lijn, en hij bedankt me uitvoerig voor de snelle melding; de veelpleger is net aangehouden op verdenking van inbraak. Mooie actie! krijg ik te horen. Yess! Mijn argwaan was terecht..

De collega's op bureau hebben weer werk. Zo zie je maar weer; de aanhouder wint :-))

Verjaardag(en)

Zoals al eerder vermeld was de 14e mijn verjaardag. Ik vierde het aanbreken van mijn veertigste levensjaar, en aangezien het leven begint bij 40 had ik mij grondig voorbereid.
Ik was vrij, had de koffie klaar. Op broer M. na kwam de hele dag niemand.
Nouja, iedereen moest werken behalve ondergetekende natuurlijk.
Ik had een lekker relaxt dagje, er kwam zelfs welgeteld één kaart!






Wel de nodige telefoontjes gehad, en omdat ik de hort op was ook enkele voicemails.
De e-cards waren ook leuk, Zus H. heeft er 4 verstuurd, mijn hotmail accepteerde ze niet..
De volgende dag moest ik meteen weer parkeerdienst draaien in Assen, dus feesten werd niks. Dat heb ik uitgesteld naar zaterdag. Op het werk wel getrakteerd, de moorkoppen en slagroomsoezen gingen erin als de spreekwoordelijke koek. Relaxt zitten koffieleuten, gezellig.


Om half zes vrij, auto zoeken en gaan.. 's Avonds had ik een barbeque bij D. , die sinds ik in 1991 op mezelf ging wonen mijn buurvrouw was, en in de 20 jaar dat we elkaar kennen (we zijn collega's geweest) mijn beste vriendin is geworden. Vond ik 40 jaar al een hele mijlpaal, zij zag die dag Sara. Tegen zevenen erheen gefietst, de hond uit de pot gejaagd en nog een paar worstjes en hamburgertjes verorberd. Zowaar een leuke dame ontmoet waarmee ik de rest van de avond in diepe discussies verwikkeld was. Erg gezellig allemaal.

De dag erop was broer M. in het zuiden, de auto had hij aan mij ter beschikking gesteld.
Boodschappen doen dus. hapjes en drankjes inslaan, met 2 zware tassen naar boven.
Om drie uur kwam vriendin P. en zij hielp me met "shoppen", gezellig gepraat en wat gedronken, een doosje scharreleieren rijker, van haar eigen kippetjes. Leuk!
Tegen achten ging de "party" van start. Vriendinnen I. en A. waren de eersten, "Sara" D. kwam daarna. Leuk, zo'n kamer vol. A. bracht een doos bier "uut Grunn" mee, heel origineel.
Verder is mijn voorraad DVD's uitgebreid en kreeg ik de nodige CD/DVD bonnen.
Al gauw zat iedereen gezellig met elkaar te kletsen en ik sleepte af en aan met eten en drinken, knabbels en komkommer. De bel ging. Vrienden uit Amersfoort aan de deur, ze hadden meteen de auto gepakt nadat ze gegeten hadden, en zijn mijn kant op gekomen. Erg leuk, de kamer zat helemaal vol, we hebben erg leuk gepraat en gelachen. Een groot succes en volgens de aanwezigen en ondergetekende voor herhaling vatbaar!

Op naar de volgende veertig dus maar..

Diploma!

Eindelijk; het begeerde papiertje. Vanmorgen vroeg naar Vaassen vertrokken in een krap 3 persoons busje met drie volwassen kerels erin :-( Mijn stoel was het comfortabelst, want ik reed, wat weer handig geregeld was. We werden rond 10:00 uur verwacht, en we omzeilden de files door op tijd weg te gaan. Op tijd aangekomen, de collega's uit alle delen van het land waren er al.
Begonnen werd met een evaluatie, natuurlijk moest de kleuterklas weer tot de orde worden geroepen, zoals zo vaak tijdens de opleiding. Evaluatie over het "slechte eten" in het hotel (verwende krengen) em de ondeuidelijke opleiding (luister dan ook in plaats van te smsen).. Ach, het was de laatste keer en niet iedereen vond ik moeilijk in de omgang. Na de evaluatie was de beurt aan de opleidingscoördinator om de diploma's uit te reiken.

De leidinggevenden uit het land waren gekomen om het geheel wat cachet te geven.Omdat de onze nog niet had laten weten of hij kwam, had ik er een mailtje aan gewaagd. Hij kwam zowaar, met voor iedereen een grote bos bloemen, leuk!.



Ik heb officieel mijn krabbel gezet onder een officieel diploma, ik grossier in certificaten en diploma's inmiddels. Het cursusboek heeft een plek naast de afgeronde cursussen op de boekenplank gekregen; een ritueel dat ik na elke cursus uitvoer; met een plechtig gebaar weer een stuk kennis aan mijn "portfolio" toevoegen..

Ik ga nu even "oudejaarsavond" vieren, de laatste avond van mijn 39e levensjaar, morgen "begint het leven" zeggen ze.. Wat heb ik al die tijd gedaan?

Geen ontboezemingen morgen, maar feest..

Sleutels

Ik had zaterdag parkeerdienst (wordt saai, doe al niks anders meer)..

Bij het bureau in Emmen teruggekomen zocht ik vergeefs naar mijn sleutels om het hek open te maken. Nergens te vinden, ook niet in de portiervakken van de dienstauto. Omdat ik alles eraan had hangen (huis, werk, schuur e.d.) was ik aardig onthand. Mijn collega wist het ook niet, en terwijl ik de auto doorspitte ging hij naar boven het bureau in. Tegen de tijd dat ik uitgezocht was en de auto had afgesloten zag ik het hek dichtrollen. Geen rennen meer aan, ik zat vast op de binnenplaats. De sleutel van het hek zat aan de bewuste sleutelbos. Gelukkig had ik mijn mobieltje en kon de collega vragen me te bevrijden. Daarna bleek mijn fiets nog in het fietsenhok te staan, die liet ik dus maar staan. Langs mijn ouders om een reserversleutel te halen, en een leenfiets. Ach ze waren vast ergens, die dingen.
Zondag ben ik van nood maar naar het centrum gelopen in de hoop collega's te zien die me het fietsenhok konden opendoen. Onderweg; koopzondag in Emmen, en hoe origineel; dezelfde shantykoren als elke koopzondag, zestigers met een piratenpakje en een nep-papegaai op de schouder liepen door de stad. Johoo en een fles met rum.. Waar je maar lol in hebt, geef mij Jack Sparrow maar.. De collega's waren snel gevonden, en met een omweg om geen piraten van de sokken te rijden ging het weer op huis aan.

Vandaag weer naar Assen, weer parkeerdienst. Hoe kan het anders. Op het bureau aangekomen snel naar mijn jas gelopen die er nog hing, en warempel; daar zaten de sleutels in! Snel de bos in mijn rugzak gedaan samen met de andere dingen die nog in mijn zak zaten (epauletten en bordjes met "parkeercontroleur" bijvoorbeeld). Gelukkig kon ik vanavond snel mijn huis weer in met mijn eigen sleutels. Ik word ouder merk ik, ik vergeet de helft :-(

Iemand deed de suggestie mijn PC in te schakelen bij de zoektocht; ik wil jullie het resultaat niet onthouden.. ;-)

Wereldreis

Vrijdag had ik afgesproken mijn verjaardag alvast te vieren. Die is pas de 14e, maar mijn ouders gaan (zijn inmiddels) op vakantie naar het zonnige

Zuid Frankrijk, en wilden eerder weg.

Verzoek aan mij om mijn feest te vervroegen.

Natuurlijk, geen probleem. Om zeven uur 's avonds werd ik in het "ouderlijk huis" verwacht.

Gezellig en praktisch, hoefde ik niet van alles in huis te halen ;-)

De bedoeling was dat ik daar zou eten.

Leuk, er stonden geen voorbereidende ingrediënten op het aanrecht en ik had niks door. Na een borrel en het uitreiken van kado's stond de "family" als één man op en zei; "ga je mee?" Eehm, ja natuurlijk.. "Op fietse" ging het de straat uit, waar net een Corsaatje in kwam scheuren waar de "aanhang" in zat die geheel verrassend uit het Brabantse land was overgekomen. Erg leuk..

Zij ging vooruit terwijl wij met vier man al fietsend diverse horecagelegenheden voorbijfietsten, waardoor ik al gauw op het verkeerde been werd gezet en de draad kwijt was over de bestemming van ons gezelschap. Uiteindelijk kwamen we met een omweg wel daar uit waar we zijn moesten. In deze gelegenheid had ik al eens gegeten na een meerdaagse cursus, en ik kende de originele entourage wel. Het was wel een verrassing om daarheen te worden gebracht.

De bedoeling was een "wereldreis". Tapa's (koud en warm) Gazpacho (kouwe tomatensoep) en natuurlijk gamba's waren de voorgerechten, daarna hadden we de keuze uit vlees en vis, en werd er wijn geserveerd, die volgens een zeer logisch Zuid-Afrikaans concept "nie rooi nie wit" was, en waar wij de moeilijke naam "Rosé" aan geven. Praktische jongens, die Boeren.. Er werd van restaurant naar restaurant verhuisd, best leuk, en na elke ""gang" was je benieuwd hoe de volgende zou zijn..

In het à la carte restaurant werd de maaltijd geserveerd.

Ik nam de Victoriabaars, glaasje droge witte wijn erbij, verrukkelijk..

Afgesloten werd de avond in "Afrika" in de Mombasa-bar met ijs en koffie..

Gelachen en gekletst en heel gemoedelijk samen geweest, een grote verrassing en een geweldige avond.. Natuulijk moest ik hier even over bloggen, want het heeft grote indruk gemaakt.

Donderdag ben ik de hele dag vrij en mag ik mijn veertigste verjaardag vieren..

Bloggers en meelezers van harte welkom voor koffie met gebak of iets sterkers..

Parkeren met de Franse slag

Ik ben even weg geweest.

De reden was en is de nieuwe diensten. Ik werk bijna continu in de parkeerbussiness de afgelopen dagen. Naast het feit dat dat erg nieuw is, heeft deze dienst het effect dat ik aan het eind van de dag erg moe ben en mijn voeten (die toch al wat jichtig zijn) luidkeels protesteren.

Gelukkig heb ik een bank, en een stoel bij de computer waar ik ze op kan leggen.

Hoewel het erg vermoeiend is vind ik de diensten leuk, en ik schrijf heel wat af.

Ik leer Assen beter kennen en speel af en toe voor VVV kantoor, wat komische situaties oplevert. Vooral nu de WK atletiek voor gehandicapten er plaatsvinden zie je overal rolstoelen en daaraan vastgekoppelde racefietsen die door de stad crossen. Verder vandaag Polen, Denen, Engelsen en Fransen gezien, Duitsers ook natuurlijk. Ik keek raar op toen ik een Engelse auto wilde controleren, ik was ineens het stuur kwijt.. Stuurloos als ik was liep ik verder. Opeens klonk uit een auto die vlakbij stopte een welgemeend "Bonjour Monsieur".. Een Franse familie wilde naar het sportpark. Mijn collega kreeg een vage blik en schoof mij met enige drang naar de auto.. Hier..doe je best!.. Slik..ik raapte mijn moed bijelkaar en mijn bonnenboekje dat uit mijn handen was gevallen op, en deed een poging. "Aaaah, Vous parlez Français!" kreeg ik te horen.

Un peu.. De vraag waar het sportpark was vond ik moeilijker dan het uitleggen waarom ik de vraag moeilijk vond. Met een stratenboek dat ik leende van een paar loodgieters die bezig waren uiteindelijk de beste route uitgezocht, blij dat ik kaartcoördinaten heb leren lezen.

De Fransen vervolgen blij hun weg, met veel "Merci beaucuop en Au revoir"

en ik loop grijnzend verder. Prompt bekeur ik een leuke dame die me betoverende blikken toewerpt en me gelijk geeft omdat ze 20 minuten "over tijd is" zoals ze zegt. Ik stop met schrijven en kijk haar aan. Ze krijgt een kleur en we schieten in een stuip, de bon was helaas al klaar en ging door..Een voor de hand liggende opmerking heb ik voor me gehouden..

Ik loop verder en zwik over een stoeprand, mijn voet klapt dubbel en even kraakt het. Aandacht van parkeerders zat, maar ik draai 'm wat en loop verder, mijn enkelbanden zijn van elastiek zei de podotherapeut laatst, en da's maar goed ook. Nog een uitvaller zouden ze niet kunnen gebruiken.

Om een uur of vijf zijn de bonnen op en heeft de rest van de parkeerders mazzel.. Na een vermoeiende dag gaan we huiswaarts en zie ik de wereld voor een doedelzak aan..

Herrie

Even het centrum in geweest, weg van de herrie onder mij (harde muziek) en naast mij. De buurman in de tegenoverliggende flat heeft zijn twee honden achter kippengaas op het balkon geparkeerd, waar ze luidruchtig elke voorbijganger (mij ook) toeblaffen in stereo. Kan nooit goed voor die beestjes zijn, buurman al anderhalve dag niet waargenomen.


In het centrum geconfronteerd met het "Gooi maar in m'n pet festival" waar iedereen die een beetje muziek kan maken dat op elke straathoek doet. Los van de kinderen met een blokfluit of drumstel, die je normaal alleen op Koninginnedag ziet was er een hoog accordeongehalte.


Het repertoire zat meestal in de piratenhoek, wat me aanzette tot snel doorfietsen. Bij de dierentuin stond een eenzame doedelzakspeler, een kennis (v) vroeg me later of het heerschap iets aan had onder zijn kilt.. Niet op gelet eerlijk gezegd. Wel een fotootje gemaakt en m.b.v. mijn nieuwe apparaatje op de PC gezet. Nu even kijken of het ook lukt 'm hier te plaatsen. (Gelukt!)

De voorbijganger was duidelijk niet erg van de muziek gecharmeerd.. :-)

Op de terugweg veel toeristen die pontificaal midden op de fietsroute liepen. Had ik die ontweken dan werd de weg geblokkeerd door de rollatorbrigade, met z'n vieren gezellig keuvelend op het fietspad lopend. Met een krat bier achterop de fiets ben je toch al zwaar, dus niet erg wendbaar, waardoor het een heel avontuur wordt om door het centrum heen te komen.

Ach, met de auto had ik een half uur naar een parkeerplaats moeten zoeken, dus wat zeur ik nou helemaal, ik heb het weer gered..

Installatie en blauwe tanden

Uit eerdere blogjes bleek mijn voorliefde voor computers en techniek al. In de nachtdiensten had ik een plan uitgedacht om mijn PC te verplaatsen. Nu was dat het probleem niet, alleen de kabelaansluiting moest ook worden omgelegd. Na alles te hebben afgekoppeld heb ik de kabel die langs de plint liep losgetrokken, waarna er vijf meter precies omgekeerd door de kamer moest lopen. Dat betekende de bank en tafel van de kant schuiven, voorzichtig achter een gammel boekenrek langsleggen, en daarna de PC aan de overkant neerzetten. Waarom ineens zullen jullie je afvragen? Op de oude plek stond het apparaat tegenover een klein raampje in de zijgevel, dat een hinderlijke weerspiegeling op de monitor gaf. Ik kreeg de kabel niet achter de kachel langs, daar vraag ik M. wel voor, maar ik ben zeer tevreden met het resultaat, ik zit mezelf niet meer in het licht.

Daarna moest ik nodig een apparaatje kopen om bestanden uit te wisselen met mijn nieuwe mobiel, dus ik naar de pc shop. Klein USB gestuurd apparaatje, software installeren en "plug and pray" zoals ze dat soms zeggen. Alles volgens 't boekje en nog doet ie het niet. Moet via de "Blauwe tand" techniek gaan, maar zoals gewoonlijk gaat het niet zoals ik dat wil.
Via een omweg eindelijk bestanden overgeheveld, nu kan ik backups maken, de pest was dat alles met de vorige mobiel verloren was gegaan. Ik ben een hobby rijker, heb nog lang niet alles ontdekt..

Soldaat

Ik moest de laatste tijd steeds vaker aan deze `klassieker`
van `het Klein Orkest` denken. Oorspronkelijk uitgebracht op
de LP `het leed versierd`. Doe ermee wat jullie willen, ik heb weer
eens zo´n `bui´ ..

Soldaat op de foto, wat kijk je verbaasd,
Hé dat had je niet verwacht, maar het is toch al te waar.
Soldaat op de foto, dat bloed op je schouder,
zo te zien niet veel ouder dan 24 jaar.

Soldaat op de foto, jij zou altijd winnen,
De buit was al binnen, voordat je begon.
Soldaat op de foto, destijds een losse flodder,
Nu lig je in de modder, het was een ander die won.

En vertel mij meer over woorden, waar de mensen in geloofden,
Die hen zoveel goeds beloofden, zelfs een leven na de dood.
Vertel mij meer over woorden, waardoor later zoveel moorden...
Zijn gepleegd, waarvan weer later bleek dat, dat niet nodig was.

Soldaat op de foto, de maat van idealen,
Staat niet op linealen, van de strateeg.
Soldaat op de foto je schedel aan stukken,
Je hersens in een grijze brij, gedachtenloos en leeg.

Soldaat op de foto, wat kijk je verbaasd,
Hé dat had je niet verwacht, maar het is toch al te waar.
Soldaat op de foto, dat bloed op je schouder,
zo te zien niet veel ouder dan 24 jaar.

En vertel mij meer over woorden, waar de mensen in geloofden,
Die hen zoveel goeds beloofden, zelfs een leven na de dood.
Vertel mij meer over woorden, waardoor later zoveel moorden...
Zijn gepleegd, waarvan weer later bleek dat, dat niet nodig was. ...

Kleur..

En het is alweer twee dagen geleden, gaat snel..

Het 13e Full Colour Festival, multiculti in Emmen. Elk jaar vaste prik, opbouwen en aanvullen van de koelkasten bij de podia, hand- en spandiensten verrichten. Om half tien meld ik me bij de vrijwilligerstent. Het koelkastenwerk vind ik lastig, je moet er veel en zwaar voor tillen, het zijn horeca kasten van anderhalve meter hoog. Als ik samen met een paar jongens het ding op zijn kant in de bestelwagen heb gelegd, komt de kroegbaas met een kritische blik vertellen dat het ding nu 24 uur niet meer koelt vanwege de mengverhouding van de gassen binnenin.
Een lelijk woord welt op. Even twijfel ik. Dan besluiten we het ding gewoon te plaatsen, wat niet weet dat niet deert. Als de kast geplaatst is worden de verpakkingen frisdrank erin gezet, waar de bus mee vol staat. Na de ronde parkeer ik de bus weer, haal een festival T-shirt en vraag of er wat meer te doen valt. Niet dus. Ik loop vervolgens uren over het terrein, spreek wat bekenden uit de hulpverleningswereld (vorige baan) en vaste deelnemers die er elk jaar bij zijn.
Een kennis van me smste me om samen over de markt te gaan struinen, dat leek me heel gezellig omdat ze na twee dates een beetje uit beeld was geraakt. Helaas heeft ze na een half rondje genoeg gezien en moet ze terug naar haar stand. Beetje katterig gevoel, ik ga maar weer eens wat nuttigs doen.

Het is een kleurrijk geheel, het centrum hangt vol met etensgeuren, ik twijfel tussen een Döner met yoghurtsaus of roti met kip. Dat laatste is in deze mooie metropool van het noorden niet te krijgen, dus ik ga manmoedig in de rij staan, waar ik bijna aan de beurt ben als de kip op is en de stand tijdelijk dichtgaat. Toch maar Turks dan.

Tegen zessen begint de afbraak, dus weer aan de slag met stoelen, tafels, koelkasten enz, ik sjouw me een breuk (nouja bijna dan). De collega heeft vaker met het busje gereden en mist telkens op een halve haar na lantaarnpalen, bomen en plantenbakken. Blij dat ik de gordel om heb, collega R. lacht er smakelijk om..

Het opruimen gaat voorspoedig, tegen achten is alles opgeruimd en redelijk netjes, de veegwagen mag de rest doen. Afzakkertje halen bij de "commandopost", van buiten gerenoveerd, van binnen nog net zo oud bruin en jaren '70 als altijd. Kroegbaas met gezicht op half zeven, ook gebruikelijk. Na een paar biertjes en een korte speech van de voorzitter zie ik de wereld voor een doedelzak aan en vertrek. Voel mijn spieren en benen. Je moet toch wat doen om de voldoening te krijgen? Volgend jaar weer, maar dan wat meer actie graag..

Batman!

Ik ben niet bang aangelegd..

Al een tijdje hoorde ik rare geluiden waarvan ik niet wist waar ze vandaan kwamen.
Ik sloeg er geen acht op tot ik even naar de WC moest en de gang in liep. Meteen vloog er iets groots en zwarts over mijn hoofd en knalde tegen de kamerdeur. Ik schrok me de blubber..
In de dierentuin heb je vlinders met een vleugelspanwijdte van 30 cm, maar dit was van een hele andere orde van grootte :-) Ik wist wel dat ze er zaten, zie een eerder blogje , maar nooit binnen gezien..Ik keek even rond en "Het" had zich verschanst boven de voordeur. Bij nader inzien was het een vleermuis, en ook niet zo'n kleintje. Ik had het door de voordeur kunnen laten maar dan was het in het trappenhuis verdwaald. Ik sloot dus snel alle deuren in de gang, op de keukendeur na.
Daar was het beestje al naartoe gevlogen maar had de open keukendeur niet gevonden.

Ik pakte een handdoek, want die vleerbeesten kunnen lelijk bijten in hun paniek.
Op een stoel en met een snelle beweging had ik het te pakken... Piepend en krijsend van angst liet het zich meenemen, terwijl ik geruststellende woorden prevelde.."Rustig maar jochie, komt goed.."
Op weg naar de keukendeur zong de melodie van "Batman" door mijn hoofd...
In de deuropening van de keukendeur liet ik hem los, hij vloog snel de nacht in, nog even zwaaiend met zijn linkervleugel.. Weer een goede daad gedaan.. Toch zijn het prachtbeesten..
Maar mijn dierenliefde is beperkt, denk niet dat ik dit met spinnen doe..

Circus

Spektakel bij Super de Boer zonet.

Van 21:00 - 22:00 uur op 24 augustus grote koopavond, kratje Dommelsch voor 5 euri zolang de voorraad strekt. We (M. en ik) rijden de straat in, enkele "petjes" storten zich voor de auto, karretjes met 10 kratten zijn geen uitzondering..

Auto parkeren, winkel in. Was en halfwas hangt rond, wachtend op handtekeningen,Bouke treedt op, gelukkig op het voorplein, absoluut niet mijn muziek. Terwijl er bevoorradingskarren vol bier worden aangesleept staan twee personeelsleden te wachten op de volgende klant. Maximaal 4 per persoon. Karren vol worden afgevoerd terwijl een kassière een vergeefse poging doet om te checken of iemand wel 16 is. Ik mag gelukkig door ;-) ...

Volgens mij wordt het een gezellige avond in de wijk...

Telefoon :-)

Diedel...diedel.. Ha, mijn nieuwe mobiel, ik herkende het muziekje even niet..

Met Michel?

Hallo, met L.

L.? (vaag bekende achternaam)

Ben jij M.?

Ja dat ben ik?

Begeleider van Mario, van 't voetbal?

Nee, voetbal daar doe ik niet aan.. (vage blik op het display..bekend nummer..)

O, sorry dan heb ik de verkeerde M.!

Beelden van "SuperMario" komen boven..

L. verontschuldigt zich, ik hang op.

Het nummer blijft me intrigeren,
ik zoek het op op een "omgekeerd zoeken" website.
Bingo, zie je wel dat ik 't kende, het adres van de vorige "poetsmiep" komt in beeld.

Vaag..hij (haar man) wist niet eens dat ik het was, terwijl hij nog heeft helpen verhuizen.. Mysterie weer opgelost, ik heb niet eens de groeten kunnen doen :-)


Heb je voor 't eerst je nieuwe mobiel gebruikt, hebben ze me niet eens nodig..

Prenten!

Vandaag mijn allereerste zelfstandige parkeerdienst. Ik heb er vannacht van wakker gelegen, maar de collega haalde me vanmorgen om 8 uur op en de stemming zat er meteen in.
Op kantoor in Assen aangekomen meteen de chef een hand gegeven, wel zo netjes. Ik vraag naar mijn dienstnummer en dat komt hij even later vertellen. Ik repeteer het en schrijf het op, en na een paar bonnen te hebben uitgeschreven weet ik het uit mijn hoofd, en nee, ik schrijf het hier niet op :-).. Voor de duidelijkheid; ik schrijf alleen parkeerbonnen bij meters en automaten. Met foutparkeerders mag ik (nog) niks doen.

De eerste bekeuringen liet ik door de collega nakijken; en ze zag dat het goed was..
Enkele te late kaartjes gezien, en rondgekeken terwijl ik een houding aannam van "Komt u maar".Nu is het niet zo dat ik achter een muurtje of boom wacht tot iemand 5 minuten te laat is, meestal houd ik de marge ruimer en loop nog een blokje om terwijl we samen de rest van de vehikels controleren. Meestal komt dan wel iemand al roepend de straat in, zich daaarmee kenbaar makend als de bestuurder. Vandaag heb ik enkele keren over mijn hart gestreken, en de al uitgeschreven bon verscheurd, maar de collega waarschuwde dat daar op den duur kale plekken van kwamen op mijn overhemd, en dat ik dan weer nieuwe moest bestellen...

Nee, alle stokheid op een gekje, geschreven is geschreven, doe die moeite niet voor niets, ook al riep iemand dat ik voor Balkenende aan het collecteren was. Het is een soort werk dat me wel ligt, je loopt niet doelloos op straat. Bovendien is het gros van het publiek beleefd, ondanks dat ze een bekeuring krijgen. Het weer werkte ook mee, hoewel het 's middags zo'n 25 graden werd.
Het vele lopen en kijken is wel vermoeiend. Na een hete douche heb ik maar ergens gesnackt omdat ik de puf niet meer had te koken of te wachten tot de rijst gaar was..

Deze dienst was noodgedwongen doordat ik voor een collega mocht invallen die nog niet terug was van vakantie, en dat terwijl ik zelf nog 4 dagen vrij was. Ik heb 't "for old time's sake" gedaan, en heb er geen spijt van. Nu wel de pootjes omhoog en een pint erbij, ik ga nog een paar dagen vakantie vieren!

Meeting

Ook ik kan niet achterblijven en moet bloggen over zondag. Al enkele weken was er sprake van dat er een meeting zou worden georganiseerd door mijn internet-muziekvriendenclub "Vrienden van de Top 2000" bekend van radio en TV, en dan voornamelijk tegen het eind van het jaar als de oudgedienden van deze club hun opwachting maken in de "Top 2000 à gogo", waar de dames zich bewonderend aan de voeten van Matthijs van Nieuwkerk vlijen..
De meeting vond plaats in het "Doornse Gat", niet te verwarren met de "Hoornse Plas" al klinkt het bijna hetzelfde. Ik had al twee meetings meegemaakt, maar nog nooit één die zich helemaal in de openlucht af zou spelen. A. zou me komen ophalen, die is onlangs lid geworden na mijn enthousiaste verhalen. Ik mocht rijden in de Colt die volgens onze carpooler een Mazda was, maar daar zijn we nog niet helemaal uit. Zonder TomTom maar met A. als kaartlezer togen we eerst naar Meppel waar we iemand op het nippertje uit de McDrive trokken.
Daarna door naar Doorn. Volgens R, de carpooler, was het makkelijker om op de A28 de afslag Leusden - Zuid /Woudenberg te nemen. Leuk, ik heb in 1990 daar een jaar op kamers gewoond, dus de omgeving was bekend. Door de bosrijke Utrechtse heuvelrug naar het "gat" gereden, waar de partytenten en luifels al waren opgezet. Een hoop bekende gezichten en een paar onbekenden (voor mij) waren aanwezig. Na wat handen en zoenen te hebben uitgewisseld ging de BBQ van start. Volgens de weerberichten eerder die week zou het niet te doen zijn, maar na dagen van regen en takkenweer scheen de zon uitbundig. Heerlijk weer.. Leuk gekletst, gegeten en gedronken. Er bleven kilo's vlees over..Natuurlijk werden A. en ik voor koppeltje uitgemaakt, maar na de shopdag met haar dochters was dat niet zo'n grote schok meer voor me..

Op de terugweg leuk met A. en R. zitten kletsen. R. hebben we er in Meppel uitgegooid en A. dumpte mij in Emmen waarna ze nog door moest naar Groningen. Al met al een heerlijke dag.

Wat kunnen we met een "water-kraan" ?

Het is op vrijdagmiddag, ik ging boodschappen doen, samen met M. ;-)
Onderweg even langs de autoweg gestopt voor Emmen's beste gehaktballen,
aan de horizon is een enorm buiencomplex te zien, dat uitzakt naar beneden, en verdacht veel op een windhoos lijkt. We rijden toch maar door, het lijkt alleen daar te spoken.
Bij de telefoonwinkel wordt M. gebeld. Of hij acuut terug wil rijden naar Emmen omdat de zaak daar uit de hand loopt. We stappen in en scheuren terug. Ter hoogte van het ziekenhuis staat de straat al blank, bovendien dalen hevige wolkbreuken neer op het autodak. M. gaat van plaats verwisselen en maakt opnames terwijl ik rijd en de zaak steeds minder vertrouw. In Emmermeer aangekomen merk ik dat de wijk haar naam voor de derde keer in een maand tijd eer aandoet. Ik wil thuis checken of de ramen dicht zijn maar de waterstand verhindert dat. Ik baal dat ik na de laatste overstroming geen laarzen heb gekocht. We rijden nog wat rond en stuiten dan op een afzetting. Een hoop blauwe zwaailampen en alle hulpverlening is ter plaatse.
Twee blokken van mijn flat dreigt een hijskraan om te vallen; alle zand is eronder weggespoeld.

Een heel circus komt op gang. Steeds meer brandweer en politie, en het plaatselijke ouderencentrum wordt ontruimd. Een hoog rollatorgehalte in de bus naar het opvangcentrum, een hotel in de buurt. M. loopt met een zender de "ramp" te verslaan. Ik kijk naar de kraan, en hoe langer ik kijk hoe schever hij lijkt te staan.. Er wordt met zandauto's af en aan gereden, het woord "zandsuppletie" wordt geroepen, ik denk aan duinen en strand..raar idee.. Pompen worden aangelegd en een commando-container geplaatst terwijl steeds meer hulpverlening aanrijdt.

Tegen elven lijkt het grootse gevaar geweken, de afzetting blijft. Van eten kwam niets, dus maar een patatje gescoord. Wachten is op de volgende stortbui. Ik ga even wat dingen regelen en zorgen dat het huis netjes is. Vanmiddag weer bezoek. Kan ik meteen even kijken wat de kraan doet. Ik merk weer dat ik in boeiende tijden leef. Nog even en ik moet een bootje kopen voor de dagelijkse bezigheden en woon-werk verkeer. Geen blauwe stad voor nodig..

Bezoek!

Even uitblazen.. Gister had ik nog steeds vakantie en tegen een uur of twee kwamen drie dames op bezoek die wilden shoppen in het bruisende centrum van Emmen. Alles beter dan Drouwenerzand, waar het vermaak bestond uit het verbouwen van de slaapkamer, maar daarover zal A.wel bloggen denk ik. Die wilde in de vakantie zelfs behangen, maar ze heeft er maar van afgezien..

Na in elke keel een glas of twee cola te hebben gegoten en de nodige foto's te hebben gemaakt begonnen de shopkriebels de overhand te krijgen. Op naar de winkels dus. De nodige schoolspullen kopen bij de schoolcampus. Kaftpapier! Mooie kleurtjes, ik moest alles in schoolpapier kaften "vroeger", van dat saaie bruine.. en als ik er dan op tekende werd het eraf gescheurd door de leraar.. (Hey teacher, leave them kids alone) ..

M. wilde natuurlijk bij de Diddl merchandise kijken, gummetjes voor 5 euro en dat soort dingen, daar gaat je zakgeld.. De grootste knuffel moest €150,- opbrengen, pff..

Na de bloedhete V&D te zijn ontvlucht de dames op een ijsje (swirl en zoete zooi) getrakteerd, halve vierdaagse gelopen voor een geldautomaat :-(
Tot mijn verbazing werden er geen kledingwinkels bezocht en waren de schooldingen de enige aankopen, samen met Oostindisch dove inkt en kroontjespennen, ik dacht dat ze daar niet meer mee schreven..in Groningen is dat anders natuurlijk ;-)

Na het shoppen streken we neer op een muurtje bij Pipoos. "Ik heb honger" klonk het eensgezind. Dat bleek ook het enige eensgezinde te zijn bij de meiden. Pizza en Chinees werden afgebrand. Voor 16 euro wokken en dan alleen saté miemelen leek ons ook geen super idee.
Toch maar kijken. Onderweg kwamen we een shoarmatent tegen waar heerlijke geuren uit kwamen. Watertandend gingen we zitten waarna de kaart bestudeerd werd en de kids op echte authentieke Tunesische patat met appelmoes en frikandel (zonder varkensvlees?) uitkwamen.. De ander nam er kipfilet bij maar de salade bleef liggen. De shoarmaboer had gelijk toen hij zei dat de portie patat "genoeg" was voor M. Er bleef over. A. en ondergetekende gingen voor de shoarmaschotel met gesmolten kaas en paprika enz. Nu ik dit schrijf zit ik nog te smikkelen, oei wat was dat lekker !

Bij de natuurwinkel die we tegenkwamen werden vage stenen uitgezocht tegen kwaaltjes en kwalen. Een kennis van me liep ook de zaak binnen en gaf me advies wat voor ant-jicht steen ik waar moest kopen en over negatieve energie enz. Zweef zweef.. Ze maakte de optelsom; ik in het gezelschap van A. , J. en M... Gezinnetje dus. Lekker kort door de bocht die conclusie :-)
Laatste keer moest ik drie kwartier aanhoren hoe moeilijk ze het had. Wat mijn situatie was vertelde ik ook, maar werd snel vergeten kennelijk..

Na het bezoek aan die winkel moesten we M. nog meerdere keren bij de etalage van de Diddl winkel wegtrekken anders had ze er nu nog gestaan.. Net thuis aangekomen toen de regen losbarstte. Droog overgekomen dus..

Al met al een gezellig dagje met drie dames, waarvan er twee nog even mijn camera kaapten zoals ik net merkte. Foto's hou ik voor mezelf ;-)

Dames..dank jullie wel voor een geslaagde dag!

Mobiel sjoppen

Eindelijk, daar is 'ie weer..

Als jullie denken dat shoppen iets voor vrouwen is, dan hebben jullie het mis.
Niet dat ik zoiets ooit zou denken, mijn vrouwelijke kennissenkring is wat dat betreft zeer geëmancipeerd.. Na een intensieve week bij het SIVO in Odoorn had ik kennelijk de laatste restjes uit mijn GSM gehaald. Hoewel het geval nog maar 2 jaar oud is, gaf het na enige stuiptrekkingen de geest. Omdat ik toch nog dingen moest hebben beklom ik mijn stalen ros, om eerst maar eens mijn zadel te laten vastzetten. Helaas, ook de fietsboer was op vakantie. Afwachten dus, maar moet mijn zadel nog laten vastzetten.

Na enkele tussenstops bij mobiel-winkels in Emmen's bruisende winkelhart vond ik eindelijk het NOKIA steunpunt voor wanhopige eigenaren. Ik moest de foon een uurtje afgeven om er voor 20 euri nieuwe software op te laten zetten, iets dat nog uit kon gezien de leeftijd van het ding.
Een uur en enkele kleine aankopen later toog ik hoopvol weer naar de "Phone House" waar ik de plaatselijke penoze voor een honderdje aan DVD's en games zag aftikken aan de kassa..

Lekkere winkel dus. De verkoper had goed geoefend en bracht met enige dramatiek de tijding van het verscheiden van mijn mobieltje. Ik slikte een brok weg, bedankte de jongen en liep manmoedig naar een stil hoekje om dit verlies te verwerken...

Opeens had ik het en belde mijn provider, die me een andere telefoon kon aanbieden onder gunstige voorwaarden. Doen dus, en dit is 'm geworden, even een ander type dan de "ouwe" die nog best beviel. Omdat ik op de telefoon die ik nu gebruik geen afspraken kan noteren, werd ik niet herinnerd aan een prik die ik moest halen bij de GGD. Gelukkig kon ik de afspraak verzetten, anders had ik voor de kosten moeten opdraaien. Gek eigenlijk dat je blindelings op zo'n ding vertrouwt, en dat het een soort verlengstuk is geworden van je leven. Ik geef toe; ik kan niet meer zonder. Toch een leuke deal getroffen en dat ene uur nuttig besteed aan het kopen van nuttige zaken...Ik had er nog lol in ook.

Herrie

Dat het weer voor verhitte gemoederen zorgt was algemeen bekend, maar ondanks dat ik er om een uur of tien uit moest en er een mals regentje begon te vallen was het fijn geweest als ik wat vreedzamer wakker geworden was vanmorgen.
Natuurlijk staan alle ramen open, zodat ik "live" kon meegenieten van de zoveelste breuk in de relatie van de benedenburen. Geschreeuw, gejank, gedoe, smijten met huisraad en deuren, en de nodige verwensingen.. Ik loop naar de kamer en ga kijken op 't balkon. Het speelt zich allemaal net buiten mijn zicht af. Het volume wordt luider, de bedreigingen aan het adres van de vriendin gemener, de hele flat geniet mee. Het is een betonnen blokkendoos waar je alles hoort.
Als ik zie dat het aantal passanten op straat groter wordt en ophoudt met passant te zijn maar het "theater" observeert, en mijn overbuurman me belt met een "live verslag" vind ik het genoeg. Ik breek het gesprek af en wil de politie bellen. Net op dat moment zie ik een surveillancewagen met gezwinde spoed de straat inrijden. Twee agenten stappen uit, twee waarvan ik weet dat ze "kort voor de kop" zijn, en waar je beter geen ruzie mee moet krijgen.
Met enig gepast geweld wordt de deur opengemaakt, buurman houdt 'm tegen maar de agenten zijn sneller. Het wordt snel rustig. Uiteindelijk wordt vriendin uit huis gehaald en vriendlief mag blijven, ik had 'm liever afgevoerd gezien. Ze vertrekt en komt nog één keer langs het balkon van vriendlief, de nodige scheldkanonnade's zijn niet van de lucht.

Ik geef ze een paar dagen dan is alles weer koek en ei en beginnen we weer opnieuw.
Schoonma kwam net dochter's spulletjes halen, buurman was inmiddels met piepende banden in zijn aftandse auto vertrokken. Ik hoop dat 'ie buurvrouw niet heeft ingehaald..

Het is nu weer vredig in deze zeer sociale buurt, waar de buren elkaar op deze wijze op de hoogte houden van hun wel en wee. Wat bof ik met zo'n buurt hè?

Ik ga me omkleden en mijn eerste parkeerdienst draaien..Nog niet alles is voor elkaar (dank aan de chef) maar ik ga me niet vervelen denk ik.

Wordt vervolgd..

Na ons de zondvloed..

Eindelijk is het benauwde weer verdreven; volgens het KNMI voor één of twee dagen, maar het is heerlijk op het balkon en in de kamer. Gister na een middagje in het bruisende Emmer centrum naar huis gegaan via de pizzeria. Het begon te dreigen, dus snel naar huis, vriendin P. begon het ook warm en benauwd te krijgen. Het betrok, dus snel afrekenen.Buitengekomen bleek het al losgebarsten te zijn, dus ik heb even in de regen gestaan, haast verbaasd om wat er uit de lucht kwam zetten :-) Lekker, die koele druppels op je hoofd.

Na een half uur wachten dachten we erdoor te kunnen, maar halverwege de straat werd een portiek opgezocht, de volgende onweersbui diende zich al in alle hevigheid aan.
"Het komt niet over de Hondsrug" zeiden we vroeger, alsof het een hooggebergte was..
Eindelijk even een adempauze, snel de rest van de straat bedwongen..

Samen uit, samen thuis, en na de opengelaten ramen te hebben gesloten (en het ingeregende water te hebben opgedweild) kwam het volgende onweer over.. Al gauw konden de putten het niet meer aan. Een mini-tsunami was het gevolg, waarvan onderstaand het resultaat..
De opscheppers in de buurt ragden door de plassen en al snel strandde een oud Peugeotje midden in de bagger. .. Leedvermaak alom dus :-)

Het water is nu weggetrokken, wat blijft is zand en droge modder.. Dat wordt nog wat met de hitte die er weer aan zit te komen. Ons is even een pauze gegund, Vijfentwintig graden in huis voelt haast "koel" aan..

Fladder, wat te doen bij hitte?

Er wordt een blog van me verwacht, in deze hitte.. Mijn leefpatroon is op een behoorlijk kalm tempo terecht gekomen. Ik fiets zelfs kalm, zodat ik veel meer mensen spreek die ik in het centrum of onderweg tegenkom. 's Avonds hang ik lamlendig op de bank, en af en toe zoek ik mijn toevlucht op het voor of achterbalkon. Terwijl ik de was binnenhaalde vannacht vloog er iets rakelings langs het balkon. Even schrok ik. Weer kwam er iets langs. Aangezien het om 1 uur stikdonker is en vogels net als wij mensen dan geen steek zien, moest het wel een vleermuis zijn. Die komen in deze boomrijke straat voor, en 's nachts is de lucht vol van het geklik van hun "sonar" waarmee ze insecten vangen. Voor de grap klak ik wat met mijn tong, waarop de vleertjes even komen kijken wat er te halen valt. Niks te vreten dus weer weg. Nog een keer proberen, maar geen reactie, slimme beesten. Ze zijn te snel voor een foto, jullie moeten maar aannemen dat ze er zijn. Nu is het weer overdag, eigenlijk tijd voor een siësta, maar schandalig lang uitgeslapen vanmorgen.. Gister hoorde ik over een heus "citybeach" in Emmen, dus even kijken. Een uitgestorven stukje zand met een volleybalnet, 2 strandstoelen en een pierenbadje was alles. Achja, trendy is anders, liever naar het zwembad, al is dat niet in de openlucht.


Nu maar even de logeerkamer op orde brengen, vriendin P. komt morgen logeren, en dan moet alles wel schoon zijn, gelukkig drogen dekbedovertrekken en hoeslakens terwijl je ernaar staat te kijken.

Watermisbruik op deze tijd van de dag, maar ik kan niet wachten tot de daluren, bovendien scheelt het weinig. Ik merk net dat ik al zeker een maand geen lange broeken draag, privé dan. Het uitzoeken van nette korte broeken had nog wat voeten in de aarde, net als het passen van kleding voor het SIVO festival, waar ik dit jaar voor het eerst als host zal optreden.





Vanavond op bezoek bij vriendin I. die me van mijn te lange haar gaat afhelpen, een grote ergernis met dit weer. Veel actie is niet gewenst, zoals bleek bij de vierdaagse van Nijmegen. De wielerterm "de dood of de gladiolen" werd een haast cynische uitspraak voor twee wandelaars die het niet overleefden..

Ik ga eens een emmer water in de put voor het huis smijten, het ruikt steeds minder fris omdat die dingen droog komen te staan...

Als ik me ertoe zetten kan volgt wel weer een blogje.

Bijna..

Ik moet weer een uitzondering maken en over het werk schrijven.
Ik heb een uitdagende baan zeggen ze..

Want je hebt het niet, maar je krijgt het wèl voor je kiezen..
De maatschappij zit helaas vol paradijsvogels, maar helaas ook vol zielige vogels.
Nadat de collega's iemand een lift naar het bureau gaven die op 2 minuten na haar allerlaatste trein zou hebben genomen, werden wij ermee opgescheept. Waar een wil is is een weg luidt een oudhollandsch spreekwoord. Ondanks de boeien die ze omheeft voor haar eigen veiligheid weet ze zich er toch uit te wurmen. Uit voorzorg werd ze al op de monitor gezet. Mijn collega merkt dat er iets mis is, samen rennen we naar de cel waar inmiddels een trui als "laatste redmiddel" gebruikt wordt. Het is nog een hele toer om het ding los te maken en de persoon in kwestie zodanig in bedwang te houden dat ze niet weer pogingen gaat doen, maar gelukkig zijn we net op tijd. Ik moet m'n collega even alleen laten om de andere collega's erbij te roepen. Voor mijn gevoel ben ik weken onderweg met de lift, één verdieping lager.

Om half drie is het einde dienst, ik zit nog te shaken. Gelukkig heb ik mijn verhaal kunnen doen bij de collega van de recherche. De chef nog gebeld "Ja dat hoort er ook bij" nouja..los het zelf wel op, mocht ik er wakker van gaan liggen dan zijn er altijd opvangmogelijkheden. Ik ben total loss nu, maar heb er wel een goed gevoel over. Niet tijdens mijn dienst! denk ik dan altijd..

Het prettige leven van een schilder

In de afgelopen weken werd geschilderd in en rond mijn flat. De jongens van de Schilderswacht deden hun best in hoogwerkers en op Arbotechnisch verankerde ladders. Dat betekent wel dat ik rond 7 uur al gewekt word door de herrie van de hoogwerker en de radio die ze hebben. Komt nog bij dat boven mijn hoofd eindelijk nieuwe bewoners zijn gekomen die ook de nodige herrie hebben. Ach, het wordt er mooier door dus ik klaag niet.

Van de week kwamen ze aan de deur; de twee balkons (voor en achter) moesten van een nieuwe coatinglaag worden voorzien. Al gauw denderden vier schilders door 't huis met verfschoenen. Goed verzekerd volgens hen, en dat is maar goed ook.. Gelukkig geen verf in de vloerbedekking.. Er werd professioneel "gecoat"en ik mocht een dag lang mij niet op het balkon begeven. terloops werd ik gebombardeerd tot "de stadswacht" terwijl broer M. de schilders zo vol met koffie gooide toen ze bij hem bezig waren dat de Dixi werd platgelopen.. Of het mogelijk was om "stadswacht" te worden vroeg één van hen.. Ach, zei ik, je bent al Schilderswacht, kleine stap dus! Uitgeluld ..
Gelukkig mag ik nu wel weer op 't balkon, in tegenstelling tot de arme nieuwbouwbewoners van het Bos en Lommerplein in Amsterdam. Gelukkig heb ik genoeg Bos en Lommer om me heen, lekker groen hier.

Na gedane arbeid is het goed rusten zegt men. Dat bleek toen ik even uit het kleine raampje keek in de zijgevel van mijn flat. Lekker in het zonnetje, nog net geen biertje erbij maar wel lekker in de zon (wie döt mij wat vandage) .. Ach het elfde gebod is ook hier van toepassing..
Gij zult genieten..!

Brak

Daar ben ik weer. Het enige wat ik echt wil is op de bank liggen en dom TV kijken,
maar de blog moet nodig worden bijgewerkt. Vannacht één nachtdienst gedraaid. Bij binnenkomst wordt geïnformeerd naar een collega die twee dagen daarvoor onderweg naar de late dienst bij Borger door een auto werd geramd, van de brandweer een gratis cabrio kreeg terwijl hij zat te wachten, en vervolgens met een mooie knalgele auto en veel lawaai naar 't ziekenhuis werd gebracht. Dat alles gadegeslagen door onze "internetcowboy's". Voor aanvang van de dienst hem gebeld, hij is er met veel geluk en wat kneuzingen afgekomen. Het is me het crash-weekje wel weer geweest..

De hele nacht een beetje dom niks zitten doen, op de wacht een best spannende thriller gevonden met een achterhaald crisisscenario waarin Guanatanamo Bay een heel andere rol speelde als heden ten dage. De verlichting in het cellenblok is kaduuk, met noodverlichting werken is nog te doen maar houdt niet over. Het bureau valt uitelkaar. Nieuwbouw pas over een jaar gereed. Tegen 1 uur zit ik er al ruim doorheen en sukkel op een bureaustoel en met mijn grote smakpoten op tafel in slaap tot een uur of half drie. Collega heeft 't licht al uitgedaan.
Om vijf uur wordt de collega ziek en misselijk en verlaat het pand. Een heel bureau voor mezelf..

Gelukkig komt om half zeven de aflossing en mag ik ook naar huis. Doodmoe val ik in slaap op bed, nadat ik de hele rit vanaf Assen achter het stuur tegen de slaap heb gevochten. Een derde crash kunnen we niet hebben.

Tegen tienen gaat mijn mobieltje dat ik tegen mijn gewoonte in naast mijn bed heb liggen.
Ik verwens de beller hartgrondig en neem dan toch vriendelijk de telefoon op. Uitgerekend de planning die wil weten of ik later in de week een andere dienst wil draaien.. Of hij me wakker belt.. Wat dacht je zelf? :-( De planner is nieuw en moet wennen. Vraag wel of 'ie in 't vervolg beter op het rooster wil kijken. Ik weet weer waarom ik mijn telefoon nooit naast mijn bed leg na een nachtdienst.

Om twee uur word ik na een onrustige slaapperiode wakker en weet dat om half drie een kennis voor de deur staat voor een kennismakingsles Tsjechisch. Ondanks mijn duffe kop breng ik het er goed van af, maar als ze weg is zak ik in..

Uit pure luiheid maar Chinees gehaald en natuurlijk vergeten de lege zak en bak weg te gooien..

Ik heb als laatste inspanning een DVD gehuurd om vanavond onderuit gezakt naar te kijken..
Morgen vrij en overmorgen weer laat. Leve de onregelmatigheid. De planner is voor meer structuur, maar dat is in de afgelopen vier jaar nog niet voorgekomen. "Rust in de roosters" noemen ze het bij de politie, en daar schijnt het ook niet te werken.. Ik ga bankhangen..

Gegroet..

Crash!

Ik praat niet veel over mijn werk hier.
Uitzonderingen bevestigen echter de regel..

Vandaag een vroege dienst gedraaid. Ik kom tegen zevenen aan en het zit propvol, genoeg te doen dus. Prettige collega, prettig werken. Tegen tienen komt de drukte. De één verhoord, de ander op de nominatie te vertrekken naar elders in het land. Samen bereiden we de bagage, foulliering en papierwerk voor. Iedereen gerookt? Cel opruimen en wachten dan maar. Twaalf uur stipt worden we van vier man "verlost". De jongens van Landelijk Vervoer melden zich. In rap tempo worden de "gasten" in de cellenbus geladen. Ik wens ze een "goede reis", met één van hen kan ik in het Joegoslavisch van gedachten wisselen. We lachen nog wat en dan gaat de deur open en weg ziijn ze. De laatste twee vertrekken later zodat we leeg komen te staan. Na het papierwerk te hebben gedaan en de computer up to date te hebben gemaakt is er niks meer te doen. De porto houdt ons gezelschap. Een uur na vertrek ineens commotie; aanrijding letsel, waar een justitiebusje bij betrokken is. Traumaheli erbij, ziet er slecht uit. Ik schrik hevig en denk aan de mensen die we net hebben "afgegeven".. "Ons" busje!
Een collega hoopt dat de jongens van vervoer het er levend afgebracht hebben, ik maak me meer zorgen om de passagiers. Je zal in een celletje zitten en zo'n klap meemaken.
Einde dienst, ik check internet. Helaas, één dode, waarschijnlijk niet één van "onze" mensen..
Ben onder de indruk en niet in voor grappen van een vriendin op MSN. Ik volg de berichten hier.

Ik ga morgen navraag doen bij de dienst over de toestand van de arrestanten...Merk dat ik steeds vaker met mijn oude "vluchtelingenwerk-pet" op denk. En ik heb al zoveel petten. Een collega die me belde kent mij nog uit die tijd, weet hoe het me raakt. Fijn begrepen te worden, deze mensen worden al teveel als nummer gezien..

Koken?

De hitte speelt me parten. Vandaag om een uur of zeven op bed gekomen na een nachtdienst waarin weer eens niets te doen was. Ik baal nog steeds dat ik mijn camera niet bij me had vannacht. Al was het maar om mijn snurkende collega te fotograferen. Nee, omstreeks 5 uur ben ik uit het raam gaan hangen om een frisse neus te halen. Aan de horizon werd het bloedrood en een snikhete dag kondigde zich al weer aan. Vanuit het bureau hebben we een prachtig uitzich op de Es, één van de weinige stukken landbouwgrond die Emmen nog rijk is. Volgende keer een foto.
Vandaag tot half twee geslapen met tussenpozen en door de hitte mijn bed uit gestoomd..
Nu vond ik het hoog nodig tijd worden voor een blogje. Ondanks de hitte ben ik vandaag vastbesloten niet toe te geven aan de verlokkingen van de Chinees op de hoek, of de Shoarmaboer waar een medelandse kennis de scepter zwaaide (?) Het is al weken een dooie boel daar, kennelijk is het geld dat gewassen moest worden inmiddels hagelwit..

Nee, Mies kookt vanavond! Gemakkelijk pasta à la Mies.. Het water kookte en met één vloeiende beweging (hoezo klungelig, Malice?) De zak spaghetti in de pan. Zonder wiskundige berekeningen viel de pasta in een perfect symmetrische 360 graden uitelkaar in de pan..
Een foto waard dacht ik.. Bij dezen. Eet smakelijk allemaal!

Parmezaanse kaas..iemand?