In de supermarkt gister:
Ik heb nog wat sokken nodig, waar liggen ze?
"Bij de SJALEN"
Sjalen? "Ik sjaal, jij sjaalt, wij sjalen?"
Dacht dat het voorjaar op komst was, gaan ze weer sjalen!
Ongelogen..dit kwam ik tegen. Het is droevig gesteld met de kennis van het Nederlands bij Super de Boer. Niks tegen boeren, maar dit?
Graag tips, want ik heb pas laat leren veters strikken, maar sjalen heb ik nooit geleerd, terwijl dat kennelijk deel uitmaakt van het Nederlands erfgoed..
Kijk en huiver:
Het Dagblad van het Noorden bracht gister het dramatische bericht dat in Groningen een echtpaar bevers dat vorig jaar is uitgezet, elkaar uit het oog is verloren of "gescheiden" is, ondanks het monogame karakter van deze beestjes. Aangezien het het enige bever-echtpaar in het noorden is, kan vreemdgaan geen optie zijn geweest in dit geval. Als oplossing wordt nu een stel bever-zusjes uitgezet om hem te "gerieven", aldus het Dagblad. De Milieubeweging was er al niet gerust op, enn nu blijkt de beverkerel al in de nieuwbouw te zijn gesignaleerd. Slechte zaak? Ik denk dat"Willem Bever" aan het bijklussen is. (Hup daar is Willem met de waterpomptang). De kunstmatige burcht die ze hebben neergelegd was hem kennelijk te kunstmatig, bovendien beviel de reclame van sponsor Cetabever hem vermoedelijk niet.
Wat ik eerder vermoed als reden van zijn vertrek naar het "buitenste buitenbos" is de foto die het dagblad plaatst. Ik vind hem hilarisch! Je hoeft geen Midas Dekkers te zijn om te zien dat dit geen bever is. Wel een knager, maar zeg nou zelf.. Is dit een bever? Ik vond het een miskleun en heb er een reactie bij geplaatst. De foto is nog niet vervangen. Ach, journalisten zijn nu eenmaal geen biologen.. Ik vermoed een geval van haastig googlen..
Bever?? Ik zie een marmot!
En tot slot een filmpje uit de oude doos..wie kent ze nog?
Het zal je gebeuren.. Ik had een saaie dienst achter de kiezen en sprong op mijn fiets richting werk en vrije tijd. In de verte hoorde ik een ambulance aan komen maar ik besteedde er weinig aandacht aan. Bij het gemeentehuis stond een "First Responder" een solo-ambulance, voor een verzinkbaar paaltje te knipperen. Hij kon er kennelijk niet doorheen. Normaal hebben hulpdiensten een zender om die dingen te bedienen, maar die werkte kennelijk niet. De chauffeur was uit de ambulance gekomen en riep me. Ik had mijn uniform nog aan dus kennelijk de meest logische voorbijganger om aan te spreken. Ik kon de paal niet laten verdwijnen, maar ik werd gevraagd om te helpen sjouwen. Bij de supermarkt vlakbij was een onwelwording. Ik kreeg de rugzak met medicijnen en zuurstof omgehangen (wat zijn die krengen zwaar!) en samen liepen we vlot naar de ingang waar we door de bedrijfsleider werden opgevangen. Een jongedame was niet goed geworden, en na een eerste onderzoek hebben we haar samen naar een kamertje gedragen waar de verpleegkundige met zijn onderzoek verderging. Intussen belde ik maar even met de planning om te laten weten waar ik uithing. Na een tijdje ging de deur open en na wat overleg werd besloten de patiënt mee te nemen naar het ziekenhuis. Dat was nog geen sinecure. Ondersteund door twee man werd ze via de leveranciers ingang naar buiten gebracht. Op een bureaustoel zetten we haar op het laadperron, dat hydraulisch naar beneden werd gebracht. In de auto van de chef ging het naar de ambulance, waar ze uiteindelijk in overgeheveld werd. Na een stevige handdruk als dank van de ambu-chauffeur en nadat ik alle tassen weer had ingeladen ging het naar het ziekenhuis, en ik weer naar kantoor.
Binnenkort maar eens informeren hoe het is afgelopen.. Uiteindelijk maakte ik overuren, maar na een saaie dienst was het ook wel fijn om nuttig bezig te zijn en te helpen..
Al enkele jaren vul ik online enqüêtes in op het internet. Onlangs wilde een onderzoeksbureau van mij weten wat mijn kijk-en luistergedrag is voor wat betreft de regionale omroepen. Daar weet ik wel wat van te zeggen. In mijn familie komen en kwamen mensen voor die het klappen van de regionale zweep kennen. Ik beschik over wat inside information dus. Na het invullen en opsturen van het formulier werd me gevraagd of ik eventueel belangstelling had om in een panel plaats te nemen tijdens de ROOS-dagen. Dat is een jaarlijks tweedaags congres van en voor medewerkers van regionale omroepen. "Ach, waarom niet?", dacht ik. Een week later kreeg ik mail dat ik geselecteerd was. Ik werd verwacht in Ermelo, tegen 11:00 uur 's ochtends. Het onderzoeksbureau vergoedde reiskosten, een taxi naar het congrescentrum werd geregeld, betaalde een klein bedrag aan presentiegeld en bood me een lunch aan.
Aldus besloten aanvaardde ik de reis. In Ermelo aangekomen stond de taxi inderdaad al te wachten. Ean ander panellid reisde ook mee. In tien minuten waren we bij het hotel en werden we met alle égards ontvangen. Tafels met regionale omroep- hebbedingetjes lagen klaar, dus aan pennen en stickers geen gebrek.
Dan gaat het panel van start. Een jonge hond van het onderzoeksbureau is gespreksleider. We worden achter een lange tafel gezet en er wordt koffie geschonken. Intussen verzamelt zich een man of dertig in de zaal, gewapend met notebooks (die waar je ouderwets op schrijft en digitale) en het programma van de dag. Ik herken een paar gezichten. RTV Drenthe is vertegenwoordigd in de zaal met drie personen, en een groot deel van de overige omroepen ook. Wat er te verbeteren valt aan de programmering, wat zijn "afhaakmomenten" voor mij/ons, hoe vaak luister ik, en wat vind ik belangrijke speerpunten in de programmering. Interessant om te horen wat de overige panelleden vinden en hoe de digitale ontvangers zorgen dat je ook "over de grens" kunt kijken en luisteren. Er wordt druk geschreven en geknikt, en doorgevraagd. Leuk dat ze ook feedback oppikken van hun luisteraars..
Later hoorde ik dat een documentaire van ons eigen RTV Drenthe een award heeft gewonnen. Er zit best kwaliteit, al is het er soms een beetje een behoudend programma-aanbod.
Na een uurtje is het panel voorbij en mogen we aanschuiven aan de lunch. Regionale coryfeeën lopen voorbij, bekende koppen en namen. Als dank krijgen we allemaal een tas vol gadgets en hebbedingetjes, waar ik al een aantal van meegenomen had.
Aan pennen voorlopig geen gebrek. Na een zeer verzorgde lunch bestellen we weer een taxi op kosten van het onderzoeksbureau, en worden we in een sjieke Benz weer naar het station gebracht. Een welbestede dag, al miste ik wel 2 personen, die ik daar vergeten ben de groeten te doen. Bij dezen dus..
Aan de kassa bij de plaatselijke Super. Terwijl ik een snelle boodschap haalde en aansloot bij een vrijwel lege kassa zag ik hem staan. Een slanke, atletisch gebouwde man met een Indisch kleurtje. Ik ken hem van een afstand en meende eerder dat hij één van de "import" herders was uit het zeer gelovige Zuid-Amerika. Hij blijkt gewoon een Nederlander met een exotisch kleurtje. Ondanks dat aan Europa geen eer meer te behalen valt die mening wordt aan de Duitse Herder in Rome toegeschreven..
Ik ben gereformeerd opgevoed en heb niks met het Rooms-Katholieke geloof. Ik zie pastoors nog altijd als kapelaan Eric Odekerke uit "Dagboek van een Herdershond" die moeizaam fietsen met hun soutane en parafernalia. Ja, ook ik word beïnvloed door stereotypen, ik beken.. Deze man sprak met humor, en interesseerde zich oprecht voor het wel en wee van een familielid van de man die voor me in de rij stond. Ik betrapte me op de gedachte dat als ik een vrouw was geweest, het "eeuwig zonde" zou hebben gevonden van zo'n mooie man. Met een armzwaai en een groet neemt de in vlot grijs-met-kraagje geklede zielenherder afscheid. Ik grinnik even. Hier in Drenthe is hij toch een opvallende verschijning.. Later als ik eens op hem google blijkt hij zelfs te bloggen. Zou je ook online bij hem kunnen biechten?
Het is zover: ik heb de stap gewaagd naar het volgen van een fitness traject bij een Achmea Health Center. Van mijn zorgverzekering kreeg ik de aanbieding om met forse korting te gaan beginnen aan een cursus waarvan het resultaat een vermindering van gewicht van 5% is. Allereerst een afspraak met een diëtiste gehad. Vakknundig werden de omvang van taille, benen en buik gemeten. Mijn BMI zat in de gevarenzone. Ja ik weet het, daar kom ik voor.. Vorige week kwam ik voor het eerst, en kon meteen aan de groepsles deelnemen. Een vrolijke en zeer strakke jongedame stond voor in de zaal te hupsen, met luide muziek als aansporing. Ik mompelde iets in de zin van: "doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg". De muziek was te hard om je verstaanbaar te maken. Een aantal toestellen stond langs de kant, en een aantal opstapjes lag ervoor. Op de maat vijf minuten "steps" en daarna op een toestel, beenspier en armspieroefeningen doen. Het doen van tien push ups verliep dramatisch. Ik weet het niet, denk niet dat het iets voor mij is. Eergister was mijn eerste individuele fitness les. Een zaal vol apparaten, breedbeeld tv's en mensen van verschillend formaat en trainingsniveau. Helemaal goed georganiseerd was het niet, ik had om acht uur moeten beginnen, maar toen was ik net in het health center gearriveerd. In de zaal werd snel een programma voor mij in elkaar gedraaid en ik werd te woord gestaan door een leuke Servische..
Met een chip-sleutel kon ik me aanmelden. Daar werden ook alle vorderingen op weggeschreven. Een hoop apparaten heb ik gezien. Na een half uur fietsen, met mijn schouders 50 kilo omhoogdrukken, schouderspieren trainen en een crosstrainer proberen.. en dan nog de beenspieren martelen. Als klap op de vuurpijl een half uur lopen op een loopband. Alles in een rustig tempo, met een hartslagmeter om mijn borst.. Enigszins vermoeid en bezweet stapte ik van de uitrollende loopband af en moest me vasthouden omdat de vloer onder mijn voeten nog steeds "bewoog". Verrast als ik was dat de spierpijn uitbleef wilde ik nog roeien, maar de tijd was om.
Het is nu bijna een week geleden. Het weekend staan beide dagen gepland voor 3 uur fitness. Inmiddels ben ik vooral mijn schouders gaan voelen. Beter ook, ik ben nog gemotiveerd, en hoop dat ik dat blijf. Zestig kilo zal ik niet meer worden, maar het streefgewicht van 95 hoop ik te halen..
Ik houd jullie op de hoogte!
Update van de continuing story van ondergetekende, want de vrouwelijke bezoekers van deze blog vroegen zich af of ik inmiddels tot de knieën in het stof zou staan sinds het vorige apparaat de geest gaf. Ik heb van het oude apparaat roerend afscheid genomen en het bij de reparateur laten staan die het vakkundig zou laten recyclen. Op jacht geweest naar een nieuwe, maar die kostten allemaal rond de honderd euro en dat heb ik er niet voor over. Tip van de week; kijk eens bij Blokker! Daar was ik al geweest en die hadden weinig bijzonders. Na het afrekenen van € 7,50 onderzoekskosten stapte ik weer op de fiets en ben toch maar even wezen kijken.
De nieuwe folder was uit, en middenin in de winkel stond een aantal modellen stofzuiger. Kosten; € 59,90. Dat scheelt! Weliswaar geen A merk, maar dat zoek ik ook helemaal niet. Het is er een stuk schoner op geworden hier. Van een groene gifkikker naar een rode vos (model Red Fox) is een kleine stap. Bovendien had ik nog twee Blokker kadobonnen, gespaard met het invullen van enquêtes bij het NIPO(aanrader)dus de kosten vielen nog lager uit ook..
Ziehier het resultaat:
Bling bling zuigertje, of niet?
Een paar jaar geleden blogde ik over de aanschaf en de reparatie van een nieuwe stofzuiger. Het geval beviel nog steeds goed, tot het onlangs wat begon te haperen. Waarschijnlijk een breukje in het snoer, hij viel af en toe uit. Met in mijn achterhoofd het idee dat ik weer naar die electrowinkel moest waar ik 'm kocht, en waar ik bijna een maand op het apparaat moest wachten tot het klaar was, wachtte ik even met het nemen van een beslissing. Zie mijn blog van 10-11-2006. Omdat toch stofgezogen moest worden gebruikte ik het apparaat gewoon. Ook de "poetsmiep" die dinsdag in mijn huis bezig was had hem nodig. Ik kwam tegen drie uur van mijn werk, en wilde even lekker douchen. Ondertussen werd er driftig gepoetst in de woonkamer. Terwijl ik ingezeept stond te douchen viel ineens het licht en de ventilator in de douche uit. Oei. Ik vermoedde al dat er iets mis was. In het aardedonker graaide ik naar mijn kleren, trok wat aan en ging druppend poolshoogte nemen. "Liecht oitgevallen" zei poetsmiep. Ja, dat had ik ook al gezien..bedankt.. De stofzuiger was nog aangesloten en de stekker in het stopcontact. Ik vermoedde dat het daar aan lag. Ik heb de meterkast opengetrokken en de schakelaar weer omgezet. Even ging het goed; tot de stofzuiger weer aanging. Pats, de schakelaar ging weer om. Foute boel dus, kortsluiting. Ik vrees dat de binnenkant inmiddels "toast" geworden is, misschien moet ik een nieuwe stofhapper kopen.
Poetsmiep wilde het geval even laten afkoelen, maar ik had geen zin in ongelukken.
Nu zit ik dus met een ongezogen huiskamer.Ik heb het vermoeden dat de garantie verlopen is, en bovendien heb ik geen trek in die winkel en het weken wachten tot de reparatie klaar is. Het reparatiehuis twee straten verder is ook erkend reparateur van dit merk. Ik heb net een aanvraag gedaan voor reparatie, ik ben benieuwd..
De dooi is ingevallen, de elfstedentocht "giet net oan", de temperaturen zijn wat draaglijker geworden. Tijd om vooruit te kijken: de Tour de France komt op 4 juli van dit jaar door Zuid Holland en Zeeland. Mooi! Ik weet al een adresje waar ik het peloton kan zien langskomen.
Nu was er gemor van de "bevindelijk gereformeerden" in enkele dorpen waar de etappe eventueel doorheen zou komen. De vierde juli valt namelijk op een zondag, en dan is frivool vermaak verboden, overigens net als arbeid, het vierde gebod is daarop van toepassing. Ik wil niemand voor het hoofd stoten; ik ben in de regio geweest,ook op zondag, en heb gzeien dat het daar erg leeft. Kleding, gedrag, het is allemaal nogal "zwaar". Niet mijn manier van beleven, maar ik heb daar ook helemaal niets over te zeggen. Ik kan me ook wel voorstellen dat het kerkvolk niet zit te wachten op een toeterende reclamekaravaan die de kerkklokken overstemt en de rust verdrijft. Laat staan op schaarsgeklede rondemissen. Alle stoheid op een gekje, ik veroordeel het niet. Ik kijk en verwonder mij slechts.
De minister heeft nu op kamervragen van de SGP geantwoord dat de route nog helemaal niet vastligt en er nog overleg mogelijk is. In het Dagblad van het Noorden staat vandaag een artikel erover. De nodige genuanceerde en ongenuanceerde reacties valle over elkaar heen, maar één vond ik hilarisch; een "reaguurder" trok een parallel met Iran, en een etappe die door Teheran zou komen, waarna de huldiging plaats zou vinden door traditioneel geklede vrouwen. Helemaal in stijl zouden ze de gele, de bolletjes- of de regenboogburka dragen. Ook "fundamentalistisch". Het wordt een beetje op de hak genomen, maar het idee vond ik erg vermakelijk. Ik zie het al voor me. Misschien kan Wilders als commentator worden ingezet?
Gelukkig is in ons land alles mogelijk, en worden meningen en opvattingen gerespecteerd. De discussie is een storm in een glas water (en nee, ik ga geen grappen over water maken) en tegen de tijd dat de Tour ons land aandoet zal het wel geluwd zijn. De honden blaffen, maar de (tour)karavaan trekt verder. Dan maar een ander dijkje en een buitenweggetje nemen. Dat polderen we wel met elkaar..
Na de tour nog de Vuelta d'España die "op fietse" door Emmen komt. Ook op een zondag overigens, maar da's hier niet zo'n probleem.
Het peloton kan op de "hoogte van Witteveen" (een dikke 30 meter hoog) de eerste punten in het "bergklassement" verdienen. Vlak de Hondsrug niet uit!
Het lijkt me spectaculair..
Net voor het laatste daglicht weg was kreeg ik de smaak te pakken; ik ben op pad gegaan om wat mooie plaatjes te schieten. Dat viel nog niet mee, het heeft niet zoveel gesneeuwd als elders in het land. Toch nog leuke foto's kunnen maken. Het schaatsen kriebelt wel, maar dat heb ik al jaren niet gedaan. Ik heb nog steeds de indruk (misschien zelfs illusie) dat ik met een paar hockeyschaatsen beter uit de voeten kan dan met mijn ouwe lage Noren. Ben meer een korte baan mens, van koekenzopie tent naar snertkraam en Beerenburg lijkt me leuk maar erg recht zal ik er niet van gaan schaatsen vrees ik. 
"Op fietse" ging het naar de rand van Emmen, waar ik een prachtig uitzicht op de Es had, een stuk onbebouwde landbouwgrond, met een wijdse horizon. De zon ging net onder, omdat 'ie vandaag weer vroeg op moest, en ik schoot de laatste stralen door de bomen heen. De duisternis viel letterlijk binnen een half uur. Van de Es naar het "Langgraf" een hunebed op (bijna letterlijk) een steenworp afstand. De dekstenen waren bedekt met een laagje "poedersuiker" en het zicht op de Es vanaf de andere kant was adembenemend.. Ik hoop op een laag sneeuw binnenkort, ben een beetje jaloers op de gebieden onder de grote rivieren..
Het begin is er.. 2009.. Ik heb niet echt een interessante jaarwisseling gehad; ik moest 's nachts werken. Mijn aanwezigheid werd verlangs op de discobussen in Hoogeveen. Ik verheugde me al op oliebollen en salade die voor ons zouden klaarstaan. Niet dus. De hele nacht door Hoogeveen crossen op twee broodjes en een appel is niet lekker. Bedenk me dus wel twee keer voor ik dat weer doe.
Om twaalf uur vanuit de verte vuurwerk meegekregen, en de nodige vreugdevuren op stoepen en kruisingen, en een verdwaalde brievenbus die het loodje moest leggen tegen het vuurwerk. Intussen werd het steeds kouder..
Wat is koud? Het is koud als de ijsberen aanbellen en vragen of ze voor de kachel mogen zitten. Je zou zeggen dat dat niet voorkomt, met de opwarming van het klimaat, maar bij - 8 willen ze wel!
Ik wens alle medebloggers, lezers en reageerders een gezond en liefdevol 2009 toe!
Een dagdienst. We moeten in de buitenwijken surveilleren.
Op verzoek brengen we kerstpaketten naar collega's in Coevorden. Halverwege rijden we langs een weiland met een transformatorhuisje. In een flits zie ik iets liggen dat op een persoon lijkt. Een been en een arm steken achter het huisje uit.
"Wat was dat?" vraag ik aan mijn collega, maar die heeft niets gezien.
Ik maak een draai op de carpoolplaats en ga op onderzoek uit. Gelukkig, geen lijk..
Er is één of andere grappenmaker die een soort Abraham pop zonder hoofd achter he huisje geparkeerd heeft. Gerustgesteld vervolgen we. De stagiaire lacht; "altijd wat loos met jou"
Het is deze week themaweek op het extra TV kanaal Geschiedenis TV.
Maandag was het 90 jaar geleden dat het begin van wat Joegoslavië zou worden werd opgericht. Saamhorig, door broederschap en eenheid, "Bratstvo i jedinstvo".
Beelden van het naakte overleven in het door oorlog geteisterde Sarajevo, en hoe de kinderen daar hun leven leidden, begin jaren '90. Hoe zou het ze vergaan zijn?
Vandaag reportages over de voetbalteams van Joegoslavië, dat in 1994 werd uitgesloten van het WK voetbal, ten gunste van Denemarken dat prompt kampioen werd.
De rivaliteit in 2000, op het EK, tussen Kroatië en Joegoslavië was keihard.
Voetbal was in dat geval echt oorlog. Supporters die spelers verrot schelden (geen volk zo creatief met verwensingen als de Joegoslaven)en het rare gevoel dat een team eigenlijk gedwongen uitelkaar werd geslagen..
Joego-nostalgie: een man verkleed als maarschalk Tito haalt herinneringen op in plaatsen waar hij geweest is, hij praat met sjacheraars,handelaars, voorbijgangers over de "goeie ouwe tijd" toen je, als je uitkwam voor je identiteit (Kroaat of Serviër) een vakantie op een ver eiland kreeg aangeboden. Er wordt smakelijk om gelachen. Hij verzucht "het was veel beter toen ik nog hier was" waarop een omstander roept: "Maar u bent hier nog, Kameraad Tito", waaruit de glansrol van de acteur weer blijkt.
Veel van deze reportages heb ik nog ergens op video, inmiddels al jaren onder het stof. Interessant dat deze programma's bewaard bleven. Ik keek "vroeger" al naar VPRO's "Diogenes" op zondagavond. Veel daarvan wordt herhaald.
De oorlog is al jaren voorbij, uiterlijk zijn de sporen hersteld, maar de stabiliteit is nog ver te zoeken. Ik heb het kanaal als extra in mijn digitale pakket, maar de reportages zijn ook te bekijken op de site van Geschiedenis TV.
Aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in het wel en wee van de Baklanlanden.
Even tussen ons gezegd en gezwegen:
Ook zo'n moeite met uit bed komen in deze donkere dagen?
De wekker een hijs geven? Je nog even omdraaien?
Hieronder een remedie die gegarandeerd helpt..
Slaap lekker..
Dinsdag was een dag van ontmoetingen en oude herinneringen.
Soms heb je van die nostalgische dagen. 's Morgens werd ik ingezet als begeleider van reclasserings-cliënten. Het kwam neer op ontvangen en uitgeleide doen van mensen die op gesprek kwamen met een ambtenaar. De reclassering had daarvoor in een bijna leegstaand kantoorpand een aantal ruimtes gehuurd. Toeval wilde dat het pand bij mij bepaalde herinneringen oproept. Begin jaren '90 begon ik daar als vrijwilliger bij Sociaal Cultureel Werk en bemande er een telefoon in een verder leeg kantoor, om vrijwilligers te werven voor een op te richten werkgroep van Vluchtelingenwerk in Emmen. Jaren heb ik er gewerkt,jaren was ik er niet terug geweest; ik snoof de geur in die nog steeds hetzelfde was, verkende het pand en bekeek de lege kamers waar ik in gedachten mijn collega's en chef zag zitten, de lege wachtkamer waar volksstammen Bosniërs en Somaliërs zaten. De successen, menselijke tragedies, conflicten en de vrijdagmiddag in de ruige achtertuin met collega's een biertje drinken na werktijd; je stapte zo de achtertuin in als je de kantoordeur openzette. Het waren flashbacks die ik kon uittekenen. Na een half uurtje nostalgie zette ik de knop om en ging aan het werk. Het werd niet druk.
Om twaalf uur was ik al vrij en stond de tweede "trip down memory lane" op het programma; een receptie van mede oprichter en interim manager van de werkgroep Emmen, die afschei nam. Voor mij alweer zes jaar geleden dat ik hem sprak. Te kort meegemaakt om een band te kweken, maar ik ging er graag voor naar Amersfoort. Treinreizen heb ik niets tegen, en ook nu ging het lekker. De wandeling naar het oude klooster, nu congrescentrum, was wel pittig. Gelukkig vonden we het snel. Reisgezelschap; mijn moeder, die in het werk nog steeds druk bezig is.
Eenmaal in de zaal na het geven van een hand en het aanvallen op de bitterballen, was het kijken naar bekende gezichten een prettig tijdverdrijf terwijl je je wijn dronk. "Nee, we kennen elkaar niet" of toch wel? Een bekend gezicht. Katten uit bomen kijken, navragen.. Verrek, ja toch! Kom ik in deze entourage een kennis van het SIVO tegen. "Wat doe jij hier?" Nooit geweten!..
Na een paar uur en wat speeches was het tijd te vertrekken. Hand geven en naar het station. De wokchinees op het station is een welkom uitje bij een overstap, en we konden na de wokmaaltijd onze (vertraagde) trein nog zat halen. Hij zat wel stampvol.. Het boemeltje Zwolle-Emmen haalden we nog net. Halverwege kwam opeens oud collega C. langs, dus even bijgepraat. Ze kwam uit Arnhem waar ze nu woont.
Je zou denken dat het nu wel afgelopen was met onverwachte ontmoetingen, maar niets was minder waar. Onderweg naar huis liep ik mijn Zeeuwse vrienden tegen het lijf, die waar ik in september naartoe ben geweest voor hun bruiloft. De aanhang (ouders) begroetten me met een zeer gevoelig "Krijg nou de tering!" in plaats van het hier meer gebruikelijke "moi".Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat het geen Drenten zijn van oorsprong..
Met een koffie-afspraak en de belofte dat ze met duizend bruiloftsfoto's zouden langskomen de volgende dag namen we afscheid. Achter de geparkeerde auto's sprongen geen verrassende vrienden meer tevoorschijn. Maar goed ook, mijn agenda was toch al vol. Soms heb je van die dagen..
.... Zag ik de hoge bomen staan...
Dit liedje kent iedere Nederlander. Gedachtenloos neurie of zing je het mee.
Alweer een tijd geleden werd dit waarheid. In de achtertuin van mijn ouderlijk huis stonden twee kolossale coniferen van elk wel een meter of vijftien hoog. Beeldbepalend. De één groen, de ander meer naar blauw neigend. Ik was eraan gewend. 's Zomers gaven ze schaduw als het erg warm was, de parasol kon dan de schuur in. Als kind eens een fikkie gestookt zodat de bomen bijna twintig jaar eerder het loodje legden, ging nog net goed. Toen ik ervan hoorde dat ze weg moesten, omdat de eerste beste storm voor gevaarlijke situaties kon zorgen (ze waren molm en bruin van binnen en dreigden op het huis te vallen) vond ik dat wel jammer.
Ik ben die dag in de loop van de middag wezen kijken hoe het gevorderd was. Ik heb geen foto van voorheen, wel van tijdens en na. Met professionele klimuitrusting en een kettingzaag zijn de bomen één voor één tot handzame stammetjes verzaagd. Er is een aantal karren vol groen afgevoerd, en de buurman had wel belang bij het brandhout, dat inmiddels klaarlag.
Gek idee is; het went snel! Inmiddels is ook de herfstzon verdwenen, en moest ik dit blog nodig afmaken. De foto's vinden jullie hier:
Opmerkelijk berichtje in de media vandaag:
Als je met een reanimatie geconfronteerd wordt, en het ritme van 100 compressies per minuut moet aanhouden ( 30 x compressie op 2 x beademen) is een bepaald ritme nodig.
Heel toepasselijk blijkt uit onderzoek in Amerika het Bee Gees nummer "Staying Alive" (toepasselijke titel) daarvoor uitermate geschikt te zijn. Het nummer schijnt een ritme van 103 beats per minuut te hebben, ideaal dus.. Mijn instructrice past altijd "1,2,3,4 hoedje van papier" toe, maar ik vrees dat het in beide gevallen tot een nauwsluitend hemd leidt en een enkeltje "funny farm" als je de beide liedjes serieus hardop dreunt in een noodgeval..
Een oud nostalgisch nummer uit de jaren '70, maar zonder er de draak mee te steken; ik zie glitterbollen en danspasjes. Als ik die pasjes erbij zou moeten doen zou het de patiënt niet ten goede komen.. Ik moet trouwens dringend mijn EHBO vereniging bellen; ik had allang weer op herhaling gemoeten, en wat de reanimatie betreft is dat geen overbodige luxe..
Ik heb al heel wat mobieltjes versleten in de afgelopen tien jaar.
Het idee dat je niet mobiel bent is eigenlijk ondenkbaar. Reden van vervanging was slijtage, (de smsjes kwamen op hun kop binnen) of het apparaat gaf gewoon de geest.
Twee weken geleden tijdens het werk op onverklaarbare manier mijn laatste toestel kwijtgeraakt, een Nokia 6230i waar ik graag mee belde en smste vanwege het bedieningsgemak. Niet eens paniek, wel zorgen dat er iemand mee aan de haal was gegaan. Direct gebeld en de voicemail gekregen; iets wat me nooit gebeurt. Niet teruggevonden, en met het pestweer van die dag (hoosbuien) hoop ik dat het toestel ergens verzopen is. Mijn provider Tele2 (die van; nieuwe kaart, wacht een week of twee)vertelde me dat mijn contract bijna verliep. Ik mocht een nieuw toestel uitzoeken. Dat is de Nokia N78 geworden, met een 3,2 megapixel camera. Je kunt er zelfs mobiel mee internetten en bloggen. Ik snap de helft van het toestel nog niet, maar dat zal wel komen. Kleine toetsen en het zwarte oppervlak is mooi, maar je vingers zie je al snel op de display verschijnen.
Medebloggers sturen met hun mobiel filmpjes en foto's rechtstreeks naar hun Blogger-weblog. Dat wil ik ook, maar mijn eerste MMS (video sms) die ik stuurde is ergens tussen hemel en aarde beland. Ik zou een code terugkrijgen zodat ik mobiel kon bloggen en video's kon sturen en ze direct kon plaatsen. Niets van dat alles. Geen code of wat ook. Zou ik een beroep mogen doen op de lezers van deze blog om me te helpen met tips? Ik moet iets over het hoofd zien..
Ik kan het niet laten, ook al heeft een medeblogger er net al even wat over geschreven, ik heb het clipje bekeken en ik ben nog altijd een fan.
Ik heb het over "voorheen de Bende" (mit Pazzipanten)en een nieuw ingestudeerd lied; "Bie de Lidl". Abracadabra voor mensen die het Gronings niet beheersen (of zoals ondergetekende slechts passief) maar voor de kenners een liedje dat doet terugdenken aan de oude tijden van Pé Daalemmer en Rooie Rinus.
Het gaat je niet meer uit je hoofd..
Ze hebben wèl gelijk met hun lofzang op de Lidl; het is inderdaad "nait duur".
De groep treedt morgen in Emmen op, ik heb snel gekeken maar er schijnen geen kaarten meer te zijn. Moet ook werken dus dat zou niet gaan lukken,even een alternatief zoeken. Luxe probleem; de eerstvolgende mogelijkheid is 6 november,maar dan zit ik weer op Vlieland (of ik ooit ergens anders heen ga met vakantie)
Nou vooruit..filmpje!
Vandaag zou het gebeuren; de mensheid zou met eigen ogen aanschouwen dat zij niet alleen is in het universum. Een medium zou via "gechannelde" boodschappen informatie hebben gekregen van de "aliens" dat zij vandaag hun opwachting zouden maken boven Alabama, en wel op de 14e van de 10e 2008, ergens tegen lunchtijd. Vrachten vrede en licht waren aan boord, en de wereldleiders zouden geen kant op kunnen met hun snode plannen om deze openbaring te saboteren. De ogen zouden open gaan.
Het Niburu genootschap, dat de onzichtbare planeet Niburu als hoofdthema heeft, een tevens onzichtbaar hemellichaam, ergens bij Pluto linksaf, juicht op haar website over het spontaan uitbreken van de wereldvrede. Ik heb gekeken, hoewel Alabama een best eind rijden hiervandaan is, maar heb geen vreemde voorwerpen gezien, ook CNN had er niets over vandaag. Jammer van al die ophef. Ik ben er van overtuigd dat we niet alleen zijn, en dat komt niet alleen door mijn voorliefde van SF. Morgen vindt in Groningen een persconferentie plaats over het (niet) verschijnen van het "schip van licht". Ik moet dan aan het werk, maar hoop dat er door iemand daar duidelijkheid komt over het verstek laten gaan van E.T. Misschien had het vertraging op de transgalactische snelweg, werden er weer bussen ingezet, dan komen ze nog, maar met enige vertraging. De enige vliegende schotels vandaag waren die van de benedenburen die elkaar de tent uitvochten om acht uur 's morgens, dus die wereldvrede duurt nog wel even vrees ik.
Let op de omroepberichten..
