Trein?

Gisteravond een dienst op en rond het stationsgebied gedraaid. Omdat ik ergens wel een treinenliefhebber ben, wat materieel betreft, ben ik aan de praat geraakt met de HC (Hoofdconducteur) die even een bakkie deed buiten in de zon op station Emmen. Even daarvoor was de trein uit Zwolle binnengelopen. Nu ben ik wel voor kunstuitingen, ook wel voor alternatieve schilderkunst, maar dit staaltje graffiti op de Emmen-Zwolle deed me versteld staan. Er moet heel wat (dure) spuitbusverf aan te pas zijn gekomen, en los van het feit dat deze treinen dateren van 1964 en ondanks een revisie nog steeds rammelbakken zijn, vraag ik me af of je er als machinist, laat staan als reziger, in wilt reizen. Gelukkig zie je er van binnenuit niets van. Het schijnt dat vorig weekend in Zwolle tien treinstellen onderhanden zijn genomen. Een hele klus om daar het NS-geel weer onderuit te krijgen..



Omdat de lijn volgend jaar aanbesteed gaat worden, hoop ik op nieuwer materieel, zoals de vernieuwde sprinter of iets dat in elk geval lekkerder rijdt dan dit spul. Helaas kan je niet ineenns tien treinstellen "af fabriek" laten leveren. Duurt dus nog even.

Kraak

Vandaag een bericht op het journaal: de partijen CDA, Christen Unie en VVD willen
kraken strafbaar stellen. Wat mij betreft de zoveelste poging om ons land volledig
te reguleren. Kraken heb ik nooit gedaan,maar in de jaren '70 en '80 was het bittere noodzaak. Ik heb jaren in de vredesbeweging actief vrijwilligerswerk gedaan. Ik kwam mensen van diverse pluimage tegen. Anarchisten, kerkelijk gemotiveerde mensen, vrouwenemancipatie, en ook krakers. Uit pure noodzaak bezetten ze leegstaande panden omdat de woningnood enorm was. In onze "bruisende metropool" van het noorden ken ik zo al twee kraakpanden. Voorheen op het station in een oude loods. Met instemming van de eigenaar en nadat ze zich keurig gemeld hadden bij het energiebedrijf, politie en gemeente hebben ze daar ruim twee jaar gezeten. Voedselbank, kleding afhaalpunt, workshops, niemand die zich eraan stoorde. Dat er überhaupt voedselbanken nodig zijn in Nederland vind ik al schandalig. Dezelfde regering gooit nu argumenten in de strijd als zouden krakers gewelddadig zijn en kraakpanden vol illegale Oost-Europeanen zitten.

"Het zijn niet meer de krakers van vroeger" werd gezegd. Daar zaten ook geen lieverdjes tussen, ik herinner me levendig de rellen in Amsterdam. Achteraf bleken dat meer "Autonomen" te zijn, en relschoppers dan echte krakers. De goeden worden met deze wet tekort gedaan, kraken voorziet nog steeds in een behoefte. De stad wordt er bovendien kleurrijker van. Opeens zie je weer groene hanekammen, waarvan ik dacht dat ze uitgestorven waren.
Leegstand voorkomen door huurders in lege panden te zetten..wat een oplossing.. Antikraak zeker. Speculatie met panden gaat gewoon door. Vastgoed eigenaren worden er beter van.Ik ben er tegen dat dit verboden wordt, een alternatief hebben ze namelijk niet.. Wat denken jullie ervan?

Rare jongens die Germanen?

Een achterstallig blogje over een korte trip naar Osnabrück, net voor mijn vakantie. Uitstapje gemaakt, een vriendin uit Keulen wilde in de stad haar licht eens opsteken, en het leek me leuk haar weer eens te zien. Auto geleend en over Autobahn met 160 km/u. Tja dan maar even niet zo groen doen. Omdat we de tweede dag verschillende dagbestedings ideeën hadden ben ik naar Bramsche
(Museum Kalkriese) gereden. Het schijnt dat in de 9e eeuw N.Chr. de Romeinen daar de slag in het Teutoburgerwoud uitvochten met de Germaanse stammen die daar woonden en waarvan de keizer dacht dat hij ze wel even zou overwinnen.  Heel Germanië was onderworpen. Heel Germanië? Nee, een klein dorpje.. :-) De Romeinen kregen gigantisch op hun falie en werden ter plekke in de pan gehakt. Daar was geen toverdrank voor nodig. Toen boeren in de loop der eeuwen steeds weer op munten en voorwerpen stootten (bah, weer een Romeinse helm) ging er maar eens een archeoloog graven. Met succes, een slagveld werd blootgelegd dat zijn weerga niet kende. Een openluchtmuseum is op deze plaats gebouwd, erg indrukwekkend; Mijmerend liep ik over het veld, waarin door stalen damwanden het grondniveau was aangegeven. Daarna naar de expositie die in een futuristische toren was ondergebracht. Zo sta je oog in oog met je voorvaderen, ruige types, ik had in die tijd geen Romein willen zijn .. Overigens een aanrader voor historisch geïnteresseerde Nederlanders. Twee uur rijden vanaf de grens. Oja, let op het aandoenlijke Nederlands op de website van het museum..

Ledig

Ja..de vakantie is weer voorbij.. de blogstilte ook, neem ik mij vast voor.
Er zijn alweer drie werkdagen voorbij, wie verzint het om een vakantieganger om half zeven te laten beginnen direct na zjn vakantie? Nee, ik pleit voor beginnen tegen één uur 's middags, met koffie en koek, en de chef die je hartelijk terug verwelkomt en zijn telefoontjes laat cancellen om naar je vakantiebelevenissen te luisteren. Niet dus.. Gewerkt zal er worden.. Desnoods verzinnen we iets. Een gemeentelijk pand waar een deur in zit waar alleen personeel doorheen komt. Plaats er een wandje en een bureau en je hebt een "portiersloge". Geen computer, en slechts een GSM voor contact met de buitenwereld. Een paar troosteloze kamerplanten en een saai uitzicht. Ingang van de werkplek? Onder een trap, dus flink bukken dan lukt het net allemaal.
Intussen komt de regen met bakken uit de hemel en heb ik aanspraak aan wat ambtenaren met watervrees. Plu's worden opgestoken of mappen boven het hoofd gehouden, daar gaan ze, de regen in. Tien lange uren kruipen voorbij, een werkdag hoort acht te hebben. Ledigheid is des duivels oorkussen zegt men.. Hoe leeg kan een dienst zijn? Zo leeg dus. Wel heb ik mijn boek uit gekregen, werd ook wel tijd.. Het duivelse oorkussen heb ik niet gezien, maar mijn eigen vind ik vanavond geheid.

Slaaprijden

Vandaag na de vroege dienst met een zucht van verlichting de dienstauto veilig geparkeerd, ik ben meerdere keren bijna in slaap gevallen. De campagne "word geen slaaprijder" is voor mij wel aansprekend en ook wel van toepassing. Als ik een vroege dienst heb moet im om 5 uur op en tegen 6 uur rijden. De rust valt tegen dus. Blikjes Red Bull drinken vlak voor je in de auto stapt ook niet. De spits mijden omdat je niet op de ring in de file wilt staan, en dan vanaf het industrieterrein de pittoreske route nemen via Waterhuizen is ook niet effectief. Slaaptekort, en het feit dat ik meer een avondmens ben, is daar debet aan. Het is weer gelukt maar ik heb de website "word geen slaaprijder" eens bekeken. Geadviseerd wordt om bij aanwijzingen van slaperigheid de auto aan de kant te zetten en een half uurtje een "power nap" te maken. Geen tijd voor, Emmen is al in zicht en de late dienst moet de auto overnemen over een half uurtje.

Ik heb het weer gehaald. Thuisgekomen een verfrissende douche en mijn bed in, drie uur stukgeslagen. Toch eens kijken hoe ik dit probleem kan oplossen in de toekomst.

De Zeeuwse kust

Zondag was het vaderdag. Eigenlijk moest ik werken, maar ik heb met wat moeite vrij kunnen regelen. Broer M. kwam op het idee om vader te verrassen met een bezoek. Prima hoor, alleen ouders verbleven in Zeeland en zaten in een bungalow.
Na het draaien van twee nachtdiensten en het acclimatiseren van één dag, die ik ook nog eens versliep tot vlak voor vijf uur 's middags werd op zondagochtend om kwart over acht de reis aanvaard. Volgens de routeplanner duurde de reis naar Burgh -Haamstede drie uur en een beetje, we gokten erop dat het ietsje korter zou duren omdat je de files niet hebt. De ingebouwde TomTom leidde ons keurig richting Rotterdam. Nadat we drie keer dezelfde tunnel hadden gezien zagen we opeens dat we een andere afslag moesten hebben. De hele situatie was veranderd kennelijk.

Na een relaxte reis kwamen we iets voor twaalven aan. Na wat geheimzinnige SMSjes werden we opgevangen door moeders en konden we naar de bungalow. De verrassing was compleet, en na de plensbuien onderweg was het heerlijk weer in het Zeeuwse.
Vorig zomer was ik al een lang weekend in Zeeland, en ben ik de provincie doorgecrossd met vrienden, ook nu kwamen er weer bekende plaatsen langs. Halverwege de middag besloten we een eindje te gaan rijden. De Oosterscheldekering was vlakbij. Daar was ik al eens overheen geweest, nu besloten we een klein "rondje Zeeland" te maken. Over de Oosterscheldekering (ze zijn nog steeds aan het werk, en wegversmallingen net als vorig jaar, houdt niet op) en dan aan de andere kant de bocht maken en over het wijdse Zeeuwse land richting de Zeelandbrug. Uit nostalgische motieven wilde ik daar eens zelf overheen rijden, waarop we van plaats wisselden en ik de helling naar de brug opreed. Toen ik een jaar of zes was bleef de auto van mijn vader eens midden op de brug met motorpech staan. Na de hulp van de wegenwacht (via de praatpaalgewaarschuwd want nog geen mobieltjes) die de auto achter een geel Renaultje 4 knupte en ons naar de overkant sleepte, konden we weer naar huis.
Uren later en doodop weer in Renesse aangekomen. De brug was veranderd had ik het idee, maar dat kon aan mij liggen, er is veel veranderd sinds 1974 (of eerder, ik weet het niet precies meer)..

Het landschap gleed voorbij, de brug was snel genomen, en nog geen uur later waren we alweer in Zierikzee en nog iets later in het bungalowpark. Voor herhaling vatbaar, ik heb zin om in de zomer weer te gaan maar dan wat langer..

Behouden vaart?

Ik wilde hier al een tijdje over bloggen, want het is de 29e mei al gebeurd.
Een stukje jeugdsentiment is verdwenen. Als fanatieke Vlieland liefhebber is dit voorval iets wat me droevig stemt. De oude veerboot is niet meer.

Na vele omzwervingen, o.a. als partyboot in de Rotterdamse haven kwam het schip weer terug naar Harlingen. Veel mensen wilden het als rondvaartboot of alternatief vervoer naar Vlieland terug hebben, maar vanwege een "kettingbeding" heeft Rederij Doeksen bedongen dat het schip nooit meer op de oude route mocht varen. Hier de berichtgeving op Omrop Fryslân. In het Fries natuurlijk.





Enkele jaren geleden is het verkocht aan Liberia, om daar de bevoorrading van een kleine havenstad te gaan verzorgen. Gezien de situatie in dat land (ligt in puin na een oorlog) is het niet zo'n wonder dat het onderhoud te wensen overliet, bovendien werd het schip verkeerd en te zwaar beladen. Het ging goed mis; de ex "Oost Vlieland" kapseisde, waarbij twee mensen verdronken. Het schip ligt nu onder water in de haven, of het ooit gelicht wordt is maar zeer de vraag.

Ik ben mijn vakanties op Vlie jaren met deze boot begonnen. Het gevoel begint al aan boord. De mooie houten lambrizering en de met smaak ingerichte salons deden je vermoeden dat dit niet zomaar een veerboot was. Het werd gebouwd door een werf die gespecialiseerd was in jachtbouw. De eerste "schoorsteen" op het dek was eigenlijk een trappenhuis naar de onderste dekken, maar gaf het schip wel een aparte "look".
Het was een echt schip. Op de Noordzee een stuk met forse zeegang op de voorplecht staan met het schuim om je oren. Prachtig..

De tijden veranderen, de schepen ook. Het moderne schip vind ik erg mooi, maar uit nostalgie zal ik altijd aan de oude dame blijven denken. Ik weet van enkele bloggers dat ze het eiland net als mij kennen, ook voor hen is dit stukje..

Vaarwel, oude dame..bedankt voor alle veilige overtochten!


.

Busje komt zo?

Een dienst..een dienst betaald door ARRIVA. Surveillance op het busstation.
Eerst maar even duidelijkheid; als er geen bussen rijden vanwege de staking, wat is dan de zin van doorwerken tot de laatste bus komt (die dus niet komt) ?.
Werk maar tot een uur of tien,krijg ik te horen.Prima, beter dan 1 uur 's nachts.
Dienstauto pakken en naar het station. Er hangen mededelingen aan de haltes dat er gestaakt wordt, voor onbepaalde tijd. We rijden een ronde en ik zie een donkere man, type asielzoeker, vol onbegrip bij de halte staan. Ik rijd er naartoe en leg in mijn beste Engels uit dat er gestaakt wordt. De man knikt begrijpend en laat me een papier zien van het aanmeldcentrum Schiphol. Asielzoeker dus. Met een verse strippenkaart in de hand en twee koffers staat hij verloren op het station. Hij moet naar Ter Apel. Ik merk dat hij uit beleefdheid ja knikt en vraag waar hij vandaan komt. Congo zegt hij. Aha, Français? vraag ik. Zijn gezicht klaart op en ik schakel op Frans over.

Hij begrijpt het, maar hoe verder?. Vluchtelingenwerk bellen..voicemail, natuurlijk.
Als iemand het tot Nederland gered heeft redt hij het wel op het station in Emmen.
Ik overweeg ernstig om de aankondigingen in enkele andere talen te vertalen en ze erbij te hangen. Denk niet dat het veel helpt. Zelfs Nederlanders snappen vaak niet dat alles plat ligt, dus daar hoef je geen asielzoeker voor te zijn.
De beste man was trouwens verdwenen toen we de volgende ronde deden.

Wasmasjien

Het werd weer tijd om de was te doen. Vanwege spaartarief dus maar na elven mijn stokoude bovenlader aangezet. Terwijl ik nog wat mail zat te checken hoorde ik een onheilspellend geluid uit de keuken. Al een tijdje is de veer van de wastrommel lam. Ik had dus beter niet een zwaar dekbedovertrek en een paar badlakens en de overige zooi in het oude beestje kunnen gooien. Nu zat de trommel-opening shocking klem ergens onderin de machine. Vol kletsnatte was. Draaien ging niet meer en ik kreeg 'm maar voor de helft met de ophangpunten uit de machine. Mezelf klemzettend met één knie tegen de machine liep ik nog blauwe plekken op ook, terwijl mijn armen en handen vol zeep zaten. Werd ik schoon tenminste, elk nadeel heb ze voordeel zei Cruijff al. Ik ben maar naar bed gegaan nadat ik stroom en water had afgesloten bij de wasmasjien. Vanmorgen met een frisse technische blik weer gekeken en na veel
w(r)ikken en wegen het geval naar boven kunnen halen. Meteen met het zweet op mijn rug en blaren op mijn handen weer kunnen douchen.. Ik heb eens berekend dat ik het geval ongeveer sinds 1993 heb, en dat 'ie toen al bejaard was. Een jaar of 30 geef ik hem sowieso. Vanwege het mooie weer zal er de komende dagen wel weer meer gebruik van worden gemaakt. Droger heb ik niet nodig; het balkon is daar een prima alternatief voor... Dat moet ik trouwens nodig aanvegen en boenen, maar dat komt later wel..

Een vreemde reünie

Enkele maanden geleden werd ik gebeld door een leidster van een groep waar ik als klein kind een jaar in verbleef. Het was raar iets van haar te vernemen, het was al zo lang geleden. We schrijven 1972 of 1973. Vlak voor de basisschool leeftijd. Ik had wat moeilijkheden, moest mijn grenzen leren kennen en had al ADHD voor ze het uitgevonden hadden. Nu een stuk rustiger, of zoals een vriendin het noemde; "lekker opgedroogd". De juffen van toen, twintigers destijds, zijn bijna allemaal met pensioen. Juf B. is de laatste van het stel. Om haar te verrassen is voor haar één leerling uitgenodigd. Aan mij de eer. Het moest geheim blijven, dus ik toog om half drie naar de school waar de hereniging plaatsvond. De betreffende juf stond voor de deur en ik stelde me dus fatsoenlijk voor. Terwijl we daar stonden te praten kwam er een man met een rollator aan, moeizaam lopend en duidelijk gehandicapt.
Ik herkende H. van een oude groepsfoto en we raakten aan de praat. Binnen zaten nog meer mensen waarvan ik er niemand kende. Het bleek dat er enkele personen niet wilden komen, ze hadden die periode afgesloten. L., het leuke blonde meisje dat nooit sprak, was er ook niet. Ze blijkt arts te zijn geworden. Jammer dat ik niet meer mensen heb kunnen spreken die ik toen "kende". Het was ook erg confronterend voor de mensen, ik kan het me voorstellen. De meeste aanwezigen waren enigszins "gemankeerd". Het is lastig om dat een plaats te geven.
Ik kwam mezelf tegen op een dia, in verkleedkleren en met een blik van "moet dat nou?" in de camera kijkend.. En op een groepsfoto die ik ook nog heb.

Apart..tegen vijven druppelde het leeg. Leuke herinneringen opgehaald. In gedachten verzonken fietste ik terug naar huis. Zo lang geleden..ik heb het zo gek nog niet gedaan..

Vrolijk

Het weer gaat de goede kant op. Ik zit binnen, en dat bevalt me niks.
Tijd om er uit te gaan. Vrij vandaag en op mijn "te doen-lijst" staat o.a.:

*Een nieuwe vaste telefoon aanschaffen (oude is definitief heengegaan)dus vergelijkend waren onderzoek, wil niet teveel uitgeven.
*Mijn mobiel laten updaten (blauwe tand werkt niet naar behoren)
*Met een kennis een terrasje pakken in het centrum
*Genieten van het weer

Ik word vrolijk van zonnige dingen, zoals deze muziek:



Ik ga de zon tegemoet.. tot later

Sint Joris' dag (Djurdjevdan)

Het is prachtig weer, alles loopt uit en kwinkeleert. De lente is uitgebroken.
Tijd van en voor vernieuwing. In de literatuur en de mystiek bestaat een patroon (als in beschermheilige) voor het weer: Sint Joris. Jawel, de beroemde drakendoder. Het is zijn dag vandaag. Ik meen me een ander blog te herinneren met een heroïsche afbeelding van deze geharnaste schrik der megareptielen. De maagd die gered moest worden stond er verveeld bij.. Inmiddels is Joris zelf een dinosaurus geworden, in ons land wordt er niets aan gedaan, hoewel het de naamdag van alle Georges, Jorissen en Sjorsen en wat dies meer zij is. Mijn voorliefde voor de Balkan deed me ook lezen over het gebruik in Servië; Djurdjevan heet het daar. Een feest van nieuw begin dat zowel door moslims, Katholieken, Orthodoxen als Roma zigeuners gevierd wordt. Laatstgenoemde groep heeft het "uitgevonden" en noemt het "Ederlezi" wat ongeveer hetzelfde betekent.
Met je meisje door de straten lopen terwijl de zon op je bol schijnt. Of juist niet, zoals zoveel liedjes uit die contreien nogal tragisch zijn, ze hebben daar de "Weltschmerz" uitgevonden. De groep "Bijelo Dugme" (witte knoop, ja kom er maar eens op) zingt dat ze het ochtendlicht door het venster zien en bidden:

Evo zore, evo zore
Bogu da se pomolim
evo zore, evo zore
ej, Djurdjevdan je
a ja nisam s onom koju volim

"Daar is de dageraad,
God helpe mij,
Het is Djurdjevdan
en ik ben niet samen met degene die ik liefheb"

Tja, soms zit het mee en soms zit het tegen.. Nu, het harnas dan maar aangetrokken en op jacht naar hagedissen en te redden maagden. Dat kan tegenwoordig gelukkig va achter je PC. Ten strijde dus! Even het clipje erbij, let op de meerstemmige lijn, ik vind dit erg mooi, het is een traditional in zowel Kroatië als Servië.





En nu naar buiten!

Terug

<

Ik ben weer terug van vakantie. Al sinds vrijdagmiddag, het weer sloeg net om op de dag van vertrek, wat dan weer positief is, omdat we vorig jaar met stralende zon vertrokken. Ik heb het een week goed naar de zin gehad. Je kon wel merken dat het voorseizoen nog liep; op het happy hour waren broer M. en ik alleen, weinig aan dus. Thuis dan maar DVD's kijken, en schandalig uitslapen. Sommige dagen/nachten slecht geslapen, wennen aan schuivende matrassen, mijn pootje liet zich weer gelden en dat is ook niet fijn, maar gelukkig niet al te extreem.

Het vreemde is (of misschien wel begrijpelijk) dat ik in de vakantie in Oktober vorig jaar veel meer gefietst en gefotografeerd heb. Toen was ik jaren niet geweest en moest ik alle oude plekjes bezoeken. Deze keer had ik het allemaal wel gezien, en vond ik een week lang genoeg. Het uitstapje met de Vliehors Express was leuk, goed weer en mooie vergezichten, tot vlakbij Texel. Chauffeur F. is medeblogger, ik ben echter "anoniem" gebleven. Hij deed het leuk en op de vele stops voor dood vogelspul langs de vloedlijn na ging de rit voorspoedig.

De laatste dag samen een forse steak verorberd in "Het Geuzennest" zijn we gesloopt gaan slapen. De volgende dag wachtte de (oude) boot weer. Onderweg naar Emmen heb ik gereden, en meteen kennisgemaakt met de nieuwe "ring Sneek" een waar kunstwerk dat de route alleen maar bekort in de toekomst. Broer M. deed zijn verkeersveilige naam eer aan door te bellen met een transportbedrijf dat een vrachtwagen op de weg had die een twee meter lange sjorband aan de huif had wapperen die alle kanten opging behalve de goeie. De truckchauffeur stopte snel nadat ie via ons door de chef gebeld was om de boel op orde te brengen.

De reis ging weer voorspoedig en we zijn weer veilig thuis.

Vakantie!

De tassen zijn gepakt, vandaag was de eerste vakantiedag. Lekker.

Morgen vlak voor de middag vertrek ik samen met broer M. naar een overbekende locatie; Vlieland. We hebben hetzelfde appartement geboekt als vorig jaar oktober, met zicht op de haven en de boot. Hoewel het weer niet erg goed lijkt te worden heb ik er toch zin in. Ik had zoveel overuren dat ik ernstig werd gestimuleerd om vrij te nemen. Ach, en wie ben ik om dan tegen te spreken?  Dus weer een week fietsen, happy hour bezoeken, schandalig lang uitslapen, foto's maken, kortom; genieten..

Verslag volgt na volgende week vrijdag.. Ik groet jullie!

Op zoek naar het licht

Mijn mobiel gaat af. Geen nummer in beeld; meestal een veeg teken, de planning heeft daar een handje van. Ik neem op en een onbekende meldt zich als politieman. Het cellenblok in Emmen is al een tijdje dicht, ondanks dat het high tech en nog geen twee  jaar oud is. Een "gast" zit in een ophoudkamertje en ze krijgen het licht niet aan. Ook de monitor doet vreemd. Ze hadden mijn chef gebeld en die zei; "Daar heeft Michel wel verstand van, bel hem maar". Aldus geschiedde en terwijl ik net mijn eten warm had kon ik helpdesk spelen. Omdat ik niet zo helder was vandaag ben ik maar even op de fiets gesprongen. Het pasje werkte nog en zo stond ik in de wacht waar ik jaren heb gewerkt. Nostalgie. Het wachtwoord wist ik niet, maar "control-alt-del" is een gulden regel als windows vastloopt.

Het systeem draaide daarna weer vlekkeloos..

Toen ik later overal licht in de duisternis bracht door gewoon een aantal ouderwetse lichtschakelaars om te zetten, kon de plaatselijke Brigges weer zien wat hij deed. Hij mopperde dat ze de wacht nooit hadden moeten sluiten en dat ze nu alles zelf moesten doen. Ik kon hem alleen maar gelijk geven. Na een bedankje en een gezicht van "waarom kwam ik daar zelf niet op" van de dienders kon ik weer naar huis, innerlijk grinnikend om die toestanden

Identiteitscrisis

Het is lente. Je zou het niet zeggen maar toch.
De voortekenen liegen niet. Hoewel ik vanmorgen na de nachtdienst een laag ijs van de auto moest krabben, waren de vergezichten onderweg prachtig. De "witte wieven" waren wakker en zetten alles in een laag nevel waar de opgaande zon doorheen brandde. Het is dat ik met 120 km/u lastig foto's kan maken anders had er één hier gestaan.

Na het mezen debâcle van vorig jaar besloot ik de oude nestkast te vervangen, ik heb het idee dat er ziekte in de kast zat. Een door de vogelbescherming goedgekeurde kast kwam er voor in de plaats. Een wat grotere vliegopening zodat er koolmezen en zelfs boomklevers in kunnen nestelen. Die laatsten zitten regelmatig in de bomen om mijn flat heen, ik heb er zelfs eens eentje aan een pindasnoer betrapt. Het lijkt erop dat het toch weer pimpelmezen worden dit jaar, hoe toepasselijk. Ik pimpel ook graag en hef mijn glas op het echtpaar. Medeblogger Aargh meldde al getik tegen het raam. Ook "mijn" mees doet dat. Op de deurkruk van de balkondeur zit hij tegen het glas te hakken met zijn snavel, schijngevechten houdend met de gespiegelde indringer in zijn territorium. Vanmorgen hoorde ik gescharrel in de kast, ik heb het idee dat er gebouwd wordt. Inmiddels laat de mees zich niet verjagen en is er niet van onder de indruk als ik vlakbij kom. Mijn argument dat alleen roodborstjes tegen het raam tikken en dat hij misschien eens hulp zou moeten zoeken voor zijn verknipte persoonlijkheid heeft geen effect. Hoop dat het geen gestoorde vogeltjes worden..

Paasblog aanvulling

De beloofde Paaskuikentjes werkten niet in de vorige opmaak. Ik wilde ze jullie niet onthouden, dus kijk en huiver..

Paasbloggen

Het is Pasen. Sinds jaar en dag doe ik daar weinig aan. Ik ga niet op Goede Vrijdag 3 uur de Matthäus Passion uitzitten, en op Paaszondag slaap ik uit. De enige eieren die ik vond, heb ik zelf gekookt en niet eens geverfd. Ik hoopte stilletjes op een leuke Bunny die me zou vertroetelen, maar ze rekenden te hoge tarieven. Ook hoor ik dat het elders in den lande een witte Paas is, maar hier schijnt een waterig zonnetje.

Bij een paasontbijtje hoort een eitje, dus dat heb ik net op. Ik weet dat mijn blog een beetje aan het verstoffen was, dus even afgestoft. Van nu af aan ga ik proberen wat vaker te schrijven. Om in stijl te blijven heb ik wel de Paaskuikentjes uit de oude doos gehaald. Plannen voor vandaag? Langs bij een aanstaande jarige, en vanavond bij dezelfde persoon borrelen. Morgen weer feest en dinsdag wordt er weer gewerkt, kan niet altijd feest zijn natuurlijk

Vrolijk Pasen iedereen!

SMS

Het meeste mobiele verkeer met mijn GSM bestaat uit SMS.
Ondanks dat is het me nooit overkomen ergens tegenaan te lopen. Komt ook omdat ik graag zie wat ik typ. Onderstaand probleem is me dan ook vreemd..


Stootkussens voor sms'ers

Gepubliceerd op 12 maart 2008, 22:25

londen -
Onoplettende sms'ers lopen in een Londense straat sinds kort minder gevaar, doordat de lantarenpalen stootkussens hebben gekregen. Als de proef slaagt, krijgen ook andere Britse steden zogenoemde 'safe text'-straten.

De bescherming om de lantarenpalen is een initiatief van een liefdadigheidsinstelling en een telefoonmaatschappij. Zij begonnen hun actie in de Brick Lane, die als de gevaarlijkste straat voor sms'ers in Londen geldt.

Volgens een recent Brits onderzoek is een op de tien lopende sms'ers wel eens ergens tegenaan gebotst.


(bron:nu.nl)

Herkenbaar?

Vet!

Hé, buurman, kom eens kijken?

De oude buurman van de flatjes beneden wijst me op een plas troep die bij de containers ligt. "Enig idee wie dat gedaan heeft?" "Nee", zeg ik, "het lag er gisteravond al" Wat op het eerste gezicht witte verf lijkt, blijkt de volgende ochtend gestold frituurvet te zijn. Iemand heeft iets uit zijn handen laten vallen en "wat niet weet dat niet deert" gespeeld. Buurman hangt een briefje op waarop staat dat hij de zooi niet opruimt. Ik stel voor de woningstichting te bellen, tenslotte is de flat van hen en het onderhoud ook. "Al onze medewerkers zijn in gesprek" lispelt een stem..De mobiel tikt door.. Eindelijk doorverbonden. Ik doe mijn verhaal en er wordt instemmend en begripvol "gereflecteerd" met een "ja, hum..vervelend". MAAR.. (dat woord alleen al) daarvoor moet u toch echt bij de afdeling Reiniging van de gemeente zijn!.. Zucht.. Dat was het kastje.. Ik moet weg en als ik thuiskom mail ik een milieuklacht naar de gemeente. (de muur dus) Zonet werd ik gebeld op mijn mobiel. De milieupolitie, redder van de dag! MAAR.. (alweer) dat is een zaak van de woningstichting, want het is inpandig..  En nu? "Belt u de woningstichting maar weer" "Nee" "Pardon?" "Nee",  doet u dat maar, ik blijf bezig!" Intussen ligt de troep vet te wezen en kan je niet met schone schoenen je fiets pakken. De milieukoddebeier belooft de woningstichting te bellen, mooizo, ik vind dat echt VET! Het zal me benieuwen of het voor het weekend geregeld wordt..