Een symphonie in Assen

Ik wist dat ze zouden komen; de drie zangers en het NNO. Ze waren op tournee door Nederland met het programma "Symphonic Echoes of Pink Floyd". Ik heb nooit een echt Pink Floyd concert meegemaakt, maar ben ergens begin jaren tachtig op de muziek attent gemaakt door een kennis die een stel enorme boxen had staan waaruit de muziek toch wel erg lekker klonk. Op "Pauw en Witteman" heb ik al eens een stukje gezien, daar was ik niet kapot van. De reputatie van het Noorde Nederlands Orkest deed me besluiten om toch te kijken of er nog kaarten waren. Ik had geluk; er waren nog tien kaarten dus ik heb er snel één besteld en een auto geregeld. In "de Smelt" in Assen (ijsbaan en evenementenhal) was een grote zaal met een tijdelijke tribune ingericht. Ik vond met moeite een plekje achterin, met het nodige klauterwerk, ik houd niet van die "flexibele" tribunes die onder je voeten bewegen.

Al gauw kwam het orkest op, en werden de eerste tonen ingezet. Het programma voor de pauze was voor mij niet erg herkenbaar, het kwam uit het vroege werk van de groep, en daarmee ben ik niet zo bekend. Ik moet eerlijk zeggen dat ik van Antonie Kamerling als vocalist en solist geen hoge pet ophad, tussen een kanon als Bert Heerink (Kayak en Vandenberg) en een ervaren zanger als Eric Mesie (ex Toontje Lager). Hij moest zijn best doen en miste soms een accoord, wat jammer was gezien de kwaliteit van het NNO als begeleiding. De muziek leent zich goed voor een symphonische bewerking, en dat zeg ik met mijn leken-oor. Na de pauze ging het aardig beter. Stukken als "Breathe" en "Comfortably Numb" waren bekend, maar in de setting van het NNO en de drie vocalisten werd de achtergrond duidelijk. Ik heb genoten.Voor een meer deskundige recensie verwijs ik naar de blog van P. die het eerste concert meegemaakt heeft. Ik zoek naar een leuk filmpje ervan; ik kom niet verder dan een verslag van RTV Noord, het geeft een goede indruk. Zeker de moeite waard!

Virtuele ID

Ik ben een burger.. Dooddoener wellicht, maar bij het aanmelden voor een "DigiD" noodzakelijk om aan te klikken. Belastingaangiftes heb ik niet, maar snel contact met de overheid, gemeente en UWV is wel gemakkelijk. Geen rijen voor de gemeentebalie, vooral niet nu ze hier in een klein halletje zijn weggestopt in afwachting van een verbouwing. Ondanks dat ik geen problemen met internet en computers heb, Is het me al drie keer in een jaar mislukt me aan te melden. Steeds als ik me had aangemeld en mijn wachtwoord opgaf kreeg ik foutmeldingen. Na een week krijg je dan de papieren opgestuurd en moet je alles activeren. So far so good, zou je denken. Behalve als je één van de twee kwijt bent(wachtwoord of inlognaam). Vandaag de derde poging, die inderdaad scheepsrecht bleek. Gelukt! Ik kan nu ook mijn eerste kilometers op de digitale snelweg van de overheid maken; deze was tot voor kort afgesloten met een slagboom; geen virtuele spitsstrook voor mij.
Na SMS en mail en veel codes invullen mag ik me in het "trotse" bezit van een DigiD weten. Helaas kan ik mijn paspoort nog niet virtueel verlengen. Anderszijds maar goed ook; zo kom je er nog eens uit...

Er zijn wel bezwaren tegen deze actie, priacyoverwegingen en dergelijke.
Wat denken jullie van DigiD?

Cel

Het einde van een tijdperk is daar. De celletjes vielen me niet eens meer op, laat staan als ze ineens weg waren. Gister kwam ik echter langs één van de weinig overgebleven hokjes in mijn wijk. "Vroeger" moest je als je op vakantie of schoolkamp was een half uur in de rij staan tot de telefooncel vrij was, en je even met het thuisfront kon praten. Je laatste kwartje viel erdoor, je riep nog wat en de verbinding werd keihard afgebroken. Moedeloos sjokte je weer terug naar de rest van de brugklas. De eerste keer met oma praten aan de telefoon, zo'n grote zwarte bakelieten, thuis. Dat soort herinneringen kwamen boven toen ik gisteren zag hoe een vrachtwagen de ronde had gedaan en een tiental telefooncellen gebroederlijk naast elkaar had gezet. Het gat werd meteen dichtgegooid en betegeld. Iedereen heeft een mobieltje tegenwoordig, het is me al meerdere keren goed uitgekomen, terwijl ik in het begin het nut er niet van in zag. Overal waren toch telefooncellen? Heb zelfs nog telefoonkaarten gespaard, begin jaren negentig. Een foto als herinnering of voor de "nieuwe generaties" die over twintig jaar gniffelen om een ouderwets fenomeen als de telefooncel, wat begon als een wonder der techniek. Hele gesprekken werden gevoerd, de telefoongids was altijd beschadigd of ontbrak, en met oud en nieuw werden ze opgeblazen. Nostalgie?

Ik denk dat we binnenkrt niets meer van de cellen zien. Rijp voor het museum..

Vaarwel cel!

 

<

Hiep hiep..

Er mag gefeliciteerd/gezoend/geborreld worden!

Het schijnt een vruchtbare maand te zijn geweest, september. Ik zie bij mijn blogrondje al drie medebloggers die jarig zijn of dat heel binnenkort worden. 41 jaar geleden zag ondergetekende het levenslicht; het deed pijn aan mijn ogen maar inmiddels ben ik er aan gewend. Vanmorgen geen bezoek gehad, wel al de nodige mailtjes en telefoontjes, ook gezellig. Vanavond feest; ik heb de supermarkt al leeg gekocht. Hoe voelt dat nou, 41? Tja, hetzelfde eigenlijk als 40. Hard op weg naar Abraham, al zal die zich de komende negen jaar nog niet vertonen(gelukkig).Ik ga me maar eens op de schoonmaak storten, het moet wel spic en span zijn voor 't bezoek vanavond. Voor de rest; neem er één op m'n gezondheid (en op mijn rekening).

Tuin

Tijdens mijn werk in Drenthe's onvolprezen hoofdstad kwam en kon ik vaak langs een mooi groen stukje Assen; de Gouverneurstuin. Een mooi stukje natuur in het Asser centrum. Ergens achterin; de theekoepel en een openluchtpodium voor diverse voorstellingen en culturele activiteiten. Natuurlijk viel het me in het kader van mijn werk ook wel op dat er de laatste maanden weinig cultureels aan was; de muziekkoepel werd gebruikt om te overnachten, en het enige sociale was een groepje daklozen en verslaafden dat er huisde en zich rijkelijk van alcohol had voorzien. Natuurlijk geen blik te zien als er uniformen in beeld kwamen, maar toch een bron van ergernis voor de "normale" bezoekers. Nu is het triest dat deze mensen hun toevlucht in drank en drujgs hebben gezocht, maar als je even koffie of thee wilt drinken in een "groene setting" in de stad en vijf meter verderop staat de "onderkant van de samenleving" wild te plassen en te schreeuwen (pardon, te dicussiëren) dan vlucht de klandizie natuurlijk. Steekpartijen en ruzie's op hoge toon waren de bekende druppel.

De gemeente Assen heeft daarom een plan ontwikkeld; drie uitgangen gaan dicht en er wordt beveiliging ingezet. 's Middags lopen er twee collega's rond. Het ouderwetse koddebeierwerk; niet op het gras lopen, geen honden en fietsen (ook niet aan de hand) en meer van die grappen. De rust is weergekeerd; het publiek vindt aarzelend de weg terug. Intussen is de overlast weg, en kan een verblijfsontzegging worden opgelegd aan overlastveroorzakers (3 x woordwaarde).
Deze worden doorverwezen naar het inloophuis dat een kwartiertje verderop ligt en waar ze naar hartelust TV mogen kijken en Scrabblen. Intussen verblijven deze buiten het hek aan de oevers van de Singel, probleemverplaatsing dus. Ik denk niet dat het een doelgroep is voor een potje kaarten of schaken in de daklozenopvang. Vrees dat het een enigszins naieve kijk op de zaak is, een beetje hoog "Emile Rutjes" gehalte. Na een middag blowen en hangen gaat een bord boerenkool met worst er wel in misschien, maar het is wel akelig stil geworden in de gouverneurstuin en omgeving. Dat is weer het andere uiterste...

112 Vervolg

Mijn blog over het ongeluk van 25 juli heeft een klein staartje gekregen.
Kennelijk was een betrokkene aan het googlen en heeft zo mijn verslag gevonden.
Een reactie kwam binnen via de mail; we hebben nu antwoord op de prangende vraag hoe het is afgelopen met de "slachtoffers". Ze staat in mijn reacties. Voor de belangstellenden daar na te lezen.

Zo zie je maar weer hoe het werkt met webloggen. Je staat er niet bij stil dat je zo snel te vinden bent. Met de persoon in kwestie gaat het naar omstandigheden goed. Zie hier de reacties onderaan de blog van die dag. Een opvallende mail en een leuk voorbeeld van hoe de "digitale snelweg" werkt. Soms beter dan de gewone, zo blijkt maar weer.

Enquêtes

Een paar weken geleden werd ik per mail benaderd dooor de organisatie van "21 minuten", een enqüête over politiek, staatsinrichting, het vertrouwen in normen en waarden en in de samenleving. Vorig jaar deed ik ook mee, ik ben bij meerdere enquêtes betrokken, en natuurlijk is dat vaak niet geheel van eigenbelang ontbloot. Bij het NIPO vul ik lijsten in waarmee ik punten verdien, die ik kan schenken aan goede doelen of onder de armen verdelen (allebei). Ik laat ze omzetten in Blokker-bonnen. Zo leverde het mij al eens een scheerapparaat op, ik blogde er al eens over.
Dit project levert me alleen goodwill op, en zette me aan het nadenken. Er zitten vragen bij als "hebt u vertrouwen in de politiek?" en hoe ik tegenover het koningshuis en het Nederlandse leger stond. Ik realiseer me terdege dat we trots mogen zijn op de democratie in ons land, en dat deze vragen in andere landen vrij link zijn om te beantwoorden. Met de vraag of democratie in dictatoriale landen d.m.v. geweld of invallen geïmplementeerd moet worden heb ik meer moeite.




Hoe dan ook; ik mocht een aantal emailadressen opgeven van mensen die eventueel geïnteresseerd zijn, maar uit oogpunt van privacy en spam doe ik dat maar niet.
Wel maak ik hier even reclame voor de site. Als je 21 minuten wilt stilstaan (onderbreken mag altijd) bij standpunten om bij na te denken dan beveel ik de enqüête van harte bij jullie aan..

Dagje Münster

Het is alweer dinsdag, een onverwachte vrije dag vandaag.
Tijd om de blog bij te werken. Zaterdag namelijk een dagje weggeweest. Broer M. en ik hadden het er al langer over; we wilden Münster eens zien. Vroeger (ik heb het over 1987/1988) was Münster een doorgangsstation voor me onderweg naar mijn Duitse vriendin in Paderborn, ook een stad waar ik nog wel eens wil kijken.
Met de auto werd de reis aanvaard.De Autobahn schiet lekker op, maar als je 140 een bloedstollende snelheid vindt dan reken je even buiten de Mercedessen en BMW's op de "Überholspur" die je met 180 voorbij "broez'n" Na anderhalf uur kwamen de kerktorens van de stad in beeld en konden we dankzij de TomTom een parkeergarage vinden. De stad in gelopen en wat kerken van buiten bekeken. Omdat het al ruim twee uur was geweest hadden we helaas wat weinig tijd. Toch moest de "Friedenssaal" bezocht worden waar in 1648 de vrede van Münster werd getekend. Interessant om de politieke verhoudingen van die tijd te horen van een lokale gids. In het "hol van de leeuw", de stad van "Bommen Berend" hoorden we anekdotes en de geschiedenis die bij de stad horen.

De zaal was die dag vrij toegankelijk en de rondleiding (als je het zo mag noemen als je slechts één zaal hebt) was snel voorbij zodat we de stad weer indoken. Bij de Karstadt wat gegeten,maar het was nou niet direct geweldig eten. Het Weizenbier wel overigens.

Helaas begon het weer om te slaan en regenden we nat terwijl we de verkeerde kant op liepen. Navraag leerde ons de goede kant op gaan. Helaas al veel te snel moesten we weer vertrekken. Met een korte tussenstop in Tecklenburg (waar geen parkeerplaats meer te vinden was) en een stop aan de Autobahn voor een degelijke schnitzel werd de thuisreis weer aanvaard. Ik denk dat ik als ik binnenkort een paar dagen vrij ben in Meppen de trein pak en nog eens wat langer ga. Het is een stad die de moeite waard blijft..

Alweer parkeer?

Even tussendoor; deze vond ik op het "WWW".
Sommige mensen denken dat ik zo werk.. niet dus, maar het filmpje blijft grappig..

Morgen maar weer serieus aan het werk dus...




Volgende keer een langere bijdrage!

Kleurrijk

Ook dit jaar was ik weer vrijwilliger bij het Full Colour Festival in ons mooie dorp met stadsallures. Een multiculti festival met diverse pleinen waar activiteiten uit alle windstreken te doen waren, omringd door podia met diverse soorten muziek. Inmiddels alweer het zesde jaar dat ik er rondliep. Ik kreeg van surveillerende collega's de opmerking "die vent zie je ook overal hè?" Ik word haast als festivaltijger gezien. De dag begon met het ophangen van meterslange slingers met vlaggen eraan. Ik kreeg drie Chinezen toegewezen die zich ook gemeld hadden en alles prachtig vonden maar geen woord Nederlands, laat staan Engels spraken. De slingers moesten drie meter boven de grond hangen, dus een ladder erbij gehaald. Halsbrekende toeren.. Lenige Chineesjes die me aan het Chinees Staatsscircus deden denken,maar ik stond er met angst en beven naar te kijken. Handen en voeten werk en veel glimlachen..Sambal bij? Zal wel.. ze begrepen het niet.
Met vier Nederlandse scholieren vlotte het aardig beter.

Dit jaar had ik geen zin om podia te bewaken of rond te crossen om de drankvoorziening daar te verzorgen. Ik meldde me voor een functie op de centrale post. Die was gevestigd in een plaatselijke horecaonderneming, zodat we niet van eten en drinken verstoken bleven. De financiën werden gedaan door twee economen die daarvoor hadden doorgeleerd, zodat ik me met de consumptiebonnen kon bezighouden. Voor de duidelijkheid moet ik zeggen dat ik ze eigenlijk niet nodig had, we werden goed verzorgd zoals gewoonlijk. Ook het vervoeren van artiesten en hun instrumenten was één van mijn taken. Ze meldden zich bij de post en vervolgens werd het hele spul in "mijn" huurbus geladen. De artiesten werden te voet het centrum in geloodsd, en ik crossde door alle gesloten verklaringen en over stoepen om de gitaren en versterkers op hun plaats te krijgen. Ik voelde me een halve "roadie" soms. Loeizware versterkers en drumstellen..

De "oudere jongeren" onder ons waren enthousiast over Massada, een Molukse groep die in de jaren '70 en '80 furore maakte. Er waren nog twee van de oude samenstelling over. Helaas moest ik weer terug om andere artiesten op te halen dus heb ik er weinig van meegekregen.

De dag eindigde met het weer terughalen van de instrumenten en het rondrijden om Kliko's op te halen. Enige schaafwondjes en bloeduitstortingen bij onbesuisde acties tot gevolg hebbende. Totaal opgebrand kwamen we terug op de centrale post waar we ons eindelijk tegoed konden doen aan een lekkere pul bier en een schnitzeltje uit de keuken die tot elf uur open bleef voor de hongerige vrijwilligers. Na een toespraak van de "directeur" begon iedereen zich huiswaarts te slepen. Vandaag heeft een collega mijn dienst overgenomen, waar ik hem nu dankbaar voor ben; ik heb overal spierpijn! Volgend jaar geheid weer!

Zomer in Zeeland

Ik ben er weer!

Mijn weekend in Zeeland was een welkome afsluiting van de vakantie.
De vier en een half uur treinen had ik er dan ook graag voor over.
Van Emmen naar Krabbendijke, en ik ben toch best een beetje een treinenliefhebber.



De reis ging voorspoedig, alleen de 20 minuten wachttijd
in Bergen op Zoom waren minder geslaagd.

Logeren deed ik bij een ex-collega en zijn vriendin, dus om hotels hoefde ik me niet druk te maken. Vooraf had ik al uitgekiend waar ik heen wilde en wat ik wilde zien. Ik werd overal heengesleept en wist niet meer op welk (voormalig) eiland ik zat. Goes, Middelburg, Yerseke, Vlissingen, Westkappelle, ik heb een grote "Tour Zélande" gemaakt. De overblijfselen van het veer Kruiningen - Perkpolder waren imposant. Te weten dat het in deze zomertijd een drukte van belang moet zijn geweest,de steiger ligt er verstild en "Berlijnse muur-achtig" bij.




Er vaart sinds 2003 geen veer meer vanwege de opening van de Westerscheldetunnel. Die tunnel staat voor volgende keer op het programma, net als de Zeelandbrug, waar ik als klein jochie eens vast heb gestaan met de auto die opeens begon te ratelen. In die tijd waren er nog geen mobieltjes dus ik vermoed dat we de eerste beste praatpaal hebben gezocht. Een heel avontuur destijds.

Uit mijn toerisme-opleiding in 1990 kwamen allerlei triviale feitjes naar boven, maar ik had me ook ingelezen in de regio. De Oosterscheldekering, een dag lang van dam tot dam reizen en alles in je opnemen, terwijl het nog lekker weer was ook; geweldig!. Ik ga morgen weer aan het werk, maar dit laatste weekend was gewoon even nodig. Je hoeft niet naar het buitenland om het naar je zin te hebben. Voor herhaling vatbaar dus..

Bijna weg

De rugzak is gepakt, niet teveel onnodige spullen erin. De trein van 6 uur 10 morgenochtend moet ik halen. Ik ga een weekendje op vakantie, logeren bij kennissen. Nee, ik laat de Drentse hei ver achter me. De oplader in het contact, zodat de camera werkt, de mobiel is al opgeladen. Gegeten heb ik ook al, vanavond even weer over de grens in een Duits Gasthaus een "Holzfällersteak" gegeten. Cultuurschok; de waard sprak Nederlands en uit de speakers klonken geen Schlagers maar Jan Smit. Ach, wat wil je, tien kilometer over de Nederlandse grens.
Alles staat klaar. De reis kan beginnen. vier uur en vijfendertig minuten via Amersfoort, Utrecht, Rotterdam, Bergen op Zoom naar het pittoreske Krabbendijke, vlakbij Vlissingen (juist ja, BLØF country).

Ik groet jullie, ik ga uitwaaien, tot volgende week!

Fant!

Het werd tijd eens op kraamvisite te gaan bij de oli's in de zoo. Er was alweer een meisje geboren, zomaar een paar maanden te vroeg. Desondanks dartelde het lekker tussen de poten van moeder en tante door en stond af en toe te poseren voor de vele toeristen die er speciaal voor kwamen. Goed uitgekiend, net tegen het einde van de vakantie dus. In het begin werd er beschuit met muisjes geserveerd aan de gasten. Nu niet meer, en ook de hoop op een lekker glaasje Jonge Olifant was vervlogen. Ach dan hang ik toch even de toerist uit? Bijgaand een foto van "Swe Zin" (Birmaans voor Puur Goud, Geweldig). Nee dat heb ik zelf niet verzonnen, zover gaat mijn talenkennis niet.. Terwijl de kleine tussen de rest van de kudde liep te "lanter-fanten" kon ik een plaatje schieten. Is het niet Fant-astisch?



Ter vergelijking even de veroorzaker van dit "mormeltje" op de foto.
Ik neem er één op.. Proost en tot blogs!

Alweer Taal

Tja, als taalfanaat kan ik het even niet laten jullie te vermoeien met wat voorbeelden van "taalverloedering", maar ook met snel integrerende buitenlanders, de problematiek was er in de jaren '80 al, leve van Kooten en de Bie, en nog beter; leve Youtube. Natuurlijk, een jaar geleden ongeveer blogde ik over taalverschraling en "muggenzifterij" (uiteraard mèt tussen - N). Ik heb nog een paar dagen vakantie en had dus even de tijd om wat op te zoeken, je komt ze toevallig tegen.. Nadat mijn Iraanse kapster een prijslijst op het raam had gehangen met "nagels verzievigen" en een Nederlandse stagiaire me kauwgomkauwend en bloedserieus vertelde dat dat een speciale techniek was (en geen verhaspeling van "verstevigen") en de kapster vervolgens met een tondeuse mijn haar verklootte ben ik maar vertrokken. Ja ik ben eigenwijs, dank u, ik weet het. Maar dit kon ik toch niet laten gaan..Nagels om te verzievigen heb ik trouwens amper..



Ik ga nog even met nuttige dingen bezig en wat verplichtingen vervullen.
Ik zie jullie later..

Sittin' on the Dock of the Bay

Utrecht..Ik moest er eens uit, tenslotte heb ik nog een week vakantie en thuiszitten word je ook maar simpel van. Ik wilde al tijden het gerenoveerde spoorwegmuseum zien, dus op naar Utrecht centraal. In de boemel naar Zwolle werd bij Coevorden eerst maar eens krachtig aan de noodrem getrokken waarop de trein midden in de vlakte abrupt stil kwam te staan. gelukkig bleef dat niet zo en werd met "gezwinde spoed" de reis verder aanvaard. Vanuit Utrecht ging een oud Sprinter-treinstel naar het oude Maliebaanstation, bij elke overgang moesten de bomen handmatig worden bediend. Uitstappen, kaartje kopen (poeh wat duur!) en als bescheiden treinengek rondkijken. Overal kids met een rood petje en een fluit en spiegelei, die streng toezagen of de al jaren stilstaande treinstellen wel op tijd vertrokken, of voorkwamen dat je instapte (terwijl ik daar toch voor betaald had).

Ik had me toch meer voorgesteld van dat museum. Na anderhalf uur vond ik het welletjes en stapte maar weer op de trein terug. Dit keer volgeladen met opa's en oma's, ouders en (klein) kinderen terug naar Utrecht CS. Eindelijk aangekomen, leek de boemel naar Zwolle wel. Met wat stevig doorstappen had ik het ook gered denk ik.
De Domtoren komt in zicht; ik ben er ooit eens opgeklommen, in een grijs verleden.

Mijn favoriete broodjeskraam waar ik een lekker "Broodje Mario" kan halen als ik in de stad ben is dicht. Jammer. Dan eerst maar een biertje bij King Arthur aan de Oude Gracht, nadat ik een aantal boeken in de ramsj heb gekocht bij de Slegte. Met een pul Hertog Jan voor m'n snufferd en uitzicht op de Punks en Gothics die het centrum bevolken, met de nodige leerboys en meiden in zuurstokroze poppenjurken die langs flaneren is het gezellig druk. Onder aan de gracht bij de werfkelders zitten mensen te eten. Boten varen af en aan, lijkt me ook wel wat om dat eens te doen.
Bij Gaucho's is het te druk en het Balkanrestaurant ligt teveel in de schaduw. Na drie keer op en neer te zijn gelopen besluit ik toch de trein naar Amersfoort weer te pakken en me richting het Noorden te begeven. In Amersfoort is nog een tafel vrij voor een hongerige wokker, bij restaurant "het Oosten" bij het station.

Heerlijk..Grote vissen kijken me aan; ik zit vlakbij het aquarium maar houd het maar op inktvis en Chinese Garnalen en ander wokspul. Voldaan reken ik af en slenter naar beneden waar ik meteen instap in de IC naar Zwolle, gelijk met het fluitsignaal. Einde van een gezellig uitje.

Nog op het prgramma; Borkum (Duitsland) en Zeeland.
Of ik alles red voor het eind van de vakantie betwijfel ik..

Talen-Talenten

Op verzoek van meerdere collega bloggers een uitleg. Ik was tijdens SIVO (vorige week) tolk Kroatisch. Na de eerder vermelde uiteenzetting met het bestuur ben ik door de groep echter niet meer bij het vertaalwerk betrokken. Ook goed, dan loop ik wel over het terrein en ga bij een hostess zitten waar ik het erg goed mee kan vinden. Waarom Kroatisch? Waarom geen Fries, Vlaams, Oud-IJslands of Noors?
Ach. Het lot. We schrijven 1991/1992. In het voormalig Joegoslavïë breekt de pleuris uit. Hordes Nederlanders lieten zich in de jaren zeventig verwennen aan de kust door dat "aardige harmonieuze volk". Onrust breidt zich uit en op TV zijn brandende huizen en vluchtende mensen te zien. Milosevic cs. moorden, plunderen en brandschatten. Slovenië blijkt onbelangrijk, Kroatië moet er wel aan geloven. Namen als Osijek, Vukovar, maar ook Zagreb komen in beeld. Nederland wacht af terwijl de eerste ladingen vluchtelingen binnenstromen. Op dat moment spreek ik alleen Duits, Engels en Frans,(vrij behoorlijk tot vloeiend overigens) en alleen de jongeren spreken een woordje over de grens. Een jaar ben ik dan al in dienst van Sociaal Cultureel Werk dat een afdeling "etnische groepen" heeft, die in eerste instantie cultureel bedoeld was (leren fietsen van Turkse en Marokkaanse moeders). Er worden twee pensions geopend voor asielzoekers, de leefomstandigheden zijn erbarmelijk. De wachtkamer voor het spreekuur stroomt vol. Ik baal dat ik niet uit de voeten kan. Een collega op de 1e verdieping is Servische en moet steeds opdraven om te tolken, iets wat we beiden niet ideaal vinden. Al gauw krijg ik een vergeeld boek in handen gedrukt. "Nederlands voor Joegoslavische arbeiders", waar de Nederlandse taal op duidelijke wijze wordt uitgelegd. Zo kan ik de basis leren door die met mijn eigen taal te vergelijken. Later krijg ik ook nog "Servo-Kroatisch voor beginners" in handen. Een paar uur kopiëren en inbinden later heb ik de boel klaar.

Het begin is er, maar met "dit is een huis" en "de boom staat voor het huis" ben je er nog niet. De Joego equivalent van boom roos vuur is niet genoeg. Door steeds weer te vragen waarom iets zo gezegd wordt als het gezegd wordt leer ik de taal steeds beter. Als Vluchtelingenwerk in Emmen van start gaat wordt me een baan aangeboden als juridisch medewerker. Tien jaar lang begeleid ik asielzoekers en vluchtelingen bij spreekuren over hun procedure. Soms staan ze zelfs voor mijn deur met acht familieleden die in Nederland zijn aangekomen. Intensieve jaren. Een collega meldt me aan bij het SIVO, als nota bene de dame waar ik de taal van heb geleerd verhinderd is te tolken. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Uitstapjes naar Kroatië en Bosnië volgen,na de oorlog. Het praten met de lokale bevolking die eigenlijk alleen met overleven bezig is en me toch onderdak biedt heeft veel indruk gemaakt. Mijn talenkennis was voor hen weer reden om me te voorzien van de bijnaam "Legenda" de legende. Iets waar ik een hekel aan heb omdat ik gewoon mijn talent gebruik, ik heb geleerd dat je er mee moet woekeren..

Steeds weer wil ik die kant uit, maar het is eigenlijk best duur, hoewel ik in de beide landen (en in Servië) op meerdere plaatsen terecht kan en gastvrij ontvangen zal worden denk ik. Te bescheiden misschien?

Tolken

Het SIVO is begonnen vandaag. De openingsceremonie was leuk, de burgemeester zwaaide met Zuid Afrikaanse sambaballen en de voorzitter had geoefend op zijn Engels.
Dit jaar ben ik tolk voor Kroatië, zoals vele voorgaande jaren. Je hebt leiders en leiders. Er wordt een gesprek georganiseerd; er zijn stekeligheden. Met 6 man aan een tafel, bestuur, groepsleider, hostess en nog 'n paar Kroaten. Ik ben de tolk. Al eerder heb ik duidelijk gemaakt; "er wordt met mij Kroatisch gesproken en ik vertaal het, of er wordt Engels gesproken en ik ga op het terrein een hamburgertje scoren". Er wordt niet met me geold, assertief zijn. Duidelijk. Er wordt gestookt. Hoogwaardigheidsbekleders erbij. Ik tolk weer. Pittige gesprekken en emoties van beide kanten. Een vuurdoop voor mij. En een soort déjavu. Enkele jaren geleden hetzelfde gehad. Onder druk vertalen is moeilijk dacht ik, maar ik voel me als obeservant en "spreekbuis" en men begrijpt dat ik ondanks dat ik van de organisatie deel uitmaak, slechts een spreekbuis ben. De partijen zijn het niet eens en dan weer wel, details laat ik achterwege. Met af en toe spieken in het woordenboek naar een woord dat ik niet (meer) weet kan ik het gesprek tot een goed einde helpen brengen.

Pfff.ik ben leeg..Broer M. haalt me op want ik heb geen vervoer, en om 1 uur 's nachts belt de hostess dat ik niet met de excursie meehoef. Gelukkig, ik pak nog een biertje en ga zo naar bed. Wat een dag. Toch; ondanks alles zeker de moeite waard!

112 onderweg

Broer M en ik zijn vandaag wezen "poppie kiekn" zoals ze dat hier noemen.
Daarvoor moeten we wel naar Amsterdam. Half twee vertrekken we. Een uur later rijden we over de A28 bij 't Harde, M. rijdt. Op de rechterbaan een groene Citroën.
We kletsen gezellig als ik opeens de groene auto naar rechts zie gaan. Ik kijk het even aan en zeg nog; "waar is 'ie mee bezig?" want ik zie 'm de vluchtstrook oprijden. Direct daarop raken de voorwielen de berm en vliegt de auto zeker drie keer over de kop.. Het is net of ik naar een goedkope film zit te kijken.

"Shiiiit...Bel 112!" roept M. "Zet de auto aan de kant" roep ik.
De auto blijft op de kop liggen..
Rennend met de mobiel in de hand doe ik een eerste melding, hectometerpaaltje en rijrichting. Verbinding wordt verbroken. Nog een keer dan maar. Meldkamer KLPD aan de lijn. Ik meld nogmaals met de correcte plaats ongeval want ik ben inmiddels "ter plaatse" bij het ongeluk. De gordels hebben een echtpaar gered. Een raam is kapot en er zijn twee mensen uitgekropen. Op een hoofdwond en de schrik na is zij er goed afgekomen. Hij heeft niks. Iemand heeft een rol tissuepapier aangedragen om het bloeden te stelpen. Een toevallig passerende wegenwachter beveiligt de vluchtstrook met zwaailichten. Hij wil dat ik wegga maar ik ben getuige en wacht tot de politie komt. Binnen tien minuten is alles ter plaatse en wordt de vrouw per ambulance afgevoerd. Ik heb nu pas de bibberaties en begin te shaken. Inmiddels is de sterke arm gearriveerd en neemt een korte verklaring van me op. Daarna mag ik verder. Over de vluchtstrook dus. Nu pas merk ik het razende verkeer op. Gelukkig ben ik snel weer in de auto en kunnen we verder.

Onderstaande melding via een brandweer-pieper site:

14:38:30 25-07-07 Prio 1 Verkeersongeval A28 L 73,3 THAR 42201brandweer Regionaal / Monitorcode / Noord- en Oost-Gelderland
0800477 14:38:30 25-07-07 Prio 1 Verkeersongeval A28 L 73,3 THAR 42201brandweer Hattemerbroek / Blusploeg 1 / Noord- en Oost-Gelderland
0800377 14:38:30 25-07-07 Prio 1 Verkeersongeval A28 L 73,3 THAR 42201brandweer Hattemerbroek / Monitorcode/Lichtkrant / Noord- en Oost-Gelde
0800177 14:38:30 25-07-07 Prio 1 Verkeersongeval A28 L 73,3 THAR 42201brandweer Hattemerbroek / Bevelvoerder / Noord- en Oost-Gelderland

--------------------------------------------------------------------------------

Oom

Beste bloggers en bloglezers..

Ik verwijs jullie vandaag naar de blog van mijn zus, die nu waargenomen wordt door een vriendin.

Zus is even erg druk, op haar blog lezen jullie de details..

H. en M. ; Gefeliciteerd!! Ik hoop morgen te komen "poppie kiek'n" ..

Dit nummer vond ik wel toepasselijk :-) Welkom kleine meid!

Muzieknostalgie

Wat muziek al niet met je doet.. Het triggert herinneringen, zorgt ervoor dat je lacht of huilt, dat je die ene nog eens weerziet, je eerste vriend(in), je schooltijd..Bij mij gaat het nog verder, tot de peutertijd, waar ik met de tong tussen mijn tanden geconcentreerd een plaatje opzette met een koffergrammofoon. Naast de spannende verhalen van Bambi en andere sprookjes, draaide ik ook deze weleens;



Overal speelgoed om me heen, en plaatjes. Een chaoot was ik toen ook al..
Tijdens het opruimen van mijn kast kwam ik mijn NITS verzameling tegen; in de jaren negentig opgebouwd. Het moet 1993 geweest zijn dat ik op en neer reisde naar mijn studie in Groningen. Walkman op het hoofd en me zorgen makend om tentamens. Letterlijk "There's a fire in my head". Ik heb de CD net weer gedraaid; op het album "Ting" staan een paar juweeltjes, waaronder deze..