Bijna..

Ik moet weer een uitzondering maken en over het werk schrijven.
Ik heb een uitdagende baan zeggen ze..

Want je hebt het niet, maar je krijgt het wèl voor je kiezen..
De maatschappij zit helaas vol paradijsvogels, maar helaas ook vol zielige vogels.
Nadat de collega's iemand een lift naar het bureau gaven die op 2 minuten na haar allerlaatste trein zou hebben genomen, werden wij ermee opgescheept. Waar een wil is is een weg luidt een oudhollandsch spreekwoord. Ondanks de boeien die ze omheeft voor haar eigen veiligheid weet ze zich er toch uit te wurmen. Uit voorzorg werd ze al op de monitor gezet. Mijn collega merkt dat er iets mis is, samen rennen we naar de cel waar inmiddels een trui als "laatste redmiddel" gebruikt wordt. Het is nog een hele toer om het ding los te maken en de persoon in kwestie zodanig in bedwang te houden dat ze niet weer pogingen gaat doen, maar gelukkig zijn we net op tijd. Ik moet m'n collega even alleen laten om de andere collega's erbij te roepen. Voor mijn gevoel ben ik weken onderweg met de lift, één verdieping lager.

Om half drie is het einde dienst, ik zit nog te shaken. Gelukkig heb ik mijn verhaal kunnen doen bij de collega van de recherche. De chef nog gebeld "Ja dat hoort er ook bij" nouja..los het zelf wel op, mocht ik er wakker van gaan liggen dan zijn er altijd opvangmogelijkheden. Ik ben total loss nu, maar heb er wel een goed gevoel over. Niet tijdens mijn dienst! denk ik dan altijd..

Het prettige leven van een schilder

In de afgelopen weken werd geschilderd in en rond mijn flat. De jongens van de Schilderswacht deden hun best in hoogwerkers en op Arbotechnisch verankerde ladders. Dat betekent wel dat ik rond 7 uur al gewekt word door de herrie van de hoogwerker en de radio die ze hebben. Komt nog bij dat boven mijn hoofd eindelijk nieuwe bewoners zijn gekomen die ook de nodige herrie hebben. Ach, het wordt er mooier door dus ik klaag niet.

Van de week kwamen ze aan de deur; de twee balkons (voor en achter) moesten van een nieuwe coatinglaag worden voorzien. Al gauw denderden vier schilders door 't huis met verfschoenen. Goed verzekerd volgens hen, en dat is maar goed ook.. Gelukkig geen verf in de vloerbedekking.. Er werd professioneel "gecoat"en ik mocht een dag lang mij niet op het balkon begeven. terloops werd ik gebombardeerd tot "de stadswacht" terwijl broer M. de schilders zo vol met koffie gooide toen ze bij hem bezig waren dat de Dixi werd platgelopen.. Of het mogelijk was om "stadswacht" te worden vroeg één van hen.. Ach, zei ik, je bent al Schilderswacht, kleine stap dus! Uitgeluld ..
Gelukkig mag ik nu wel weer op 't balkon, in tegenstelling tot de arme nieuwbouwbewoners van het Bos en Lommerplein in Amsterdam. Gelukkig heb ik genoeg Bos en Lommer om me heen, lekker groen hier.

Na gedane arbeid is het goed rusten zegt men. Dat bleek toen ik even uit het kleine raampje keek in de zijgevel van mijn flat. Lekker in het zonnetje, nog net geen biertje erbij maar wel lekker in de zon (wie döt mij wat vandage) .. Ach het elfde gebod is ook hier van toepassing..
Gij zult genieten..!

Brak

Daar ben ik weer. Het enige wat ik echt wil is op de bank liggen en dom TV kijken,
maar de blog moet nodig worden bijgewerkt. Vannacht één nachtdienst gedraaid. Bij binnenkomst wordt geïnformeerd naar een collega die twee dagen daarvoor onderweg naar de late dienst bij Borger door een auto werd geramd, van de brandweer een gratis cabrio kreeg terwijl hij zat te wachten, en vervolgens met een mooie knalgele auto en veel lawaai naar 't ziekenhuis werd gebracht. Dat alles gadegeslagen door onze "internetcowboy's". Voor aanvang van de dienst hem gebeld, hij is er met veel geluk en wat kneuzingen afgekomen. Het is me het crash-weekje wel weer geweest..

De hele nacht een beetje dom niks zitten doen, op de wacht een best spannende thriller gevonden met een achterhaald crisisscenario waarin Guanatanamo Bay een heel andere rol speelde als heden ten dage. De verlichting in het cellenblok is kaduuk, met noodverlichting werken is nog te doen maar houdt niet over. Het bureau valt uitelkaar. Nieuwbouw pas over een jaar gereed. Tegen 1 uur zit ik er al ruim doorheen en sukkel op een bureaustoel en met mijn grote smakpoten op tafel in slaap tot een uur of half drie. Collega heeft 't licht al uitgedaan.
Om vijf uur wordt de collega ziek en misselijk en verlaat het pand. Een heel bureau voor mezelf..

Gelukkig komt om half zeven de aflossing en mag ik ook naar huis. Doodmoe val ik in slaap op bed, nadat ik de hele rit vanaf Assen achter het stuur tegen de slaap heb gevochten. Een derde crash kunnen we niet hebben.

Tegen tienen gaat mijn mobieltje dat ik tegen mijn gewoonte in naast mijn bed heb liggen.
Ik verwens de beller hartgrondig en neem dan toch vriendelijk de telefoon op. Uitgerekend de planning die wil weten of ik later in de week een andere dienst wil draaien.. Of hij me wakker belt.. Wat dacht je zelf? :-( De planner is nieuw en moet wennen. Vraag wel of 'ie in 't vervolg beter op het rooster wil kijken. Ik weet weer waarom ik mijn telefoon nooit naast mijn bed leg na een nachtdienst.

Om twee uur word ik na een onrustige slaapperiode wakker en weet dat om half drie een kennis voor de deur staat voor een kennismakingsles Tsjechisch. Ondanks mijn duffe kop breng ik het er goed van af, maar als ze weg is zak ik in..

Uit pure luiheid maar Chinees gehaald en natuurlijk vergeten de lege zak en bak weg te gooien..

Ik heb als laatste inspanning een DVD gehuurd om vanavond onderuit gezakt naar te kijken..
Morgen vrij en overmorgen weer laat. Leve de onregelmatigheid. De planner is voor meer structuur, maar dat is in de afgelopen vier jaar nog niet voorgekomen. "Rust in de roosters" noemen ze het bij de politie, en daar schijnt het ook niet te werken.. Ik ga bankhangen..

Gegroet..

Crash!

Ik praat niet veel over mijn werk hier.
Uitzonderingen bevestigen echter de regel..

Vandaag een vroege dienst gedraaid. Ik kom tegen zevenen aan en het zit propvol, genoeg te doen dus. Prettige collega, prettig werken. Tegen tienen komt de drukte. De één verhoord, de ander op de nominatie te vertrekken naar elders in het land. Samen bereiden we de bagage, foulliering en papierwerk voor. Iedereen gerookt? Cel opruimen en wachten dan maar. Twaalf uur stipt worden we van vier man "verlost". De jongens van Landelijk Vervoer melden zich. In rap tempo worden de "gasten" in de cellenbus geladen. Ik wens ze een "goede reis", met één van hen kan ik in het Joegoslavisch van gedachten wisselen. We lachen nog wat en dan gaat de deur open en weg ziijn ze. De laatste twee vertrekken later zodat we leeg komen te staan. Na het papierwerk te hebben gedaan en de computer up to date te hebben gemaakt is er niks meer te doen. De porto houdt ons gezelschap. Een uur na vertrek ineens commotie; aanrijding letsel, waar een justitiebusje bij betrokken is. Traumaheli erbij, ziet er slecht uit. Ik schrik hevig en denk aan de mensen die we net hebben "afgegeven".. "Ons" busje!
Een collega hoopt dat de jongens van vervoer het er levend afgebracht hebben, ik maak me meer zorgen om de passagiers. Je zal in een celletje zitten en zo'n klap meemaken.
Einde dienst, ik check internet. Helaas, één dode, waarschijnlijk niet één van "onze" mensen..
Ben onder de indruk en niet in voor grappen van een vriendin op MSN. Ik volg de berichten hier.

Ik ga morgen navraag doen bij de dienst over de toestand van de arrestanten...Merk dat ik steeds vaker met mijn oude "vluchtelingenwerk-pet" op denk. En ik heb al zoveel petten. Een collega die me belde kent mij nog uit die tijd, weet hoe het me raakt. Fijn begrepen te worden, deze mensen worden al teveel als nummer gezien..

Koken?

De hitte speelt me parten. Vandaag om een uur of zeven op bed gekomen na een nachtdienst waarin weer eens niets te doen was. Ik baal nog steeds dat ik mijn camera niet bij me had vannacht. Al was het maar om mijn snurkende collega te fotograferen. Nee, omstreeks 5 uur ben ik uit het raam gaan hangen om een frisse neus te halen. Aan de horizon werd het bloedrood en een snikhete dag kondigde zich al weer aan. Vanuit het bureau hebben we een prachtig uitzich op de Es, één van de weinige stukken landbouwgrond die Emmen nog rijk is. Volgende keer een foto.
Vandaag tot half twee geslapen met tussenpozen en door de hitte mijn bed uit gestoomd..
Nu vond ik het hoog nodig tijd worden voor een blogje. Ondanks de hitte ben ik vandaag vastbesloten niet toe te geven aan de verlokkingen van de Chinees op de hoek, of de Shoarmaboer waar een medelandse kennis de scepter zwaaide (?) Het is al weken een dooie boel daar, kennelijk is het geld dat gewassen moest worden inmiddels hagelwit..

Nee, Mies kookt vanavond! Gemakkelijk pasta à la Mies.. Het water kookte en met één vloeiende beweging (hoezo klungelig, Malice?) De zak spaghetti in de pan. Zonder wiskundige berekeningen viel de pasta in een perfect symmetrische 360 graden uitelkaar in de pan..
Een foto waard dacht ik.. Bij dezen. Eet smakelijk allemaal!

Parmezaanse kaas..iemand?

Zwarte Pieten

Het is gebeurd. Balkenende 2 is exit. Gister weinig te doen gehad dus uit verveling voor de TV gehangen tijdens de dienst,da's op zich makkelijk verdienen maar heeft niet mijn vookeur. D66 kwam naar voren met een statement, en waar ik geen rekening meer mee hield; ze lieten de bom onder het kabinet ontploffen. Wat nu? Dat ik het beleid geen warm hart toedroeg is duidelijk, maar aan een demissonair kabinet hebben we ook weinig. JP de MP is naar de Majesteit gegaan en heeft misschien een koekje bij de thee gekregen. Uithuilen en opnieuw beginnen? Wouter Bos ruikt zijn kansen al, misschien wordt het tijd om stuivertje te wisselen?

Als het vertrouwen in Verdonk al meerdere keren (sorry ik hou de tel niet meer bij) is opgezegd en ze kan vrolijk verdergaan, waar blijf je dan met je geloofwaardigheid? Aan de andere kant heeft D66 al die keren mokkend in het zand gebeten.. Nòg een keer was ook niet realistisch geweest voor de "splinter die mee mag zweren". Dat ze nu de zwarte piet krijgen toegeschoven, zo werkt het nou eenmaal. Het wordt er wel weer een stuk interessanter op in ons landje..
Ik hoop in elk geval dat er geen "rompkabinet" komt dat nog een half jaar doormoddert.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Examen uitslag!

Vandaag een vrije dag, dus weinig uitgevreten. Lekker uitslapen en wat internetten,
om 13.00 uur naar de bloedafname, ik ben al jaren donor en ik had al meer dan een jaar niet gegeven. Na die tijd naar de Lidl om lekkers te halen want je moet toch aansterken na een halve liter bloed kwijtgeraakt te zijn

Bij thuiskomst lopen zeulen met boodschappen, alles moest op de fiets mee en de plastic zak scheurde onderweg, kon het gehakt en de nootjes nog binnenboord houden. Ik zag de postbode wegfietsen en moest meteen even kijken; ja hoor, een envelop van de politie. Aangezien ik niks gestolen heb of iemand vermoord, moest het de examen uitslag zijn. Theorie van de cursus parkeercontroleur.
En? GESLAAGD! 24 van de 40 punten behaald, dat was ook het absolute minimum, voorwaar een prestatie ...Ik ga even door met feestvieren in mijn (w)uppie..

Iedereen bedankt voor het duimen!

The End

Nee, beste lezers, niet schrikken, ik schrijf nog wel even door..

Het einde van de door mij op sommige momenten zo gehate cursus parkeercontroleur diende zich vanmorgen aan. Na gister nog enkele praktijksituaties te hebben moeten oefenen m.b.v. een trainingsacteur die je zwakke kanten er meedogenloos uithaalde als je bezig was, brak vandaag het uur van de waarheid aan. Ik was nummer drie van het gezelschap dat buiten stevig rokend (en in mijn geval koffiedrinkend) mogelijke situaties vooraf doornam. Na drie keer het AD te hebben gespeld werd ik opgeroepen. Stijf van de zenuwen ging ik naar buiten. Een aftands Polootje stond voor de deur met een verkeersbord erbij. De examinator legde het één en ander uit, en ik mocht aan de slag. Al gauw kwam de acteur verhaal halen, maar omdat ik koel en beleefd bleef ontaardde het niet in scheldkannonade's zoals bij andere collega's. Al gauw ging ik op in het spel en zag de examinator niet meer die druk aan het schrijven was.

Uiteindelijk hield de acteur op met "zeuren" nadat ik op de juiste manier feedback had gegeven en uitgebreid begripvol "ja ja"en "hm"" had gezegd en een meelijdende blik had geworpen.
De prent gaat door, € 50,- voor "het parkeren in strijd met verbod stil te staan"en dat terwij hij "alleen maar een pakje sigaretten haalde" ..

Na een minuut of vijf te hebben staan nagelbijten op de hoek komt het verlossende woord; ik ben geslaagd! Ondanks nog wat opmerkingen van de examinator die ik quasi geïnteresseerd ter harte neem. De praktijk is binnen, nu de theorie afwachten, krom genoeg weet ik die uitslag pas over enkele weken.. Maar ik mag bonnen schrijven, dus maak je borst maar nat.. :-)

Complottheorie

Ik ben weer enigszins in mijn normale doen. Ook mij speelt de hooikoorts namelijk parten. Eergisteren barstte het in volle hevigheid los.
Doodmoe ging ik 's avonds laat even op bed liggen, waarna ik om 5 uur door de vogeltjes gewekt werd en mijn eerste niesbui te pakken had.

Nog n paar uur geslapen, en toen de waan van de dag weer ingegaan.
Om half twaalf moest ik voor controle naar de podotherapeut (steunzooldokter dus). Daar een hoog rollatorgehalte. Ze zagen mijn verlopen kop en gingen met een boog om me heen. Linkeroog trok weg, leek zo uit de "phantom of the opera" gestapt. Tegen half één eindelijk geholpen... In de supermarkt kwam ook net iedereen op het idee boodschappen te doen, en dat terwijl Oranje niet eens speelde!

De rest van de dag binnengebleven, ramen dicht en toch niezen. Medicijnen besteld. De aandelen Kleenex gaan door 't plafond hier! Ik verdenk de firma's Kleenex, Tempo en de farmaceutische industrie van een complot. 's Nachts als niemand het merkt spuiten ze pollen en virussen de lucht in.. Resultaat; heel Nederland gebukt onder de hooikoorts. Je moet toch wat, als het verkoudheids-en griepseizoen ten einde is zakt de markt in.. Het zou verboden moeten worden! Ik kan natuurlijk met een spandoek bij de fabrieken gaan staan, maar dan loop ik de kans in een wit hemd met dichtgenaaide mouwen te worden afgevoerd naar een kamer met zachte muren, en dan zou ik vanavond Nederland-Argentinië moeten missen.. Toch maar niet, maar mijn "private investigations" gaan door..

Onder Advocaten

Ik las in de plaatselijke krant het "in memoriam" van advocaat C.
Hij is 64 geworden, plotseling overleden. Vanmorgen naar de uitvaart geweest, hier vlakbij. In mijn functie bij vluchtelingenwerk en nu voor de politie veel met deze man en zijn collega's te maken gehad. Een stuk of vijf die ik ken waren aanwezig. Het vreemde is dat ze je zonder uniform ( op een enkele uitzondering na) straal voorbij lopen. Geeft niet, ik kom er ook niet om gezien te worden, maar om op mijn manier afscheid te nemen van een sympathieke man, die op zijn manier gek op zijn werk was. Altijd goed mee kunnen praten en samenwerken. 64 is te vroeg om afscheid te nemen. Dat vond de familie ook.. Weer is het niet eerlijk..

Life is hard..

Altijd??

Geachte medebloggers ende ook lezers!

Vandaag kwam het oeroude probleem weer bovendrijven..
Taalfanaat die ik ben, ontleedde ik samen met M. eens het volgende liedje;

Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week, maar 's zondags niet
's Zondags gaat ze naar de kerk
Met haar boek vol zilverwerk
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week, maar 's zondags niet ..

Tijdens een spelletje Trivial Pursuit was de vraag in de categorie "Muziek"':
"Wannneer is Kortjakje ziek?" Nu is het met zo'n kort jakje licht kou vatten voor 't arme wicht, dus dat ze ziek werd was geen wonder, nee, het zit 'm in de taalkundige analyse van dit lied, waar menig neerlandicus zich het wijze hoofd over heeft gebroken. Laten we eens kijken, geachte lezers..

Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week
maar 's zondags niet
's zondags gaat zij naar de kerk
met haar b(r)oek vol zilverwerk
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet..

De wijze Trival Pursuit jury gaf als juiste antwoord : "Altijd".
Dat is natuurlijk voor de hand liggend omdat deze kinderhymne zo begint.
Helaas, het ligt ingewikkelder. Ze is midden in de week ziek.
's Zondags dus niet! Ergo: Kortjakje is niet altijd ziek. Het antwoord hoorde volgens ons
dan ook te zijn:"Midden in de week". Want 's zondags immers niet?

Contradictio in terminis heet zoiets geloof ik.. Hoe dan ook;
wij zien ons geconfronteerd met een zeer tegenstrijdig lied,
waarmee de tere kinderziel nodeloos wordt beïnvloed.
Ik heb nooit de redactie durven wijzen op hun blunderende antwoord,
bang voor snob door te gaan.. Om vannacht niet met deze prangende vraag te worstelen leg ik hem aan u, brave bloggers, voor. Een beetje hersengymnastiek. Ik ben benieuwd naar de levendige discussie die deze blog gaat uitlokken..

We zien elkaar vrijdag weer, het parkeer-examen is in zicht.

Met welgemeende groet

Drs. M.

Op een mooie pinksterdag..

Na twee nachtdiensten 1 dag echt vrij. Slaapdagen gelden eigenlijk niet, behalve als je al om één uur 's middags naast je bed staat omdat je zo handig bent geweest om twee uur af te spreken
omdat twee mensen na een hoop ge MSN en gemail elkaar eens eindelijk IRL (In Real Life) willen zien. Mies is weer op datingpad dus. Juust ja.. Dus zaterdag met n slaperig hoofd naar de dierentuin waar V. me opwacht. Gezellig. Tijd niet geweest, veel beesten en nog mee mensen gezien. Weer een abonnement genomen. De tijd vliegt om, we besluiten met een pizza bij mijn favoriete pizzeria. V. kies tot mijn verbazing mijn favoriete pizza, ik heb 't haar niet ingefluisterd.
Uiteindelijk de dame naar de auto begeleid en "hartroerend" afscheid genomen :-)
Viel niet tegen. Zondag 1e Pinksterdag, alleen doorgebracht. MSN knippert; wat doe je morgen?" "weinig..uitslapen.." "Kom ik langs.." Zo dan!.. Dus.. na 't uitslapen "ge boom-kroond"( correct Nederlands?) .. V. vond Thailand indrukwekkender dan Drouwen.. (Ja kunst.. daar kunnen wij Drenten niet
aan tippen natuurlijk) ..en geboomd over muggenziften met en zonder tussen-N :-) Leuk contact..wat internet al niet vermag!

Vandaag helaas weer "down to earth" en gewerkt, morgen is Vaassen-dag.. Examen :-( Verwacht dat er een hoop bloggende duimen meekijken morgen..
Ik ga me voornemen in 't weekend weer het elfde gebod na te leven; Gij zult genieten!. Voetjebal en lekker weer, wat wil je nog meer!

Mies voelt zich top...

Pimp my zuurkool

Het regende dat het goot.. zo gaat een liedje van Pé en Rinus..

Dit keer had ik helaas geen lelijk eendje dat zo rot zat met een dak boven mn hoofd..
Ik had alleen mijn fiets.. Na een half uur van gemeentehuis naar winkel naar bieb naar ouders spurten tussen de buien door moest ik eraan geloven..Hoosbuien en ik werd nat..
Een onbedwingbare zin in winterkost dreef mij naar de Aldi om de hoek..
Een bak zuurkool met spekjes..lekker! Alleen de spekjes zijn zo klein dat ze er eigenlijk een microscoop bij zouden moeten leveren.. Dus thuis worstjes braden en spekjes bakken.. daarvan jus maken en wat peper en zout erbij en voilà..stamppot à la Mies.. Ik heb het me laten smaken terwijl ik langzaam opdroogde.. Je moet van de nood een deugd maken..

Overigens de komende dagen geen blogjes, ik ga weer naar de Veluwe!.. Hoef ik me de komende dagen niet af te vragen wat ik zal eten in elk geval...

Tot vrijdag..

Ouwe lullen??

Ik ben bijna 40, en da's geen punt, je bent zo jong als je je voelt..

Ik ben niet zo'n regelmatige cd-koper, maar de nieuwe Springsteen wilde ik hebben,
dus sprokkel ik kadobonnen bijelkaar en meld me bij The Music Store. Na wat door de rekken te hebben geneusd valt mijn oog op het boek "wij willen een koffiebar". Daarin staan de pogingen van de Emmer jeugd in de seventies beschreven om een eigen jeugdhonk te realiseren.
Ik zie foto's van ruig bebaarde en lang behaarde jongens die met glazige blik in de camera kijken, want het was natuurlijk niet alleen koffie die ze nuttigden (niets nieuws onder de zon)..
Er staan namen bij van mensen die destijds de straat opgingen met spandoeken, tegen de oorlog in Vietnam, "Johnson moordenaar" riepen en daarna met elkaar discussieerden over de opkomst en verdere acties. De namen zijn van mensen die inmiddels gerespecteerd politicus, journalist of zakenman zijn geworden en letterlijk hun wilde haren kwijtgeraakt zijn.
Ik grinnik daar wat om, waarop de verkoper achter de balie (hij zal hoogstens twintig zijn) me vraagt; "herkent u die mensen?" Ten eerste schrik ik dat hij "U" tegen me zegt, en ten tweede dat hij me al zò oud schat. Ik denk aan mijn eigen actievoerderstijd, tegen de kruisraketten, Dam en Museumplein, 1981, 1985.. Ook ik liep mee in demonstraties.. nam deel aan actiegroepen, tot één van de groepen het idee opvatte om Shell tankstations in de fik te steken. Ik haakte af, de branden zijn nooit gesticht...

Ik schrik op uit mijn overpeinzingen en zeg; "nee hoor, dat is ver voor mijn tijd"..
Ik reken af, en vertel in het kort wat ik vroeger deed..ik voel me ineens een ouwe lul als de verkoper zegt; "O, dat heb ik nooit zo bewust meegemaakt".. Ik verlaat de zaak. Een cd rijker, een illusie armer..

Es gibt keine Maikäfer mehr..of toch wel?

Afgelopen nacht de tweede nachtdienst van drie. Vanwege de aard van het werk (arrestanten bewaken) geen inhoudelijke info dus. Het was rustig, de regen stortte bij containers tegelijk uit de hemel. Als welke veelpleger dan ook het in zijn hoofd haalde om iets uit te vreten, dan werd hij er door het weer al snel door weerhouden. Vol goede moed begin ik maar, tegen half elf.

Nadat ik me door anderhalf uur Talpa voetbal heb gewerkt (collega schijnt het geweldig te vinden) gaat de TV uit, in het holst van de nacht kruipen de dames van plezier uit hun holen om je te verleiden een duur 0900 nummer te bellen om aan je gerief te komen. Nee dank u..

Ik heb het gezien, ga een luchtje scheppen. Op de luchtplaats (die kletsnat is) natuurlijk niks te zien. Een grote betonnen doos die elk ontsnappingsplan de kop indrukt. Het is half drie. Ik loop door het onoverdekte deel en zie iets op de grond liggen. Voorzichtig op de hurken kijk ik wat het is. Een meikever ligt op zijn rug te spartelen, terwijl de regen op zijn onbeschermde onderkant valt. Voorzichtig pak ik het beestje op. "Die is al dood" roept m'n collega. Verder doet 'ie niks.

Al ben ik geen insectenfan, ik pak hem op en zet 'm op het richeltje van het raam. Even later is 'ie weg.

Na tussen twee stoelen een heldhaftige poging te hebben gedaan om te slapen, word ik brak wakker en ga even naar beneden. Op het rolhek voor de "artiesteningang" waar onze gasten binnenkomen vind ik zowaar twee van die brommende gevaartes. Op het licht afgekomen en schuilend op de mazen van het hek, net ruimte genoeg om het te overleven als het omhoog gaat..
Mooie beesten.. Reinhard Mey zong in de jaren '70 een weemoedig lied over deze kever, die dreigde uit te sterven..Het bureau ligt tegenover gras- en landbouwgrond, ze zijn net uitgekomen neem ik aan.. Het leidt even af van de dodelijke verveling die dreigt toe te slaan.. Ze zijn er nog..

Over..

Ineens beheerst het alle gedachten, als het eenmaal doorgedrongen is.
Ik kwam thuis van de cursus, na twee dagen. Ik kwam M. (broer) tegen onderweg, samen lopen we naar boven. Hij vraagt hoe het was en ik vertel.. Als ik stil ben zegt hij "ik moet je wat vertellen"
De broer van zijn beste vriend is overleden. 35 jaar jong. Door één of andere idioot die door rood reed geschept toen hij in zijn rolstoel onderweg was. Ik heb 'm "vroeger" wel meegemaakt, was altijd onder de indruk van de humor en vrolijkheid die hij ondanks zijn lot altijd had. .

Ik weet het even niet meer. Tijdens de cursus zijn wij tot twee keer toe bijna door eenzelfde idioot van de weg gereden toen we uit de oprijlaan van het cursuscentrum kwamen rijden.
Met 100 km/u langs een uitrit. Je hart klopt in je keel, je roept iets wat de wegpiraat toch niet kan horen, en vervolgt je weg. Even realiseer je je hoe relatief alles is in het leven, maar je moet door. Thuiskomend word je weer keihard op de feiten gedrukt. Het is oneerlijk en ik krijg er vloekneigingen van. Het helpt niet..

Jagen en gejaagd worden

Ik zit sinds enkele weken op cursus.

Woensdag om 7 uur vertrekken, om 9 uur begint de lesdag in Vaassen, in een oud jachthuis van de Koninklijke familie, dat deel uitmaakt van de kroondomeinen. Bernhard zal hier de nodige uitspattingen wel hebben gedaan toen Juul er even niet bij was ..

Rietgedekt huis middenin de natuur. Mooi. Al eens eerder geweest, toen was het winter. Nu staat alles in bloei en werk je met groepjes op het grasveld..
In enkele weken tijd probeert men mij klaar te stomen voor parkeercontroleur. Ik heb wel iets met wetten enzo, maar het valt voorwaar niet mee om met het weer van de laatste dagen in een slecht geventileerd lokaal onder het dak les te krijgen, en mijn ogen vallen dan ook regelmatig dicht. Ik ben met 2 oudgediende collega's, en 's avonds overnachten we in een hotel in Epe.
Al tijdens de eerste voorstellingsronde wordt gewag gemaakt van de huwelijkse staat van enkele aanwezige heren. Ik observeer de samenstelling van het gezelschap met belangstelling, en erger me al gauw aan de ronduit sexistische opmerkingen aan het adres van één van de dames.
Waar gehakt wordt vallen spaanders zegt men, de eerste pogingen stranden.
's Avonds betrek ik mijn tweepersoonskamer voor één persoon, lekker in bad liggen weken. Met de douche thuis is niks mis, maar je moet het ervan nemen, en alles wordt door de chef betaald dus waarom zou je je niet aan het elfde gebod wijden ? (Gij zult genieten)..

's Avonds groot feest op het terras achter het hotel, Breezer, Raki (van de "medelandse" deelnemers) en sterke drank vloeien rijkelijk. Ik drink uit gezelligheid een glas mee, tot de hormonen van bepaalde personen gaan opspelen en het niveau tot nulpunt daalt. Ik neem vriendelijk afscheid en val op mijn kamer in een diepe slaap.

De volgende dag heeft de helft een heftig mauwende kater, en moeten extra stoelen aangerukt worden voor de mannen met hamers die de feestbeesten meenemen.. Desondanks is het erg onrustig in de klas, met name de "jagers" voelen zich weer opperbest. De docent probeert krampachtig orde te houden, maar het lukt niet. Ik hou me maar koest..
In 1974 schijnt een "zwembad-incident" te hebben plaatsgevonden tijdens het WK.
Ook hier is sprake van gespetter voortgezet in diverse kamers. Gelukkig niet die naast de mijne.
Misschien ben ik te serieus? Het gemiemel tijdens de maaltijd is ook zoiets. "Lust ik niet" is een steeds weerkerend gezegde.. Zalm met citroen, spare ribs en salade; ik smul! Geef me jouw portie dan maar! Mag ik ook een buikje hebben..ik hoef geen sixpack maar ik eet wel alles wat me voorgezet wordt.

Desondanks wil ik er geen negatief verhaal van maken, ik vermaak me wel..
Een indruk van de omgeving voor de liefhebbers.. Wilde zwijnen heb ik nog niet gezien,
laat staan gevangen..

Op fietse

Het is woensdagavond, ik ga boodschappen doen bij de Super op de hoek.
Via een achteromweggetje weer naar de flat rijdend merk ik de restanten van een paar breezer-flesjes en een bierflesje op. Ik slinger eromheen maar ik ben er al doorheen. Op 't eerste gezicht niks aan de hand, tot de volgende ochtend. Band plat. Nouja het zij zo, moet toch 2 dagen naar cursus. Collega G. haalt me op met de auto, lekker luxe. Vrijdag terug, maar nog steeds geen "tijd" lees : "zin" om te plakken. Zondag dan, ik verstoor de serene zondagsrust door de achterband bloot te leggen en met Simson te klooien. Achterband is al vaker geplakt, al gauw vind ik twee speldeprikjes. Snel plakken en verder vind ik niks, dus snel de band erin en oppompen..op hoop van zegen, en die kans is op de dag des Heeren wel groter dan door de week hoop ik.. :-) Helaas.. plat..

De maandag komt en ik moet rijden naar 't werk. Plan; fiets achterin en afgeven bij de fietsenmaker, en nieuwe band erin laten zetten. Strak plan.. 's Middags aldus uitgevoerd en leenfiets meegekregen. Een aftands vehikel, maar goed, is maar voor twee dagen..

Ik stap vol goede moed op, en rijd richting huis. Eerst bloemetje voor moeders kopen.
Onderweg een afrit met een auto die om voorrang roept. Ik knijp braaf de handremmen in.. Niks.. Shit.. Knijpen! Knap! zegt de achterrem en ik vlieg voor een hevig remmende auto.
De onderdelen vliegen uit de fiets over straat en het gaat net goed.. Met zweet voor de kop loop ik met 't geval over straat.. Kwaad op die *** fietsenmaker die me rotzooi meegeeft.

Direct na afgeven van het bloemetje verhaal gehaald bij meneer de V. die inmiddels in recordtijd de firmanaam heeft veranderd. Even vermoed ik een Kafka achtig tafereel als ik onbekende sleutelaars zie, maar daar komt de chef, die de onderdelen en de fiets in ontvangst neemt en smakelijk om mijn "bijna crash" moet lachen.. "Kan gebeuren" is het commentaar. "Kan gebeuren?" Ja zo lust ik er nog wel één man, ga fietsen! .. Het maakt weinig indruk, fietsen is z'n werk en hobby .. Opeens blijkt mijn eigen karretje klaar te zijn, ik mag het na betaling meenemen. 11 euri en een illusie armer vertrek ik.. Bij M en L hoorde ik dat zij inmiddels naar de fietsboer om de hoek zijn verkast. Serieus idee.. ga ik ook doen.

Weps!

Al twee ochtenden word ik wakker van dat beest. Half slapend en wakend hoor ik 'm binnenkomen, manouvrerend om de raamstijl heen. Ik besluit het beest te negeren, tot het een duikvlucht naar mijn bed maakt. Ik kan gaan meppen maar dan steekt 'ie misschien. Toch maar een hor nemen? Ik zie dat het geelgestreepte beest onder m'n bed door vliegt. Mijn matras is dik genoeg gelukkig, toch jaag ik 'm het raam uit. Grrr.. half zeven..
Tot twee keer toe herhaalt zich het tafereel, totdat ik brak en gesloopt mijn bed uitstap op mijn vroege ochtend. Wat heeft dat beest hier te zoeken? Ik zoek de slaapkamer af naar een begin van een wespennest, ik vind gelukkig niets.

Vanmorgen hetzelfde akkefietje. Blij eindelijk op bed te liggen na een drukke nachtdienst en een dikke drie kwartier terug rijden probeer ik de slaap te vatten.. Zoeemmm.... neee hè? Daar is die "bommenwerper"weer.. Roger all..go and throttle up.. Ik krijg moordneigingen.. Opeens merk ik dat "prikbeest" zich onweerstaanbaar voelt aangetrokken door de geur van mijn "parfum d'intérieur"die ik in het stopcontact heb om het een beetje aangenaam te laten ruiken. Woest verstoor ik de romance in de dop, de verdamper in de kamer en de "weps" het raam gewezen.
Wat een vinding..Ik heb het beest niet meer terug gezien :-)

Lest we forget...

...Opdat wij niet vergeten..

Gisteravond werd een documentaire aangekondigd over Nederlandse en Duitse ex-leden van de Waffen-SS. De vraag was; "hebben deze oude mannen gewetensbezwaren?"
Ik besloot te kijken. De documentaire op "Netwerk" ademde een sinistere sfeer.
Oude mannen inderdaad, ver in de tachtig, die geïnterviewd werden in Nederland en Duitsland.
Je zou denken dat in al die tijd de overtuiging wel had postgevat dat ze in die tijd verkeerd bezig waren geweest. De uitdrukking "Ich habe es nicht gewußt" kwam echter opvallend veel terug.
Een kampbewaker vond Joden nog steeds "uitschot" en had nergens spijt van.
Natuurlijk is het makkelijk praten als nazaat van de "Overwinnaar", maar ook nu nog zoiets durven zeggen, daarvan trokken me de tenen krom in de schoenen. Het meest schrok ik van de man die in Nederland en als Nederlandse jongeman dienst nam bij de Waffen-SS, en van dichtbij meemaakte hoe de mannen van Putten werden gearresteerd en naar het concentratiekamp werden afgevoerd als vergelding voor de aanslag op Rauter bij Woeste Hoeve.
"Domme actie van het verzet" volgens hem. "Het waren lafaards die niet met open vizier streden" en "Af en toe een Duitser in de gracht duwen is geen echt verzet".
Natuurlijk waren niet alle Nederlanders vezetshelden, na de oorlog was "iedereen bij het verzet geweest"maar het stuit me tegen de borst dat ze lafaards worden genoemd.
Ach, een oude man, wie kan het wat schelen, zou je denken.. Een andere oud-SS'er verwoordde het zo; hij durfde zijn slachtoffers niet onder ogen te komen van spijt, maar vermoedde dat zij wel het verschil zouden merken tussen iemand die toegaf een misstap te hebben begaan en zij die nog steeds nergens spijt van hebben..want dat zijn de gevaarlijkste mensen in een oorlog, ook in deze tijd nog. Ik voelde zowaar met hem mee, want het is makkelijker om te "vergeten" en van niks te weten dan oud te worden met die last op je schouders..

4 Mei duurt nog een paar weken, maar ik wilde niet nalaten hier over te schrijven.
Het vervolg is op 24 april a.s. maar wat mij betreft viel deze docu onder de categorie "prijswinnnaars" ..

"Kom vanavond met verhalen
Hoe de oorlog is verdwenen
En herhaal ze honderd malen
Alle malen zal ik wenen"

Leo Vroman