Sittin' on the Dock of the Bay

Utrecht..Ik moest er eens uit, tenslotte heb ik nog een week vakantie en thuiszitten word je ook maar simpel van. Ik wilde al tijden het gerenoveerde spoorwegmuseum zien, dus op naar Utrecht centraal. In de boemel naar Zwolle werd bij Coevorden eerst maar eens krachtig aan de noodrem getrokken waarop de trein midden in de vlakte abrupt stil kwam te staan. gelukkig bleef dat niet zo en werd met "gezwinde spoed" de reis verder aanvaard. Vanuit Utrecht ging een oud Sprinter-treinstel naar het oude Maliebaanstation, bij elke overgang moesten de bomen handmatig worden bediend. Uitstappen, kaartje kopen (poeh wat duur!) en als bescheiden treinengek rondkijken. Overal kids met een rood petje en een fluit en spiegelei, die streng toezagen of de al jaren stilstaande treinstellen wel op tijd vertrokken, of voorkwamen dat je instapte (terwijl ik daar toch voor betaald had).

Ik had me toch meer voorgesteld van dat museum. Na anderhalf uur vond ik het welletjes en stapte maar weer op de trein terug. Dit keer volgeladen met opa's en oma's, ouders en (klein) kinderen terug naar Utrecht CS. Eindelijk aangekomen, leek de boemel naar Zwolle wel. Met wat stevig doorstappen had ik het ook gered denk ik.
De Domtoren komt in zicht; ik ben er ooit eens opgeklommen, in een grijs verleden.

Mijn favoriete broodjeskraam waar ik een lekker "Broodje Mario" kan halen als ik in de stad ben is dicht. Jammer. Dan eerst maar een biertje bij King Arthur aan de Oude Gracht, nadat ik een aantal boeken in de ramsj heb gekocht bij de Slegte. Met een pul Hertog Jan voor m'n snufferd en uitzicht op de Punks en Gothics die het centrum bevolken, met de nodige leerboys en meiden in zuurstokroze poppenjurken die langs flaneren is het gezellig druk. Onder aan de gracht bij de werfkelders zitten mensen te eten. Boten varen af en aan, lijkt me ook wel wat om dat eens te doen.
Bij Gaucho's is het te druk en het Balkanrestaurant ligt teveel in de schaduw. Na drie keer op en neer te zijn gelopen besluit ik toch de trein naar Amersfoort weer te pakken en me richting het Noorden te begeven. In Amersfoort is nog een tafel vrij voor een hongerige wokker, bij restaurant "het Oosten" bij het station.

Heerlijk..Grote vissen kijken me aan; ik zit vlakbij het aquarium maar houd het maar op inktvis en Chinese Garnalen en ander wokspul. Voldaan reken ik af en slenter naar beneden waar ik meteen instap in de IC naar Zwolle, gelijk met het fluitsignaal. Einde van een gezellig uitje.

Nog op het prgramma; Borkum (Duitsland) en Zeeland.
Of ik alles red voor het eind van de vakantie betwijfel ik..

Talen-Talenten

Op verzoek van meerdere collega bloggers een uitleg. Ik was tijdens SIVO (vorige week) tolk Kroatisch. Na de eerder vermelde uiteenzetting met het bestuur ben ik door de groep echter niet meer bij het vertaalwerk betrokken. Ook goed, dan loop ik wel over het terrein en ga bij een hostess zitten waar ik het erg goed mee kan vinden. Waarom Kroatisch? Waarom geen Fries, Vlaams, Oud-IJslands of Noors?
Ach. Het lot. We schrijven 1991/1992. In het voormalig Joegoslavïë breekt de pleuris uit. Hordes Nederlanders lieten zich in de jaren zeventig verwennen aan de kust door dat "aardige harmonieuze volk". Onrust breidt zich uit en op TV zijn brandende huizen en vluchtende mensen te zien. Milosevic cs. moorden, plunderen en brandschatten. Slovenië blijkt onbelangrijk, Kroatië moet er wel aan geloven. Namen als Osijek, Vukovar, maar ook Zagreb komen in beeld. Nederland wacht af terwijl de eerste ladingen vluchtelingen binnenstromen. Op dat moment spreek ik alleen Duits, Engels en Frans,(vrij behoorlijk tot vloeiend overigens) en alleen de jongeren spreken een woordje over de grens. Een jaar ben ik dan al in dienst van Sociaal Cultureel Werk dat een afdeling "etnische groepen" heeft, die in eerste instantie cultureel bedoeld was (leren fietsen van Turkse en Marokkaanse moeders). Er worden twee pensions geopend voor asielzoekers, de leefomstandigheden zijn erbarmelijk. De wachtkamer voor het spreekuur stroomt vol. Ik baal dat ik niet uit de voeten kan. Een collega op de 1e verdieping is Servische en moet steeds opdraven om te tolken, iets wat we beiden niet ideaal vinden. Al gauw krijg ik een vergeeld boek in handen gedrukt. "Nederlands voor Joegoslavische arbeiders", waar de Nederlandse taal op duidelijke wijze wordt uitgelegd. Zo kan ik de basis leren door die met mijn eigen taal te vergelijken. Later krijg ik ook nog "Servo-Kroatisch voor beginners" in handen. Een paar uur kopiëren en inbinden later heb ik de boel klaar.

Het begin is er, maar met "dit is een huis" en "de boom staat voor het huis" ben je er nog niet. De Joego equivalent van boom roos vuur is niet genoeg. Door steeds weer te vragen waarom iets zo gezegd wordt als het gezegd wordt leer ik de taal steeds beter. Als Vluchtelingenwerk in Emmen van start gaat wordt me een baan aangeboden als juridisch medewerker. Tien jaar lang begeleid ik asielzoekers en vluchtelingen bij spreekuren over hun procedure. Soms staan ze zelfs voor mijn deur met acht familieleden die in Nederland zijn aangekomen. Intensieve jaren. Een collega meldt me aan bij het SIVO, als nota bene de dame waar ik de taal van heb geleerd verhinderd is te tolken. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Uitstapjes naar Kroatië en Bosnië volgen,na de oorlog. Het praten met de lokale bevolking die eigenlijk alleen met overleven bezig is en me toch onderdak biedt heeft veel indruk gemaakt. Mijn talenkennis was voor hen weer reden om me te voorzien van de bijnaam "Legenda" de legende. Iets waar ik een hekel aan heb omdat ik gewoon mijn talent gebruik, ik heb geleerd dat je er mee moet woekeren..

Steeds weer wil ik die kant uit, maar het is eigenlijk best duur, hoewel ik in de beide landen (en in Servië) op meerdere plaatsen terecht kan en gastvrij ontvangen zal worden denk ik. Te bescheiden misschien?

Tolken

Het SIVO is begonnen vandaag. De openingsceremonie was leuk, de burgemeester zwaaide met Zuid Afrikaanse sambaballen en de voorzitter had geoefend op zijn Engels.
Dit jaar ben ik tolk voor Kroatië, zoals vele voorgaande jaren. Je hebt leiders en leiders. Er wordt een gesprek georganiseerd; er zijn stekeligheden. Met 6 man aan een tafel, bestuur, groepsleider, hostess en nog 'n paar Kroaten. Ik ben de tolk. Al eerder heb ik duidelijk gemaakt; "er wordt met mij Kroatisch gesproken en ik vertaal het, of er wordt Engels gesproken en ik ga op het terrein een hamburgertje scoren". Er wordt niet met me geold, assertief zijn. Duidelijk. Er wordt gestookt. Hoogwaardigheidsbekleders erbij. Ik tolk weer. Pittige gesprekken en emoties van beide kanten. Een vuurdoop voor mij. En een soort déjavu. Enkele jaren geleden hetzelfde gehad. Onder druk vertalen is moeilijk dacht ik, maar ik voel me als obeservant en "spreekbuis" en men begrijpt dat ik ondanks dat ik van de organisatie deel uitmaak, slechts een spreekbuis ben. De partijen zijn het niet eens en dan weer wel, details laat ik achterwege. Met af en toe spieken in het woordenboek naar een woord dat ik niet (meer) weet kan ik het gesprek tot een goed einde helpen brengen.

Pfff.ik ben leeg..Broer M. haalt me op want ik heb geen vervoer, en om 1 uur 's nachts belt de hostess dat ik niet met de excursie meehoef. Gelukkig, ik pak nog een biertje en ga zo naar bed. Wat een dag. Toch; ondanks alles zeker de moeite waard!

112 onderweg

Broer M en ik zijn vandaag wezen "poppie kiekn" zoals ze dat hier noemen.
Daarvoor moeten we wel naar Amsterdam. Half twee vertrekken we. Een uur later rijden we over de A28 bij 't Harde, M. rijdt. Op de rechterbaan een groene Citroën.
We kletsen gezellig als ik opeens de groene auto naar rechts zie gaan. Ik kijk het even aan en zeg nog; "waar is 'ie mee bezig?" want ik zie 'm de vluchtstrook oprijden. Direct daarop raken de voorwielen de berm en vliegt de auto zeker drie keer over de kop.. Het is net of ik naar een goedkope film zit te kijken.

"Shiiiit...Bel 112!" roept M. "Zet de auto aan de kant" roep ik.
De auto blijft op de kop liggen..
Rennend met de mobiel in de hand doe ik een eerste melding, hectometerpaaltje en rijrichting. Verbinding wordt verbroken. Nog een keer dan maar. Meldkamer KLPD aan de lijn. Ik meld nogmaals met de correcte plaats ongeval want ik ben inmiddels "ter plaatse" bij het ongeluk. De gordels hebben een echtpaar gered. Een raam is kapot en er zijn twee mensen uitgekropen. Op een hoofdwond en de schrik na is zij er goed afgekomen. Hij heeft niks. Iemand heeft een rol tissuepapier aangedragen om het bloeden te stelpen. Een toevallig passerende wegenwachter beveiligt de vluchtstrook met zwaailichten. Hij wil dat ik wegga maar ik ben getuige en wacht tot de politie komt. Binnen tien minuten is alles ter plaatse en wordt de vrouw per ambulance afgevoerd. Ik heb nu pas de bibberaties en begin te shaken. Inmiddels is de sterke arm gearriveerd en neemt een korte verklaring van me op. Daarna mag ik verder. Over de vluchtstrook dus. Nu pas merk ik het razende verkeer op. Gelukkig ben ik snel weer in de auto en kunnen we verder.

Onderstaande melding via een brandweer-pieper site:

14:38:30 25-07-07 Prio 1 Verkeersongeval A28 L 73,3 THAR 42201brandweer Regionaal / Monitorcode / Noord- en Oost-Gelderland
0800477 14:38:30 25-07-07 Prio 1 Verkeersongeval A28 L 73,3 THAR 42201brandweer Hattemerbroek / Blusploeg 1 / Noord- en Oost-Gelderland
0800377 14:38:30 25-07-07 Prio 1 Verkeersongeval A28 L 73,3 THAR 42201brandweer Hattemerbroek / Monitorcode/Lichtkrant / Noord- en Oost-Gelde
0800177 14:38:30 25-07-07 Prio 1 Verkeersongeval A28 L 73,3 THAR 42201brandweer Hattemerbroek / Bevelvoerder / Noord- en Oost-Gelderland

--------------------------------------------------------------------------------

Oom

Beste bloggers en bloglezers..

Ik verwijs jullie vandaag naar de blog van mijn zus, die nu waargenomen wordt door een vriendin.

Zus is even erg druk, op haar blog lezen jullie de details..

H. en M. ; Gefeliciteerd!! Ik hoop morgen te komen "poppie kiek'n" ..

Dit nummer vond ik wel toepasselijk :-) Welkom kleine meid!

Muzieknostalgie

Wat muziek al niet met je doet.. Het triggert herinneringen, zorgt ervoor dat je lacht of huilt, dat je die ene nog eens weerziet, je eerste vriend(in), je schooltijd..Bij mij gaat het nog verder, tot de peutertijd, waar ik met de tong tussen mijn tanden geconcentreerd een plaatje opzette met een koffergrammofoon. Naast de spannende verhalen van Bambi en andere sprookjes, draaide ik ook deze weleens;



Overal speelgoed om me heen, en plaatjes. Een chaoot was ik toen ook al..
Tijdens het opruimen van mijn kast kwam ik mijn NITS verzameling tegen; in de jaren negentig opgebouwd. Het moet 1993 geweest zijn dat ik op en neer reisde naar mijn studie in Groningen. Walkman op het hoofd en me zorgen makend om tentamens. Letterlijk "There's a fire in my head". Ik heb de CD net weer gedraaid; op het album "Ting" staan een paar juweeltjes, waaronder deze..

Een doodgewone avond

Zo, de avond is weer gevuld.

Vanavond eerst samen met broer M. naar de film, hij moest en zou "Die Hard" nog eens zien. Nu heb ik weinig met Bruce Willis, maar ik moet toegeven dat als je niet te kritisch kijkt hoe hij in zijn eentje dertig bad guys naar de eeuwige jachtvelden helpt, en passant een helikopter en een futuristische JSF jager neerhaalt met een paperclip en wat overredingskracht, het best uit te zitten is. Ik zit eigenlijk te springen om vriend Potter te bezoeken. Echter; van de 300 zitplaatsen die vanavond beschikbaar waren gesteld, was een half uur van te voren geen meer over. Terwijl ik samen met broer aan de kaartjescomputer tickets kocht werd omgeroepen dat de films 10 minuten later zouden beginnen. Maar goed ook; op de website staan ze een kwartier te laat aangekondigd, en zo kwam ik deze week als voor de tweede keer in de bios, vastbesloten het dit keer te redden.

Terwijl we ons voorzien van longnecks en chips door de massa wachtende dreuzels wurmden, wat amper lukte, week een kamerplant van manshoogte gedwee voor ons en konden wegaan zitten in een mager bezette zaal. Na afloop door de catacomben weer naar buiten; één blik in de herentoiletten deden me opschalen naar Alarmfase Rood; ernstige dreiging..

Thuisgekomen een verzoek van M. om de TomTom na te kijken. Hij hield ernstig rekening met een "Worst Kaas-scenario" want het virtuele Beste Boek voor de Weg had de geest gegeven. Thuis kon ik 'm niet reanimeren , waarop ik via MSN opperde dat de accu misschien leeg was. "Goh, zou het?" was het antwoord.  Weer naar de parkeerplaats, acculader erin, plug in de aansteker-ingang en contact. "Bliep" Eerste weg rechts!.. Nou heb ik gister nog dat spotje met die dame gezien die de heg binnenreed dus dat leek me niet handig. De accu was inderdaad zo dood als een pier, nu dus weer ok. De korste weg naar Groningen gaf 'ie nog altijd aan via de N34, die inmiddels opgebroken is zodat je zowat via Amssterdam moet rijden..

Weer boven ging bovenbuurman uit zijn dak met zijn Karaokesetje en iets vaags Nederlandstaligs, hele foute muziek in elk geval. Met de koptelefoon op deed hij auditie voor Idols..

Tot de telefoon nadrukkelijk ging en het abrupt stil werd. Henk Jan Smits aan de lijn?

Op verzoek

Op speciaal verzoek een impressie van de typerende bezienswaardigheid van het pittoreske Hoorn. Inderdaad, de jongens zitten nog steeds op de kademuur naar het zeegat te turen, dat inmiddels geen zeegat meer is. Ondanks dat leunen ze nog steeds relaxt op de muur, en we hebben weer eens bijgepraat. Vroeger kwam ik er vaker. Ze waren zich druk aan het voorbereiden op hun filmdebuut, maar mochten even van de set af..

Jongens waren het, maar wel aardige jongens!

Parkeerdag

Aangezien je toch wat moet doen voor de kost, en twee saaie vroege binnendiensten me de keel uithingen, was ik blij dat ik de straat weer op mocht. Waarschijnlijk niet de bevolking van Assen, maar het moet wel gebeuren. Nog een beetje voorzichtig vanwege dreigende taal van een plaatselijke ondernemer die ik bekeurd had de vorige keer, maar die zich nu netjes aan de afspraken hield, deed ik mijn ronde. Donderdag. De voorbereidingen op de TT, het evenement van het jaar, waren al in volle gang. Overal werden podia opgebouwd en renden sleutelaars en technici af en aan. Gezellige drukte. In de loop van de middag ronkten de eerste motoren de stad binnen. Denen, Tsjechen, Duitsers en Engelsen heb ik gezien. Vraag me nog steeds af waarom Engelse motoren het stuur net als bij ons hebben staan, in tegenstelling tot de auto's. Een kennis uit Engeland verklaarde me jaren geleden dat het rijden in Engelse auto's zo handig was in "Europa" omdat zijn vrouw bij een minder gelukkige manoeuvre dan het eerst aan de beurt was  Engelsen en zwarte humor..

Tegen de middag viel mijn oog op een auto waarvan de kentekenplaten behendig gemanipuleerd waren met stukjes tape, zodat er een onmogelijke lettercombinatie ontstond. Tja. Ik kan me voorstellen dat iemand liever niet geflitst wordt, maar stel dat je een aanrijding veroorzaakt? Kenteken maar even natrekken bij de meldkamer dan. Op verzoek kwam een auto ter plaatse, want ik ben niet bevoegd om tegen deze dingen op te treden. Beide platen bleken "aangepakt" en dat kostte dus € 75,- . Weet niet of dat per stuk of voor beide platen was.

Ondanks de weersverwachting (90% kans op neerslag) bleek het meeste 's nachts al te zijn gevallen en was het redelijk weer, al vonden we het wel wat koud. Ik ben van plan om eens een degelijke stappenteller te kopen, en dan te kijken hoeveel kilometers ik heb gelopen. Tegen half zes was ik klaar en vrij, dus terug naar Emmen, waar de dag waardig afgesloten werd in gezelschap van broer M. en een lekkere pizza. "Ik ben 40, wie helpt me oversteken?" Alles deed en doet me pijn. Voelde me een ouwe kerel..

Daar heb ik altijd een paar dagen voor nodig om bij te komen. Moet nodig mijn nieuwe schoenen inlopen, maar dat doe ik maar privé want ik heb geen zin in blaren..

Onderweg

De laatste dagen en weken was het erg druk, en daarbij kwamen twee lange autoritten de afgelopen dagen. Maandag gingen broer M. en zus H. op vakantie naar het mooie Vlieland. Ik mocht M. afzetten en daarna met de auto mijn eigen weg gaan. Met enige weemoed zag ik het schip in de haven liggen, maar trok toen toch maar mijn eigen plan. Plankgas over de Afsluitdijk, het weer leende zich niet om halverwege uit te stappen en de zeelucht op te snuiven. De reis ging voort, via Den Oever richting Hoorn. Ik heb daar nog heel wat "voetstappen" liggen van vroeger. Tussendoor in het dorpje H. geweest waar een toenmalige lover heeft gewoond, wat mij anderhalf jaar lang drie en een half uur met de trein reizen heeft opgeleverd en wat uiteindelijk strandde. "For old time's sake" ben ik erheen gereden, de spoken uit mijn verleden zijn allang verdreven, het was meer nostalgie om er weer eens doorheen te lopen. Na een half uurtje vond ik het welletjes, Er was niets meer dat me aan die plek bond. In Hoorn aangekomen de auto voor 2 euri op het "Transferium" gezet en lopend de stad in gegaan. De bekende winkelstraten, de haven en de "Roode Steen" met een standbeeld van Jan Pieterszoon Coen, één van de door Hoorn voortgebrachte zeehelden, ook bekend van zijn tunnel.

Na een uur of anderhalf wandelen door de stad, die ik ook nog uit die tijd kende, en de bekende plekjes, terrassen en kuierstraatjes te hebben verkend, ben ik mijn weg naar huis weer ingeslagen. Op de terugweg was de laatste halte de toko waar mijn lover en ik altijd roti aten. Door haar heb ik dat leren kennen, en het smaakte nog als vanouds. Hoewel ik van kind af aan een hekel aan vieze vingers schijn te hebben, kon ik het toch niet laten om de kippenpootjes af te kluiven en de aardappel, ei en kouseband in een soort surinaamse "wrap" te wikkelen en ordinair te schransen. Voldaan en met gele vingers van de kerrie (meerdere keren gewassen) ging ik de auto weer opzoeken.

Op de terugweg heb ik mijn toeristische stemming de boventoon laten voeren en midden op de Afsluitdijk gestopt bij het monument. Een uitkijktoren in een stijl die het midden houdt tussen Jugendstil en Amsterdamse School. Na een klim een uitzicht op beide dijkgedeelten en een hoop water. Leuk ..

De reis terug verliep voorspoedig, deze "model-toerist" kwam moe maar voldaan thuis..

Bloggen voor de kat z'n viool

Ik ben niet in het bezit van een kat. Ik neem er ook geen.

Op drie hoog wonen en dat beest maar binnen, dat vind ik niks. Vroeger wel één gehad, en toen hij oud genoeg was ging hij met de buurkat op stap. Ik zie 'm nog over het dak van de buren lopen. Van enkele medebloggers weet ik waar hun "Poekie" of "Vlekje" uithangt; thuis voor de deur of als deurkat bij de dierenwinkel  Oud of jong, huiskat of buitenkat, oppermachtige rooien en kleine kittens.. Soms wil je weten waar 't beest uithangt, om te voorkomen dat de Sheyba uitdroogt of de verkoopdatum van de kattenbrokken verloopt. Nu, daar is iets op gevonden. Zet poeslief een cam op z'n kop en observeer waar het beest heengaat, hoe hij met de buurkatten vecht en hoe het eruitziet vanuit de boom, waar de kat in zijn vuistje lacht en zich met een snoekspong in veiligheid brengt als de brandweerladder net boven is. Groot lol!

Intussen zijn de eerste berichten van het kattenslagveld binnengekomen; het kattenkader beklaagt zich over deinbreuk op de kattenprivacy. Tenslotte heeft een kat een mens en niet andersom. Dit gaat grenzen te buiten!. De Pasja van de buurt, een grote zwarte kater, heeft er natuurlijk geen behoefte aan dat zijn amoureuze escapades op Youtube komen, stel je voor!

Ik zie de ontwikkelingen met lede ogen tegemoet. Binnenkort huiskatten op MSN, en een SMSje als je met kattenvoer moet opdraven. Een GPS chip is wel handig, om het beestje weer eens op te sporen. Nooit meer brieven aan de boom met "opsporing verzocht" .

Ik weet het zeker; katten worden steeds mondiger. Ik neem geen kat..

Wake Up!

Zo zeg! Goeieneavond..

Ik had een vroege dienst gedraaid. Veel drukte en nog meer monteurs die de airco aan het aanleggen waren. Plafondplaten die loslagen en kabels waar je je nek over dreigde te breken. Het zal mij benieuwen, net nu het weer omslaat,wanneer dat gaat werken.

De reis terug leek haast op een ochtend na een nachtdienst, ik dreigde steeds in slaap te dommelen. Verlangde naar mijn bedje. Te bedenken dat ik om 5:20 uur uit de veren was, tegen zes uur in de auto zat en tegen drie uur weer terug moest naar Emmen, kan je je bedenken hoe ik me voel

Om te voorkomen dat ik weer bij de snackbar op de hoek langs ging, toch maar even naar de buurtsuper om "ingrediënten voor de prut" te halen. Die staat nu zachtjes te snorren op het gas. Pasta met shoarmavlees want het gehakt was nog bevroren. Waarom zo laat zou je denken? Wel..het bed lokte na een verfrissende douche, dat was tegen half vijf. Na een paar heftige dromen werd ik wakker..overtuigd dat het een uurtje later was. Nee dus, half acht

Ik had het kennelijk nodig.. Ik ga nog even de saus afmaken en de macaroni koken voor een laat diner..

Joho Joho..

Na gedane arbeid is het goed rusten zegt men. "Men" zal de waarheid wel in pacht hebben.

Na een vroege dienst lokt het bed altijd, en even liggen wordt dan meestal een uur of anderhalf/twee. Geen probleem, ik heb de tijd. De avond van te voren weer voorzichtig aan het daten geslagen na een week mailen met een "kandidate". Ondanks dat ik door de voorrondes was gekomen moest ik toch afvallen die avond; de vonk sloeg van beide kanten niet over. Eerlijk zijn was afgesproken en dus namen we weer hartelijk afscheid

Dan moet je je vermaak dus elders zoeken. Gisteravond naar de bios geweest, de nieuwe "Pirates of the Carribbean" was uitgekomen. Broer M. en ik meldden ons op tijd, maar de zaal zat al bijna vol. We hebben toch maar een kaartje gekocht. Het lastige is dat je bij de automaat een kaartje kan kopen en eigenlijk zo kan doorlopen, ware het niet dat je ook wel wat wilt drinken en daarvoor nog een half uur in de rij mag staan. Met moeite in het donker een plek kunnen vinden, en ons tussen de rijen doorgewerkt om middenin te gaan zitten.

In een stampvolle zaal de avondvullende film gezien. Recensie? Veel wapengekletter en kostuums, Johnny Depp deed het weer prima. Toch had ik een paar maanden geleden het vorige deel van de serie al gezien en bekroop me na anderhalf uur al een gevoel van: "hoelang duurt het nog?" Kortom; een "pirates-overkill". Leuk als je opgroeiende kids hebt, hoewel de aanwezige kids het soms wel wat eng vonden getuige de "Iiii" en "Oeeeh" geluiden op onze rij.

Wil je een leuke en onderhoudende film zien ga dan naar "Fracture" met Anthony Hopkins, deze film heb ik een paar weken geleden gezien. Een aanrader, Hopkins is weer onnavolgbaar als "briljante moordenaar". Noodgedwongen heb ik toen die film gezien omdat we een week te vroeg waren voor "Pirates" maar ik werd er meer door uitgedaagd dan deze rolprent.

Nog op de agenda: "Shrek the Third" en de Nieuwe Harry Potter, uiteraard wel de originele versie en niet de nagesynchroniseerde. Voor Shrek al een afspraak staan met een voormalige datevriendin, in Emmen of in "Stad". Lijkt me gezellig. Ik ga de bioscoopagenda eens uitpluizen, het filmhuis heeft op ht moment niet veel op het programma dat me interesseert.

To Mees or not to Mees

De "snotneuzen" zijn uitgevlogen. Het nestkastje werd gistermorgen door de eerste bewoners verlaten. Met wisselend resultaat.

Ik had de balkondeur openstaan en met de camera in de aanslag wilde ik een mooie "jonge mezen foto" maken. Mees bedacht zich geen moment en fladderde de woonkamer in, met mij op de hielen. Eerste stop achter de eettafel. Ik greep mis. Daarna vloog de sukkel in een kier tussen buffetkast en muur, amper 5 cm. breed. Ik ben aan het hengelen geweest met een plumeau en klerenhangers, terwijl het vogeltje angstig tjilpte en blies. Gelukkig kon het niet achter de kast kruipen, want zo'n ding is loeizwaar. Na een handige beweging was 'ie eruit en vloog de kamer weer in. Inmiddels had ik mijn knieën kapot door het schuren over de ruwe vloerbedekking. Ik ving het beestje snel en zette het op mijn wasrek waar het eerst gestresst bleef zitten. Volgens mij is hij wel uitgevlogen. Zijn broertje of zusje vond ik later in een emmer met een paar centimeter water erin, jammerlijk verzopen en naar de mezenhemel. Na een staatsbegrafenis onder de heg achter de flat bleek dat er nòg een was uitgevlogen. Deze had ook geen zin in vliegen en werd door Pa of Ma Mees achter de vodden gezeten, maar bleef in een hoekje van het balkon zitten piepen.
Ook deze was de volgende ochtend Mees geweest. Triest resultaat van weken broeden. Het is de natuur, en als je niet vliegen kunt dan grijpt de natuur wel in.

Er zijn dus waarschijnlijk twee overlevenden van dit gebeuren, en ik zit met een "empty nest syndroom"..

Ik zal handhaven

Eindelijk, het is serieus.Vanaf vandaag mag ik me officieel BOA noemen.
De papieren heb ik al twee jaar op zak, maar tot nu toe was ik niet officieel aangesteld, laat staan beëdigd. Vandaag is daar verandering in gekomen.
Ik moest er voor naar Assen, maar da's al zo'n routine dat ik het op de automatische piloot deed. Een leidinggevende reed mee. Bij de politie volgde een speech van een hoofdinspecteur en een onderhoudend verhaal over integriteit. een bonte verzameling uniformen legt eed of belofte af. De man die ik voor een douanier hield bleek achteraf een jachtopzichter te zijn..

Nadat ik had beloofd dat ik geen steekpenningen aan had genomen en/of andere omkoperij had begaan mocht ik mijn aanstelling bekrachtigen met een "Dat verklaar en beloof ik". Het is officieel; ik mag nu dus alle foutparkeerders aanpakken. Weer een uitdaging erbij.. Beladen met bloemen en een mandje "eerlijke handel" van de wereldwinkel keerde ik huiswaarts. Een geslaagde dag!

Perikelen

Even een blogje plaatsen..

Ben aan het bijkomen van een nachtdienst en een slaapdag die eigenlijk meer een slaapmorgen was. Tot 12 uur geslapen en toen lukte het niet meer, eigenlijk te kort. Nu mag ik morgen weer om half zeven aantreden in Hoogeveen, dus dat is om zes uur rijden..vroeg naar bed dus vanavond ..Ik blog niet zoveel meer, heb het druk met andere dingen, Toch wil ik proberen jullie op de hoogte te houden van mijn wel en wee. Na de late dienst vorige week bijna een spookrijder aangereden in Hoogeveen. Sta ik bij de McDonald's te wachten op het groene licht, komt er een auto met een ouder echtpaar aangereden vanaf de afrit A28. Tot mijn verbazing maken ze een krappe bocht en rijden zo mijn voorsorteervak  binnen. Ik zet de grote lichten aan en de dienstauto dwars op de weg. Ze snappen het niet, maar na enkele brede armgebaren rijden ze achteruit en om de middengeleider heen naar het goede wegvak. Pff.. het is rond half elf, dys weinig verkeer op één van de drukste kruispunten van Drenthe. Ik heb ook altijd wat met verkeer de laatste tijd, zie mijn vorige blog

Nu; in huis dingen voorbereiden. was draaien en ophangen, mijn overhemden draaien nog en moeten voor morgenochtend droog en gestreken zijn. Intussen de mail bijwerken en een blogje schrijven en ook nog me oriënteren op de aankoop van een TFT scherm (flatscreen). Ik weet wel mannetjes die het goedkoper doen, maar daar begin ik maar niet aan  Het dilemma; 17 of 19 inch? Ik weet het eigenlijk al; 19 inch. Breedbeeld of gewoon? De computerboer heeft aanbiedingen en het vakantiegeld is binnen. Wie heeft tips voor me? Ik wil eigenlijk wat "breder" gaan werken, en mijn ouwe monitor doet het op zich nog goed. Toch kom ik beeld tekort merk ik, alles wordt groter en grafisch zwaarder. Ik denk dat ik als ik 17 inch koop, over een paar jaar toch groter wil. Moet ik dan gewoon of breedbeeld kopen? Wie weet raad? Ik ga er nog maar even uit zometeen, misschien toch nog ff bij de winkel langs om raad. Je moet toch wat?

Een enerverend ritje

Ja, ja ik weet het..

Mensen zijn zichzelf niet meer als het regent en ze moeten aan het verkeer deelnemen. Zonet even met de auto weggeweest, iets ophalen en even een boodschap doen. Alle parkeerplaatsen vol natuurlijk, had ik kunnen verwachten. Oprijden richting mijn huis vanaf de supermarkt; vrijwel onmogelijk. Ik heb een minuut of tien in de file gestaan voor ik kon afslaan, alles ging staduitwaarts natuurlijk. Mensen drukken hun bumper bijna tegen de mijne, maken rare stuurbewegingen of schieten zo een weg van rechts voorbij. Als ik wil oprijden remt de auto even, om daarna brutaal door te drukken. Als ik in de "file" sta scheurt een "gepimpt" autootje met twee knullen erin me rechts over het fietspad voorbij, daarbij een dame met rollator bijna van de sokken rijdend, een snoeksprong is haar redding (nouja, een klein sprongetje dan) even verderop; een rij geparkeerde auto's aan de linkerkant van de weg. Een auto komt uit een zijstraat van links en wacht niet maar rijdt net zo lang door tot 'ie me bijna raakt.    Ik wijk niet maar hij ook niet. Vaak heb je dan twee verhitte koppen, maar ik laat 'm door en schudt misprijzend het hoofd. Voordat hij kan oprijden naar het centrum staat 'ie ook een half uur te wachten, terwijl ik bijna thuis ben

Met de nodige voorzichtigheid overleef ik de laatste twee straten en besluit alleen de fiets nog te pakken vanavond..Regen of geen regen.. Thuis geniet ik weer van de rust en alleen het gepiep van de familie Mees is te horen..groeit als Kool daar in de mezenkast..

Je Maintiendrai (Ik zal handhaven)

Vijf mei, hou 'm vrij!..

Eigenlijk had ik moeten werken, maar een collega wilde wel ruilen. Zo heb ik dus een onverwacht vrij weekend en kan ik doen en laten wat ik wil. Vriendin F. was jarig, en ondanks dat ze tegenwoordig in Emmen stage loopt en we elkaar soms in de pauzes treffen voor een Swirl o.i.d. ben ik toch afgereisd naar Nunspeet. Per trein.

Ik had geen zin in autorijden en had een goed boek en de Mp3 speler meegenomen. Mijn tijd zou het wel duren. Tenslotte duurde de reis maar anderhalf uur. Snel een kaartje gekocht bij de automaat en me in de boemel naar Zwolle geïnstalleerd. De heenreis ging "crescendo" en het werd een gezellig feestje. Tegen half drie aan, eten en drinken en kletsen met het bezoek, waarvan ik een aantal inmiddels ken van andere feestjes. Rond tien voor negen zou xde trein terug gaan en ik werd keurig afgezet en uitgezwaaid door F's man G. op het station van Nunspeet. Geen controle op de heenweg gehad en van Nunspeet naar Zwolle ook niet. Pas toen de conducteur achter Dalfsen de trein binnen kwam haalde ik mijn kaartje tevoorschijn en bemerkte te laat dat ik alleen een enkeltje Nunspeet vanuit Emmen had gekocht in de gauwigheid. Had ik eerder gekeken dan had ik in Nunspeet en Zwolle nog een kaartje bij kunnen kopen. Stom. Natuurlijk kon de "BOA" het niet laten gaan. Hij wordt voor de handhaving betaald tenslotte. Wel mooi € 46,30,- zo'n bonnetje.. Ik heb het gelaten over me heen laten gaan terwijl de conducteur mijn rijbewijs overschreef. Leermoment voor alle parkeerbonnen die ik nog ga schrijven; krijg ik ook eens mijn trekken thuis. Ze zijn wel duur..die trekken..

In 't vervolg dus goed nadenken bij wat ik doe. Tijd om mezelf eens bij de oren te pakken want ik was aardig warrig deze week. Dingen kwijt, handtekening op de magneetstrip van m'n nieuwe bankpas zetten met een cd-stift..tot overmaat van ramp een lel van een slagbooom gehad. Viel gelukkig mee, maar was er dus niet helemaal bij deze week.

Deze week een frisse start. Het gaat bovendien regenen, dus kunnen de spinnewebben eindelijk uit mijn bovenkamer spoelen en de korte broeken in de was.

Het werd tijd. Leve de herfst! :-)

Herdenken

Vier mei.. Traditie..



Broer en ik aten wat in het centrum en hadden zicht op het oorlogsmonument.

Tegen achten rekenden we af en slenterden er naar toe. Het viel ons al op dat er niet veel "volk" op af kwam. Het bevreemdde ons.


De kerk die naast het monument ligt stroomde nog niet leeg. Normaal gesproken is de dienst vlak voor acht uur afgelopen zodat iedereen ruim op tijd bij het monument is. De padvinders met de kransen begonnen te schuifelen en de dirigent van de fanfare zette nog maar eens "Nader mijn God tot U" in, terwijl hij nerveus op zijn briefje keek.. Broer en ik keken op onze mobieltjes en stelden vast dat de twee minuten al ruim voorbij waren; de torenklok sloeg acht uur terwijl er nog gespeeld werd.. De bussen reden alweer en het leven was weer op gang gekomen.


Eindelijk liep de kerk leeg en toen alle mensen zich hadden opgesteld klonk aarzelend
"The Last Post".. Het was ruim tien over acht.

De kransen werden aangereikt en gelegd, maar ik had er niet het plechtige gevoel bij als andere jaren.. Rommelig en ongeïnteresseerd kwam het over. De ceremonie werd snel en gehaast afgewerkt..






Het mag 62 jaar geleden zijn,
dit hebben de mensen niet verdiend die gevallen zijn.










Ik mag nu klinken als "Bussink" (van Kooten en de Bie) en ik ben geen fanatieke nationalist, maar aan deze traditie hecht ik wel.. Jammer, ik heb er een katterig gevoel van overgehouden..

Heimwee?

Het is nog een dag of twee prachtig weer. Veel te gek voor April. (nee Mei)

In mijn mailbox kreeg ik een aankondiging van de nieuwssite van mijn favoriete waddeneiland. De plaatselijke VVV heeft een nieuwe volautomatische webcam geplaatst op het dak van een hotel aan de haven. Ik heb er even gekeken en de beelden zijn gestoken scherp. Je kan op het terras inzoomen en bij wijze van spreken zien wie er nu weer aan het bier en de uitsmijter zitten. Bovendien is het mooi weer voor "bootje kieken". Ach..zucht.. Ik wil ook! Broer M. en zus H. gaan in juni een midweek, en M. en ik willen in september. Zo lang nog.. Ik heb zin om de boot te pakken en met de wind in mijn haren aan een broodje kroket te zitten terrwijl het eiland langzaam in zicht komt.. Jaren lang heb ik er in de zomer in de bossen en duinen gerausd als kind, en later bleek het "Vlierus" nog steeds niet te zijn uitgewoed. Als ik de beelden zie krijg ik weer kriebels. Ik zal nog even moeten wachten.











.