Op fietse!

De dooi is ingevallen, de elfstedentocht "giet net oan", de temperaturen zijn wat draaglijker geworden. Tijd om vooruit te kijken: de Tour de France komt op 4 juli van dit jaar door Zuid Holland en Zeeland. Mooi! Ik weet al een adresje waar ik het peloton kan zien langskomen.

Nu was er gemor van de "bevindelijk gereformeerden" in enkele dorpen waar de etappe eventueel doorheen zou komen. De vierde juli valt namelijk op een zondag, en dan is frivool vermaak verboden, overigens net als arbeid, het vierde gebod is daarop van toepassing. Ik wil niemand voor het hoofd stoten; ik ben in de regio geweest,ook op zondag, en heb gzeien dat het daar erg leeft. Kleding, gedrag, het is allemaal nogal "zwaar". Niet mijn manier van beleven, maar ik heb daar ook helemaal niets over te zeggen. Ik kan me ook wel voorstellen dat het kerkvolk niet zit te wachten op een toeterende reclamekaravaan die de kerkklokken overstemt en de rust verdrijft. Laat staan op schaarsgeklede rondemissen. Alle stoheid op een gekje, ik veroordeel het niet. Ik kijk en verwonder mij slechts.

De minister heeft nu op kamervragen van de SGP geantwoord dat de route nog helemaal niet vastligt en er nog overleg mogelijk is. In het Dagblad van het Noorden staat vandaag een artikel erover. De nodige genuanceerde en ongenuanceerde reacties valle over elkaar heen, maar één vond ik hilarisch; een "reaguurder" trok een parallel met Iran, en een etappe die door Teheran zou komen, waarna de huldiging plaats zou vinden door traditioneel geklede vrouwen. Helemaal in stijl zouden ze de gele, de bolletjes- of de regenboogburka dragen. Ook "fundamentalistisch". Het wordt een beetje op de hak genomen, maar het idee vond ik erg vermakelijk. Ik zie het al voor me. Misschien kan Wilders als commentator worden ingezet?

Gelukkig is in ons land alles mogelijk, en worden meningen en opvattingen gerespecteerd. De discussie is een storm in een glas water (en nee, ik ga geen grappen over water maken) en tegen de tijd dat de Tour ons land aandoet zal het wel geluwd zijn. De honden blaffen, maar de (tour)karavaan trekt verder. Dan maar een ander dijkje en een buitenweggetje nemen. Dat polderen we wel met elkaar..
Na de tour nog de Vuelta d'España die "op fietse" door Emmen komt. Ook op een zondag overigens, maar da's hier niet zo'n probleem.
Het peloton kan op de "hoogte van Witteveen" (een dikke 30 meter hoog) de eerste punten in het "bergklassement" verdienen. Vlak de Hondsrug niet uit!

Het lijkt me spectaculair..

Vorstige fietstocht

Net voor het laatste daglicht weg was kreeg ik de smaak te pakken; ik ben op pad gegaan om wat mooie plaatjes te schieten. Dat viel nog niet mee, het heeft niet zoveel gesneeuwd als elders in het land. Toch nog leuke foto's kunnen maken. Het schaatsen kriebelt wel, maar dat heb ik al jaren niet gedaan. Ik heb nog steeds de indruk (misschien zelfs illusie) dat ik met een paar hockeyschaatsen beter uit de voeten kan dan met mijn ouwe lage Noren. Ben meer een korte baan mens, van koekenzopie tent naar snertkraam en Beerenburg lijkt me leuk maar erg recht zal ik er niet van gaan schaatsen vrees ik.



"Op fietse" ging het naar de rand van Emmen, waar ik een prachtig uitzicht op de Es had, een stuk onbebouwde landbouwgrond, met een wijdse horizon. De zon ging net onder, omdat 'ie vandaag weer vroeg op moest, en ik schoot de laatste stralen door de bomen heen. De duisternis viel letterlijk binnen een half uur. Van de Es naar het "Langgraf" een hunebed op (bijna letterlijk) een steenworp afstand. De dekstenen waren bedekt met een laagje "poedersuiker" en het zicht op de Es vanaf de andere kant was adembenemend.. Ik hoop op een laag sneeuw binnenkort, ben een beetje jaloers op de gebieden onder de grote rivieren..

2009

Het begin is er.. 2009.. Ik heb niet echt een interessante jaarwisseling gehad; ik moest 's nachts werken. Mijn aanwezigheid werd verlangs op de discobussen in Hoogeveen. Ik verheugde me al op oliebollen en salade die voor ons zouden klaarstaan. Niet dus. De hele nacht door Hoogeveen crossen op twee broodjes en een appel is niet lekker. Bedenk me dus wel twee keer voor ik dat weer doe.

Om twaalf uur vanuit de verte vuurwerk meegekregen, en de nodige vreugdevuren op stoepen en kruisingen, en een verdwaalde brievenbus die het loodje moest leggen tegen het vuurwerk. Intussen werd het steeds kouder..
Wat is koud? Het is koud als de ijsberen aanbellen en vragen of ze voor de kachel mogen zitten. Je zou zeggen dat dat niet voorkomt, met de opwarming van het klimaat, maar bij - 8 willen ze wel!

Ik wens alle medebloggers, lezers en reageerders een gezond en liefdevol 2009 toe!

Lijk?

Een dagdienst. We moeten in de buitenwijken surveilleren.
Op verzoek brengen we kerstpaketten naar collega's in Coevorden. Halverwege rijden we langs een weiland met een transformatorhuisje. In een flits zie ik iets liggen dat op een persoon lijkt. Een been en een arm steken achter het huisje uit.
"Wat was dat?" vraag ik aan mijn collega, maar die heeft niets gezien.
Ik maak een draai op de carpoolplaats en ga op onderzoek uit. Gelukkig, geen lijk..
Er is één of andere grappenmaker die een soort Abraham pop zonder hoofd achter he huisje geparkeerd heeft. Gerustgesteld vervolgen we. De stagiaire lacht; "altijd wat loos met jou"

Geschiedenis

Het is deze week themaweek op het extra TV kanaal Geschiedenis TV.
Maandag was het 90 jaar geleden dat het begin van wat Joegoslavië zou worden werd opgericht. Saamhorig, door broederschap en eenheid, "Bratstvo i jedinstvo".
Beelden van het naakte overleven in het door oorlog geteisterde Sarajevo, en hoe de kinderen daar hun leven leidden, begin jaren '90. Hoe zou het ze vergaan zijn?
Vandaag reportages over de voetbalteams van Joegoslavië, dat in 1994 werd uitgesloten van het WK voetbal, ten gunste van Denemarken dat prompt kampioen werd.
De rivaliteit in 2000, op het EK, tussen Kroatië en Joegoslavië was keihard.
Voetbal was in dat geval echt oorlog. Supporters die spelers verrot schelden (geen volk zo creatief met verwensingen als de Joegoslaven)en het rare gevoel dat een team eigenlijk gedwongen uitelkaar werd geslagen..

Joego-nostalgie: een man verkleed als maarschalk Tito haalt herinneringen op in plaatsen waar hij geweest is, hij praat met sjacheraars,handelaars, voorbijgangers over de "goeie ouwe tijd" toen je, als je uitkwam voor je identiteit (Kroaat of Serviër) een vakantie op een ver eiland kreeg aangeboden. Er wordt smakelijk om gelachen. Hij verzucht "het was veel beter toen ik nog hier was" waarop een omstander roept: "Maar u bent hier nog, Kameraad Tito", waaruit de glansrol van de acteur weer blijkt.

Veel van deze reportages heb ik nog ergens op video, inmiddels al jaren onder het stof. Interessant dat deze programma's bewaard bleven. Ik keek "vroeger" al naar VPRO's "Diogenes" op zondagavond. Veel daarvan wordt herhaald.

De oorlog is al jaren voorbij, uiterlijk zijn de sporen hersteld, maar de stabiliteit is nog ver te zoeken. Ik heb het kanaal als extra in mijn digitale pakket, maar de reportages zijn ook te bekijken op de site van Geschiedenis TV.
Aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in het wel en wee van de Baklanlanden.

Wakker worden.. even anders..

Even tussen ons gezegd en gezwegen:
Ook zo'n moeite met uit bed komen in deze donkere dagen?
De wekker een hijs geven? Je nog even omdraaien?
Hieronder een remedie die gegarandeerd helpt..



Slaap lekker..

Ontmoetingen

Dinsdag was een dag van ontmoetingen en oude herinneringen.

Soms heb je van die nostalgische dagen. 's Morgens werd ik ingezet als begeleider van reclasserings-cliënten. Het kwam neer op ontvangen en uitgeleide doen van mensen die op gesprek kwamen met een ambtenaar. De reclassering had daarvoor in een bijna leegstaand kantoorpand een aantal ruimtes gehuurd. Toeval wilde dat het pand bij mij bepaalde herinneringen oproept. Begin jaren '90 begon ik daar als vrijwilliger bij Sociaal Cultureel Werk en bemande er een telefoon in een verder leeg kantoor, om vrijwilligers te werven voor een op te richten werkgroep van Vluchtelingenwerk in Emmen. Jaren heb ik er gewerkt,jaren was ik er niet terug geweest; ik snoof de geur in die nog steeds hetzelfde was, verkende het pand en bekeek de lege kamers waar ik in gedachten mijn collega's en chef zag zitten, de lege wachtkamer waar volksstammen Bosniërs en Somaliërs zaten. De successen, menselijke tragedies, conflicten en de vrijdagmiddag in de ruige achtertuin met collega's een biertje drinken na werktijd; je stapte zo de achtertuin in als je de kantoordeur openzette. Het waren flashbacks die ik kon uittekenen. Na een half uurtje nostalgie zette ik de knop om en ging aan het werk. Het werd niet druk.

Om twaalf uur was ik al vrij en stond de tweede "trip down memory lane" op het programma; een receptie van mede oprichter en interim manager van de werkgroep Emmen, die afschei nam. Voor mij alweer zes jaar geleden dat ik hem sprak. Te kort meegemaakt om een band te kweken, maar ik ging er graag voor naar Amersfoort. Treinreizen heb ik niets tegen, en ook nu ging het lekker. De wandeling naar het oude klooster, nu congrescentrum, was wel pittig. Gelukkig vonden we het snel. Reisgezelschap; mijn moeder, die in het werk nog steeds druk bezig is.
Eenmaal in de zaal na het geven van een hand en het aanvallen op de bitterballen, was het kijken naar bekende gezichten een prettig tijdverdrijf terwijl je je wijn dronk. "Nee, we kennen elkaar niet" of toch wel? Een bekend gezicht. Katten uit bomen kijken, navragen.. Verrek, ja toch! Kom ik in deze entourage een kennis van het SIVO tegen. "Wat doe jij hier?" Nooit geweten!..

Na een paar uur en wat speeches was het tijd te vertrekken. Hand geven en naar het station. De wokchinees op het station is een welkom uitje bij een overstap, en we konden na de wokmaaltijd onze (vertraagde) trein nog zat halen. Hij zat wel stampvol.. Het boemeltje Zwolle-Emmen haalden we nog net. Halverwege kwam opeens oud collega C. langs, dus even bijgepraat. Ze kwam uit Arnhem waar ze nu woont.

Je zou denken dat het nu wel afgelopen was met onverwachte ontmoetingen, maar niets was minder waar. Onderweg naar huis liep ik mijn Zeeuwse vrienden tegen het lijf, die waar ik in september naartoe ben geweest voor hun bruiloft. De aanhang (ouders) begroetten me met een zeer gevoelig "Krijg nou de tering!" in plaats van het hier meer gebruikelijke "moi".Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat het geen Drenten zijn van oorsprong..

Met een koffie-afspraak en de belofte dat ze met duizend bruiloftsfoto's zouden langskomen de volgende dag namen we afscheid. Achter de geparkeerde auto's sprongen geen verrassende vrienden meer tevoorschijn. Maar goed ook, mijn agenda was toch al vol. Soms heb je van die dagen..

Langs het tuinpad van mijn vader

.... Zag ik de hoge bomen staan...

Dit liedje kent iedere Nederlander. Gedachtenloos neurie of zing je het mee.
Alweer een tijd geleden werd dit waarheid. In de achtertuin van mijn ouderlijk huis stonden twee kolossale coniferen van elk wel een meter of vijftien hoog. Beeldbepalend. De één groen, de ander meer naar blauw neigend. Ik was eraan gewend. 's Zomers gaven ze schaduw als het erg warm was, de parasol kon dan de schuur in. Als kind eens een fikkie gestookt zodat de bomen bijna twintig jaar eerder het loodje legden, ging nog net goed. Toen ik ervan hoorde dat ze weg moesten, omdat de eerste beste storm voor gevaarlijke situaties kon zorgen (ze waren molm en bruin van binnen en dreigden op het huis te vallen) vond ik dat wel jammer.

Ik ben die dag in de loop van de middag wezen kijken hoe het gevorderd was. Ik heb geen foto van voorheen, wel van tijdens en na. Met professionele klimuitrusting en een kettingzaag zijn de bomen één voor één tot handzame stammetjes verzaagd. Er is een aantal karren vol groen afgevoerd, en de buurman had wel belang bij het brandhout, dat inmiddels klaarlag.
Gek idee is; het went snel! Inmiddels is ook de herfstzon verdwenen, en moest ik dit blog nodig afmaken. De foto's vinden jullie hier:

Leven en laten leven

Opmerkelijk berichtje in de media vandaag:
Als je met een reanimatie geconfronteerd wordt, en het ritme van 100 compressies per minuut moet aanhouden ( 30 x compressie op 2 x beademen) is een bepaald ritme nodig.

Heel toepasselijk blijkt uit onderzoek in Amerika het Bee Gees nummer "Staying Alive" (toepasselijke titel) daarvoor uitermate geschikt te zijn. Het nummer schijnt een ritme van 103 beats per minuut te hebben, ideaal dus.. Mijn instructrice past altijd "1,2,3,4 hoedje van papier" toe, maar ik vrees dat het in beide gevallen tot een nauwsluitend hemd leidt en een enkeltje "funny farm" als je de beide liedjes serieus hardop dreunt in een noodgeval..

Een oud nostalgisch nummer uit de jaren '70, maar zonder er de draak mee te steken; ik zie glitterbollen en danspasjes. Als ik die pasjes erbij zou moeten doen zou het de patiënt niet ten goede komen.. Ik moet trouwens dringend mijn EHBO vereniging bellen; ik had allang weer op herhaling gemoeten, en wat de reanimatie betreft is dat geen overbodige luxe..

Mobiele eenheid?

Ik heb al heel wat mobieltjes versleten in de afgelopen tien jaar.
Het idee dat je niet mobiel bent is eigenlijk ondenkbaar. Reden van vervanging was slijtage, (de smsjes kwamen op hun kop binnen) of het apparaat gaf gewoon de geest.
Twee weken geleden tijdens het werk op onverklaarbare manier mijn laatste toestel kwijtgeraakt, een Nokia 6230i waar ik graag mee belde en smste vanwege het bedieningsgemak. Niet eens paniek, wel zorgen dat er iemand mee aan de haal was gegaan. Direct gebeld en de voicemail gekregen; iets wat me nooit gebeurt. Niet teruggevonden, en met het pestweer van die dag (hoosbuien) hoop ik dat het toestel ergens verzopen is. Mijn provider Tele2 (die van; nieuwe kaart, wacht een week of twee)vertelde me dat mijn contract bijna verliep. Ik mocht een nieuw toestel uitzoeken. Dat is de Nokia N78 geworden, met een 3,2 megapixel camera. Je kunt er zelfs mobiel mee internetten en bloggen. Ik snap de helft van het toestel nog niet, maar dat zal wel komen. Kleine toetsen en het zwarte oppervlak is mooi, maar je vingers zie je al snel op de display verschijnen.

Medebloggers sturen met hun mobiel filmpjes en foto's rechtstreeks naar hun Blogger-weblog. Dat wil ik ook, maar mijn eerste MMS (video sms) die ik stuurde is ergens tussen hemel en aarde beland. Ik zou een code terugkrijgen zodat ik mobiel kon bloggen en video's kon sturen en ze direct kon plaatsen. Niets van dat alles. Geen code of wat ook. Zou ik een beroep mogen doen op de lezers van deze blog om me te helpen met tips? Ik moet iets over het hoofd zien..

Lidl

Ik kan het niet laten, ook al heeft een medeblogger er net al even wat over geschreven, ik heb het clipje bekeken en ik ben nog altijd een fan.
Ik heb het over "voorheen de Bende" (mit Pazzipanten)en een nieuw ingestudeerd lied; "Bie de Lidl". Abracadabra voor mensen die het Gronings niet beheersen (of zoals ondergetekende slechts passief) maar voor de kenners een liedje dat doet terugdenken aan de oude tijden van Pé Daalemmer en Rooie Rinus.
Het gaat je niet meer uit je hoofd..
Ze hebben wèl gelijk met hun lofzang op de Lidl; het is inderdaad "nait duur".
De groep treedt morgen in Emmen op, ik heb snel gekeken maar er schijnen geen kaarten meer te zijn. Moet ook werken dus dat zou niet gaan lukken,even een alternatief zoeken. Luxe probleem; de eerstvolgende mogelijkheid is 6 november,maar dan zit ik weer op Vlieland (of ik ooit ergens anders heen ga met vakantie)
Nou vooruit..filmpje!

Visite?

Vandaag zou het gebeuren; de mensheid zou met eigen ogen aanschouwen dat zij niet alleen is in het universum. Een medium zou via "gechannelde" boodschappen informatie hebben gekregen van de "aliens" dat zij vandaag hun opwachting zouden maken boven Alabama, en wel op de 14e van de 10e 2008, ergens tegen lunchtijd. Vrachten vrede en licht waren aan boord, en de wereldleiders zouden geen kant op kunnen met hun snode plannen om deze openbaring te saboteren. De ogen zouden open gaan.
Het Niburu genootschap, dat de onzichtbare planeet Niburu als hoofdthema heeft, een tevens onzichtbaar hemellichaam, ergens bij Pluto linksaf, juicht op haar website over het spontaan uitbreken van de wereldvrede. Ik heb gekeken, hoewel Alabama een best eind rijden hiervandaan is, maar heb geen vreemde voorwerpen gezien, ook CNN had er niets over vandaag. Jammer van al die ophef. Ik ben er van overtuigd dat we niet alleen zijn, en dat komt niet alleen door mijn voorliefde van SF. Morgen vindt in Groningen een persconferentie plaats over het (niet) verschijnen van het "schip van licht". Ik moet dan aan het werk, maar hoop dat er door iemand daar duidelijkheid komt over het verstek laten gaan van E.T. Misschien had het vertraging op de transgalactische snelweg, werden er weer bussen ingezet, dan komen ze nog, maar met enige vertraging. De enige vliegende schotels vandaag waren die van de benedenburen die elkaar de tent uitvochten om acht uur 's morgens, dus die wereldvrede duurt nog wel even vrees ik.

Let op de omroepberichten..

De bom valt nooit

Vandaag was de open dag van de plaatselijke "schatgravers", de stichting Archeologie en Monument. Al een jaar zitten ze in de voormalige BB bunker onder de brandweerkazerne. In tijd van nood zouden de "hotemetoten" daar in ondergebracht worden, terwijl de fallout van de Russische atoombom de gemeente zou ondersneeuwen. Volgens een ingenieus in elkaar geflanst systeem zou bekeken kunnen worden hoe lang je naar buiten kon. Natuurlijk viel er niets meer te regeren of te managen in de gemeente, maar het onderkomen zag er nog solide uit, met zware deuren en ontsmettingskamer, commandoruimte en dergelijke. Een groot deel van de ruimte werd ingenomen door de potscherven en ander aardewerk dat in Groningen en Drenthe uit de grond is gehaald. Als je één scherf ziet, heb je ze allemaal gezien. De relieken van de BB vond ik veel interessanter.




Een trap af, vijf meter onder de grond, door een zware deur, waren in vitrines de overblijfselen van de koude oorlog te zien. Alles in wanorde achtergelaten toen de dreiging van de Russen wegviel. Stafkaarten, restanten van een telefooncentrale, veel buizen en leidingen; een naargeestig idee dat je daar zou moeten zitten.
Dozen vol noodscenario's en oefeningen (codenaam "Bartje",onuitspreekbaar voor de Rus) liggen er nog te wachten tot ze ontsloten worden en gereed gemaakt voor een expositie. De plaatselijke amateur archeoloog en geschiedkundige gaf tekst en uitleg. In al mijn jarn vredes activisme heb ik nooit beseft dat de Rus weleens vlakbij mijn keuken kon zijn. In die tijd was het kennelijk nodig, zo'n bunker.

Een beetje vakantie

Ik heb mezelf beloofd over de dagen in Zeeland te bloggen, hoewel dat alweer een week geleden is. Ik had de eer uitgenodigd te worden voor de bruiloft van een oud-collega in het pittoreske Krabbendijke, waar ik vorig zomer ook drie dagen heb doorgebracht. Aldus besloten werd de reis ondernomen. Goed boek mee, en door broer naar Hoogeveen gebracht, zodat ik sneller in Zwolle was. Ik heb steeds meer weerzin tegen de boemel Emmen-Zwolle. De trein naar Rotterdam vertrok al gauw, en het was
weer leuk om het veranderende landschap te zien voorbijflitsen. Overstappen in Rotterdam (wat een drukte daar) en verder ging de reis. Helaas had ik in Roosendaal pas na een half uur aansluiting op de stoptrein.

In Krabbendijke aangekomen probeerde ik de weg te vinden naar het huis van het bruidspaar, maar dat ging niet zo goed. Iemand in het dorpshuis wist me de juiste weg te wijzen, zodat ik al gauw met rugzak en overige bagage aankwam.
Na het ontvangen van een corsage ging ik samen met één van de gasten naar het stadhuis van Kruiningen, waar we prompt de stoet voorbijreden en verdwaalden ondanks de TomTom van de chauffeur. Omdat je de kerk in het midden moet laten, en die kerk naast het stadhuis staat, concentreerden we ons op de kerktoren. Net op tijd kwamen we de trouwzaal binnen. Alles ging voorspoedig, waarna de reis verder ging naar Westkapelle. Een weerzien met dorpjes en stukjes Zeeland waar ik ook vorig zomer was.
De receptie was erg gezellig, en tegen half twaalf afgelopen. Tegen twaalven zocht ik mijn hotelkamer op. Eerder had ik daar al mijn spullen afgegeven. Sober maar netjes, en een bed waar ik als een blok op in slaap viel. Het ontbijtbuffet was ruim en luxe, dus met een volle maag kon ik terug reizen.




Vorig jaar weinig van Westkapelle gezien, dit jaar dus dunnetjes overgedaan. In het Polderhuis een uurtje rondgekeken. Indrukwekkend hoe het stadje de oorlog moest doorstaan. Daarna lekker een uurtje op de dijk gezeten en de grote zeeschepen voorbij zien varen.

Na dat uur de bus naar Middelburg genomen. Met een rotgang door de Zeeuwse dreven gescheurd. In de stad wilde ik mijn rugzak kwijt, de Marokkaan die de fietsenstalling beheerde vroeg 6 euro voor de bewaring. Dat kon ik beter besteden.
In de plaatselijke bieb kostte een kluisje 1 euro borg. Daarvoor kon ik de hele dag rondlopen zonder mijn bagage, handig opgelost dacht ik zo.

Een rondvaart door de Middelburgse grachten kostte 6 euro, dat was goed uitgekiend!
Vooral de lage bruggen die slechts te overwinnen waren door de vaargasten te laten bukken om te voorkomen dat ze zich stootten aan de brug was hilarisch.
Ik besloot mijn dagje uit met een mosselmaaltijd op een terrasje. Voor het eerst dat ik dat deed. Niet slecht,maar volgende keer gebakken in plaats van gekookt.

Voldaan naar huis gereisd.. vier uur en een kwartier later was ik weer in het Drentse land. De volgende uitnodiging voor Zeeland al op zak, ik heb toch een hang naar het Zeeuwse gekregen!

Life is a bitch

Een paar dagen geleden is in Emmen een meisje van 12 verongelukt toen zij met de fiets de straat overstak en door een auto werd geschept.

Triest natuurlijk. Je staat er even bij stil maar omdat je haar niet kende, doet het je persoonlijk niet veel, behalve dan dat je het heel erg vindt natuurlijk. Vandaag stond de rouwadvertentie in de krant, en na twee keer lezen drong ineens de waarheid keihard tot me door: het meisje was een nichtje van een vriendin van me (die ik niet zo vaak meer spreek), ze was de helft van de tweeling van haar oudere zus. Ouders en oma stonden onder de advertentie, de namen klopten en de leeftijd ook.. Ik ben er behoorlijk ontdaan van geweest en heb met tegenzin mijn dienst weer afgemaakt.

Vandaag moet ik in Assen zijn, waar de vriendin woont, maar zij is in Emmen bij de familie. Ik sprak de vriendin op MSN gisteravond, hoef niet uit te leggen dat ze intens verdrietig is. Ik plaatsvervangend.. Zoiets is nooit eerlijk maar het komt nu wel erg dichtbij. Het meisje heb ik één of twee keer gezien toen ze nog klein was, de moeder ken ik wel.

Life's a bitch! Terwijl de ene vriendin na jaren wachten eindelijk een kind krijgt, moet de ander haar nichtje van twaalf wegbrengen.

Ik heb schopneigingen en ik ben verdrietig..

Verschijning

Ik kwam de laatste dagen steeds vaker dit billboard tegen op stations in de provincie, en het intrigeerde me toch wel. Als afvallige dacht ik haast dat het een vingerwijzing van boven was om weer in de schoot der moederkerk terug te keren.. Als ex-gereformeerde zou dat met recht een wonder mogen heten.

Het motregende zacht in Winschoten. Hemelwater, dacht ik. De filosofische gedachte bekroop me; als dit hemelwater is, is het dan ook wijwater? Omdat het van boven komt? Ach, ik ben nooit katholiek geweest, en heb vaak met interesse en verbazing de Mariaverering in het zuiden des lands bekeken. Was dit een aankondiging van het laatste oordeel? Interessant..
Hoe zou ze terugkomen? Op een wolk? Met de trein? Terwijl de één zich in een hutje op de hei stort op alternatieve meditatievormen is er hier een heuse reli-revival gaande lijkt het wel.

De link onderaan het billboard (niet op de foto) hielp me uit de droom. De Heilige Maagd is met haar tijd meegegaan en stort zich per 2 september op de nieuwe media.
Met één muisklik ben je er en wordt een hoop duidelijk. Ik ben benieuwd..

Trein?

Gisteravond een dienst op en rond het stationsgebied gedraaid. Omdat ik ergens wel een treinenliefhebber ben, wat materieel betreft, ben ik aan de praat geraakt met de HC (Hoofdconducteur) die even een bakkie deed buiten in de zon op station Emmen. Even daarvoor was de trein uit Zwolle binnengelopen. Nu ben ik wel voor kunstuitingen, ook wel voor alternatieve schilderkunst, maar dit staaltje graffiti op de Emmen-Zwolle deed me versteld staan. Er moet heel wat (dure) spuitbusverf aan te pas zijn gekomen, en los van het feit dat deze treinen dateren van 1964 en ondanks een revisie nog steeds rammelbakken zijn, vraag ik me af of je er als machinist, laat staan als reziger, in wilt reizen. Gelukkig zie je er van binnenuit niets van. Het schijnt dat vorig weekend in Zwolle tien treinstellen onderhanden zijn genomen. Een hele klus om daar het NS-geel weer onderuit te krijgen..



Omdat de lijn volgend jaar aanbesteed gaat worden, hoop ik op nieuwer materieel, zoals de vernieuwde sprinter of iets dat in elk geval lekkerder rijdt dan dit spul. Helaas kan je niet ineenns tien treinstellen "af fabriek" laten leveren. Duurt dus nog even.

Kraak

Vandaag een bericht op het journaal: de partijen CDA, Christen Unie en VVD willen
kraken strafbaar stellen. Wat mij betreft de zoveelste poging om ons land volledig
te reguleren. Kraken heb ik nooit gedaan,maar in de jaren '70 en '80 was het bittere noodzaak. Ik heb jaren in de vredesbeweging actief vrijwilligerswerk gedaan. Ik kwam mensen van diverse pluimage tegen. Anarchisten, kerkelijk gemotiveerde mensen, vrouwenemancipatie, en ook krakers. Uit pure noodzaak bezetten ze leegstaande panden omdat de woningnood enorm was. In onze "bruisende metropool" van het noorden ken ik zo al twee kraakpanden. Voorheen op het station in een oude loods. Met instemming van de eigenaar en nadat ze zich keurig gemeld hadden bij het energiebedrijf, politie en gemeente hebben ze daar ruim twee jaar gezeten. Voedselbank, kleding afhaalpunt, workshops, niemand die zich eraan stoorde. Dat er überhaupt voedselbanken nodig zijn in Nederland vind ik al schandalig. Dezelfde regering gooit nu argumenten in de strijd als zouden krakers gewelddadig zijn en kraakpanden vol illegale Oost-Europeanen zitten.

"Het zijn niet meer de krakers van vroeger" werd gezegd. Daar zaten ook geen lieverdjes tussen, ik herinner me levendig de rellen in Amsterdam. Achteraf bleken dat meer "Autonomen" te zijn, en relschoppers dan echte krakers. De goeden worden met deze wet tekort gedaan, kraken voorziet nog steeds in een behoefte. De stad wordt er bovendien kleurrijker van. Opeens zie je weer groene hanekammen, waarvan ik dacht dat ze uitgestorven waren.
Leegstand voorkomen door huurders in lege panden te zetten..wat een oplossing.. Antikraak zeker. Speculatie met panden gaat gewoon door. Vastgoed eigenaren worden er beter van.Ik ben er tegen dat dit verboden wordt, een alternatief hebben ze namelijk niet.. Wat denken jullie ervan?

Rare jongens die Germanen?

Een achterstallig blogje over een korte trip naar Osnabrück, net voor mijn vakantie. Uitstapje gemaakt, een vriendin uit Keulen wilde in de stad haar licht eens opsteken, en het leek me leuk haar weer eens te zien. Auto geleend en over Autobahn met 160 km/u. Tja dan maar even niet zo groen doen. Omdat we de tweede dag verschillende dagbestedings ideeën hadden ben ik naar Bramsche
(Museum Kalkriese) gereden. Het schijnt dat in de 9e eeuw N.Chr. de Romeinen daar de slag in het Teutoburgerwoud uitvochten met de Germaanse stammen die daar woonden en waarvan de keizer dacht dat hij ze wel even zou overwinnen.  Heel Germanië was onderworpen. Heel Germanië? Nee, een klein dorpje.. :-) De Romeinen kregen gigantisch op hun falie en werden ter plekke in de pan gehakt. Daar was geen toverdrank voor nodig. Toen boeren in de loop der eeuwen steeds weer op munten en voorwerpen stootten (bah, weer een Romeinse helm) ging er maar eens een archeoloog graven. Met succes, een slagveld werd blootgelegd dat zijn weerga niet kende. Een openluchtmuseum is op deze plaats gebouwd, erg indrukwekkend; Mijmerend liep ik over het veld, waarin door stalen damwanden het grondniveau was aangegeven. Daarna naar de expositie die in een futuristische toren was ondergebracht. Zo sta je oog in oog met je voorvaderen, ruige types, ik had in die tijd geen Romein willen zijn .. Overigens een aanrader voor historisch geïnteresseerde Nederlanders. Twee uur rijden vanaf de grens. Oja, let op het aandoenlijke Nederlands op de website van het museum..

Ledig

Ja..de vakantie is weer voorbij.. de blogstilte ook, neem ik mij vast voor.
Er zijn alweer drie werkdagen voorbij, wie verzint het om een vakantieganger om half zeven te laten beginnen direct na zjn vakantie? Nee, ik pleit voor beginnen tegen één uur 's middags, met koffie en koek, en de chef die je hartelijk terug verwelkomt en zijn telefoontjes laat cancellen om naar je vakantiebelevenissen te luisteren. Niet dus.. Gewerkt zal er worden.. Desnoods verzinnen we iets. Een gemeentelijk pand waar een deur in zit waar alleen personeel doorheen komt. Plaats er een wandje en een bureau en je hebt een "portiersloge". Geen computer, en slechts een GSM voor contact met de buitenwereld. Een paar troosteloze kamerplanten en een saai uitzicht. Ingang van de werkplek? Onder een trap, dus flink bukken dan lukt het net allemaal.
Intussen komt de regen met bakken uit de hemel en heb ik aanspraak aan wat ambtenaren met watervrees. Plu's worden opgestoken of mappen boven het hoofd gehouden, daar gaan ze, de regen in. Tien lange uren kruipen voorbij, een werkdag hoort acht te hebben. Ledigheid is des duivels oorkussen zegt men.. Hoe leeg kan een dienst zijn? Zo leeg dus. Wel heb ik mijn boek uit gekregen, werd ook wel tijd.. Het duivelse oorkussen heb ik niet gezien, maar mijn eigen vind ik vanavond geheid.