Complottheorie

Ik ben weer enigszins in mijn normale doen. Ook mij speelt de hooikoorts namelijk parten. Eergisteren barstte het in volle hevigheid los.
Doodmoe ging ik 's avonds laat even op bed liggen, waarna ik om 5 uur door de vogeltjes gewekt werd en mijn eerste niesbui te pakken had.

Nog n paar uur geslapen, en toen de waan van de dag weer ingegaan.
Om half twaalf moest ik voor controle naar de podotherapeut (steunzooldokter dus). Daar een hoog rollatorgehalte. Ze zagen mijn verlopen kop en gingen met een boog om me heen. Linkeroog trok weg, leek zo uit de "phantom of the opera" gestapt. Tegen half één eindelijk geholpen... In de supermarkt kwam ook net iedereen op het idee boodschappen te doen, en dat terwijl Oranje niet eens speelde!

De rest van de dag binnengebleven, ramen dicht en toch niezen. Medicijnen besteld. De aandelen Kleenex gaan door 't plafond hier! Ik verdenk de firma's Kleenex, Tempo en de farmaceutische industrie van een complot. 's Nachts als niemand het merkt spuiten ze pollen en virussen de lucht in.. Resultaat; heel Nederland gebukt onder de hooikoorts. Je moet toch wat, als het verkoudheids-en griepseizoen ten einde is zakt de markt in.. Het zou verboden moeten worden! Ik kan natuurlijk met een spandoek bij de fabrieken gaan staan, maar dan loop ik de kans in een wit hemd met dichtgenaaide mouwen te worden afgevoerd naar een kamer met zachte muren, en dan zou ik vanavond Nederland-Argentinië moeten missen.. Toch maar niet, maar mijn "private investigations" gaan door..

Onder Advocaten

Ik las in de plaatselijke krant het "in memoriam" van advocaat C.
Hij is 64 geworden, plotseling overleden. Vanmorgen naar de uitvaart geweest, hier vlakbij. In mijn functie bij vluchtelingenwerk en nu voor de politie veel met deze man en zijn collega's te maken gehad. Een stuk of vijf die ik ken waren aanwezig. Het vreemde is dat ze je zonder uniform ( op een enkele uitzondering na) straal voorbij lopen. Geeft niet, ik kom er ook niet om gezien te worden, maar om op mijn manier afscheid te nemen van een sympathieke man, die op zijn manier gek op zijn werk was. Altijd goed mee kunnen praten en samenwerken. 64 is te vroeg om afscheid te nemen. Dat vond de familie ook.. Weer is het niet eerlijk..

Life is hard..

Altijd??

Geachte medebloggers ende ook lezers!

Vandaag kwam het oeroude probleem weer bovendrijven..
Taalfanaat die ik ben, ontleedde ik samen met M. eens het volgende liedje;

Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week, maar 's zondags niet
's Zondags gaat ze naar de kerk
Met haar boek vol zilverwerk
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week, maar 's zondags niet ..

Tijdens een spelletje Trivial Pursuit was de vraag in de categorie "Muziek"':
"Wannneer is Kortjakje ziek?" Nu is het met zo'n kort jakje licht kou vatten voor 't arme wicht, dus dat ze ziek werd was geen wonder, nee, het zit 'm in de taalkundige analyse van dit lied, waar menig neerlandicus zich het wijze hoofd over heeft gebroken. Laten we eens kijken, geachte lezers..

Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week
maar 's zondags niet
's zondags gaat zij naar de kerk
met haar b(r)oek vol zilverwerk
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet..

De wijze Trival Pursuit jury gaf als juiste antwoord : "Altijd".
Dat is natuurlijk voor de hand liggend omdat deze kinderhymne zo begint.
Helaas, het ligt ingewikkelder. Ze is midden in de week ziek.
's Zondags dus niet! Ergo: Kortjakje is niet altijd ziek. Het antwoord hoorde volgens ons
dan ook te zijn:"Midden in de week". Want 's zondags immers niet?

Contradictio in terminis heet zoiets geloof ik.. Hoe dan ook;
wij zien ons geconfronteerd met een zeer tegenstrijdig lied,
waarmee de tere kinderziel nodeloos wordt beïnvloed.
Ik heb nooit de redactie durven wijzen op hun blunderende antwoord,
bang voor snob door te gaan.. Om vannacht niet met deze prangende vraag te worstelen leg ik hem aan u, brave bloggers, voor. Een beetje hersengymnastiek. Ik ben benieuwd naar de levendige discussie die deze blog gaat uitlokken..

We zien elkaar vrijdag weer, het parkeer-examen is in zicht.

Met welgemeende groet

Drs. M.

Op een mooie pinksterdag..

Na twee nachtdiensten 1 dag echt vrij. Slaapdagen gelden eigenlijk niet, behalve als je al om één uur 's middags naast je bed staat omdat je zo handig bent geweest om twee uur af te spreken
omdat twee mensen na een hoop ge MSN en gemail elkaar eens eindelijk IRL (In Real Life) willen zien. Mies is weer op datingpad dus. Juust ja.. Dus zaterdag met n slaperig hoofd naar de dierentuin waar V. me opwacht. Gezellig. Tijd niet geweest, veel beesten en nog mee mensen gezien. Weer een abonnement genomen. De tijd vliegt om, we besluiten met een pizza bij mijn favoriete pizzeria. V. kies tot mijn verbazing mijn favoriete pizza, ik heb 't haar niet ingefluisterd.
Uiteindelijk de dame naar de auto begeleid en "hartroerend" afscheid genomen :-)
Viel niet tegen. Zondag 1e Pinksterdag, alleen doorgebracht. MSN knippert; wat doe je morgen?" "weinig..uitslapen.." "Kom ik langs.." Zo dan!.. Dus.. na 't uitslapen "ge boom-kroond"( correct Nederlands?) .. V. vond Thailand indrukwekkender dan Drouwen.. (Ja kunst.. daar kunnen wij Drenten niet
aan tippen natuurlijk) ..en geboomd over muggenziften met en zonder tussen-N :-) Leuk contact..wat internet al niet vermag!

Vandaag helaas weer "down to earth" en gewerkt, morgen is Vaassen-dag.. Examen :-( Verwacht dat er een hoop bloggende duimen meekijken morgen..
Ik ga me voornemen in 't weekend weer het elfde gebod na te leven; Gij zult genieten!. Voetjebal en lekker weer, wat wil je nog meer!

Mies voelt zich top...

Pimp my zuurkool

Het regende dat het goot.. zo gaat een liedje van Pé en Rinus..

Dit keer had ik helaas geen lelijk eendje dat zo rot zat met een dak boven mn hoofd..
Ik had alleen mijn fiets.. Na een half uur van gemeentehuis naar winkel naar bieb naar ouders spurten tussen de buien door moest ik eraan geloven..Hoosbuien en ik werd nat..
Een onbedwingbare zin in winterkost dreef mij naar de Aldi om de hoek..
Een bak zuurkool met spekjes..lekker! Alleen de spekjes zijn zo klein dat ze er eigenlijk een microscoop bij zouden moeten leveren.. Dus thuis worstjes braden en spekjes bakken.. daarvan jus maken en wat peper en zout erbij en voilà..stamppot à la Mies.. Ik heb het me laten smaken terwijl ik langzaam opdroogde.. Je moet van de nood een deugd maken..

Overigens de komende dagen geen blogjes, ik ga weer naar de Veluwe!.. Hoef ik me de komende dagen niet af te vragen wat ik zal eten in elk geval...

Tot vrijdag..

Ouwe lullen??

Ik ben bijna 40, en da's geen punt, je bent zo jong als je je voelt..

Ik ben niet zo'n regelmatige cd-koper, maar de nieuwe Springsteen wilde ik hebben,
dus sprokkel ik kadobonnen bijelkaar en meld me bij The Music Store. Na wat door de rekken te hebben geneusd valt mijn oog op het boek "wij willen een koffiebar". Daarin staan de pogingen van de Emmer jeugd in de seventies beschreven om een eigen jeugdhonk te realiseren.
Ik zie foto's van ruig bebaarde en lang behaarde jongens die met glazige blik in de camera kijken, want het was natuurlijk niet alleen koffie die ze nuttigden (niets nieuws onder de zon)..
Er staan namen bij van mensen die destijds de straat opgingen met spandoeken, tegen de oorlog in Vietnam, "Johnson moordenaar" riepen en daarna met elkaar discussieerden over de opkomst en verdere acties. De namen zijn van mensen die inmiddels gerespecteerd politicus, journalist of zakenman zijn geworden en letterlijk hun wilde haren kwijtgeraakt zijn.
Ik grinnik daar wat om, waarop de verkoper achter de balie (hij zal hoogstens twintig zijn) me vraagt; "herkent u die mensen?" Ten eerste schrik ik dat hij "U" tegen me zegt, en ten tweede dat hij me al zò oud schat. Ik denk aan mijn eigen actievoerderstijd, tegen de kruisraketten, Dam en Museumplein, 1981, 1985.. Ook ik liep mee in demonstraties.. nam deel aan actiegroepen, tot één van de groepen het idee opvatte om Shell tankstations in de fik te steken. Ik haakte af, de branden zijn nooit gesticht...

Ik schrik op uit mijn overpeinzingen en zeg; "nee hoor, dat is ver voor mijn tijd"..
Ik reken af, en vertel in het kort wat ik vroeger deed..ik voel me ineens een ouwe lul als de verkoper zegt; "O, dat heb ik nooit zo bewust meegemaakt".. Ik verlaat de zaak. Een cd rijker, een illusie armer..

Es gibt keine Maikäfer mehr..of toch wel?

Afgelopen nacht de tweede nachtdienst van drie. Vanwege de aard van het werk (arrestanten bewaken) geen inhoudelijke info dus. Het was rustig, de regen stortte bij containers tegelijk uit de hemel. Als welke veelpleger dan ook het in zijn hoofd haalde om iets uit te vreten, dan werd hij er door het weer al snel door weerhouden. Vol goede moed begin ik maar, tegen half elf.

Nadat ik me door anderhalf uur Talpa voetbal heb gewerkt (collega schijnt het geweldig te vinden) gaat de TV uit, in het holst van de nacht kruipen de dames van plezier uit hun holen om je te verleiden een duur 0900 nummer te bellen om aan je gerief te komen. Nee dank u..

Ik heb het gezien, ga een luchtje scheppen. Op de luchtplaats (die kletsnat is) natuurlijk niks te zien. Een grote betonnen doos die elk ontsnappingsplan de kop indrukt. Het is half drie. Ik loop door het onoverdekte deel en zie iets op de grond liggen. Voorzichtig op de hurken kijk ik wat het is. Een meikever ligt op zijn rug te spartelen, terwijl de regen op zijn onbeschermde onderkant valt. Voorzichtig pak ik het beestje op. "Die is al dood" roept m'n collega. Verder doet 'ie niks.

Al ben ik geen insectenfan, ik pak hem op en zet 'm op het richeltje van het raam. Even later is 'ie weg.

Na tussen twee stoelen een heldhaftige poging te hebben gedaan om te slapen, word ik brak wakker en ga even naar beneden. Op het rolhek voor de "artiesteningang" waar onze gasten binnenkomen vind ik zowaar twee van die brommende gevaartes. Op het licht afgekomen en schuilend op de mazen van het hek, net ruimte genoeg om het te overleven als het omhoog gaat..
Mooie beesten.. Reinhard Mey zong in de jaren '70 een weemoedig lied over deze kever, die dreigde uit te sterven..Het bureau ligt tegenover gras- en landbouwgrond, ze zijn net uitgekomen neem ik aan.. Het leidt even af van de dodelijke verveling die dreigt toe te slaan.. Ze zijn er nog..

Over..

Ineens beheerst het alle gedachten, als het eenmaal doorgedrongen is.
Ik kwam thuis van de cursus, na twee dagen. Ik kwam M. (broer) tegen onderweg, samen lopen we naar boven. Hij vraagt hoe het was en ik vertel.. Als ik stil ben zegt hij "ik moet je wat vertellen"
De broer van zijn beste vriend is overleden. 35 jaar jong. Door één of andere idioot die door rood reed geschept toen hij in zijn rolstoel onderweg was. Ik heb 'm "vroeger" wel meegemaakt, was altijd onder de indruk van de humor en vrolijkheid die hij ondanks zijn lot altijd had. .

Ik weet het even niet meer. Tijdens de cursus zijn wij tot twee keer toe bijna door eenzelfde idioot van de weg gereden toen we uit de oprijlaan van het cursuscentrum kwamen rijden.
Met 100 km/u langs een uitrit. Je hart klopt in je keel, je roept iets wat de wegpiraat toch niet kan horen, en vervolgt je weg. Even realiseer je je hoe relatief alles is in het leven, maar je moet door. Thuiskomend word je weer keihard op de feiten gedrukt. Het is oneerlijk en ik krijg er vloekneigingen van. Het helpt niet..

Jagen en gejaagd worden

Ik zit sinds enkele weken op cursus.

Woensdag om 7 uur vertrekken, om 9 uur begint de lesdag in Vaassen, in een oud jachthuis van de Koninklijke familie, dat deel uitmaakt van de kroondomeinen. Bernhard zal hier de nodige uitspattingen wel hebben gedaan toen Juul er even niet bij was ..

Rietgedekt huis middenin de natuur. Mooi. Al eens eerder geweest, toen was het winter. Nu staat alles in bloei en werk je met groepjes op het grasveld..
In enkele weken tijd probeert men mij klaar te stomen voor parkeercontroleur. Ik heb wel iets met wetten enzo, maar het valt voorwaar niet mee om met het weer van de laatste dagen in een slecht geventileerd lokaal onder het dak les te krijgen, en mijn ogen vallen dan ook regelmatig dicht. Ik ben met 2 oudgediende collega's, en 's avonds overnachten we in een hotel in Epe.
Al tijdens de eerste voorstellingsronde wordt gewag gemaakt van de huwelijkse staat van enkele aanwezige heren. Ik observeer de samenstelling van het gezelschap met belangstelling, en erger me al gauw aan de ronduit sexistische opmerkingen aan het adres van één van de dames.
Waar gehakt wordt vallen spaanders zegt men, de eerste pogingen stranden.
's Avonds betrek ik mijn tweepersoonskamer voor één persoon, lekker in bad liggen weken. Met de douche thuis is niks mis, maar je moet het ervan nemen, en alles wordt door de chef betaald dus waarom zou je je niet aan het elfde gebod wijden ? (Gij zult genieten)..

's Avonds groot feest op het terras achter het hotel, Breezer, Raki (van de "medelandse" deelnemers) en sterke drank vloeien rijkelijk. Ik drink uit gezelligheid een glas mee, tot de hormonen van bepaalde personen gaan opspelen en het niveau tot nulpunt daalt. Ik neem vriendelijk afscheid en val op mijn kamer in een diepe slaap.

De volgende dag heeft de helft een heftig mauwende kater, en moeten extra stoelen aangerukt worden voor de mannen met hamers die de feestbeesten meenemen.. Desondanks is het erg onrustig in de klas, met name de "jagers" voelen zich weer opperbest. De docent probeert krampachtig orde te houden, maar het lukt niet. Ik hou me maar koest..
In 1974 schijnt een "zwembad-incident" te hebben plaatsgevonden tijdens het WK.
Ook hier is sprake van gespetter voortgezet in diverse kamers. Gelukkig niet die naast de mijne.
Misschien ben ik te serieus? Het gemiemel tijdens de maaltijd is ook zoiets. "Lust ik niet" is een steeds weerkerend gezegde.. Zalm met citroen, spare ribs en salade; ik smul! Geef me jouw portie dan maar! Mag ik ook een buikje hebben..ik hoef geen sixpack maar ik eet wel alles wat me voorgezet wordt.

Desondanks wil ik er geen negatief verhaal van maken, ik vermaak me wel..
Een indruk van de omgeving voor de liefhebbers.. Wilde zwijnen heb ik nog niet gezien,
laat staan gevangen..

Op fietse

Het is woensdagavond, ik ga boodschappen doen bij de Super op de hoek.
Via een achteromweggetje weer naar de flat rijdend merk ik de restanten van een paar breezer-flesjes en een bierflesje op. Ik slinger eromheen maar ik ben er al doorheen. Op 't eerste gezicht niks aan de hand, tot de volgende ochtend. Band plat. Nouja het zij zo, moet toch 2 dagen naar cursus. Collega G. haalt me op met de auto, lekker luxe. Vrijdag terug, maar nog steeds geen "tijd" lees : "zin" om te plakken. Zondag dan, ik verstoor de serene zondagsrust door de achterband bloot te leggen en met Simson te klooien. Achterband is al vaker geplakt, al gauw vind ik twee speldeprikjes. Snel plakken en verder vind ik niks, dus snel de band erin en oppompen..op hoop van zegen, en die kans is op de dag des Heeren wel groter dan door de week hoop ik.. :-) Helaas.. plat..

De maandag komt en ik moet rijden naar 't werk. Plan; fiets achterin en afgeven bij de fietsenmaker, en nieuwe band erin laten zetten. Strak plan.. 's Middags aldus uitgevoerd en leenfiets meegekregen. Een aftands vehikel, maar goed, is maar voor twee dagen..

Ik stap vol goede moed op, en rijd richting huis. Eerst bloemetje voor moeders kopen.
Onderweg een afrit met een auto die om voorrang roept. Ik knijp braaf de handremmen in.. Niks.. Shit.. Knijpen! Knap! zegt de achterrem en ik vlieg voor een hevig remmende auto.
De onderdelen vliegen uit de fiets over straat en het gaat net goed.. Met zweet voor de kop loop ik met 't geval over straat.. Kwaad op die *** fietsenmaker die me rotzooi meegeeft.

Direct na afgeven van het bloemetje verhaal gehaald bij meneer de V. die inmiddels in recordtijd de firmanaam heeft veranderd. Even vermoed ik een Kafka achtig tafereel als ik onbekende sleutelaars zie, maar daar komt de chef, die de onderdelen en de fiets in ontvangst neemt en smakelijk om mijn "bijna crash" moet lachen.. "Kan gebeuren" is het commentaar. "Kan gebeuren?" Ja zo lust ik er nog wel één man, ga fietsen! .. Het maakt weinig indruk, fietsen is z'n werk en hobby .. Opeens blijkt mijn eigen karretje klaar te zijn, ik mag het na betaling meenemen. 11 euri en een illusie armer vertrek ik.. Bij M en L hoorde ik dat zij inmiddels naar de fietsboer om de hoek zijn verkast. Serieus idee.. ga ik ook doen.

Weps!

Al twee ochtenden word ik wakker van dat beest. Half slapend en wakend hoor ik 'm binnenkomen, manouvrerend om de raamstijl heen. Ik besluit het beest te negeren, tot het een duikvlucht naar mijn bed maakt. Ik kan gaan meppen maar dan steekt 'ie misschien. Toch maar een hor nemen? Ik zie dat het geelgestreepte beest onder m'n bed door vliegt. Mijn matras is dik genoeg gelukkig, toch jaag ik 'm het raam uit. Grrr.. half zeven..
Tot twee keer toe herhaalt zich het tafereel, totdat ik brak en gesloopt mijn bed uitstap op mijn vroege ochtend. Wat heeft dat beest hier te zoeken? Ik zoek de slaapkamer af naar een begin van een wespennest, ik vind gelukkig niets.

Vanmorgen hetzelfde akkefietje. Blij eindelijk op bed te liggen na een drukke nachtdienst en een dikke drie kwartier terug rijden probeer ik de slaap te vatten.. Zoeemmm.... neee hè? Daar is die "bommenwerper"weer.. Roger all..go and throttle up.. Ik krijg moordneigingen.. Opeens merk ik dat "prikbeest" zich onweerstaanbaar voelt aangetrokken door de geur van mijn "parfum d'intérieur"die ik in het stopcontact heb om het een beetje aangenaam te laten ruiken. Woest verstoor ik de romance in de dop, de verdamper in de kamer en de "weps" het raam gewezen.
Wat een vinding..Ik heb het beest niet meer terug gezien :-)

Lest we forget...

...Opdat wij niet vergeten..

Gisteravond werd een documentaire aangekondigd over Nederlandse en Duitse ex-leden van de Waffen-SS. De vraag was; "hebben deze oude mannen gewetensbezwaren?"
Ik besloot te kijken. De documentaire op "Netwerk" ademde een sinistere sfeer.
Oude mannen inderdaad, ver in de tachtig, die geïnterviewd werden in Nederland en Duitsland.
Je zou denken dat in al die tijd de overtuiging wel had postgevat dat ze in die tijd verkeerd bezig waren geweest. De uitdrukking "Ich habe es nicht gewußt" kwam echter opvallend veel terug.
Een kampbewaker vond Joden nog steeds "uitschot" en had nergens spijt van.
Natuurlijk is het makkelijk praten als nazaat van de "Overwinnaar", maar ook nu nog zoiets durven zeggen, daarvan trokken me de tenen krom in de schoenen. Het meest schrok ik van de man die in Nederland en als Nederlandse jongeman dienst nam bij de Waffen-SS, en van dichtbij meemaakte hoe de mannen van Putten werden gearresteerd en naar het concentratiekamp werden afgevoerd als vergelding voor de aanslag op Rauter bij Woeste Hoeve.
"Domme actie van het verzet" volgens hem. "Het waren lafaards die niet met open vizier streden" en "Af en toe een Duitser in de gracht duwen is geen echt verzet".
Natuurlijk waren niet alle Nederlanders vezetshelden, na de oorlog was "iedereen bij het verzet geweest"maar het stuit me tegen de borst dat ze lafaards worden genoemd.
Ach, een oude man, wie kan het wat schelen, zou je denken.. Een andere oud-SS'er verwoordde het zo; hij durfde zijn slachtoffers niet onder ogen te komen van spijt, maar vermoedde dat zij wel het verschil zouden merken tussen iemand die toegaf een misstap te hebben begaan en zij die nog steeds nergens spijt van hebben..want dat zijn de gevaarlijkste mensen in een oorlog, ook in deze tijd nog. Ik voelde zowaar met hem mee, want het is makkelijker om te "vergeten" en van niks te weten dan oud te worden met die last op je schouders..

4 Mei duurt nog een paar weken, maar ik wilde niet nalaten hier over te schrijven.
Het vervolg is op 24 april a.s. maar wat mij betreft viel deze docu onder de categorie "prijswinnnaars" ..

"Kom vanavond met verhalen
Hoe de oorlog is verdwenen
En herhaal ze honderd malen
Alle malen zal ik wenen"

Leo Vroman

Stof zijt gij...

..En tot stof zult gij wederkeren.. zei dominee vroeger al...

Er zijn grenzen.. Het was hoognodig om de kamer te doen, en om niet alles aan de "Putzfrau" over te laten ging ik zelf aan het werk gister, met mijn bejaarde Moulinex Power Boost-air ofzo.. Fanatiek ging ik de vloerbedekking in de kamer te lijf, maar het vehikel had amper zuigkracht. Een vermanend "zuigen, kreng" had geen effect, wel begon het ding het steeds zwaarder te krijgen. Bij de bank aangekomen liet hij me in de steek en sloeg spontaan af.
Ik liep naar het stopcontact en rook een vreemde geur.
Gelukkig geen kortsluiting, maar wel was de stofzuiger van boven te heet om aan te raken, ik had geluk dat er een beveiliging op zat, hij had me in de fik kunnen vliegen. De poetsdame kwam vandaag en probeerde het ook, ik had even moeten waarschuwen dat ik 'm had afgedankt. Ze belde me dat ze niks meer kon met het ding. De verkoper bij HAKA raadde me een mooie kleine aan, die ik maar meteen heb laten inpakken. Thuis gedemonstreerd, ik word nog een echte huisman ;-) Je zal voor de lol gaan stofzuigen..

Het nieuwe rijden ?

Ik woon in een lange straat, van het centrum naar één van de oudste wijken van Emmen.
Over die weg rijdt verkeer van en naar de bruisende "binnenstad". Vooral 's nachts is het een gezellige drukte, en dan meestal in het weekend. Gister om twee uur wakker geworden van een hoop gekrijs en geschreeuw. Bijna met de telefoon al in de hand en een matpartij of verkrachting verwachtend keek ik door mij slaapkamerraam. Op de kruising lagen twee kerels onder een omgevallen fiets, zo zat als een Maleier (niks ten nadele van deze Aziaten overigens).
Na een dikke tien minuten hadden ze zichzelf onder de fiets weggepuzzeld en vervolgden ze hun weg.

Vanmiddag hoorde ik ze alweer aankomen; twee breed bespoilerde auto's voorzien van een enorme geluidsinstallatie schakelden bij de eerste onoverzichtelijke kruising op naar de vierde versnelling en scheurden om een paar fietsers heen.. Boem..boem..boem.. gaan de boxen en twee kauwgumkauwende petjes voelen zich heel erg stoer. Het gaat weer eens net goed. De door de gemeente aangebrachte verkeersremmers in de vorm van wegversmallingen maken geen verschil. Vorig zomer heb ik er iemand op zien rijden, twee klapbanden waren het gevolg.
Achteraf bleek de volledige achteras aan gort te zijn gereden. Een beteuterd kijkend petje droop te voet af naar huis. Ik heb erg gelachen..
Je hoort wel van "het nieuwe rijden", maar dit is het toch echt niet dacht ik.
De auto zonder licht die me tegemoet kwam vanavond had daar ook nog niet van gehoord kennelijk...

TIA

Vandaag een kaartje in de bus, de vader van vriendin I. uit de vorige blog had inderdaad een TIA. Een tijdelijke stagnatie van de bloedtoevoer naar de hersenen. Medeblogger R. had in zijn reactie gelijk, en ik had al zo'n vermoeden. Hij (de vader) gaat de "medische molen" in volgende week. I. wilde me bedanken voor de ondersteuning, en had een mooie kaart in de bus gedaan met een bedankje namens haar en haar ouders. Toch mooi dat je iemand kan helpen door alleen aanwezig te zijn. Ik wilde hier even een "update" geven na de reacties op het vorige stukje..

Crisis?

Het is zaterdag, ik ben in huis bezig, in afwachting van vriendin I. die komt eten. Eerst het huis maar aan kant. Zes uur. De telefoon gaat; I. aan de lijn. Ik denk dat ze wat later komt, maar ze heeft iets anders. Met moeder weggeweest en thuisgekomen, trof ze haar vader aan die duidelijk de weg kwijt was, en niet meer wist wie of waar hij was. Eng. Ik moet denken aan het spotje van de hartstichting; "herken een beroerte". Ik ben geen dokter, maar vraag door naar de symptomen. Geen uitval of verlamming, alleen een enorm gat van een half uur in zijn geheugen. "Wat moet ik doen??" vraagt I. lichtelijk in paniek.. Ik begin koortsachtig na te denken en zeg dat ze de huisarts moet bellen. Of ze hulp nodig heeft? "Wil je naar me toekomen? ik ben in Klazienaveen bij m'n ouders!". Gelukkig heb ik net die dag een auto bij huis en stap in, onderweg nadenkend waar de straat is die ze noemde. Gelukkig, een plattegrond.. Snel uitstappen en kijken, het blijkt vlakbij te zijn. Ik scheur verder en na 10 minuten ben ik "ter plaatse". Beetje vreemd kom ik binnen, ik ken de goede man amper, toch even praten en vragen. Goed aanspreekbaar. Is nog steeds tijd kwijt maar weet wel wie hij is en waar hij is en wat hij die morgen gedaan heeft. Ik laat I. de huisartsenpost bellen.

Binnen 10 minuten staat de spoedarts voor de deur en onderzoekt de patiënt. Gelukkig is er op het eerste gezicht niets aan de hand. Later maar bij de eigen huisarts melden. Tot nu toe weet ik niet hoe het nu is. Afwachten maar.

Ik rij in de auto terug via de verbindingsweg tussen de twee plaatsen. Best geschrokken en gedachten malen door mijn hoofd. Terwijl de ondergaande zon het Drentse landschap streelt hoor ik op de radio "Op fietse" van Skik. Ik kan de plaatsen die Lohues in het lied bezingt voorbij zien glijden terwijl ik er langs rijd. Ik heb de banden vol met wind.. en besef dat ik niks te klagen heb, ook al doe ik soms dramatisch. Een moment van relativering, het kan erger... Maar van samen eten is niets gekomen, dat houden we tegoed.

Ontmoeting en taart

Dinsdagavond, ik ben vrij, en ga even naar de Super om de hoek. Eerst kom ik stagiaires (collega's) tegen die me met een leeg bierkrat zien slepen. De nodige opmerkingen worden uitgewisseld. Na wat geklets vervolgen de "jonge honden" hun weg. Ik wissel het lege krat in voor een vol en sleep het naar mijn fiets. Daar staat een scooter "fout geparkeerd" en ik moet een omtrekkende beweging maken om het krat op de pakjesdrager te krijgen. De eigenaresse van de scooter is bezig een taart zo veilig mogelijk op de scooter te krijgen, d.w.z. op de treeplank samen met een tas vol boodschappen. Ze maakt excuses voor haar onhandige parkeren en ik zeg dat het niet uitmaakt, en vraag of ik kan helpen. Ze geeft me een stralende glimlach als beloning en schudt nee. Ik zie het geheel met angst en beven aan.. Na wat heen en weer gepraat zegt ze dat ze vlakbij moet zijn, en dat ik voorzichtig aan moet doen met dat krat. Ze stapt op haar scooter en ik volg haar met mijn geïnteresseerde blikken tot ze verderop stopt.
Ik rij haar niet achterna maar ben van plan te kijken of ik haar vaker tegenkom, een voorzichtige flirt omtrent een taart is leuk, maar slechts een eerste stap...

Het Lot

Hij is gevallen! Al dagen kijk ik angstig naar de lucht, want de straatprijs is in mijn wijk gevallen. Joepie, eindelijk rijk, zou je denken.. Nee dus.. Mies heeft geen lot, misschien uit verkeerde bezuinigingsdrift.. Nu is mijn postcode aan de beurt. In mijn dromen zie ik mijn buren al verlekkerd naar villa's kijken.. M. heeft twee loten. De eerste kapers zijn al op de kust en er wordt over Mecedessen gepraat. Het lot heeft iets anders voor mij in petto denk ik. Ik ben niet goed in rekenen, en kansberekening is al helemaal een opgave. Hoe groot zou statistisch de kans zijn geweest dat hij in deze wijk viel?? Er zijn een hoop mensen die in deze wijk op de rand van het minimum of daaronder werken, laat ik me troosten met de gedachte dat zij het goed en misschien wel beter kunnen gebruiken, want zo slecht heb ik het niet. Toch..pootjebaden was lekker geweest..

Verjaardag in de Blauwe Hand

Ook ik zal een stukje bijdragen over het feest gister. De reis ging naar "Blauwe Hand" waar oma haar 92e verjaardag vierde temidden van een steeds verder uitdijende familie. Voor de nodige misverstanden daaromtrent is uitvoerig verslag gedaan door mijn bloggende (schoon) familie.

Het was goed van eten en drinken en we waren er op tijd. Leuke entourage, veel water eromheen waar ik alleen vanuit de auto iets gezien heb, maar wat naar meer smaakte. Ik heb het plan opgevat om als het lekker weer is eens richting Giethoorn af te reizen, en iets leuks te ondernemen zoals bijvoorbeeld een rondvaart onder leiding van een 7 talen sprekende gids, zodat ik mijn roestige Japans wat kan opvijzelen :-)
Onderweg naar de blauwe hand tussen twee meren doorgereden, waarvan de "native" in het gezelschap (m'n moeder) kon vertellen dat het de Beulaker- en Belterwiede waren. Ze wist zelfs stellig het verschil te kunnen zien.. Ze is er opgegroeid, ik zal het moeten geloven, voor mij ziet elk water er eender uit. Op de gewetensvraag of ik het verschil tussen het Paterswoldse- en Zuidlaardermeer zou kunnen zien moest ik het antwoord schuldig blijven. De ligging is me bekend, maar als je aan de oever staat denk ik dat ik het verschil niet zou kunnen zien..

Computer

Dit wordt een technisch verhaaltje, maar zoals jullie weten ben ik de techniek aan het ontdekken. Een jaar of zes geleden heb ik deelgenomen aan een PC privé project. Het geval staat hier nog steeds. Inmiddels enigszins ge-update met wat meer geheugen, maar ook dat blijkt niet genoeg te zijn. Bij een plaatselijke computerboer hebben ze een systeem voor € 359,- in de aanbieding, zonder software e.d. maar mèt DVD rewriter en de nieuwste snufjes. 160 Gb harde schijf, ik krijg 40 amper vol.. Vandaag maar eens bij de zaak langsgeweest http://norrod.nl en advies gevraagd; nieuw intern geheugen van 1 GB aanschaffen in plaats van de 384 MB die ik nu heb? Ja meneer, maar dan moet u ook 'n nieuw moederbord aanschaffen, dat komt in totaal op rond de 200 euri en dan hebben we het nog niet eens over de processor. De aanbieding was vandaag nog geldig, terwijl ik het over maart heen wilde tillen en er een deel van mijn vakantiegeld aan wilde besteden..Helaas, na vandaag is 'ie 30 euri duurder..nog geen onoverkomelijk probleem, maar beter nog wat doorsparen. Voor het installeren heb ik mijn "mannetjes" wel om met de verzekeringsreclame te spreken..