Kluns enzo

Ik weet nu uit ervaring hoe een gekneusde rib voelt. Na in oktober ergens op station Mariënberg een trapje te hebben gemist maakte ik kennis met de zwaartekracht en kwam herad terecht. Linkerkant; rib gekneusd. Auw. Resultaat; voorzichtig hoesten, paracetamol slikken en kalm aan doen. Vrijdagmorgen; déjà-vu. 's Avonds had ik een date en het huis moest schoon zijn. Het foulard over de bank lag eraf, dus even weer echt gelegd. Tevreden wilde ik verder gaan, maar zag een lus van het kleed niet. Weer de zwaartekracht en een tafeltje dat als keiharde landingsbaan fungeerde. Auw. Rechterkant is dus aan de beurt. Doet het pijn? Alleen als ik lach dokter..(en als ik hoest, waarom krijg ik net nu kriebelhoest?) Opstaan uit bed is een operatie waarbij nagedacht moet worden. Weetn dat dit een week of vier duurt, ben er weer mooi klaar mee. Wel eerlijk verdeeld trouwens, binnen 3 maanden beide kanten..

Geluk bij een ongeluk was trouwens dat het huis al bijna schoon was en dat de bezoekende dame in kwestie mijn kookkunsten op prijs stelde.
Het rijden met de dienstauto gisteravond en het onderschatten van de sneeuwduinen bij het sportpark Meerdijk leidde tot een vastloper. Mijn jonge en klein van stuk zijnde collega lukte het niet om de auto uit de prut te duwen. Gelukkig waren er andere collega's in dienst die het wel lukte. Daar ga ik dus niet meer heen voorlopig. Het is maar goed dat ze voorlopig niet thuis spelen, er zullen eerst(sneeuw)bergen verzet moeten worden. Heb ik weer.

Ik ben toch nog wat huiverig achter het stuur nadat ik bij de eerste sneeuw met broer's auto een paaltje ramde na een slippartij. Gelukkig verzekeringswerk, maar toch niet fijn. Blikschade is te overzien. Broer lag daags daarna in het ziekenhuis en heeft daar tot de kerstdagen bijgetankt en langzaam van een longontsteking hersteld. December was een rare maand. Van bloggen kwam dus om deze redenen niets.

Laat ik er van uitgaan dat de "bad luck" voor deze maand genoeg is geweest..

Mobiele perikelen

Ruim een maand na mijn vorige blogje ben ik weer present.
Of het nou nog mag of niet; iedereen die hier nog meeleest een goed 2010.
Ik ben de jaarwisseling prima doorgekomen, een korte dienst op Oudjaarsdag was snel voorbij, waarna ik mij in het feestgedruis kon storten.
Vandaag een dagje vrij. Ik merkte de laatste dagen dat mijn mobiele internet het had begeven. Na bij het plaatselijke NOKIA steunpunt een software update te hebben laten installeren deed het nog steeds niets. Helaas, ik moet Tele2 weer bellen.
De klantenservice heeft hele verhalen en een wachttijd. Na wat uitzoekwerk wordt gezegd dat ik de datalimiet heb overschreden. Daar heb ik al vaker discussies over gehad. Vorige keer werd ik gebeld en werd er overlegd, en bleek dat Tele2 ook niet helemaal duidelijkheid had over wat "excessief datagebruik" is. Dit keer bleek dat ze gewoon de internet-deur hadden dichtgegooid zonder verdere waarschuwing. Mijn opmerking dat ik dat niet klantvriendelijk vond werd grif beaamd. Dat het mijn goed recht is van provider te wisselen ook. Helaas kan dat in oktober pas.
Inmiddels zou ik na afsluiting en weer aansluiting weer moeten kunnen internetten, er staat een half uur voor, maar natuurlijk doet 'ie nog niets. Veel beloven en weinig doen. Ik ben klaar met Tele2. Wie heeft een goed advies over een andere provider voor mij?

Update: weer met klantenservice gebeld. "Neem maar een nieuwe bundel, kost u maar vijf euro meer per maand" was het devies. Ik ben vriendelijk doch overtuigend uit mijn slof geschoten waarna ik schielijk zou worden doorverbonden met een hoger echelon. Meteen daarop werd de verbinding verbroken. Ik heb netjes tot 500 geteld en weer gebeld. Klacht ingediend. Datalimiet van 20 Mb verstookt in 11 dagen, terwijl ik daarvan ruim 5 niet kon internetten op mijn mobiel? Kom nou, compensatie wil ik!.
Morgen kan ik er weer op zei de dame van de helpdesk vlot, en het probleem lag bij Tele2, mijn data waren nog lang niet opgebruikt. GPRS lag eraf, ze zou het doorgeven. Vijf euro compensatie voor de dagen dat ik offline was is me toegezegd. Ik wacht het af en moet het allemaal nog zien.. Wordt vervolgd..

Gesleep

Vriendin V. gaat verhuizen. Van Groningen ("Stad") zoals ze dat hier zeggen, naar het mooie Limburgse land. Daar zit één of andere goeroe waar ze graag dichtbij wil zijn. Ik ben er nog steeds nuchter onder. Doe maar gewoon.. Ze liet weten dat ze een monitor over had, 19 inch en nog puik. Geen flatscreen, maar een flinke slag groter dan mijn 17 inch. Ik ben er dus maar naartoe gereden gister. Het gevaarte stond al klaar op een karretje, en ik prees de lift die het flatgebouw bezit. Met wat gesjouw heb ik het in de auto gekregen..wat was dat geval zwaar! Tot mijn verdriet was het betaald parkeren tot negen uur, en ik had geen kleingeld bij me. Omdat ik maar al te goed weet dat een parkeerbon pijn doet, ben ik eigenlijk tegen beter weten in naar de parkeerautomaat gelopen.. Tot mijn verbazing stond er nog een grijpstuiver op mijn chipknip. Ik mocht een uurtje blijven, en toen rammelde onverbiddelijk de wekker op mijn mobiel..

Naar huis gereden en het ding zowaar met het zweet op de rug vier trappen op gekregen zonder brokken. Het installeren nam meer tijd in beslag. Mijn computermeubel was niet berekend op de grootte van de monitor, en zo design als het ding ook is, de glasplaat paste nèt niet. Na veel verstellen en sleutelen lukte het nog niet. De monitor had ik inmiddels al vier keer van het meubel gehaald en weggezet en weer teruggezet. Zo ging het niet lukken. Ik moest iets hebben om het op te hogen. In een kast vond ik studieboeken uit een grijs verleden, verouderd en stof verzamelend, maar wèl A3 formaat. Het werkboek Titelbeschrijven, Sorteren en Formele Ontsluiting (nee dat is wat anders dan bij een bevalling) onder de monitorvoet tilde hem letterlijk naar een hoger plan. Zo kon de glasplaat er nèt onder geschoven worden. Tevreden en bezweet keek ik naar het resultaat. Na de kabels te hebben aangesloten deed hij het ook nog. Wel zo fijn, anders had ik opnieuw kunnen slepen.

Nu nog een nieuwe systeemkast met meer mogelijkheden erin, en vooral sneller, zodat ik niet een kwartier hoef te wachten voor mijn pc opgestart is..

Prikacties

Ruim een week geleden stond ik twee dagen in Assen en Emmen, om het verkeer tijdens de vaccinaties tegen de "Mexicaanse griep" in goede banen te leiden. Als je je bedenkt dat in Assen ruim 5.000 en in Emmen rond de 8.000 kinderen waren opgeroepen om een prik te komen halen, heb je een beetje een indruk van hoe druk het allemaal was, en hoeveel auto's we te verwerken hadden. In piektijden waren dat zomaar 500 à 600 auto's in het uur. In Assen verliep het gladjes, op de wat geïrriteerde mensen na die natuurlijk vreselijk haast hadden, maar de sfeer mocht er niet onder lijden. In Emmen was het wat chaotischer, maar ook daar ging het uiteindelijk goed. Even binnen gekeken, in "de Smelt" (toepasselijke naam voor een ijsbaan) waren de vaccinaties in de grote zaal, die ingericht is als een Mexicaans landschap..
Na beide dagen ruim negen uur op mijn voeten te hebben gestaan, moest ik het bekopen met een overbelasting van de linkervoet, waarna er voor de lol nog een jichtaanval overheen kwam.. De lappenmand is dus druk bezocht deze week. Gelukkig is de pijn aan het wegtreken, maar ik schrok wel van de forse aanval die ik moest verduren. Zittend werk schijnt erg moeilijk te zijn in mijn werk, maar ik heb besloten dat ik wel beter voor mezelf ga opkomen, want een week thuiszitten is ook niks.

Ondanks alles was het de beide dagen leuk samenwerken, en zat de sfeer en de samenwerking er goed in. Ik had het dus ook niet willen missen..

Schijn een lichie op mij

Het moet gezegd worden; de hele entourage staat er al een poosje. Als ik door het centrum van Emmen rijd, en vooral tegen de schemering, gaat in de tempelpoort die opgebouwd is voor het dierenpark het licht aan. Tegelijkertijd beginnen er in de bomen lichtjes te branden die een soort zilverkleurige regen suggereren. Het geheel trekt mensen van heinde en ver. Het Chinese lichtjesfestival is neergestreken in Emmen. Enkele weken geleden meldden mijn ouders dat ze kaarten hadden en vroegen me of ik ook mee wilde. Natuurlijk! De camera ter hand genomen en op naar het park. Vanuit mijn ouderlijk huis maar 10 minuten lopen. Nog nooit was ik in het donker binnen geweest. Als abonnementhouder kom je er alleen overdag binnen. Mijn broer, de nieuwsjager van de familie, was bij de opening geweest en had ons aangeraden eens te gaan kijken. Hij had niets teveel gezegd; al bij binnenkomst was ik verrast door de sprookjesachtige sfeer die er hing. Alle looppaden waren verlicht, in de waterpartijen dreven kunstig gefabriceerde watervogels, de route was verlicht d.m.v. Chinese lampions met tekens erop, en als je de hoek om kwam werd je met prachtig verlichte leeuwen en tijgers geconfronteerd.

Het toppunt was toch wel de 15 meter lange draak op de Afrikasavanne. Woest en vervaarlijk en prachtig verlicht; en als klap op de (chinese) vuurpijl blies het monster eens in de zoveel tijd een wolk rook uit. Naar verluidt werden de savannebewoners er eerst wat nerveus van, maar ach, zolang het geen leeuw was zou het wel meevallen, en ze gingen verder grazen. Ook zebra's en giraffen zijn nuchtere Drenten hier..

Na een dik uur rondgeslenterd te hebben bereikten we via de panda's en levengrote slakken het Biochron, waar een paar levensechte chinezen je naam voor vijf euro op rijstpapier kalligrafeerden. Niets voor mij, maar leuk om te zien. Na ettelijke foto's te hebben gemaakt verlieten we zwaar onder de indruk het park weer. Ik kan het iedereen aanraden eens te gaan kijken, hoewel de toegangskaarten aan de prijs zijn; het is absoluut de moeite waard!

Bus

Sinds enige tijd verzorgt ons bedrijf de beveiliging van de nachtbussen in de provincie. Na een tijdje vanuit Assen te hebben gewerkt heb ik nu inmiddels twee diensten op de discobus van Stadskanaal naar Ter Apel en Gieten achter de rug. Vanuit discotheek "Fox" in "Knaol" brengt deze bus de jongelui naar huis, die de hele nacht hebben gestapt en gedronken. Het OV-bureau Groningen-Drenthe heeft deze bussen samen met de plaatselijke horeca georganiseerd. Vooral de laatste bussen zijn erg druk. Je zult maar in Gasselternijveenscheboerenmond wonen, en de bus missen! Een dag voor die dienst werd ik gebeld door de chef; of ik ook enquêtes zou willen houden onder de reizigers, en formulieren willen invullen zodat er een beeld werd gevormd van het aantal reizigers en hun wensen. Ja hoor, dat wil ik wel..maar realiseert chef zich ook wel hoeveel "dronken droppies" er in zitten? Zuchtend leg ik de telefoon neer.

Zaterdagnacht om 1 uur vertrekken mijn collega en ik, en tegen half drie hebben we de eerste bus te pakken. De eerste gasten zijn nog redelijk aanspreekbaar. Helaas duurt dat niet lang. Toch wel een aantal formulieren in kunnen vullen. Het is geen pretje om tussen de boerende en schreeuwende boeren te zitten en "serieus" een enquête af te nemen. Na een paar pogingen bedank ik ze hartelijk en neem onder luid gejoel mijn plek bij de chauffeur weer in, waar ik en passant nog een dronken droppie uit de bus zet dat geen kaartje wil kopen. Als de laatste schreeuwers de bus uit zijn zetten we het ventilatieluik open om de dranklucht te verdrijven, en kunnen we weer lachen om een geslaagde rit. "houdt je van de straat" zeg ik dan maar.. en het is nog goed voor de onregelmatigheidstoeslag ook..

Boekje!

Al jaren doe ik mee aan de spelletjes op Radio2, bij het programma Schiffers.fm. Het leukste vind ik de cryptopicto; Hans Schiffers, de presentator van het naar hem genoemde programma, was bijna tekenleraar geworden. Hij hanteert dus niet onverdienstelijk de tekenpen. Zijn ideeën komen naar voren in de Cryptopicto. Dat zijn cryptische plaatjes waar je een bekende of minder bekende artiest/groep en hit uit moet zien te halen. De sport is dat te doen tussen 14:00 en 16:15 uur elke doordeweekse middag. Ik speel al zeker drie jaar mee, maar had nog nooit gewonnen. De prijs is het cryptopictoboekje; een verzameling van de beste tekeningen die Hans Schiffers heeft gemaakt. Om mij heen zijn mensen die met me meespelen, we geven elkaar hints en moedigen elkaar aan. Twee van hen hebben inmiddels deel 1 gewonnen. Ondergetekende helaas nog niet. Vorig jaar steunlid van de AVRO geworden, en prompt boekje 1 ontvangen. Toch was dat niet "echt". Tot vorige week. Zoals gebruikelijk puzzelde ik een tijdje, en had toen de tekening door. Ik stuurde de oplossing in, en ging over tot de orde van de dag. Om vier uur zette ik me schrap voor de uitslag. Mijn ongezouten commentaar over het vreselijke nummer van Modern Talking, een draak van een hit uit de eighties, ging door de ether. Het was de oplossing van de cryptopicto. Meestal word je genoemd maar win je niet. Tot mijn stomme verbazing werd ik genoemd als winnaar, en gefeliciteerd met boekje deel 2. Na een oerkreet te hebben geslaakt besefte ik dat de spanning van het wel of niet winnen er nu af was, tot ze deel 3 zouden uitbrengen. Toch blijf ik meespelen, al is mij nu "eeuwige roem" ten deel gevallen.. Veel te leuk!

Volgende week zal het boekje wel in de bus vallen, ik ben erg benieuwd! Hieronder het winnende plaatje..



(Afbeelding © Schiffers.fm)

Tevreden met Tele2 Mobiel?

Mijn mobiel heeft kuren. Balen. Na nog geen jaar begaf het toetsenbord van mijn Nokia N78 het. Aangezien ik alle toetsen nodig heb, ging ik naar het Nokia servicepunt hier. Prettige bediening, ze kennen me daar (helaas). "Kom over een uurtje terug" was het verzoek. Ik ging dus even koffie drinken in het centrum. Na een uur bleek dat ze het toestel open gemaakt hadden en dat ze het niet konden repareren. "Opsturen naar Nokia" was het advies. Thuisgekomen eerst Tele2 gebeld, waar ik het abonnement en toestel van heb afgenomen. Bij Tele2 trok men meteen de handen er van af, zoals gewoonlijk.

Ik wacht al 3 weken op een bestelling die tien werkdagen nodog had omdat ze het "druk" hebben. Laat dat even niet mijn probleem zijn.. Afijn, Nokia moest ik maar bellen. Zo gezegd zo gedaan. Tot mijn verbazing kreeg ik een Vlaams callcenter aan de lijn. "Indien uw vraag niet beantwoord wordt, gelieve ons te verwittigen" klonk het. Oeff.. Heb ik weer. Gelukkig kon men aan de hand van het IMEI nummer van de telefoon bepalen dat ik nog tot oktober 2010 garantie had. Nu was het zaak de telefoon op te sturen naar het reparatiecentrum. Daarvoor moest ik bij een zogenaamd "Kiala-punt" zijn dat mijn pakje in ontvangst zou nemen. Nooit van gehoord! Het "dichtstbijzijnde" Kiala-punt bevond zich in Borger en daarna in een supermarkt in Vries. Beide zitten 25 tot meer dan 40 km van mijn huis. Er zijn toch wel communicatieve moeilijkheden tussen een Vlaamse en een Drent..

Na veel zeuren en pushen mocht ik het ook bij "The Phone House" afgeven. Inmiddels heb ik een oud mobieltje simlockvrij laten maken. Zo kan ik met mijn vertrouwde nummer bellen. Helaas zijn er een aantal nummers verloren gegaan omdat ze in mijn telefoongeheugen stonden. Het is me nu wèl duidelijk dat ik als ik in augustus volgend jaar mag switchen van provider, ik dat meteen doe. De service van Tele2 is een drama, en je wordt steeds afgescheept. Ik ben er klaar mee. Helaas moet ik nog een jaar, maar mijn besluit staat vast: ik geef Tele2 de zak!

Nu ben ik an het bieden op een Nokia 6300, liefst simlockvrij, als tijdelijk toestel. Mijn 1650 die ik had liggen is nu simlockvrij, maar bevalt me niet zo.
Iemand nog een leuk toestel in de aanbieding?

Millennium

Het was gister eindelijk zover. Ik heb een tijdje geleden met een boekenbon die ik nog had liggen de eerste twee delen van de "Millennium-trilogie" gekocht. Afgelopen maandag vierde ik mijn verjaardag en kreeg deel drie, zodat de verzameling compleet was. Deel 1 heb ik ademloos uitgelezen, en ik ben halverwege in deel 2. Begin oktober zit ik een week op Vlieland, zodat ik ook daar alle tijd heb om te lezen.

De verfilming van deel 1 "Mannen die vrouwen haten" draaide al een tijdje in de bioscoop. Vanaf deze week ook om half zeven. Met wat versnaperingen en voorpret ging ik zitten, en liet de reclamefilmpjes aan me voorbijtrekken. Achter me zaten ongeveer twintig dames met de nodige popcorn en een hoop gegiebel en lawaai. Vreemd dat ze naar deze film gingen..dacht ik nog.. Na 2 minuten drong het tot me door dat ik niet in zaal 6 maar in zaal 7 zat. Een "meidenfilm".. help! Ik pakte mijn boeltje en onder luid gegiechel stak ik over en kon in de goede filmzaal plaatsnemen. Het viel meteen op dat er rustiger, ouder en serieuzer publiek zat. Voelde een stuk beter.

De film volgt vrij nauwgezet het boek. Wat ik wel lastig vond aan het boek was de uitgebreide beschrijving van de familiebanden; iets wat in de film natuurlijk niet zo uitgebreid kon. Er zat al gauw snelheid in de film, en de actie was ook dik in orde. Ik wilde de film pas zien als ik het boek uithad, dat is ook gelukt.
In de wetenschap dat ik nog anderhalf boek en twee films (de overige delen worden ook verfilmd) voor de boeg heb zat ik de 140 minuten film uit en knikte ik af en toe als er een bekende scène uit het boek meesterlijk in beeld werd gebracht. Het onaangepaste en "schokkende" gedrag van sommige hoofdpersonen riep reacties op uit het publiek, dat helemaal in de film zat. Mooi, beetje prikkelen vind ik wel ok.
Voor liefhebbers van Zweedse film in de stijl van "Wallander" is dit een echte aanrader. De boeken ook, en ook al ben ik niet zo'n trendvolger; aan deze hype doe ik inmiddels van harte mee!

Veegdienst

Ze zagen er niet uit als de doorsnee schoorsteenvegers, maar op verzoek wilde hij zijn hoge hoed wel uit de auto halen. Gezien de conditie van het stel (vooral de dame in kwestie kwam hijgend de trap op) heb ik dat maar afgewimpeld. Helemaal "achter de poest" zoals ze dat zei, had ze even adempauze nodig. Mond op mond beademing was ook wel wat, zei de man die erbij was. Ook dat wimpelde ik af, tenzij ik straks met een dode schoorsteenveger zou komen te zitten, dat was ook niks.

Mijn oude gashaard werd vakkundig van de muur gehaald en het rookkanaal geveegd. Voor de zekerheid werd de afvoerpijp afgeplakt zodat hij niet zou lekken. Toch maar eens op zoek naar een nieuwe kachel, of op termijn naar een woning met CV verhuizen.

Terwijl ik de verloren schatten achter de kachel weg haalde (10 Pfennig, een paar pennen en een ouwe batterij) werd met de stofzuiger de boel van stof en roet ontdaan. Mijn kachel en ik zitten er weer een jaartje warmpjes bij..

Pootje zeer (laatste update)

Het ziekenhuis hoef ik voorlopig niet meer van binnen te zien, ze waren tevreden.
Het gaat vooruit, alles groeit dicht. Ik doe bijna alles weer, fitness evalueren we eind deze maand even, maar ik hoop dat er over een maandje of twee niets meer te zien is dan een litteken. Daarvan heb ik er toch al genoeg, dus één meer of minder mag de pret niet drukken. Deze update even voor de geïnteresseerde volgers. Het gaat de goede kant uit, bedankt voor de belangstellende reacties op dit blog.

Over tot de orde van de dag! (Maandag weer aan het werk)...

Dagje Stad

Onlangs op één van mijn laatste vakantiedagen een dagje "stad" gedaan.
Als we het hier in het noorden over Stad hebben dan bedoelen we Groningen. Stad en Ommeland zijn een vaak bezocht gebied voor shoppen, slenteren en fietsen. Dat je er ook kunt varen wist ik wel, maar ik had het nog nooit geprobeerd. Het OV bureau Groningen en Drenthe bood uitkomst; tot eind augustus kun je een gratis dagkaart downloaden, en na het invullen van een kleine enquête heb je een dagkaart die uit de printer rolt. Aldus besloten stapte ik op het station in de Q-liner naar Grunn. De rit over de vernieuwde N34 verliep rustig. Overal zijn bijna "transferia" aangelegd,zodat de bussen (die toch een halve bus langer zijn dan de doorsnee lijnbussen)niet bij elke tien man en een paardenkop het dorpje in hoeven, maar langs de autoweg kunnen "laden en lossen". Alleen in Gieten moet de bus over kruip door-sluip-door weggetjes om op de Brink te komen. Voor toeristen prachtig, maar voor de reiziger uit de regio een ergernis.

Eenmaal in stad meteen overgestoken naar de aanlegsteiger van rederij Kool, en een schaduwplekje gezocht vanwege de hoge temperatuur. Ook liep ik niet lekker, vanwege een ander voetkwaaltje dat af en toe de kop op steekt. Al gauw staken we van wal met rondvaartboot "Golden Raand", en dobberde ik door de Groninger diepenring. Na een uurtje had ik de panden en bruggen eens vanaf het water gezien en besloot ik verder te gaan fietsen, omdat lopen naar het centrum niet lukte. Gelukkig heb ik een abonnement op OV-fiets, en kan ik voor nog geen 3 euro een degelijke stadsfiets huren. Een rondje stad was zo gedaan, en terwijl ik via Vismarkt en Grote Markt, "Olle Grieze", Oude en Nieuwe Ebbingestraat fietste was ik ook zo in het Noorderplantsoen, waar de mensen in het gras en aan het water hingen.. Ik ben er doorheen gefietst en kwam weer uit bij de Violenstraat, waar het oude Jugendstil pand van mijn MBO opleiding staat. Hier heb ik twee jaar gestudeerd, tot ze het onzalige idee kregen naar Vinkhuizen te gaan, letterlijk onder de rook van de Suikerunie.

Omdat een oud medestudent wel in Stad was, maar nog ergens zat te pimpelen, ben ik maar even een broodje gaan eten bij "de Rode Loper" in de Nieuwe Ebbingestraat. Pure nostalgie, ik kwam er vaak als ik een tussenuur had. De broodjes zijn nog net zo lekker en de zaak blijkt gerenoveerd te zijn. Mooi!

Mijn oud medestudent wachtte me op bij de AH aan de Vismarkt, waarna we bij "de Pintelier" een Weizenbier dronken en bijpraatten. Toen was het ook weer tijd om te gaan. Helaas vertrok de bus net voor mijn neus, maar de volgende kwam een half uur later. Met een koude Spa Blauw en een Vrij Nederland doodde ik de tijd.

Keurig weer thuisgebracht door Arriva.. voor herhaling vatbaar.. O, ik mag nog één dagkaart downloaden..waar zal ik dan eens heen gaan?



(Foto: © RTV Noord)

Sport en bureaucratie?

Ja en daar zit je dan, en je merkt dat fitness er met zo'n conditie bij in schiet.
Ik zie mezelf niet op een loopband of crosstrainer terwijl ik mijn been overstrek en misschien overbelast. Erg jammer, want ik begon net weer de smaak te pakken te krijgen bij het Health Center. Gelukkig kon ik het abonnement een maand stopzetten, zodat ik niet voor niets 30 euro betaalde. Daarvoor had ik wel een doktersattest nodig, in de zin van een briefje zoals je dat vroeger voor gymnastiek kreeg "Mies kan niet sporten vanwege..". Makkelijk toch? Ik begaf me dus naar de dokterspraktijk, waar ik inmiddels bijna kind aan huis ben geworden. "Een attest? Nee, meneer, die mogen we niet verstrekken, uit oogpunt van privacy". Goed, mevrouw de assistente, het gaat hier om MIJN privacy, en IK geef hierbij uitdrukkelijk toestemming voor het verstrekken van informatie. Mijn dossier hoeft niet te worden gelicht, alles wat ik nodig heb is een verklaring dat ik onder behandeling ben. "Meneer, daar beginnen we niet aan" .. Bureaucratie dus. Ik kon een verklaring krijgen waarin werd verklaard dat er geen mededelingen worden gedaan door de praktijk. Ik vraag me af wat ik moet doen om mijn dossier in te zien en daaruit te kunnen putten als dat nodig mocht zijn.

Ik heb het creatief opgelost; een kopie van mijn ponskaart en afsprakenkaart bij het ziekenhuis gemaakt, en op naar de sportschool. Eigen verklaring opgesteld en bijgevoegd, en na een prettig gesprek met de receptioniste een maand opschorting van mijn lidmaatschap afgesproken. Daarna (eind augustus) een gesprek met een sportinstructrice en evt. fysiotherapeut om te bekijken wat er mogelijk is voor mij.

Uiteindelijk los ik deze kwestie zelf op zoals jullie zien, maar ik heb me zeer verbaasd over de onwil en het gebrek aan medewerking. Dat zou toch anders moeten?

Werk en vakantie (update)

Hier volgt weer een kleine update.

Omdat ik na twee weken met mijn beschadigde pootje thuis te hebben gezeten lichtelijk "simpel" werd, maar niet als een gek de surveillance weer in kon lopen, werd er spoedberaad gehouden. Afgesproken werd dat ik voorlopig zittend werk zou gaan doen. Hand - en spandiensten op kantoor, en het wegwerken van een grote achterstand bij ons project "Ben Kwijt". Ik mag meldingen van verloren en gevonden voorwerpen aannemen, en de gebrachte spullen inventariseren en opbergen. Categoriëen zat, van kleding en tassen die in de bus zijn blijven liggen, tot wandelstokken en complete ondergebitten. Een computersysteem "matcht" verloren en gevonden spullen, en in de afgelopen weken heb ik met mijn collega's de nodige spullen weer bij de eigenaar terug gebracht. Het geeft wel voldoening dat het werk ook meteen wat oplevert. Bovendien kan ik me "zittend" ook nuttig maken. Wel heb ik mijn huid duur moeten verkopen, die heeft tenslotte de afgelopen tijd al genoeg gekost. Planners die me met heel veel overredingskracht op een semi-loopdienst wilden zetten, omdat ze geen mensen ervoor hadden.. NEE, is dan mijn antwoord. In de afgelopen jaren is dat iets dat ik geleerd heb, NEE zeggen.

Gister was mijn laatste dienst voor de vakantie, en heb ik de grootste achterstand weggewerkt. Men vond het jammer dat ik pas begonnen was en "nu al" met vakantie ging. Ja, overmacht.. Vandaag beginnen de drie weken vakantie die ik heb gereserveerd. Over een paar dagen begint het SIVO festival weer, en mag ik een paar dagen meewerken met een groep Servische dansers. Ik hoop dat deze groep wel bereid is mij te betrekken bij wat ze doen.

Overigens is de dokter in het ziekenhuis tevreden over het verloop van de genezing, maar mij duurt het veel te lang, al zie ik ook wel enige verbetering.
Het gaat langzaam vooruit dus..

Pootje zeer (update)

Even een update van de ontwikkelingen die de afgelopen week hebben plaatsgevonden. De ontsteking bleef lekker zitten waar hij zat, en dus werd er weer een bezoek aan de huisarts afgelegd. Die was al vastbesloten een paar sneetjes te maken en de spanning te verlichten. In de overtuiging dat ik even moest doorbijten en daarna als een jonge God de praktijk weer kon verlaten huppelde ik vrolijk achter de dokter aan. Die keek de zaak eens aan, en verliet gezwind de behandelkamer en haalde mijn oude huisarts erbij voor een second opinion. Die fronsde tot op zijn kin en stuurde me door naar het ziekenhuis, afdeling spoedeisende hulp. Na een ponsplaatje te hebben laten maken mocht ik in de wachtkamer gaan zitten. Vrij snel werd ik opgehaald en achter een gordijn in een kamertje op een bed gelegd. Wachten dus. Een verpleegkundige kwam voorbij, humde wat en ging een arts-assistent halen. Weer wachten. De arts-assistent kwam, zag, humde en riep er een chirurg bij. Foto's maken, bloed afnemen.. Ik ging er op mijn voordeligst bij liggen en mijn been werd uitgebreid gefotografeerd. Ik heb de rekening nog niet ingediend..

Na nog een uur wachten (inmiddels had mijn vader die me naar het ziekenhuis bracht me van kranten voorzien) werd ik richting operatiekamer gebracht. Drie dames wachtten me er op. Het paradijs? Nee, zou snel blijken. Hoewel goed voorbereid deden de verdovings injecties verrekte pijn. Daarna werd mijn voet niet gevoelloos.. Ik bespaar jullie, beste lezers, de details, maar reken maar dat ik het een kwartier erg moeilijk heb gehad.. Het sloeg niet aan dus.

Het resultaat? De ontsteking lijkt weg te zijn, mijn voet is tot normale proporties weergekeerd, maar hechten deden de dames niet. Bindingsangst wellicht?
Hoe dan ook, ik begin routine te krijgen in het spoelen en verbinden van de voet, hoe raar het er ook uitziet. Met alle medicatie en verbandmiddelen kom ik wel ver boven mijn eigen bijdrage uit die dit jaar 155 euri bedraagt. Lullig trouwens dat ik na deze traumatische ervaring geen troostbeertje mocht uitzoeken..

Voorlopig ben ik nog wel even zoet met die jaap in mijn pootje. Om niet helemaal te versimpelen kan ik volgende week zittend werk doen; inkloppen van gegevens in een computer..

Einde medisch communiqué

P.S: fruitmanden zijn niet aan mij besteed :-)

Pootje zeer

Daar zit ik dan, ik kan niet anders..

Even in de lappenmand voorlopig. Afgelopen donderdag begon een plekje op mijn been dat ik nota bene bij fitness had opgelopen, raar te doen. Ik werkte nog één dienst en daarna was het gebeurd. 's Avonds begon alles pijn te doen, en met een paracetamol ging ik naar bed. De volgende ochtend kon ik amper meer lopen, hele nacht wakker gelegen en meteen de huisarts gebeld. Ik kon meteen komen. Diagnose; een vrij ernstige bacteriële infectie. Een paar miljoen carnivoortjes deed zich te goed aan mijn scheenbeen. Dat was niet de bedoeling dus een tegen offensief werd ingezet. Antibiotica. Pijnstilling moest ik zelf maar regelen; in een dag of twee zou alles een stuk beter zijn. We schrijven nu zondag, en het lijkt nu een klein beetje op zijn retour. Gisteren merkte ik dat de paracetamol niet werkte, dus gooide ik er twee APC tabletten tegenaan, met als backup een Ibuprofen van 400 mg voor als het echt niet ging. Na een nacht op bed duurde het een kwartier voor de pijn enigszins dragelijk was en ik "normaal" mijn bed uit kon voor de noodzakelijke dingen. Daar werd ik erg moe en chagrijnig van, zo actief als ik ben. De hitte werkte ook niet erg mee, je bed opmaken duurt niet lang, maar in mijn geval in etappes een dik uur....

De APC maakte me lekker groggy en ik kon veel meer aan. Intussen blijft mijn ziekmelding voorlopig even in stand, ik merk dat alles erg gevoelig is en de kleinste aanraking zeer doet. Bovendien lijkt het me geen goed idee om onder de pillen op straat te lopen. Eind van de week zien we wel verder. Maandag of dinsdag eerst een tweede controle bij de huisarts.. Wel balen dat dit net gebeurt in een lang weekend dat ik vrij ben.. Plannen van dingen die ik wilde ondernemen gingen niet door. Gelukkig is de temperatuur wat dragelijker geworden en voel ik me ietsje beter nu. Kan ik eindelijk mijn huis eens opruimen en de afwas doen, hoog tijd..

Wordt vervolgd..

Collecte

Hoewel ik het vaak vervelend vind om zelf te collecteren en aan de deur te "schooien" gaf ik toch toe toen ik gebeld werd door de plaatselijke afdeling van het Rode Kruis. Ze hadden collectanten voor mijn wijk nodig, en ik mocht kiezen welke straat ik wilde doen. De doorgaande weg richting centrum heeft ongeveer 250 huisnummers, maar de meesten zijn aan één kant van de drukke weg, zoadt ik niet hoefde over te steken. (Niet te vaak tenminste). De hele week al denderden de spotjes voor de collecte over het TV scherm en door de radio, en ik kwam er maar steeds niet aan toe. Vanavond dan eindelijk de bus ter hand genomen, nette kleren aangedaan en mijn meest vriendelijke en innemende gezicht opgezet. Het hielp; na een uur was de bus behoorlijk zwaar. Ondanks dat weigerden toch wat mensen te geven. Hun goed recht, maar een vuile blik en een onbeleefd NEE! terwijl de deur voor je neus wordt dichtgesmeten..Nee, die mogen bij de volgende ramp even wachten tot ze in een gewondennest worden opgenomen wat mij betreft. Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend, luidt een citaat dat ik van huis uit meekreeg. Gelukkig was niet iedereen zo, en kwam ik zelfs een paar nekenden tegen die er net bleken te wonen. Dat dan weer wel. Morgen de laatste huizen aflopen en dan volgende week de bus wegbrengen. Alle beetjes helpen!..

Kadootje

De natuur is fascinerend. Je ziet haar alleen niet elke dag bewust.
Vandaag moest ik om de hoek werken; in het plaatselijke plantsoen, waar ik net geen zicht op heb want er staat een flat voor, worden nieuwe wandelpaden aangelegd. Bedoeling was dat we brommers en scooters en gravende honden uit de zandbedding zouden weren. Het bleef erg stil. Na kilometers te hebben gelopen gingen collega en ik even op een bankje bij de vijver zitten. Af en toe dook een vis uit het stille water om een vlieg te vangen, en verder was en bleef het stil. In de silhouetten van de bomen bewoog iets. Een kat? Nee, die hebben een andere staart. Een eekhoorn dan? vreemd om deze tijd.. Ik nam de maglite ter hand, en een krachtige lichtstraal priemde door het donker. Een grijsbruin beest met een lange pluimstaart en een paar lichtende oogjes bleef stil in de lichtbundel zitten. Langzaam stond ik op en sloop dichterbij. Het beest bleef zitten en keek nieuwsgierig naar die twee benen die dichterbij kwamen. Wat een prachtig beest!, dacht ik. Met één hand greep ik naar mijn mobiel om een lucky shot te maken. Helaas. Verderop kregen twee samen optrekkende katten het beest (waarschijnlijk een steenmarter) in het oog en zetten de aanval in. De marter verdween aan de overkant van de weg in de bosjes en ik hoorde geen geblaas of gekrijs. Hij zal wel ontkomen zijn. Beter voor de katten ook, die beesten kunnen zich fel verweren en zijn niet bang voor katten. Een medeblogger kan er over meepraten.. Even later reden we mijn straat uit en kwam er nog één voor de auto langs.

Ik woon hier dus al mijn hele leven en toch sta ik versteld van die kadootjes van moeder natuur. Dat er vleermuizen vliegen, pimpelmezen broeden en allerlei vlieg en kruipspul leeft dat verbaast me niet meer, maar dit was een leuke afsluiting van een verder erg saaie dienst..



(niet mijn foto)

Pinkpop

Alweer een week geleden! Twee nachten Pinkpop..

Ik ben geen festivalganger, en de aanblik van alle tentjes en dronken droppies op de campings deed me rillen. Gelukkig waren we in een bungalow ondergebracht. Ik heb het over mijn eerste evenement waar ik als beveiliger heb gewerkt. ter voorbereiding kocht ik een "cargo-broek" en een paar kisten bij een legerdump. Vooral zo'n werkbroek met al die zakken werkt heerlijk, en kostte maar 20 euro. 

Na een ommelandse reis vanwege problemen op het spoor vertrok ik zaterdag pas en stapte ik in Zeeland uit, om nog even bij mijn Zeeuwse vrienden op bezoek te gaan. Ik had er een reis van Deventer via Schiphol terug naar het Zuiden opzitten en was helemaal verreisd. Ik werd in Zeeland met een busje opgehaald,en weer volgde een vermoeiende reis. Na een uur vielen de luiken dicht en toen ik weer "bijkwam" was het landschap veranderd. Het Limburgse heuvelland is een belevenis. Niet dat ik veel tijd had om te genieten; om 22:00 uur begon onze dienst. Met de bus ging het van Schin op Geul naar Landgraaf, en het Pinkop-terrein. Wat een drukte!
Voor aanvang van de dienst wachtten we tot de deuren open zouden gaan. Net om die tijd begon "The Boss" op te treden, en gelukkig voor ons stond de wind de goede kant op. Ik heb een groot deel van zijn optreden meegekregen.Mijn taak was het, bij de feesttent-hekken te staan en te voorkomen dat het publiek dat naar binnen wilde, de hekken uit de betonnen sokkels tilde en zonder controle de feesttent (die eigenlijk een sporthal was) binnen zou gaan. Er werd vaak geprobeerd om onopvallend of door me af te leiden achter de hekken en Dixi's te sluipen. Mijn collega en ik zetten ze dan weer buiten. Kat en muis.. Intussen was het 3 uur 's morgens en liep het feest ten einde. De lichten gingen aan en de hal lipe gedeeltelijk leeg. Wat overbleef stond ladderzat en half in coma tegen een steunpilaar of muur, of liep jolig om de beveilgers heen. De remedie was een rol afzetlint dat we door de breedte van de hal uitrolden en waarmee we langzaam naar de uitgangen lopend de hal schoonveegden. Af en toe dook er één onder het lint door, waarna een groepje "achterhoede" de lolbroek bij kop en kont pakte en afvoerden, soms met enige overredingskracht (lees; de neuzen van onze kistjes.

De tweede nacht zorgde ik dat de nooduitgang niet als sluiproute werd gebruikt, en ook daar was veel gesteggel mee verbonden, want de techneuten van de drive in-show liepen er steeds doorheen. Na ingrijpen van de crew en wat collega´s was ook dat gebeurd. Ik had gelukkig oordopjes gekregen, want ik moest voor bij de boxen staan.
Een ervaring en een leuk Pinkpopshirt rijker was het om 4 uur einde verhaal.

Omdat het aantal bedden in de bungalows niet genoeg was voor dag/èn nachtploeg, moest er tot 8 uur gewacht worden voor we konden slapen. Na de eerste nachtdienst had ik Gronings (chronisch) slaaptekort opgelopen daardoor. Daags tevoren had ik station Schin op Geul al verkend, en ik besloot de laatste dag niet te blijven, maar de eerste trein te nemen; van het zuiden uit naar Emmen duurde wel vijf uur, en slapen kon in de trein ook. Gelukkig waren de treinen uitgestorven, en boden de ramen me mooie vergezichten op Valkenburg en later Maastricht. Tegen 12 uur 's middags was ik aan de andere kant van het land in ons mooie (en erg vlakke) Drenthe beland.. Ik doe het misschien nog wel weer, maar dan zorg ik er een dag tevoren te zijn..

Mees!

Het is al weken onrustig op mijn balkon. Een stel pimpelmezen heeft de nestkast uitgezocht die ik vorig jaar kocht,ter vervanging van de oude waar kennelijk ziekte in zat, en die een groot deel van het nest fataal werd.
's Morgens erg vroeg al tjilpten de jonge vogels hun keeltjes schor. Eerst was dat niet zo erg, wat maken mezen nou voor geluid? Maar naarmate de beestjes groter werden werd de herrie steeds groter. Ach, laat ze lekker betijen, straks vliegen ze uit, en heb ik ze niet meer vlak boven mijn slaapkamerraam zitten dacht ik. De snotneuzen lieten zich echter de voederbeurten van Pa en Ma Mees nog lekker aanleunen en de rupsen waren niet aan te slepen. Stelletje opvreters.. Als ik op mijn balkon moest zijn om was op te hangen, maakten de zorgzame ouders een duikvlucht of gingen op de lantaarnpaal zitten wachten tot ik verdween. Daarna ging het voeren gewoon verder.
Ik begon me zorgen te maken. Straks zijn ze te dik om door het gat te passen en moet ik ingrijpen! Vanmiddag kwam ik thuis en merkte pas na een uur dat het wel erg rustig was op het balkon. Na een korte inspectie vond ik geen gesneuvelde mezen of ander leed. De nestkast durf ik nog niet open te maken, hoewel ik geen nerveuze rupsenkoeriers meer zie. Ook zit er allerlei ongedierte in zo'n nest, heb ik eens gemerkt, dus ik wacht er even mee.

Toen ik net mijn balkon opkwam hoorde ik een compleet mezenkoor in de grote eik tegenover mijn flat. Ik denk dat de familie een ruimere woning heeft betrokken.
Succes en veel veilige vlieguren gewenst, jongens (en meisjes).. Ik zit nu wel een beetje met een "empty nest syndroom" maar ben blij dat het dit jaar goed is afgelopen..