Spoedklus

MSN knippert. Broer online.Hij moet de krant volschrijven en er moet een stuk uit het Duits vertaald worden. "Ach mail maar", zeg ik. Vervolgens krijg ik vijf A4-tjes waarin op een lyrische wijze een nieuwe tentoonstelling van een Duitse kunstenaar wordt beschreven. Mijn jaren vakantiewerk en Duitse vriendinnen komen goed van pas. Dit is echter een tandje bijzetten om het in wielertermen te houden. Kunstwerken die "Geheimnisvoll aus üpiggem Grün ragen" tja, wat moet je daarmee.. Ik ben ervan overtuigd dat het knap is wat de kunstenaar doet, maar abstracte kunst is niet mijn ding. Op de website is ook ander werk te zien, waarvan sommige stukken qua kleur zo aan mijn woonkamermuur passen. Ik heb toch wel iets met die kleuren, wie weet ga ik eens kijken.

Misschien moet ik eens bijschnabbelen met het vertalen van artikelen, ook al ben ik geen beëdigd vertaler. Het moeilijkste is je eigen interesse uit te schakelen en de tekst gewoon droog te vertalen. Overigens bleken enkele alinea's ordinair knip - en plakwerk te zijn geweest van de site van de schilder. Ach, het houdt je van de straat zal ik maar zeggen. Broer uit de brand en ik heb weer wat geleerd.

Een ontmoeting

Ik kende haar van jaren terug; een activiteitengroepje voor singles.
In de bieb zat ze weer alleen aan een tafeltje. Ze had zo haar problemen en ik was al vaak "praatpaal" geweest voor haar besognes. Het was niet erg. Ik drink een kop koffie met haar en vertrek weer. Ik heb niet veel te bespreken en heb de indruk dat ze niet erg geïnteresseerd is ondanks haar navraag naar mijn "welbevinden". Mijn jicht speelt weer op en het paardenmiddel dat ik ervoor slik als het weer de kop opsteekt maakt me moe en "groggy". Ik fiets nog even naar de supermarkt. Mijn mobiel gaat en een onbekend nummer staat in het scherm. Dezelfde persoon. Of ik meega een pizza of iets dergelijks halen. Mwah..ik heb nog niet gegeten en wie weet wordt het wel gezellig. Haar dochter werkt er en er wordt over en weer druk gesmoesd. Intussen wordt de pizza koud. Ze komt weer zitten.. "Gezellig hè?" zegt ze, en ik brom wat. Slecht idee dit.. denk ik. De pizza smaakt prima. Na nog een koffie en het afkappen door haar van meerdere gespreksthema's en het uitwijden over haar problemen is het tijd om te gaan. We gaan elk een andere kant uit en ik stap op de fiets met een gevoel van "pff ik mag weer weg". Ik wil niet helemaal negatief doen, maar als je niet eens "small talk" gemeen hebt is het een lange zit. Ik fiets de koude nacht weer in. Ik zal zwaaien als ik haar zie maar nog een etentje? Ik denk het niet..

Waarnemer

De afgelopen week staat voor mij in het teken van de Top2000. Dag en nacht luister ik, ik ga veel te laat naar bed en sta brak op, maar heb het er voor over. Er zijn zelfs mensen die doorhalen en er hun leefritme op aanpaassen. Ik niet. Als ik in de auto maar muziek heb, en via mijn mobieltje eventueel.

Iemand die ook altijd deel uitmaakt van onze chatgroep en vriendengroep op het internet, en de Top2000 nooit wil missen,is Eric Smaling. Sinds kort is hij senator voor de SP, en drukt dus het pluche van de Eerste Kamer. Ook is hij gelegenheids-weblogger geworden. Als afgevaardigde namens de EU verblijft hij enkele dagen in Kenia als waarnemer bij de verkiezingen. Ik neem mijn petje diep voor hem af. Als landbouwdeskundige weet hij veel van de regio en is er eerder geweest. Ik volg de ontwikkelingen op de voet, het lijkt er toch wat grimmiger aan toe te gaan voor zover de berichtgeving naar Nederland doorsijpelt.
Ik weet niet wat ik zou doen als ik de kans kreeg daar heen te gaan, zelfs al zou ik de Top2000 gedeeltelijk ervoor moeten missen.
Ik vind het wel een erg goed initiatief en heel nodig ook. Voor de medebloggers en lezers die erin geïnteresseerd zijn zou ik zeggen; klik de link aan en lees zijn ervaringen. Warm aanbevolen!

Bijna raak

Het wegverkeer doet me de laatste dagen mijn hart vasthouden.

Vlak voor de kerst al een bijna-aanrijding meegemaakt, op Kerstavond moest iedereen nog even snel boodschappen doen. Stresskikkers..haast haast..
Een ouwe Volvo trekt op en wil de parkeerplaats van de supermarkt oprijden, en wordt op een haar na vol geraakt door het Golfje uit tegenovergestelde richting. Enkele meters rubber en een aanrijding die op het nippertje voorkomen wordt zijn het gevolg. Het Golfje vervolgt onzeker zijn weg. Broer en ik zien het gebeuren (we reden er achter) en hadden een gevoel van "Oei"..

Op de parkeerplaats is het al niet veel beter. Onderweg naar de diverse bureau's ook meerdere "near misses" gezien. Bij Gieten sukkelt een Japannertje met 30 km/u de rotonde op. Een BMW vliegt er bijna achterop, door hard remmen en uitwijken gaat het goed.. Wat wordt de volgende?.. Gisteren, weer bij de supermarkt. Ik was op de fiets, net boodschappen gedaan. Relaxt pendelde ik op het fietspad en zag bij de uitrit van de winkel een auto staan met een aarzelende mevrouw erin. Voor de zekerheid remde ik wat bij. Achter me kwam een dure Audi voorbij.

Ik probeerde "telepatisch" te roepen naar die aarzel-mevrouw. "NIET DOEN! Blijf staan!".. Helpt niet. Ze geeft een beetje gas en schiet de weg op. De Audi remt keihard, maar dankzij het ABS systeem blokkeren de wielen niet. Ik stond inmiddels stil en wachtte op de klap die zou volgen. Hij kwam niet. Met een laatste hijs aan het stuur ontwijkt de ene de andere auto, half over het stuk fietspad waarvan ik net had besloten er maar even niet te fietsen. Op zo'n moment zie je alles vertraagd. Het aarzel-mevrouwtje kijkt me nog even aan en gaat er dan als een speer vandoor..

Ik weet niet of het de tijd van het jaar is,maar ik hoop wel dat het bij "bijna" blijft, want je zou haast denken dat er wat gaat gebeuren. Ik zal voorzichtig blijven rijden, voor hen die zich zorgen maken..

On the road again

De laatste dagen zit ik vol continu in Delfzijl te werken. Late diensten. Het hangt me een klein beetje de keel uit, maar de ritten er vandaan zijn wel in orde. Die erheen niet zo zeer. Helaas is de bietencampagne nog niet voorbij en zit ik vaak achter die vrachtwagens. Meestal gaan die door naar Groningen of Hoogkerk, zodat ik op de rotonde van Gieten de N33 opdraai zonder hinder. Helaas zit er ook ander vrachtverkeer op de weg. Verkeer met boormateriaal voor de aardgasbuffer in Zuidwending. In de meeste gevallen kan ik omdat ik de route inmiddels goed ken, het verkeer analyseren. Meestal ben ik ze ter hoogte van de afslag naar de A7 kwijt.

Dit keer ook, alleen zat ik tot Delfzijl achter een auto met aanhanger die zich keurig aan de max. snelheid van 80 km/u hield. Schoot niet op dus. Geen stress..Mijn collega kwam me al tegemoet, hij was al vrij, terwijl ik nog een half uur naar een gratis parkeerplek zocht. Na de dienst; een stuk relaxter. De auto stond eenzaam op de parkeerplaats, het kerstpakket stond me op te wachten, dus dat heb ik maar eens thuisgebracht. Radio 2 komt op de autoradio, nog een kwartiertje "Theater van het Sentiment" en dan overschakelen naar Radio 1. De Top2000 is nog niet begonnen, dus maar "Het Oog" tot ik thuis ben. De grap is op welke tijd ik over kan schakelen en waar ik dan ben. Meestal ben ik Veendam voorbij, soms nog niet. Ik reken een uur en een kwartier, maar meestal red ik het in een klein uurtje in Emmen aan te komen. Relaxt luisterend overkwam het me om op de rotonde Gieten de eerste afslag te nemen en dus al bijna in Assen te raken. Bij Rolde eraf en via gehuchtjes als Papenvoort en Nooitgedacht in Borger aangekomen. Ook daar weer binnendoor vanwege werkzaamheden en uiteindelijk weer op de N34 uitgekomen richting Emmen. Niet de meest logische route, maar wel twee obstakels in de vorm van tijdelijke rotondes vermeden. Onlogische situaties zorgen voor gevaar; laatst trof ik een auto die in de verkeerde richting de rotonde wilde nemen en de bus naar Groningen trof. Wie reed er nu spook?

Vannacht mag ik weer, dat betekent 's ochtends om 7 uur de baan op. Pittig wel.. De kerstdagen staan voor de deur, dan ben ik gelukkig vrij..

En...actie!

Zoals beloofd het vervolg van mijn debuut op de vaderlandse TV,
de opnames van de "Top2000 à Gogo".

Zaterdag om 16:00 uur vertrokken met een lid van de Vrienden van de Top2000 die ook in Emmen woont. Gezellig gezelschap en goede muziek op de radio; Veronica, want nog geen Top2000 op de radio. Tegen half zes in Hilversum aangekomen en onderweg al intensief SMS verkeer uitgewisseld met de aanwezigen die al aan een drankje zaten. Helaas waren in het "Grand Café" van de "Beeld en Geluid Experience" alleen patat en kroketten te verkrijgen, terwijl de verse gamba's net uit het ijs werden gehaald.. Die waren waarschijnlijk voor de "Idols" liefhebbers die ook verwacht werden.
Na een snelle hap (kleffe friet en dat voor 8 euro) Gingen we naar Studio 2. Daar in de hal een aantal anderen tegengekomen die ook bij de groep hoorden. Het gebouw was een betonnen bunker, voorzien van veel glas en metaal. Na een half uur wachten stormden we naar binnen, trappen af en gangen door, tot we in de catacomben van de studio kwamen, waar het à Gogo café was opgebouwd uit rekwisieten van films en oude tv series. We hadden al snel een tafeltje gevonden, waar we een goed uitzicht hadden. De opname moest er in één take op, en Matthijs van Nieuwkerk kwam onder luid applaus (aangemoedigd door de technici op de vloer) de kroeg binnenlopen.
De avond was een feest der herkenning. Oude clips, de één tweetjes met Leo Blokhuis, gasten Dolf Jansen en Maarten Spanjer, en dat alles terwijl bier en wijn op bladen werd rondgedragen en voor veel sfeer zorgde bij het publiek, vooral omdat ze gratis waren.. Veel te snel was het weer voorbij, maar er ontstond een gezellige afterparty waar ik nog met wat mensen gepraat en wat gedronken heb. Het gevoel met gelijkgestemden te zitten kletsen was erg leuk.



De terugreis was gezellig, het bleek dat chauffeur R. genoeg mensen kende die ik ook kende, wat weer voor herinneringen zorgde. Tegen middernacht waren we thuis, en dook ik in mijn bed, wetend dat ik er om 5 uur weer uit moest voor een vroege dienst in Groningen.. Het was een belevenis op zich!




Aanvulling: de uitzending waar ik in "voorkom"" is op 29 december gepland.

Stilte..opname!

Vandaag is het zover.

Met een groep vrienden waar ik al eerder van vertelde gaan we Hilversum onveilig maken. Vanavond zijn de opnames voor één van de afleveringen van "de Top2000 à Gogo". We worden rond half acht in het omroepcomplex verwacht, en gaan voor die tijd een hapje eten in het "beeld en geluid experience" dat ernaast staat. Daarna maken we onze opwachting in het café bij Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis om de muziekgeschiedenis door te nemen en "klapvee" te spelen. Vorig jaar was ik in Locomotion in Zoetermeer voor opnames, maar daar heb ik niks kunnen zien van artiesten en presentatie; we zaten ergens in een hoekje weggestopt. Dit jaar herkansing dus! Verslag van deze dag volgt zeer binnenkort.. Vertrek om vier uur met een mede-fan die in de buurt woont.


Ik heb er zin in!

Een eigen huis..

Ik woon prima in mijn flatje, al is het rond deze tijd van het jaar best koud soms, met slecht één gaskachel. Onlangs met een collega had ik het over huizen en het kopen ervan. Niet dat ik me dat kan veroorloven, maar je kan altijd kijken toch? Zo kwam ik op Funda huizen tegen van mensen die ik ken en waar ik ook binnen ben geweest, jaren geleden. Toch leuk om weer eens virtueel rond te kijken. Niet iedereen zet zijn huis op Funda of neemt een makelaar in de arm voor de verkoop. Tot mijn verbazing staat het huis tegenover mij op Marktplaats. Ik heb maar eens gezocht, en kon ook daar virtueel binnen kijken. Het grappigste aan de zaak was dat ik uit het woonkamerraam mijn eigen flat kan zien. Mooie zomerse foto's. Ik stond die dag niet op het balkon, maar de was hing buiten en de gordijnen zaten dicht; ik zal wel hebben liggen pitten na de nachtdienst. Het bood een apart perspectief.
Niet dat ik het huis wil kopen, en ik houd al helemaal niet van grasmaaien en tuinvijvers,maar het geeft een beetje een indruk van de buurt..

Water?

Ik kreeg gisteravond een mailtje van het waterleidingbedrijf WMD.
Vorig jaar had ik aangegeven dat ik de meterstand wel per email wilde doorgeven, en dat hadden ze goed onthouden. Gelukkig zit de meter in de meterkast in de gang, in mijn vorige flat moest ik eerst naar de kelderberging lopen. Ik mocht de stand doorgeven, en voor de eerste inzenders was er kans op een prijs; 75.000 liter water gratis!. Dat laat ik me natuurlijk niet ontzeggen, alleen vraag ik me wel af of ik die hoeveelheid in termijnen krijg of in één keer. Je hebt kans dat er dan opeens veel meer brand in de wijk is, de brandweer komt dan even bij mij tappen. Een zwembad op mijn balkon wordt wat lastig, maar ik kan natuurlijk een aquarium beginnen. Iemand tips voor als de tankwagen voorstaat?

Als het valt..

..Dan valt het tegen..

Eigenlijk een campagne voor veilig werken in de bouw, maar ook handig in het dagelijks leven. Zorg ook dat je niet te moe op pad gaat want dan krijg je brokken. Gisteravond met broer M. een film bezocht in de "bios-bunker" in Emmen. Gezellig. Vertrokken van huis, broer kwam gehaast de trap af en verliet struikelend over de drempel het pand. Auw. Gelukkig viel het erg mee maar ik schrok wel. Mijn wijze hoofd schuddend over dat gestuntel gingen we op pad. Omdat je na twee consumpties tijdens een film wel graag wat vocht kwijt wilt (en het ook weer wilt aanvullen) liep ik even de zaal uit. Zware deuren, oef.. Ik liep direct rechtsom terwijl de deuren langzaam dichtvielen en daarmee de beugels van de magneetsluiting die op de vloer waren gemonteerd aan het zicht onttrokken. Daar ging ik dus. Mijn voet haakte achter een beugel en ik smakte met mijn volle gewicht tegen de vloer. De tweede beugel ontweek ik nog net. Auw.. Even de bedrijfsleider gesproken die me aan zag komen strompelen. Oei, ik bleek de eerste niet te zijn die ruzie had met die dingen.
Nu dus blauw. Been, hand en schouder vertonen mooie kleuren inmiddels. Slapen ging redelijk, hoge pijngrens kennelijk, maar lopen is wat lastiger.. Stom ook dat ik niet beter uitkeek.. En ik schudde m'n hoofd nog wel over M. met zijn gedoe.
Het had erger gekund, maar ik loop wel stijfjes nu. Gelukkig vandaag vrij en morgen laat, ik moet even aanzien hoe het wordt met de diensten..

Doe Maar (net alsof)

Ik werd vandaag "teruggeworpen" naar het jaar 2000.

In dat jaar studeerde ik in Groningen, en via het internet op school vernam ik dat de heren van Doe Maar één reünieconcert gingen geven.
Leuk, de groep en de muziek spraken me aan, ik was een fan tot ze in 1984 aan hun eigen succes ten onder gingen, hordes roze/groene meisjes in wanhoop achterlatend.
Ik wist niet zeker of ik wel naar een concert wilde, maar toen ze de CD "Klaar" uitbrachten was ik om. De fanclub werd afgestoft en er kwam een website. Er werd druk gechat via toen nog ICQ (wie heeft dat nog?) en via de site www.doemaar.com die na de persconferentie van de heren openging. Ik kreeg zelfs serieuze "verkering" met een dame die regelmatig op de site te vinden was. Dat resulteerde in een relatie van anderhalf jaar. In die tijd heb ik veel mensen leren kennen, rare snuiters maar ook serieuze types. Toen ik het bericht op www.nu.nl zag werd er doorgelinkt naar de site van één van de fans van het eerste uur. Vertrouwd gezicht, de hele verzameling teksten, foto's en Doe Maar parafernalia was sinds de laatste concerten nog steeds online. Ik denk dat de bezoekersteller inmiddels aardig warmloopt.
Uit nostalgie heb ik mijn cd's weer afgestoft en bemerkt dat ik de DVD van het concert in Ahoy' waar ik ook ergens tussen de menigte stond, nooit gedraaid heb omdat ik in 2001 nog geen DVD speler had..

Vanmorgen hoorde ik dat ze weer bij elkaar komen in juli volgend jaar. Weer voor één concert. Heintje Davids..In 2000 was daar ook sprake van, het werden er twaalf en allemaal uitverkocht. Is het geld nu op?

Zal ik een kaart voor het concert kopen? Visioenen, koorts en kippenvel.. Ik zag de dames die als puber ontroostbaar waren dat de band stopte nu als huismoeder helemaal losgaan.Ik heb gevallen gezien van meiden die alle concerten bezochten, intussen het huishouden in de steek latend. Er zijn serieuze relaties ontstaan, en er zijn net zoveel gesneuveld. Dertigers die luid meebrulden met de muziek uit hun jeugd.. "Hé er is geen bal op de TV".. Nostalgie.. Slechte herinneringen,mooie herinneringen.
De voorverkoop start op 1 december, maar nu al zijn er kaarten te koop. Zitplaats bijna 90 euro, en dat wordt me te grijs. Ik wacht wel even af, er komen vast nog meer concerten, ze moeten tenslotte weer zeven jaar teren op de winst..
Ik moet eerlijk zijn, het kriebelt wel weer!
Als uitsmijter een clip van de laatste cd, een modern nummer dat ik erg leuk vind. er zijn weinig leuke clips bewaard gebleven..


">


Of deze;

">

Netwerken

Daar ben ik weer..

Het werk dat ik doe is in de laatste maanden steeds minder interessant geworden. Diensten zijn afgelopen (projecten), ik merk dat er steeds minder uitdaging en voldoening voor me in zit. Invloed uitoefenen door mee te praten schijnt moeizaam te moeten, en als ik bekijk wat ik voor papieren heb gehaald zit ik denk ik niet meer echt op mijn plek. Bovendien is het nooit de bedoeling geweest hier tot mijn pensioen te werken. Tijd voor vernieuwing dus. Het CWI hielp me mijn competenties duidelijk te maken, en in kaart te brengen wat mijn talenten zijn. Inmiddels heb ik meerdere mensen gebeld die iets meer zouden kunnen betekenen in de zin van advies en goede raad. Die is duur zegt men, maar het kostbaarste wat je kwijt bent is je eigen tijd. Een gesprek met een oud docent, hij kent me van haver tot gort, gaf me wel wat positieve aanknopingspunten.

Vandaag op het gemeentehuis een afspraak, verder heb ik de vakbond benaderd en nog wat oude bekenden. Welke kant wil ik op? De handhavingstak is misschien toch niet helemaal mijn ding heb ik gemerkt. Ik stel vragen en ben een man van het betere spitwerk. Regeltjes opvolgen en niet nadenken over de logica ervan, daar kan ik slecht tegen. UWV? Gemeente? De stap om mensen aan te spreken of te bellen is soms groot. Mensen die me kennen zeggen dat ze dat vreemd vinden, extravert type als ik ben. Als je je er eenmaal toe zet valt het echter best mee heb ik gemerkt. Bovendien is het een positieve afwisseling van het werk; op niveau praten met mensen die ertoe doen in de samenleving.

Ik ga zo de deur uit voor mijn volgende gesprek; hopende dat een netwerk mij kan helpen aan net werk! Er mag geduimd worden..

Liefdadigheid met een staartje!

Ach, laat ik ook eens behulpzaam zijn. Aanwaaien bij mijn ouders, waar moeders met het eten en vaders met de computer bezig is. Ik krijg te horen dat er nog een kofferbak vol kleren en schoenen voor de Roemenië hulp (voorheen Help de Polen, maar die helpen ons nu) naar het depot moet. Ik ben de beroerdste niet en pak de autosleutels. Het depot is vlakbij. Snel geef ik drie "Turkentassen" zoals we ze noemen (je ziet ze weleens met "medelanders" op stations lopen) aan de bejaarde beheerder die ze behendig leegkiepert. Er valt een blok hout uit de tas dat ik weer in de kofferbak gooi. Ik rijd weg, mission accomplished. Bij m'n ouders thuis vertel ik dat alles afgeleverd is, terloops vertel ik van het blok hout. Opeens gaat moeders een licht op; er zaten nog autospullen onderin de tas, met kleren er bovenop!.

Niet de bedoeling natuurlijk, hoewel een sleepkabel in Roemenië een uitkomst is..
We pakken meteen de auto terug. De beheerder wil net afsluiten, maar met een handige beweging zet ik hem met zijn rollator klem onder de roldeur..
Gelukkig, de buit ligt er nog. Sleepkabel, verkeershesjes, en wat frutsels voor reparatie liggen op tafel. Na een korte uitleg krijgen we de spullen terug, die in het daarvoor bestemde vouwkratje gaan. Zo kunnen ze met een gerust hart op reis. Ik zie gestrande bestuurders van Dacia's en Lada's in Boekarest vergeefs op de gedoneerde sleepkabel wachten. Er is één troost; de warme truien en modieuze schoenen houden ze wel warm tot de wegenwacht komt, in een geelgeverfde boerenkar..

Uit de kast

Nee, niet in die zin, beste lezers.
Op het verkeerde been gezet? welnu, een opruimactie van mijn kant leverde het volgende resultaat op; restanten van ettelijke kerstpakketten.
Doosje chocoladesticks houdbaar tot september 2005. Pakje crackers, november 2006.
Gesorteerde chocladekoekjes van maart 2006. Al die chocolade, het is duidelijk dat dit een single mannen huishouden is, anders was die chocola al lang op geweest.
Blikken met vruchtenmix, doosje "feestsaus" van 2 kerstmissen geleden, en nu ben ik er bijna doorheen en kan er nieuwe voorraad in. Een gegeven paard dient men niet in de bek (mond) te kijken. (Lijkt me ook niet erg fris trouwens) maar het nieuwe kerstpakket maakt over een maandje zijn opwachting, ik denk dat ik bepaalde dingen maar naar de voedselbank breng. Het overschot is voor de goddelozen, zeiden ze thuis altijd. Voor mij dus? En ik heb geen zin in feestsaus vandaag. Zelfs de vruchtenyoghurt van meneer Aldi vond zijn weg in mijn rugtas gister, in de knel gekomen door één of ander blik.. Het is niet aan mij besteed.

Ommelandse Reis

Sinds een paar weken draai ik vaker diensten in Groningen Stad en Delfzijl.
Boeven bewaken, leuk werk. Ook nachtdiensten, hoewel de reis terug naar huis vanuit het uiterste puntje van Groningen je niet in de kouwe kleren gaat zitten na een nachtdienst. Niet dat ik daar zoveel te doen heb 's nachts..Gelukkig hebben ze Film1 op de kabel en zie ik in de baas zijn tijd de meest recente en ook oudere films. Achtereenvolgens Saving Private Ryan, Nachtrit en United 93. Na een uur en een kwartier helemaal brak terug in Emmen.

Gister stond ik op het rooster voor Groningen. Om half twee een dienstauto gehaald en me naar "Stad" begeven. Aangekomen een pasje gehaald en de auto in de parkeergarage gezet, en door naar de afdeling waar ik moest werken.
Voor de tweede keer deze maand keek men verbaasd op dat ik mijn neus liet zien. Weer bleek dat ik in Delfzijl op het rooster stond, en dat terwijl ik nog gecheckt had omdat het eerder is voorgekomen. Nouja..Daar ging ik dus weer in omgekeerde volgorde, naar beneden, auto starten, de garage uit en voor het bureau parkeren en pasje afgeven. Vanwege werkzaamheden moest ik een alternatieve route bedenken. Vanuit Groningen de A7 via Hoogezand, Sappemeer, richting Appingedam en dan naar Delfzijl.Onderweg voor een broodje gestgopt bij een tankstation (wherever you go)en de nieuwe CD van de Eagles zien staan. Hup, meenemen, lekkere reismuziek. Dubbel cd voor 20 euro.. Verder maar weer. Eerste afslag gemist, dan de tweede maar.
Hoosbuien en rukwinden maakten het lastig om het Peugeootje op de weg te houden, terwijl ik de provinciale weg trotseerde. Pff, Delfzijl in zicht.. Ik leer de alternatieve route nooit, ik kwam zelfs bij onze recordblogger A. langs, die niet eens stond te zwaaien..

Na een rustige dienst mocht ik gelukkig eerder weg, zodat ik lekker op tijd thuis was. Op advies van voornoemde blogger de N33 genomen en niet afgeslagen richting Stadskanaal, maar door naar Gieten en de in staat van verbouwing verkerende N34 opgereden. Ondanks alle omleidingen en rotondes toch een prettigere route.
Met bijna 200 kilometer op de dagteller kon ik eindelijk naar huis. Morgen weer, het rooster is duidelijk; deze keer wèl naar "Stad". Het zal mij benieuwen.
Het telefoontje met de vraag of ik vrijdag nacht weer die kant op wil in plaats van laat ('s middags) heb ik afgewimpeld, temeer omdat ik de dag erop weer voor een groot feest in die contreien word verwacht. Twee keer heen en terug is me iets te gortig..

Hoog en droog

Het moest er een keer van komen. Nu het koude jaargetijde weer aanbreekt is het steeds moeilijker om de was droog te krijgen. Een wasrek in de kamer is tot daar aan toe, maar als ik de dekbedovertrekken van mijn lits-jumeaux wil drogen, dan is het een ander verhaal. Lange lellen over deuren en stoelen gedrapeerd. Bij goed weer op de droogtoren op het balkon, die bij het minste zuchtje wind omwaait.
Via-via kon ik aan een goede, niet te oude droger komen. Nu nog zorgen dat 'ie boven komt. Hij paste staand in de auto dus dat was het probleem niet; de derde etage werd lastiger. Broer loodste ons naar boven, ik had intussen de benedenbuurman onder de douche weg getrokken om te helpen sjouwen. Het ding was verbazend licht, en kon met enig passen en meten tussen de koelkast en het (niet werkende) gevelkacheltje staan.
Inmiddels draait de eerste lading was al, ik blijf denk ik maar op voor het resultaat..

Moe

Hoe moe kan je zijn als je niets doet de hele dag?
Vanmiddag om één uur was de uitvaart van de zus van mijn beste vriendin.
Ze overleed zondag plotseling, 64 jaar jong. Nog geen maand geleden hebben we nog samen gekletst en gelachen op het verjaardagsfeest van mijn vriendin, één dag na mijn verjaardag. Zondag was ik ergens in de buurt van Utrecht toen ik door vriendin D. werd gebeld. Ik heb geprobeerd iets van de dag te maken, maar makkelijk was het niet. Vanmiddag afscheid genomen, een familie die helemaal kapot was, en ook binnen bleef het niet droog bij mij, ondanks dat de regen buiten viel.
Zoiets is zo oneerlijk. Vriendin heeft het al voor de kiezen gehad afgelopen jaren, dit komt er nu weer bij.

Moe dus.. Alles is relatief zo blijkt maar weer.
Onderweg maar een ruime bocht om snoeiende mannen gemaakt die met een hoogwerker bezig waren. Overdreven voorzichtig misschien,maar toch.
Depri ben ik er niet van,alleen erg moe...

Het ga je goed, H. ..

Jeugdsentiment

Onlangs was ik even in de "Bieb" waar een bekende boeken-antiquair zijn handel had uitgestald. Naast oude exemplaren van "Het Aanzien van" en oude fotoboeken was er een uitgebreide collectie kinder-en jeugdboeken van "vroeger" waar ik nog uit ben voorgelezen. Achteraf hoorde ik dat vooral de "Pinkeltje" boeken bij mijn broer en mij favoriet waren, terwijl mijn vader er halverwege bij in slaap sufte. De tacktiek van het ter plekke verzinnen van een verhaal terwijl hij zogenaamd voorlas was op den duur geen beproefd recept meer; we hadden het al zo vaak gehoord dat we daar niet meer in trapten. Zo vond ik ook de stichtelijke boeken uit de reeks "Voor onze Kleinen" van de schrijver W.G. van de Hulst, die kinderboekjes als "de wilde Jagers" en "Het wegje in het koren" schreef, geïllustreerd door zijn zoon. De tekeningen staan me nog het meeste bij. Ik die tijd heb je geen erg in de vrij moraliserende toonzetting van deze boekjes. Ik heb ze nog weer eens doorgebladerd. Kattenkwaad uithalen was tot daar aan toe, als je dan maar berouw toonde en een braaf godvrezend kind was. Voor de duidelijkheid; dat is de rode draad die door de boeken loopt, niet per definitie die van mijn opvoeding. Het was een stukje jeugdsentiment.
Later kwamen daar de "Snuf de Hond" boeken bij. Ook daar; spannende avonturen en geheime gangen in oude kastelen met als climax de Duitsers op je hielen. De hoofdpersoon vindt een schatkist terwijl hij de hete adem van de Waffen SS of andere booswichten in zijn nek voelt. Trillend van spanning sloeg ik de bladzijde om en de hoofdpersoon deed de schatkist open en verzonk in devoot gebed omdat hij een Statenbijbel vond. Gezonde jongen, was dat alles? ik heb het boek later maar weggelegd, de climax was een anticlimax. Het schijnt nu verfilmd te worden, naar verluidt heeft de EO de rechten al gekocht..

Later hield ik meer van realistische boeken,maar met de "wijsheid" van nu moest ik toch even glimlachen om dit soort boekjes. Het heeft helaas niet geholpen mij tot een braaf jongetje te maken..

Competentie?

Een paar weken geleden, net voor mijn vakantie, ben ik eens gaan buurten bij het CWI.
Niet dat ik verwacht binnenkort zonder werk te zitten, maar ik merk dat mijn doorgroeimogelijkheden beperkt zijn. Projecten vallen weg, de diensten bieden weinig uitdaging voor me en het salaris zal altijd beperkt blijven tot net iets meer dan het minimum. Bij mij kruipt er dan een gevoel naar boven dat zegt dat ik verder moet gaan kijken dan mijn neus lang is. Gelukkig hebben ze daar iets voor bij het CWI; een competentietest. Daarvoor had ik dus een intakegesprek met een arbeidsconsulent voor ik aan wat voor test dan ook zou gaan beginnen. Mijn CV was in de loop der jaren uigebreid met allerlei certificaten. Mijn vooropleiding in de sociaal juridische sector was een pré. Helaas is dat al zes jaar geleden en is de wetgeving inmiddels volledig op de helling gezet. Toch zijn de kansen dat ik als putjesschepper aan de bak moet niet groot. Na een oriënterend gesprek kon ik een test doen, die mij heel comfortabel per mail werd thuisgestuurd. De zestig tot tachtig minuten die ervoor stonden werden er dertig. Persoonlijkheidstest. Interessant en naar waarheid beantwoorden. Best lastig soms. Nu is het aan mij om initiatieven te nemen door mensen te bellen voor een afspraak. Netwerken doe ik nooit eigenlijk, maar het voordeel is dat ik nog werk heb, en niet noodgedwongen moet verkassen. Het geeft je een goede kijk op jezelf en je mogelijkheden, en dat is weer goed voor je zelfvertrouwen. De test wordt binnenkort geëvalueerd.

Wordt vervolgd!

Vrij

Ik ben vrij dit weekend. Ben nog steeds moe van de dienst; gister pas tegen twaalf uur thuisgekomen. Ik ga er zo even uit, weinig blog inspiratie. Ik wil de lach op jullie gezichten toveren met de volgende grap die ik in mijn mail vond.
Is al een ouwe maar ijzersterk ;-)


De oude Mustafa leeft al meer dan 40 jaar in New York. Hij wil graag in zijn tuin aardappels planten, maar hij is alleen en oud en zijn zoon leeft in Irak.
Hij schrijft een e-mail aan zijn zoon :

"Lieve Ahmed, ik ben erg verdrietig omdat ik in mijn tuin geen aardappelen kan planten.
Ik weet zeker dat jij me had geholpen de tuin om te spitten, als je hier was geweest.
Ik hou van je. Je vader".

De zoon mailt meteen terug:

"Lieve vader. Raak alsjeblieft niets in de tuin aan! Ik heb daar namelijk "het spul" verstopt.
Ik hou ook van jou. Ahmed".

Nog geen 2 uur later staat de US Army, de Mariniers, de FBI en de CIA voor het huis van de oude man.
Ze spitten de tuin spade voor spade om, zoeken iedere milimeter af, maar vinden niks. Teleurgesteld gaan ze weer weg.

Dezelfde avond nog krijgt de oude man een e-mail van zijn zoon :

"Liever vader, hoogstwaarschijnlijk is de tuin nu helemaal omgespit en kan je aardappelen planten.
Meer kon ik op deze afstand niet voor je doen.
Ik hou van je
Ahmed "


Fijn weekend!