Als het valt..

..Dan valt het tegen..

Eigenlijk een campagne voor veilig werken in de bouw, maar ook handig in het dagelijks leven. Zorg ook dat je niet te moe op pad gaat want dan krijg je brokken. Gisteravond met broer M. een film bezocht in de "bios-bunker" in Emmen. Gezellig. Vertrokken van huis, broer kwam gehaast de trap af en verliet struikelend over de drempel het pand. Auw. Gelukkig viel het erg mee maar ik schrok wel. Mijn wijze hoofd schuddend over dat gestuntel gingen we op pad. Omdat je na twee consumpties tijdens een film wel graag wat vocht kwijt wilt (en het ook weer wilt aanvullen) liep ik even de zaal uit. Zware deuren, oef.. Ik liep direct rechtsom terwijl de deuren langzaam dichtvielen en daarmee de beugels van de magneetsluiting die op de vloer waren gemonteerd aan het zicht onttrokken. Daar ging ik dus. Mijn voet haakte achter een beugel en ik smakte met mijn volle gewicht tegen de vloer. De tweede beugel ontweek ik nog net. Auw.. Even de bedrijfsleider gesproken die me aan zag komen strompelen. Oei, ik bleek de eerste niet te zijn die ruzie had met die dingen.
Nu dus blauw. Been, hand en schouder vertonen mooie kleuren inmiddels. Slapen ging redelijk, hoge pijngrens kennelijk, maar lopen is wat lastiger.. Stom ook dat ik niet beter uitkeek.. En ik schudde m'n hoofd nog wel over M. met zijn gedoe.
Het had erger gekund, maar ik loop wel stijfjes nu. Gelukkig vandaag vrij en morgen laat, ik moet even aanzien hoe het wordt met de diensten..

Doe Maar (net alsof)

Ik werd vandaag "teruggeworpen" naar het jaar 2000.

In dat jaar studeerde ik in Groningen, en via het internet op school vernam ik dat de heren van Doe Maar één reünieconcert gingen geven.
Leuk, de groep en de muziek spraken me aan, ik was een fan tot ze in 1984 aan hun eigen succes ten onder gingen, hordes roze/groene meisjes in wanhoop achterlatend.
Ik wist niet zeker of ik wel naar een concert wilde, maar toen ze de CD "Klaar" uitbrachten was ik om. De fanclub werd afgestoft en er kwam een website. Er werd druk gechat via toen nog ICQ (wie heeft dat nog?) en via de site www.doemaar.com die na de persconferentie van de heren openging. Ik kreeg zelfs serieuze "verkering" met een dame die regelmatig op de site te vinden was. Dat resulteerde in een relatie van anderhalf jaar. In die tijd heb ik veel mensen leren kennen, rare snuiters maar ook serieuze types. Toen ik het bericht op www.nu.nl zag werd er doorgelinkt naar de site van één van de fans van het eerste uur. Vertrouwd gezicht, de hele verzameling teksten, foto's en Doe Maar parafernalia was sinds de laatste concerten nog steeds online. Ik denk dat de bezoekersteller inmiddels aardig warmloopt.
Uit nostalgie heb ik mijn cd's weer afgestoft en bemerkt dat ik de DVD van het concert in Ahoy' waar ik ook ergens tussen de menigte stond, nooit gedraaid heb omdat ik in 2001 nog geen DVD speler had..

Vanmorgen hoorde ik dat ze weer bij elkaar komen in juli volgend jaar. Weer voor één concert. Heintje Davids..In 2000 was daar ook sprake van, het werden er twaalf en allemaal uitverkocht. Is het geld nu op?

Zal ik een kaart voor het concert kopen? Visioenen, koorts en kippenvel.. Ik zag de dames die als puber ontroostbaar waren dat de band stopte nu als huismoeder helemaal losgaan.Ik heb gevallen gezien van meiden die alle concerten bezochten, intussen het huishouden in de steek latend. Er zijn serieuze relaties ontstaan, en er zijn net zoveel gesneuveld. Dertigers die luid meebrulden met de muziek uit hun jeugd.. "Hé er is geen bal op de TV".. Nostalgie.. Slechte herinneringen,mooie herinneringen.
De voorverkoop start op 1 december, maar nu al zijn er kaarten te koop. Zitplaats bijna 90 euro, en dat wordt me te grijs. Ik wacht wel even af, er komen vast nog meer concerten, ze moeten tenslotte weer zeven jaar teren op de winst..
Ik moet eerlijk zijn, het kriebelt wel weer!
Als uitsmijter een clip van de laatste cd, een modern nummer dat ik erg leuk vind. er zijn weinig leuke clips bewaard gebleven..


">


Of deze;

">

Netwerken

Daar ben ik weer..

Het werk dat ik doe is in de laatste maanden steeds minder interessant geworden. Diensten zijn afgelopen (projecten), ik merk dat er steeds minder uitdaging en voldoening voor me in zit. Invloed uitoefenen door mee te praten schijnt moeizaam te moeten, en als ik bekijk wat ik voor papieren heb gehaald zit ik denk ik niet meer echt op mijn plek. Bovendien is het nooit de bedoeling geweest hier tot mijn pensioen te werken. Tijd voor vernieuwing dus. Het CWI hielp me mijn competenties duidelijk te maken, en in kaart te brengen wat mijn talenten zijn. Inmiddels heb ik meerdere mensen gebeld die iets meer zouden kunnen betekenen in de zin van advies en goede raad. Die is duur zegt men, maar het kostbaarste wat je kwijt bent is je eigen tijd. Een gesprek met een oud docent, hij kent me van haver tot gort, gaf me wel wat positieve aanknopingspunten.

Vandaag op het gemeentehuis een afspraak, verder heb ik de vakbond benaderd en nog wat oude bekenden. Welke kant wil ik op? De handhavingstak is misschien toch niet helemaal mijn ding heb ik gemerkt. Ik stel vragen en ben een man van het betere spitwerk. Regeltjes opvolgen en niet nadenken over de logica ervan, daar kan ik slecht tegen. UWV? Gemeente? De stap om mensen aan te spreken of te bellen is soms groot. Mensen die me kennen zeggen dat ze dat vreemd vinden, extravert type als ik ben. Als je je er eenmaal toe zet valt het echter best mee heb ik gemerkt. Bovendien is het een positieve afwisseling van het werk; op niveau praten met mensen die ertoe doen in de samenleving.

Ik ga zo de deur uit voor mijn volgende gesprek; hopende dat een netwerk mij kan helpen aan net werk! Er mag geduimd worden..

Liefdadigheid met een staartje!

Ach, laat ik ook eens behulpzaam zijn. Aanwaaien bij mijn ouders, waar moeders met het eten en vaders met de computer bezig is. Ik krijg te horen dat er nog een kofferbak vol kleren en schoenen voor de Roemenië hulp (voorheen Help de Polen, maar die helpen ons nu) naar het depot moet. Ik ben de beroerdste niet en pak de autosleutels. Het depot is vlakbij. Snel geef ik drie "Turkentassen" zoals we ze noemen (je ziet ze weleens met "medelanders" op stations lopen) aan de bejaarde beheerder die ze behendig leegkiepert. Er valt een blok hout uit de tas dat ik weer in de kofferbak gooi. Ik rijd weg, mission accomplished. Bij m'n ouders thuis vertel ik dat alles afgeleverd is, terloops vertel ik van het blok hout. Opeens gaat moeders een licht op; er zaten nog autospullen onderin de tas, met kleren er bovenop!.

Niet de bedoeling natuurlijk, hoewel een sleepkabel in Roemenië een uitkomst is..
We pakken meteen de auto terug. De beheerder wil net afsluiten, maar met een handige beweging zet ik hem met zijn rollator klem onder de roldeur..
Gelukkig, de buit ligt er nog. Sleepkabel, verkeershesjes, en wat frutsels voor reparatie liggen op tafel. Na een korte uitleg krijgen we de spullen terug, die in het daarvoor bestemde vouwkratje gaan. Zo kunnen ze met een gerust hart op reis. Ik zie gestrande bestuurders van Dacia's en Lada's in Boekarest vergeefs op de gedoneerde sleepkabel wachten. Er is één troost; de warme truien en modieuze schoenen houden ze wel warm tot de wegenwacht komt, in een geelgeverfde boerenkar..

Uit de kast

Nee, niet in die zin, beste lezers.
Op het verkeerde been gezet? welnu, een opruimactie van mijn kant leverde het volgende resultaat op; restanten van ettelijke kerstpakketten.
Doosje chocoladesticks houdbaar tot september 2005. Pakje crackers, november 2006.
Gesorteerde chocladekoekjes van maart 2006. Al die chocolade, het is duidelijk dat dit een single mannen huishouden is, anders was die chocola al lang op geweest.
Blikken met vruchtenmix, doosje "feestsaus" van 2 kerstmissen geleden, en nu ben ik er bijna doorheen en kan er nieuwe voorraad in. Een gegeven paard dient men niet in de bek (mond) te kijken. (Lijkt me ook niet erg fris trouwens) maar het nieuwe kerstpakket maakt over een maandje zijn opwachting, ik denk dat ik bepaalde dingen maar naar de voedselbank breng. Het overschot is voor de goddelozen, zeiden ze thuis altijd. Voor mij dus? En ik heb geen zin in feestsaus vandaag. Zelfs de vruchtenyoghurt van meneer Aldi vond zijn weg in mijn rugtas gister, in de knel gekomen door één of ander blik.. Het is niet aan mij besteed.

Ommelandse Reis

Sinds een paar weken draai ik vaker diensten in Groningen Stad en Delfzijl.
Boeven bewaken, leuk werk. Ook nachtdiensten, hoewel de reis terug naar huis vanuit het uiterste puntje van Groningen je niet in de kouwe kleren gaat zitten na een nachtdienst. Niet dat ik daar zoveel te doen heb 's nachts..Gelukkig hebben ze Film1 op de kabel en zie ik in de baas zijn tijd de meest recente en ook oudere films. Achtereenvolgens Saving Private Ryan, Nachtrit en United 93. Na een uur en een kwartier helemaal brak terug in Emmen.

Gister stond ik op het rooster voor Groningen. Om half twee een dienstauto gehaald en me naar "Stad" begeven. Aangekomen een pasje gehaald en de auto in de parkeergarage gezet, en door naar de afdeling waar ik moest werken.
Voor de tweede keer deze maand keek men verbaasd op dat ik mijn neus liet zien. Weer bleek dat ik in Delfzijl op het rooster stond, en dat terwijl ik nog gecheckt had omdat het eerder is voorgekomen. Nouja..Daar ging ik dus weer in omgekeerde volgorde, naar beneden, auto starten, de garage uit en voor het bureau parkeren en pasje afgeven. Vanwege werkzaamheden moest ik een alternatieve route bedenken. Vanuit Groningen de A7 via Hoogezand, Sappemeer, richting Appingedam en dan naar Delfzijl.Onderweg voor een broodje gestgopt bij een tankstation (wherever you go)en de nieuwe CD van de Eagles zien staan. Hup, meenemen, lekkere reismuziek. Dubbel cd voor 20 euro.. Verder maar weer. Eerste afslag gemist, dan de tweede maar.
Hoosbuien en rukwinden maakten het lastig om het Peugeootje op de weg te houden, terwijl ik de provinciale weg trotseerde. Pff, Delfzijl in zicht.. Ik leer de alternatieve route nooit, ik kwam zelfs bij onze recordblogger A. langs, die niet eens stond te zwaaien..

Na een rustige dienst mocht ik gelukkig eerder weg, zodat ik lekker op tijd thuis was. Op advies van voornoemde blogger de N33 genomen en niet afgeslagen richting Stadskanaal, maar door naar Gieten en de in staat van verbouwing verkerende N34 opgereden. Ondanks alle omleidingen en rotondes toch een prettigere route.
Met bijna 200 kilometer op de dagteller kon ik eindelijk naar huis. Morgen weer, het rooster is duidelijk; deze keer wèl naar "Stad". Het zal mij benieuwen.
Het telefoontje met de vraag of ik vrijdag nacht weer die kant op wil in plaats van laat ('s middags) heb ik afgewimpeld, temeer omdat ik de dag erop weer voor een groot feest in die contreien word verwacht. Twee keer heen en terug is me iets te gortig..

Hoog en droog

Het moest er een keer van komen. Nu het koude jaargetijde weer aanbreekt is het steeds moeilijker om de was droog te krijgen. Een wasrek in de kamer is tot daar aan toe, maar als ik de dekbedovertrekken van mijn lits-jumeaux wil drogen, dan is het een ander verhaal. Lange lellen over deuren en stoelen gedrapeerd. Bij goed weer op de droogtoren op het balkon, die bij het minste zuchtje wind omwaait.
Via-via kon ik aan een goede, niet te oude droger komen. Nu nog zorgen dat 'ie boven komt. Hij paste staand in de auto dus dat was het probleem niet; de derde etage werd lastiger. Broer loodste ons naar boven, ik had intussen de benedenbuurman onder de douche weg getrokken om te helpen sjouwen. Het ding was verbazend licht, en kon met enig passen en meten tussen de koelkast en het (niet werkende) gevelkacheltje staan.
Inmiddels draait de eerste lading was al, ik blijf denk ik maar op voor het resultaat..

Moe

Hoe moe kan je zijn als je niets doet de hele dag?
Vanmiddag om één uur was de uitvaart van de zus van mijn beste vriendin.
Ze overleed zondag plotseling, 64 jaar jong. Nog geen maand geleden hebben we nog samen gekletst en gelachen op het verjaardagsfeest van mijn vriendin, één dag na mijn verjaardag. Zondag was ik ergens in de buurt van Utrecht toen ik door vriendin D. werd gebeld. Ik heb geprobeerd iets van de dag te maken, maar makkelijk was het niet. Vanmiddag afscheid genomen, een familie die helemaal kapot was, en ook binnen bleef het niet droog bij mij, ondanks dat de regen buiten viel.
Zoiets is zo oneerlijk. Vriendin heeft het al voor de kiezen gehad afgelopen jaren, dit komt er nu weer bij.

Moe dus.. Alles is relatief zo blijkt maar weer.
Onderweg maar een ruime bocht om snoeiende mannen gemaakt die met een hoogwerker bezig waren. Overdreven voorzichtig misschien,maar toch.
Depri ben ik er niet van,alleen erg moe...

Het ga je goed, H. ..

Jeugdsentiment

Onlangs was ik even in de "Bieb" waar een bekende boeken-antiquair zijn handel had uitgestald. Naast oude exemplaren van "Het Aanzien van" en oude fotoboeken was er een uitgebreide collectie kinder-en jeugdboeken van "vroeger" waar ik nog uit ben voorgelezen. Achteraf hoorde ik dat vooral de "Pinkeltje" boeken bij mijn broer en mij favoriet waren, terwijl mijn vader er halverwege bij in slaap sufte. De tacktiek van het ter plekke verzinnen van een verhaal terwijl hij zogenaamd voorlas was op den duur geen beproefd recept meer; we hadden het al zo vaak gehoord dat we daar niet meer in trapten. Zo vond ik ook de stichtelijke boeken uit de reeks "Voor onze Kleinen" van de schrijver W.G. van de Hulst, die kinderboekjes als "de wilde Jagers" en "Het wegje in het koren" schreef, geïllustreerd door zijn zoon. De tekeningen staan me nog het meeste bij. Ik die tijd heb je geen erg in de vrij moraliserende toonzetting van deze boekjes. Ik heb ze nog weer eens doorgebladerd. Kattenkwaad uithalen was tot daar aan toe, als je dan maar berouw toonde en een braaf godvrezend kind was. Voor de duidelijkheid; dat is de rode draad die door de boeken loopt, niet per definitie die van mijn opvoeding. Het was een stukje jeugdsentiment.
Later kwamen daar de "Snuf de Hond" boeken bij. Ook daar; spannende avonturen en geheime gangen in oude kastelen met als climax de Duitsers op je hielen. De hoofdpersoon vindt een schatkist terwijl hij de hete adem van de Waffen SS of andere booswichten in zijn nek voelt. Trillend van spanning sloeg ik de bladzijde om en de hoofdpersoon deed de schatkist open en verzonk in devoot gebed omdat hij een Statenbijbel vond. Gezonde jongen, was dat alles? ik heb het boek later maar weggelegd, de climax was een anticlimax. Het schijnt nu verfilmd te worden, naar verluidt heeft de EO de rechten al gekocht..

Later hield ik meer van realistische boeken,maar met de "wijsheid" van nu moest ik toch even glimlachen om dit soort boekjes. Het heeft helaas niet geholpen mij tot een braaf jongetje te maken..

Competentie?

Een paar weken geleden, net voor mijn vakantie, ben ik eens gaan buurten bij het CWI.
Niet dat ik verwacht binnenkort zonder werk te zitten, maar ik merk dat mijn doorgroeimogelijkheden beperkt zijn. Projecten vallen weg, de diensten bieden weinig uitdaging voor me en het salaris zal altijd beperkt blijven tot net iets meer dan het minimum. Bij mij kruipt er dan een gevoel naar boven dat zegt dat ik verder moet gaan kijken dan mijn neus lang is. Gelukkig hebben ze daar iets voor bij het CWI; een competentietest. Daarvoor had ik dus een intakegesprek met een arbeidsconsulent voor ik aan wat voor test dan ook zou gaan beginnen. Mijn CV was in de loop der jaren uigebreid met allerlei certificaten. Mijn vooropleiding in de sociaal juridische sector was een pré. Helaas is dat al zes jaar geleden en is de wetgeving inmiddels volledig op de helling gezet. Toch zijn de kansen dat ik als putjesschepper aan de bak moet niet groot. Na een oriënterend gesprek kon ik een test doen, die mij heel comfortabel per mail werd thuisgestuurd. De zestig tot tachtig minuten die ervoor stonden werden er dertig. Persoonlijkheidstest. Interessant en naar waarheid beantwoorden. Best lastig soms. Nu is het aan mij om initiatieven te nemen door mensen te bellen voor een afspraak. Netwerken doe ik nooit eigenlijk, maar het voordeel is dat ik nog werk heb, en niet noodgedwongen moet verkassen. Het geeft je een goede kijk op jezelf en je mogelijkheden, en dat is weer goed voor je zelfvertrouwen. De test wordt binnenkort geëvalueerd.

Wordt vervolgd!

Vrij

Ik ben vrij dit weekend. Ben nog steeds moe van de dienst; gister pas tegen twaalf uur thuisgekomen. Ik ga er zo even uit, weinig blog inspiratie. Ik wil de lach op jullie gezichten toveren met de volgende grap die ik in mijn mail vond.
Is al een ouwe maar ijzersterk ;-)


De oude Mustafa leeft al meer dan 40 jaar in New York. Hij wil graag in zijn tuin aardappels planten, maar hij is alleen en oud en zijn zoon leeft in Irak.
Hij schrijft een e-mail aan zijn zoon :

"Lieve Ahmed, ik ben erg verdrietig omdat ik in mijn tuin geen aardappelen kan planten.
Ik weet zeker dat jij me had geholpen de tuin om te spitten, als je hier was geweest.
Ik hou van je. Je vader".

De zoon mailt meteen terug:

"Lieve vader. Raak alsjeblieft niets in de tuin aan! Ik heb daar namelijk "het spul" verstopt.
Ik hou ook van jou. Ahmed".

Nog geen 2 uur later staat de US Army, de Mariniers, de FBI en de CIA voor het huis van de oude man.
Ze spitten de tuin spade voor spade om, zoeken iedere milimeter af, maar vinden niks. Teleurgesteld gaan ze weer weg.

Dezelfde avond nog krijgt de oude man een e-mail van zijn zoon :

"Liever vader, hoogstwaarschijnlijk is de tuin nu helemaal omgespit en kan je aardappelen planten.
Meer kon ik op deze afstand niet voor je doen.
Ik hou van je
Ahmed "


Fijn weekend!

Pakjes

Ik heb Marktplaats ontdekt.

Geen grote dure aankopen, kalm aan beginnen.
Ik ben al jaren van fan de SF serie "Stargate" en de spin-off "Stargate Atlantis".
Op Marktplaats zie ik na wat zoeken de twee seizoenen die ik nog niet heb gezien voor een schappelijk prijsje staan. Na wat heen en weer gemail krijg ik er de hoesjes bij en wordt de prijs nog wat schappelijker. Ik kan per bank betalen, de verkoper belooft het pakje direct op de bus te doen. Dat is 28 september.
Die dag is het begin van mijn Vlieland vakantie, dus ik zie het pakje niet meer.
Na mijn vakantie maak ik hoopvol de brievenbus leeg en zie teleurgesteld dat het pakje er niet is. Meteen mail ik de verkoper, die terugmailt dat hij ervan baalt en gaat uitzoeken waar het gebleven is. Ik vraag ook na, maar de buren hebben niets gezien en er ligt ook geen afhaalbriefje in de bus. Ik baal.
Weer mail ik de verkoper, die me voorstelt de DVD's nogmaals te sturen.


Ik accepteer, hoef er niet extra voor te betalen. Een dag later ligt inderdaad een pakje met de gekochte DVD's in de bus. Ik ben inmiddels al ruimschoots bij aflevering 4 als ik van mijn werk kom en in de bus tot mijn verrassing weer een pakje vind. Gedateerd 28 september, maar geadresseerd aan een huisnummer dat verderop in de straat ligt. Via via is het weer in de rode bus beland en via TNT weer bij mij, ruim twee weken te laat. In overleg met de verkoper (die nu ook weet wat er misgegaan is) stuur ik hem het pakje weer retour. Het is een rondpompen van pakjes, maar wel zo eerlijk, want ik heb niets aan 4 DVD's. Ik had trouwens al helemaal geen post meer verwacht..

EHBO (is mijn lust en mijn leven)

Ik ben vanwege mijn werk jaren geleden naar een EHBO cursus gestuurd. Na veel vijven en zessen (en een enkele zeven) heb ik mijn diploma gehaald. Ook een reanimatie cursus hoorde daarbij. Sindsdien verleng ik trouw elk jaar de aantekening reanimatie en mijn EHBO diploma. Dit jaar werd er een aantal mensen gezocht voor het hulp verlenen bij evenementen. Als je er drie bijwoont krijg je een cursus AED van de vereniging aangeboden, die anders 70 euro zou kosten. Ik heb me er voor opgegeven, en werd tijdens mijn vakantie gebeld door een collega van de vereniging die me graag direct bij een evenement wilde hebben. Het ging wel om een piratenfestival in de plaatselijke evenementenhal. Mwah, niet mijn muziek,ik zou er nooit vrijwillig heengaan maar het is voor een goed doel. Op de rol stonden een aantal lokale bekendheden waarvan de presentator hoopte dat ze landelijk zouden doorbreken. Liever niet wat mij betreft, lijkt me ook wel een illusie trouwens maar je moet blijven dromen..

Nick en Simon waren wel uit te houden, en One Two Trio ook wel, die hadden de zaal op zijn kop binnen een paar minuten. Leuk. Ik zat met twee collega's letterlijk boven het "volk" want onze plek was op het balkon. Al met al een paar kleine zaakjes en "patiënten" gehad. Dronken droppies en zo. Intussen zat ik me te verbijten bij Evert Baptist, iets dat leuk zou moeten zijn. Mij te plat dus, maar ik heb alleen cola gedronken,lag het misschien daaraan?

Als klap op de vuurpijl de Drentse Normaal, "Mooi Wark". De vloer trilde onder mijn voeten, mijn oren riepen keihard "weg hier" toen ze de versterkers opendraaiden. Na ettelijke toegiften kon ik mezelf niet meer horen denken. Het publiek op de vloer joeg er in een paar uur tijd griezelige hoeveelheden bier door, en de dames bleven nog het langste nuchter. Een aparte ervaring om het maar zo te zeggen. De lawaaidoofheid aan mijn linker oor is vandaag wat beter geworden maar kan nooit gezond zijn. Vanwege de risico's maar één evenement minder draaien denk ik ..


Wat de afloop betreft; één persoon met een verzwikte enkel die ik de checkvraag stelde of hij iets had horen kraken, om zeker te zijn dat 'ie niet gebroken was. Zinloze vraag bij die herrie, en het geruststellende antwoord was dan ook; "wat zeg je?" Dat hoorde ik nog net. Tegen half twee doodop weer thuisgekomen.

Een ervaring op zich!

Thuis

Ik ben er weer.

Eigenlijk al 2 dagen, de boot van kwart voor 12 vrijdag vanaf het eiland genomen.
Broer en ik waren het met elkaar eens dat we liever met regen en wind dan met dat mooie weer waren vertrokken. Hoe dan ook; de vakantie zat erop. Na de avond tevoren nog een copieus maal bij "Het Geuzennest" te hebben verorberd en moeder en dochter die er verbleven en die we al drie keer tegenkwamen de laatste keer begroet te hebben, wachtte de boot. Langzaam zag ik het eiland verdwijnen. Het vuurtorenduin dat ik met de fiets en te voet beklom, met zijn oude scheefgegroeide dennen, waar ik pijnlijke kuiten en een voldaan gevoel aan overhield, de dijk, het dorpje,het pompeuze, foeilelijke "resort" dat er gebouwd is,het appartement vlak tegenover de veerhaven en het strand.



Ik heb met een tevreden gevoel alles uitgezwaaid, ik heb echt een heerlijke week gehad. We komen er al jaren, onze "roots" liggen er min of meer. Een dagtocht naar Terschelling ging niet door omdat de Koegelwieck niet voer vanwege hoge zee.

Het was fijn, de batterij is redelijk opgeladen, ik ga weer aan het werk..
Nog wat impressies van het eiland;

Bijna thuis

Fietsen, vuurtoren beklimmen (duin te fiets en te voet).
Aan het strand uitwaaien. Terschelling en Texel tegelijk zien. Weer fietsen,
foto's maken, genieten. Happy hour, slap lullen aan de bar.

Door de Dorpsstraat lopen met zeelucht en open haard geur in je neus. Tegen de zon in knipogen. Lekker eten zowel in restaurants als in het appartement.
Van je luxe boxspring lazeren omdat je 't niet gewend bent. Om 7 uur 's ochtends door de veerboot wakker worden getoeterd (we zitten tegenover de haven). Bomen tot half twee 's nachts.

Niks hoeven, langzaam tot rust komen..

Kortom; GENIETEN!

Ben morgenmiddag weer thuis, het zal wennen worden... Leve Vlieland!

Toe aan vakantie....

De laatste loodjes wegen het zwaarst bleek alweer.

Nu pas begin ik aan de voorbereidingen voor de reis naar mijn vakantieadres morgen.
Haar gekortwiekt, nieuwe look (nee geen foto). Tas uit de kast geplukt en stof eraf geblazen. Gister nog een laatste nachtdienst waar ik me terdege op had voorbereid(dacht ik). 's Avonds nog tot tien uur naar EHBO en mijn collega zou me daar ophalen. Weinig zin in.. Les over diabetes en insuline. Ik zat al in gedachten op Vlie, zodat de eilandjes van Langerhans meer een populaire vakantiebestemming leken, iets waar ik de lachers mee op de hand kreeg.. Waar het hart vol van is..

Alles goed en wel, aangekomen op bureau zocht ik mijn dienstpas. Niet aan de riem van mijn uniformbroek, die ik in mijn tas had gedaan. Schrik, mijn overhemd (messcherp gestreken) was er ook niet. Als "vreemde eend in de bijt" dus de hele nacht in mijn burgerkloffie rondgelopen. Gelukkig was het rustig en keek niemand er raar van op. Het pasje bleef weg. Nouja, pech, zal wel thuis liggen dan, maar ook daar niks te vinden. Dan maar douchen en plat tegen half acht vanmorgen. Wakker om kwart voor vier (!) en een smsje op mijn mobiel; een collega had m'n pasje per ongeluk meegenomen. Ik kon dus zoeken tot ik een ons zou wegen. (Da's een extreem laag streefgewicht). Probleem opgelost dus. Vandaag de laatste inkopen gedaan; ik begin tot rust te komen. Boottickets koop je tegenwoordig online, je print gewoon de streepjescode en je hebt je eigen tickets. Geen wachtrijen meer voor het loket. Leve de vooruitgang!

Ik ben de komende week weg; ik zal kijken of ik het internetcafé nog bezoek om jullie deelgenoot van mijn uitwaaivakantie te maken!

Tot Ziens ergens na volgende week!

Een symphonie in Assen

Ik wist dat ze zouden komen; de drie zangers en het NNO. Ze waren op tournee door Nederland met het programma "Symphonic Echoes of Pink Floyd". Ik heb nooit een echt Pink Floyd concert meegemaakt, maar ben ergens begin jaren tachtig op de muziek attent gemaakt door een kennis die een stel enorme boxen had staan waaruit de muziek toch wel erg lekker klonk. Op "Pauw en Witteman" heb ik al eens een stukje gezien, daar was ik niet kapot van. De reputatie van het Noorde Nederlands Orkest deed me besluiten om toch te kijken of er nog kaarten waren. Ik had geluk; er waren nog tien kaarten dus ik heb er snel één besteld en een auto geregeld. In "de Smelt" in Assen (ijsbaan en evenementenhal) was een grote zaal met een tijdelijke tribune ingericht. Ik vond met moeite een plekje achterin, met het nodige klauterwerk, ik houd niet van die "flexibele" tribunes die onder je voeten bewegen.

Al gauw kwam het orkest op, en werden de eerste tonen ingezet. Het programma voor de pauze was voor mij niet erg herkenbaar, het kwam uit het vroege werk van de groep, en daarmee ben ik niet zo bekend. Ik moet eerlijk zeggen dat ik van Antonie Kamerling als vocalist en solist geen hoge pet ophad, tussen een kanon als Bert Heerink (Kayak en Vandenberg) en een ervaren zanger als Eric Mesie (ex Toontje Lager). Hij moest zijn best doen en miste soms een accoord, wat jammer was gezien de kwaliteit van het NNO als begeleiding. De muziek leent zich goed voor een symphonische bewerking, en dat zeg ik met mijn leken-oor. Na de pauze ging het aardig beter. Stukken als "Breathe" en "Comfortably Numb" waren bekend, maar in de setting van het NNO en de drie vocalisten werd de achtergrond duidelijk. Ik heb genoten.Voor een meer deskundige recensie verwijs ik naar de blog van P. die het eerste concert meegemaakt heeft. Ik zoek naar een leuk filmpje ervan; ik kom niet verder dan een verslag van RTV Noord, het geeft een goede indruk. Zeker de moeite waard!

Virtuele ID

Ik ben een burger.. Dooddoener wellicht, maar bij het aanmelden voor een "DigiD" noodzakelijk om aan te klikken. Belastingaangiftes heb ik niet, maar snel contact met de overheid, gemeente en UWV is wel gemakkelijk. Geen rijen voor de gemeentebalie, vooral niet nu ze hier in een klein halletje zijn weggestopt in afwachting van een verbouwing. Ondanks dat ik geen problemen met internet en computers heb, Is het me al drie keer in een jaar mislukt me aan te melden. Steeds als ik me had aangemeld en mijn wachtwoord opgaf kreeg ik foutmeldingen. Na een week krijg je dan de papieren opgestuurd en moet je alles activeren. So far so good, zou je denken. Behalve als je één van de twee kwijt bent(wachtwoord of inlognaam). Vandaag de derde poging, die inderdaad scheepsrecht bleek. Gelukt! Ik kan nu ook mijn eerste kilometers op de digitale snelweg van de overheid maken; deze was tot voor kort afgesloten met een slagboom; geen virtuele spitsstrook voor mij.
Na SMS en mail en veel codes invullen mag ik me in het "trotse" bezit van een DigiD weten. Helaas kan ik mijn paspoort nog niet virtueel verlengen. Anderszijds maar goed ook; zo kom je er nog eens uit...

Er zijn wel bezwaren tegen deze actie, priacyoverwegingen en dergelijke.
Wat denken jullie van DigiD?

Cel

Het einde van een tijdperk is daar. De celletjes vielen me niet eens meer op, laat staan als ze ineens weg waren. Gister kwam ik echter langs één van de weinig overgebleven hokjes in mijn wijk. "Vroeger" moest je als je op vakantie of schoolkamp was een half uur in de rij staan tot de telefooncel vrij was, en je even met het thuisfront kon praten. Je laatste kwartje viel erdoor, je riep nog wat en de verbinding werd keihard afgebroken. Moedeloos sjokte je weer terug naar de rest van de brugklas. De eerste keer met oma praten aan de telefoon, zo'n grote zwarte bakelieten, thuis. Dat soort herinneringen kwamen boven toen ik gisteren zag hoe een vrachtwagen de ronde had gedaan en een tiental telefooncellen gebroederlijk naast elkaar had gezet. Het gat werd meteen dichtgegooid en betegeld. Iedereen heeft een mobieltje tegenwoordig, het is me al meerdere keren goed uitgekomen, terwijl ik in het begin het nut er niet van in zag. Overal waren toch telefooncellen? Heb zelfs nog telefoonkaarten gespaard, begin jaren negentig. Een foto als herinnering of voor de "nieuwe generaties" die over twintig jaar gniffelen om een ouderwets fenomeen als de telefooncel, wat begon als een wonder der techniek. Hele gesprekken werden gevoerd, de telefoongids was altijd beschadigd of ontbrak, en met oud en nieuw werden ze opgeblazen. Nostalgie?

Ik denk dat we binnenkrt niets meer van de cellen zien. Rijp voor het museum..

Vaarwel cel!

 

<

Hiep hiep..

Er mag gefeliciteerd/gezoend/geborreld worden!

Het schijnt een vruchtbare maand te zijn geweest, september. Ik zie bij mijn blogrondje al drie medebloggers die jarig zijn of dat heel binnenkort worden. 41 jaar geleden zag ondergetekende het levenslicht; het deed pijn aan mijn ogen maar inmiddels ben ik er aan gewend. Vanmorgen geen bezoek gehad, wel al de nodige mailtjes en telefoontjes, ook gezellig. Vanavond feest; ik heb de supermarkt al leeg gekocht. Hoe voelt dat nou, 41? Tja, hetzelfde eigenlijk als 40. Hard op weg naar Abraham, al zal die zich de komende negen jaar nog niet vertonen(gelukkig).Ik ga me maar eens op de schoonmaak storten, het moet wel spic en span zijn voor 't bezoek vanavond. Voor de rest; neem er één op m'n gezondheid (en op mijn rekening).