De Zeeuwse kust

Zondag was het vaderdag. Eigenlijk moest ik werken, maar ik heb met wat moeite vrij kunnen regelen. Broer M. kwam op het idee om vader te verrassen met een bezoek. Prima hoor, alleen ouders verbleven in Zeeland en zaten in een bungalow.
Na het draaien van twee nachtdiensten en het acclimatiseren van één dag, die ik ook nog eens versliep tot vlak voor vijf uur 's middags werd op zondagochtend om kwart over acht de reis aanvaard. Volgens de routeplanner duurde de reis naar Burgh -Haamstede drie uur en een beetje, we gokten erop dat het ietsje korter zou duren omdat je de files niet hebt. De ingebouwde TomTom leidde ons keurig richting Rotterdam. Nadat we drie keer dezelfde tunnel hadden gezien zagen we opeens dat we een andere afslag moesten hebben. De hele situatie was veranderd kennelijk.

Na een relaxte reis kwamen we iets voor twaalven aan. Na wat geheimzinnige SMSjes werden we opgevangen door moeders en konden we naar de bungalow. De verrassing was compleet, en na de plensbuien onderweg was het heerlijk weer in het Zeeuwse.
Vorig zomer was ik al een lang weekend in Zeeland, en ben ik de provincie doorgecrossd met vrienden, ook nu kwamen er weer bekende plaatsen langs. Halverwege de middag besloten we een eindje te gaan rijden. De Oosterscheldekering was vlakbij. Daar was ik al eens overheen geweest, nu besloten we een klein "rondje Zeeland" te maken. Over de Oosterscheldekering (ze zijn nog steeds aan het werk, en wegversmallingen net als vorig jaar, houdt niet op) en dan aan de andere kant de bocht maken en over het wijdse Zeeuwse land richting de Zeelandbrug. Uit nostalgische motieven wilde ik daar eens zelf overheen rijden, waarop we van plaats wisselden en ik de helling naar de brug opreed. Toen ik een jaar of zes was bleef de auto van mijn vader eens midden op de brug met motorpech staan. Na de hulp van de wegenwacht (via de praatpaalgewaarschuwd want nog geen mobieltjes) die de auto achter een geel Renaultje 4 knupte en ons naar de overkant sleepte, konden we weer naar huis.
Uren later en doodop weer in Renesse aangekomen. De brug was veranderd had ik het idee, maar dat kon aan mij liggen, er is veel veranderd sinds 1974 (of eerder, ik weet het niet precies meer)..

Het landschap gleed voorbij, de brug was snel genomen, en nog geen uur later waren we alweer in Zierikzee en nog iets later in het bungalowpark. Voor herhaling vatbaar, ik heb zin om in de zomer weer te gaan maar dan wat langer..

Behouden vaart?

Ik wilde hier al een tijdje over bloggen, want het is de 29e mei al gebeurd.
Een stukje jeugdsentiment is verdwenen. Als fanatieke Vlieland liefhebber is dit voorval iets wat me droevig stemt. De oude veerboot is niet meer.

Na vele omzwervingen, o.a. als partyboot in de Rotterdamse haven kwam het schip weer terug naar Harlingen. Veel mensen wilden het als rondvaartboot of alternatief vervoer naar Vlieland terug hebben, maar vanwege een "kettingbeding" heeft Rederij Doeksen bedongen dat het schip nooit meer op de oude route mocht varen. Hier de berichtgeving op Omrop Fryslân. In het Fries natuurlijk.





Enkele jaren geleden is het verkocht aan Liberia, om daar de bevoorrading van een kleine havenstad te gaan verzorgen. Gezien de situatie in dat land (ligt in puin na een oorlog) is het niet zo'n wonder dat het onderhoud te wensen overliet, bovendien werd het schip verkeerd en te zwaar beladen. Het ging goed mis; de ex "Oost Vlieland" kapseisde, waarbij twee mensen verdronken. Het schip ligt nu onder water in de haven, of het ooit gelicht wordt is maar zeer de vraag.

Ik ben mijn vakanties op Vlie jaren met deze boot begonnen. Het gevoel begint al aan boord. De mooie houten lambrizering en de met smaak ingerichte salons deden je vermoeden dat dit niet zomaar een veerboot was. Het werd gebouwd door een werf die gespecialiseerd was in jachtbouw. De eerste "schoorsteen" op het dek was eigenlijk een trappenhuis naar de onderste dekken, maar gaf het schip wel een aparte "look".
Het was een echt schip. Op de Noordzee een stuk met forse zeegang op de voorplecht staan met het schuim om je oren. Prachtig..

De tijden veranderen, de schepen ook. Het moderne schip vind ik erg mooi, maar uit nostalgie zal ik altijd aan de oude dame blijven denken. Ik weet van enkele bloggers dat ze het eiland net als mij kennen, ook voor hen is dit stukje..

Vaarwel, oude dame..bedankt voor alle veilige overtochten!


.

Busje komt zo?

Een dienst..een dienst betaald door ARRIVA. Surveillance op het busstation.
Eerst maar even duidelijkheid; als er geen bussen rijden vanwege de staking, wat is dan de zin van doorwerken tot de laatste bus komt (die dus niet komt) ?.
Werk maar tot een uur of tien,krijg ik te horen.Prima, beter dan 1 uur 's nachts.
Dienstauto pakken en naar het station. Er hangen mededelingen aan de haltes dat er gestaakt wordt, voor onbepaalde tijd. We rijden een ronde en ik zie een donkere man, type asielzoeker, vol onbegrip bij de halte staan. Ik rijd er naartoe en leg in mijn beste Engels uit dat er gestaakt wordt. De man knikt begrijpend en laat me een papier zien van het aanmeldcentrum Schiphol. Asielzoeker dus. Met een verse strippenkaart in de hand en twee koffers staat hij verloren op het station. Hij moet naar Ter Apel. Ik merk dat hij uit beleefdheid ja knikt en vraag waar hij vandaan komt. Congo zegt hij. Aha, Français? vraag ik. Zijn gezicht klaart op en ik schakel op Frans over.

Hij begrijpt het, maar hoe verder?. Vluchtelingenwerk bellen..voicemail, natuurlijk.
Als iemand het tot Nederland gered heeft redt hij het wel op het station in Emmen.
Ik overweeg ernstig om de aankondigingen in enkele andere talen te vertalen en ze erbij te hangen. Denk niet dat het veel helpt. Zelfs Nederlanders snappen vaak niet dat alles plat ligt, dus daar hoef je geen asielzoeker voor te zijn.
De beste man was trouwens verdwenen toen we de volgende ronde deden.

Wasmasjien

Het werd weer tijd om de was te doen. Vanwege spaartarief dus maar na elven mijn stokoude bovenlader aangezet. Terwijl ik nog wat mail zat te checken hoorde ik een onheilspellend geluid uit de keuken. Al een tijdje is de veer van de wastrommel lam. Ik had dus beter niet een zwaar dekbedovertrek en een paar badlakens en de overige zooi in het oude beestje kunnen gooien. Nu zat de trommel-opening shocking klem ergens onderin de machine. Vol kletsnatte was. Draaien ging niet meer en ik kreeg 'm maar voor de helft met de ophangpunten uit de machine. Mezelf klemzettend met één knie tegen de machine liep ik nog blauwe plekken op ook, terwijl mijn armen en handen vol zeep zaten. Werd ik schoon tenminste, elk nadeel heb ze voordeel zei Cruijff al. Ik ben maar naar bed gegaan nadat ik stroom en water had afgesloten bij de wasmasjien. Vanmorgen met een frisse technische blik weer gekeken en na veel
w(r)ikken en wegen het geval naar boven kunnen halen. Meteen met het zweet op mijn rug en blaren op mijn handen weer kunnen douchen.. Ik heb eens berekend dat ik het geval ongeveer sinds 1993 heb, en dat 'ie toen al bejaard was. Een jaar of 30 geef ik hem sowieso. Vanwege het mooie weer zal er de komende dagen wel weer meer gebruik van worden gemaakt. Droger heb ik niet nodig; het balkon is daar een prima alternatief voor... Dat moet ik trouwens nodig aanvegen en boenen, maar dat komt later wel..

Een vreemde reünie

Enkele maanden geleden werd ik gebeld door een leidster van een groep waar ik als klein kind een jaar in verbleef. Het was raar iets van haar te vernemen, het was al zo lang geleden. We schrijven 1972 of 1973. Vlak voor de basisschool leeftijd. Ik had wat moeilijkheden, moest mijn grenzen leren kennen en had al ADHD voor ze het uitgevonden hadden. Nu een stuk rustiger, of zoals een vriendin het noemde; "lekker opgedroogd". De juffen van toen, twintigers destijds, zijn bijna allemaal met pensioen. Juf B. is de laatste van het stel. Om haar te verrassen is voor haar één leerling uitgenodigd. Aan mij de eer. Het moest geheim blijven, dus ik toog om half drie naar de school waar de hereniging plaatsvond. De betreffende juf stond voor de deur en ik stelde me dus fatsoenlijk voor. Terwijl we daar stonden te praten kwam er een man met een rollator aan, moeizaam lopend en duidelijk gehandicapt.
Ik herkende H. van een oude groepsfoto en we raakten aan de praat. Binnen zaten nog meer mensen waarvan ik er niemand kende. Het bleek dat er enkele personen niet wilden komen, ze hadden die periode afgesloten. L., het leuke blonde meisje dat nooit sprak, was er ook niet. Ze blijkt arts te zijn geworden. Jammer dat ik niet meer mensen heb kunnen spreken die ik toen "kende". Het was ook erg confronterend voor de mensen, ik kan het me voorstellen. De meeste aanwezigen waren enigszins "gemankeerd". Het is lastig om dat een plaats te geven.
Ik kwam mezelf tegen op een dia, in verkleedkleren en met een blik van "moet dat nou?" in de camera kijkend.. En op een groepsfoto die ik ook nog heb.

Apart..tegen vijven druppelde het leeg. Leuke herinneringen opgehaald. In gedachten verzonken fietste ik terug naar huis. Zo lang geleden..ik heb het zo gek nog niet gedaan..

Vrolijk

Het weer gaat de goede kant op. Ik zit binnen, en dat bevalt me niks.
Tijd om er uit te gaan. Vrij vandaag en op mijn "te doen-lijst" staat o.a.:

*Een nieuwe vaste telefoon aanschaffen (oude is definitief heengegaan)dus vergelijkend waren onderzoek, wil niet teveel uitgeven.
*Mijn mobiel laten updaten (blauwe tand werkt niet naar behoren)
*Met een kennis een terrasje pakken in het centrum
*Genieten van het weer

Ik word vrolijk van zonnige dingen, zoals deze muziek:



Ik ga de zon tegemoet.. tot later

Sint Joris' dag (Djurdjevdan)

Het is prachtig weer, alles loopt uit en kwinkeleert. De lente is uitgebroken.
Tijd van en voor vernieuwing. In de literatuur en de mystiek bestaat een patroon (als in beschermheilige) voor het weer: Sint Joris. Jawel, de beroemde drakendoder. Het is zijn dag vandaag. Ik meen me een ander blog te herinneren met een heroïsche afbeelding van deze geharnaste schrik der megareptielen. De maagd die gered moest worden stond er verveeld bij.. Inmiddels is Joris zelf een dinosaurus geworden, in ons land wordt er niets aan gedaan, hoewel het de naamdag van alle Georges, Jorissen en Sjorsen en wat dies meer zij is. Mijn voorliefde voor de Balkan deed me ook lezen over het gebruik in Servië; Djurdjevan heet het daar. Een feest van nieuw begin dat zowel door moslims, Katholieken, Orthodoxen als Roma zigeuners gevierd wordt. Laatstgenoemde groep heeft het "uitgevonden" en noemt het "Ederlezi" wat ongeveer hetzelfde betekent.
Met je meisje door de straten lopen terwijl de zon op je bol schijnt. Of juist niet, zoals zoveel liedjes uit die contreien nogal tragisch zijn, ze hebben daar de "Weltschmerz" uitgevonden. De groep "Bijelo Dugme" (witte knoop, ja kom er maar eens op) zingt dat ze het ochtendlicht door het venster zien en bidden:

Evo zore, evo zore
Bogu da se pomolim
evo zore, evo zore
ej, Djurdjevdan je
a ja nisam s onom koju volim

"Daar is de dageraad,
God helpe mij,
Het is Djurdjevdan
en ik ben niet samen met degene die ik liefheb"

Tja, soms zit het mee en soms zit het tegen.. Nu, het harnas dan maar aangetrokken en op jacht naar hagedissen en te redden maagden. Dat kan tegenwoordig gelukkig va achter je PC. Ten strijde dus! Even het clipje erbij, let op de meerstemmige lijn, ik vind dit erg mooi, het is een traditional in zowel Kroatië als Servië.





En nu naar buiten!

Terug

<

Ik ben weer terug van vakantie. Al sinds vrijdagmiddag, het weer sloeg net om op de dag van vertrek, wat dan weer positief is, omdat we vorig jaar met stralende zon vertrokken. Ik heb het een week goed naar de zin gehad. Je kon wel merken dat het voorseizoen nog liep; op het happy hour waren broer M. en ik alleen, weinig aan dus. Thuis dan maar DVD's kijken, en schandalig uitslapen. Sommige dagen/nachten slecht geslapen, wennen aan schuivende matrassen, mijn pootje liet zich weer gelden en dat is ook niet fijn, maar gelukkig niet al te extreem.

Het vreemde is (of misschien wel begrijpelijk) dat ik in de vakantie in Oktober vorig jaar veel meer gefietst en gefotografeerd heb. Toen was ik jaren niet geweest en moest ik alle oude plekjes bezoeken. Deze keer had ik het allemaal wel gezien, en vond ik een week lang genoeg. Het uitstapje met de Vliehors Express was leuk, goed weer en mooie vergezichten, tot vlakbij Texel. Chauffeur F. is medeblogger, ik ben echter "anoniem" gebleven. Hij deed het leuk en op de vele stops voor dood vogelspul langs de vloedlijn na ging de rit voorspoedig.

De laatste dag samen een forse steak verorberd in "Het Geuzennest" zijn we gesloopt gaan slapen. De volgende dag wachtte de (oude) boot weer. Onderweg naar Emmen heb ik gereden, en meteen kennisgemaakt met de nieuwe "ring Sneek" een waar kunstwerk dat de route alleen maar bekort in de toekomst. Broer M. deed zijn verkeersveilige naam eer aan door te bellen met een transportbedrijf dat een vrachtwagen op de weg had die een twee meter lange sjorband aan de huif had wapperen die alle kanten opging behalve de goeie. De truckchauffeur stopte snel nadat ie via ons door de chef gebeld was om de boel op orde te brengen.

De reis ging weer voorspoedig en we zijn weer veilig thuis.

Vakantie!

De tassen zijn gepakt, vandaag was de eerste vakantiedag. Lekker.

Morgen vlak voor de middag vertrek ik samen met broer M. naar een overbekende locatie; Vlieland. We hebben hetzelfde appartement geboekt als vorig jaar oktober, met zicht op de haven en de boot. Hoewel het weer niet erg goed lijkt te worden heb ik er toch zin in. Ik had zoveel overuren dat ik ernstig werd gestimuleerd om vrij te nemen. Ach, en wie ben ik om dan tegen te spreken?  Dus weer een week fietsen, happy hour bezoeken, schandalig lang uitslapen, foto's maken, kortom; genieten..

Verslag volgt na volgende week vrijdag.. Ik groet jullie!

Op zoek naar het licht

Mijn mobiel gaat af. Geen nummer in beeld; meestal een veeg teken, de planning heeft daar een handje van. Ik neem op en een onbekende meldt zich als politieman. Het cellenblok in Emmen is al een tijdje dicht, ondanks dat het high tech en nog geen twee  jaar oud is. Een "gast" zit in een ophoudkamertje en ze krijgen het licht niet aan. Ook de monitor doet vreemd. Ze hadden mijn chef gebeld en die zei; "Daar heeft Michel wel verstand van, bel hem maar". Aldus geschiedde en terwijl ik net mijn eten warm had kon ik helpdesk spelen. Omdat ik niet zo helder was vandaag ben ik maar even op de fiets gesprongen. Het pasje werkte nog en zo stond ik in de wacht waar ik jaren heb gewerkt. Nostalgie. Het wachtwoord wist ik niet, maar "control-alt-del" is een gulden regel als windows vastloopt.

Het systeem draaide daarna weer vlekkeloos..

Toen ik later overal licht in de duisternis bracht door gewoon een aantal ouderwetse lichtschakelaars om te zetten, kon de plaatselijke Brigges weer zien wat hij deed. Hij mopperde dat ze de wacht nooit hadden moeten sluiten en dat ze nu alles zelf moesten doen. Ik kon hem alleen maar gelijk geven. Na een bedankje en een gezicht van "waarom kwam ik daar zelf niet op" van de dienders kon ik weer naar huis, innerlijk grinnikend om die toestanden

Identiteitscrisis

Het is lente. Je zou het niet zeggen maar toch.
De voortekenen liegen niet. Hoewel ik vanmorgen na de nachtdienst een laag ijs van de auto moest krabben, waren de vergezichten onderweg prachtig. De "witte wieven" waren wakker en zetten alles in een laag nevel waar de opgaande zon doorheen brandde. Het is dat ik met 120 km/u lastig foto's kan maken anders had er één hier gestaan.

Na het mezen debâcle van vorig jaar besloot ik de oude nestkast te vervangen, ik heb het idee dat er ziekte in de kast zat. Een door de vogelbescherming goedgekeurde kast kwam er voor in de plaats. Een wat grotere vliegopening zodat er koolmezen en zelfs boomklevers in kunnen nestelen. Die laatsten zitten regelmatig in de bomen om mijn flat heen, ik heb er zelfs eens eentje aan een pindasnoer betrapt. Het lijkt erop dat het toch weer pimpelmezen worden dit jaar, hoe toepasselijk. Ik pimpel ook graag en hef mijn glas op het echtpaar. Medeblogger Aargh meldde al getik tegen het raam. Ook "mijn" mees doet dat. Op de deurkruk van de balkondeur zit hij tegen het glas te hakken met zijn snavel, schijngevechten houdend met de gespiegelde indringer in zijn territorium. Vanmorgen hoorde ik gescharrel in de kast, ik heb het idee dat er gebouwd wordt. Inmiddels laat de mees zich niet verjagen en is er niet van onder de indruk als ik vlakbij kom. Mijn argument dat alleen roodborstjes tegen het raam tikken en dat hij misschien eens hulp zou moeten zoeken voor zijn verknipte persoonlijkheid heeft geen effect. Hoop dat het geen gestoorde vogeltjes worden..

Paasblog aanvulling

De beloofde Paaskuikentjes werkten niet in de vorige opmaak. Ik wilde ze jullie niet onthouden, dus kijk en huiver..

Paasbloggen

Het is Pasen. Sinds jaar en dag doe ik daar weinig aan. Ik ga niet op Goede Vrijdag 3 uur de Matthäus Passion uitzitten, en op Paaszondag slaap ik uit. De enige eieren die ik vond, heb ik zelf gekookt en niet eens geverfd. Ik hoopte stilletjes op een leuke Bunny die me zou vertroetelen, maar ze rekenden te hoge tarieven. Ook hoor ik dat het elders in den lande een witte Paas is, maar hier schijnt een waterig zonnetje.

Bij een paasontbijtje hoort een eitje, dus dat heb ik net op. Ik weet dat mijn blog een beetje aan het verstoffen was, dus even afgestoft. Van nu af aan ga ik proberen wat vaker te schrijven. Om in stijl te blijven heb ik wel de Paaskuikentjes uit de oude doos gehaald. Plannen voor vandaag? Langs bij een aanstaande jarige, en vanavond bij dezelfde persoon borrelen. Morgen weer feest en dinsdag wordt er weer gewerkt, kan niet altijd feest zijn natuurlijk

Vrolijk Pasen iedereen!

SMS

Het meeste mobiele verkeer met mijn GSM bestaat uit SMS.
Ondanks dat is het me nooit overkomen ergens tegenaan te lopen. Komt ook omdat ik graag zie wat ik typ. Onderstaand probleem is me dan ook vreemd..


Stootkussens voor sms'ers

Gepubliceerd op 12 maart 2008, 22:25

londen -
Onoplettende sms'ers lopen in een Londense straat sinds kort minder gevaar, doordat de lantarenpalen stootkussens hebben gekregen. Als de proef slaagt, krijgen ook andere Britse steden zogenoemde 'safe text'-straten.

De bescherming om de lantarenpalen is een initiatief van een liefdadigheidsinstelling en een telefoonmaatschappij. Zij begonnen hun actie in de Brick Lane, die als de gevaarlijkste straat voor sms'ers in Londen geldt.

Volgens een recent Brits onderzoek is een op de tien lopende sms'ers wel eens ergens tegenaan gebotst.


(bron:nu.nl)

Herkenbaar?

Vet!

Hé, buurman, kom eens kijken?

De oude buurman van de flatjes beneden wijst me op een plas troep die bij de containers ligt. "Enig idee wie dat gedaan heeft?" "Nee", zeg ik, "het lag er gisteravond al" Wat op het eerste gezicht witte verf lijkt, blijkt de volgende ochtend gestold frituurvet te zijn. Iemand heeft iets uit zijn handen laten vallen en "wat niet weet dat niet deert" gespeeld. Buurman hangt een briefje op waarop staat dat hij de zooi niet opruimt. Ik stel voor de woningstichting te bellen, tenslotte is de flat van hen en het onderhoud ook. "Al onze medewerkers zijn in gesprek" lispelt een stem..De mobiel tikt door.. Eindelijk doorverbonden. Ik doe mijn verhaal en er wordt instemmend en begripvol "gereflecteerd" met een "ja, hum..vervelend". MAAR.. (dat woord alleen al) daarvoor moet u toch echt bij de afdeling Reiniging van de gemeente zijn!.. Zucht.. Dat was het kastje.. Ik moet weg en als ik thuiskom mail ik een milieuklacht naar de gemeente. (de muur dus) Zonet werd ik gebeld op mijn mobiel. De milieupolitie, redder van de dag! MAAR.. (alweer) dat is een zaak van de woningstichting, want het is inpandig..  En nu? "Belt u de woningstichting maar weer" "Nee" "Pardon?" "Nee",  doet u dat maar, ik blijf bezig!" Intussen ligt de troep vet te wezen en kan je niet met schone schoenen je fiets pakken. De milieukoddebeier belooft de woningstichting te bellen, mooizo, ik vind dat echt VET! Het zal me benieuwen of het voor het weekend geregeld wordt..

Kaarten

Daar zit je dan, wachtend op de post. Vandaag pas laat werken, dus even tijd voor mezelf. Ik wacht al tijden op het duplicaat van mijn OV chipkaart, oftewel de voordeelurenkaart. Die zat dus ook in de nog steeds vermiste portemonnee. Mijn bankpasjes, dierentuinkaart, Bonuskaart enzovoorts zijn allemaal snel vervangen, zelfs een rijbewijs duurt maar een week om te vervangen. Tja, de Nederlandse Spoorwegen hebben daar geen boodschap aan helaas. Zaterdag ben ik uitgenodigd in Utrecht voor een verjaardag. Zonder NS kaart kost me de treinreis veel te veel, en volgens mij krijg ik nog geen restitutie. De NS dame van de helpdesk rekende me voor dat ik 3 tot 6 weken moest wachten op mijn duplicaat-kaart. Ik kreeg een brief van de NS waarin ik mijn kaart verwachtte. Niet dus, alleen een mededeling dat het op de kaart aanwezige saldo niet werd terugbetaald. Er stond niet eens saldo op  Zucht, de treinen rijden steeds stipter maar een kaart kunnen ze niet vlot fabriceren. Log apparaat nog steeds. Niet erg klantvriendelijk. Alleen rekeningen vanmorgen, ik denk dat ik de treinreis maar cancel.. Bedankt NS, ik verheug me op de volgende enquête die je ongevraagd in beeld krijgt als je treintijden zoekt op www.ns.nl. Handenwrijvend vernietigende cijfers geven over de "snelle service"..

 

Update: NS vertelde me telefonisch dat de kaart aangemaakt was en één dezer dagen in de bus moet vallen. Ik blijf hoop houden dat het vóór zaterdag is..

Update 2 op verzoek: hij is binnen, ik kan treinen morgen..

Kosovo za patike (Kosovo zoekt gympies)

Met verbazing heb ik de beelden uit Belgrado gezien afgelopen week,
twee blondjes zoeken in alle rust schoenen uit.. "jesi li nasla broj"? "Heb je de goeie maat gevonden?" vraagt de reporter.. Het maakt de meeste Serviërs geen barst uit of Kosovo nu wel of niet onafhankelijk wordt; de winkels worden bestormd, kortingen van 100% zeggen ze.. Plunderingen dus. Het filmpje is hilarisch; de reporter neemt de dames vol in beeld en vraagt "Srce, kako se zoves?" (Hoe heet je, moppie?) en mevrouw wil niet in beeld.. Hieronder de verklaring van de filmer op Youtube, waar het filmpje een mega hit geworden is...




"Dear viewers, seeing how this video has become hugely popular I think that is my duty to explain the whole situation.
The first part of the video is happening in a store at Slavija square in Belgrade, Serbia at the time of the torching of a McDonalds restaurant near by, when I by accident recorded these two girls. Two hours later, at Terazije square, I recorded two other girls ("Jesi li nasla broj?"), and shortly after I ran into the blondes from earlier who were emptying a store in Sremska Street. Astonished by their persistence on getting new clothes on a 100% off sale, I decided to further record them.
I would like to thank everyone for their support, and to Albanians, Croatians, Muslims, Germans... Martians and all others who are gloating after this happened, I would like to say that these are only marginal appearances, and that the huge majority of citizens of Serbia are normal and honest people, and I am proud to be one of them."

Vlees, u weet wel waarom?

Iemand een idee hoe mal je zijn moet om dit te kopen?



Ik heb een talenknobbel, maar ik kom er niet uit ..

VanDale vindt er dit van;

mals (bijvoeglijk naamwoord; malser, meest mals; malsheid)
1 (van vlees en groenten) zacht en sappig....

Crash! (2)

Mijn relatie met crashende auto's is ook weer hernieuwd. Ik bracht een collega thuis en zou daarna de dienstwagen overnemen, maar halverwege lag een auto op zijn dak, dus uitstappen en kijken of we wat konden doen. Bestuurder had de benen genomen en een geschrokken passagier stond naar het wrak te kijken. we keken naar een opmerkelijke prestatie; met een gepimpte Golf een stoeprand raken met een veel te hoge snelheid, daarna een lantaarnpaal meenemen en halverwege merken dat je geen raket bent en dus op je dak terechtkomen. Met een opvallende auto kun je niet zomaar doorrijden. Dus; kijken of gebeld is en of er gewonden zijn. Dat laatste niet gelukkig, de politie was binnen vijf minuten ter plaatse waarop wij ons vlak voor middernacht op een kruising opstelden, zwaailampen aan en veiligheidsvestjes aantrekken en regelen. Tja daar sta je dan terwijl politie en berger hun werk doen. Tegen half één konden we weg, de collega woont in de middle of nowhere.. Tegen de tijd dat ik op bed lag was het half twee, en dat terwijl ik om half zes weer moest rijden. Je moet wat doen voor de kost, maar lekker is het niet..

Ben er weer

Ja lezers..

Ik krijg op mijn kop vanwege de blogstilte hier. De inspiratie is een beetje weggezakt. Wil wel over spectaculaire zaken bloggen natuurlijk..
Vooruit maar dan, een update. Ik heb bijna twee weken ziek thuis gezeten, de jicht in beide voeten belette mij het lopen. Pootje zeer dus. Ik moet een pluim geven aan de chef en de arbodienst, die me niet liepen op te jagen. De zin in bloggen was me ook wel vergaan, even time out en aan mezelf denken. Ik ben vorige week weer voorzichtig begonnen met werken, en heb gemerkt dat er enkele dingen moeten gebeuren; ik moet op tijd aan de noodrem trekken, of de baas nu een capaciteitsprobleem (lees; veel zieken en een relatief personeelstekort)heeft of niet, en werk maken van het afvallen, en dus op mijn eet en drinkpatroon letten.
Toen de medicijnen hun werk begonnen te doen werd ik een beetje flauw van het thuiszitten. Toch wel te snel begonnen en de dag erna weer pillen slikken dus, het motto; "beter is beter en niet mauwen" ging niet op. Werd er zelf ook flauw van dus maar geprobeerd. Ik maak heel wat kilometers op het nieuwe cellencomplex, gelukkig inmiddels vrijwel pijnloos. Wordt tijd om mijn netwerkactiviteiten weer eens op te pakken.. Assertief zijn en uitleggen dat je niet een hele dag op een kruising kan staan verkeer regelen met die pootjes helpt pas als je je dreigt ziek te melden, iets dat tegen mijn principes is. Gelukkig werden de diensten aangepast. Eerst een vrij lang weekend vieren, morgen een vriendin op bezoek en vandaag de nodige dingen poetsen en netjes maken in mijn mannenhuishouding..

Weg

Het gebeurde vrijdag al, maar tot nu toe had ik ijdele hoop op een eerlijke vinder. Al eerder gebeurd tenslotte,maar dit keer niet.
Vrijdag was ik even in de plaatselijke bibliotheek, jas over de stoel gehangen en in het "leescafé" een krant gescoord. De stoel met jas op 3 meter afstand achterlatend draaide ik mijn rug er naartoe. Ik zag niemand, maar toen ik weer vertrok miste ik ineens mijn portemonnee. Balen..waar ben ik geweest.. De route terug gereden, de drogist in dezelfde straat binnengelopen en boodschappen gedaan, dus terug maar niks gevonden uiteraard. Nu ben ik onthand. Rijbewijs, bankpasjes, abonnementen en klantenkaarten zaten erin. De 10 euro mogen ze houden, maar de rest wil ik terug. Steeds meer heb ik de indruk dat hij gewoon uit de jas "gerold" is, temeer omdat de dag erop iemand met een rugtas er vandoor ging. Mijn visitekaartjes zitten erin met naam en telefoonnummer, ze kunnen me allicht even bellen of de portemonnee anoniem in de brievenbus gooien zoals een aantal jaren geleden.

Goed, wat doe je dan? Naar de bank. Omdat ik geen legitimatie meer had eerst naar de politie en aangifte van vermissing gedaan, daarna pasjes laten blokkeren. Een bankdame moet dan met je mee als je geld wilt hebben en pint dat voor je. Vervelend, en op vertoon van PV aangifte vermissing rijbewijs geld gehaald. Gister nieuwe pasjes aangevraagd, en pasfoto's laten maken. "Niet zo chagrijnig kijken hoor" zei de fotograaf. Wat wil je met die toestanden.. Bij de gemeente blijk je ook nog eens
€ 15,- boete te moeten betalen als je rijbewijs vermist is. Zelfs als 'ie met geweld geroofd is..Zonder pinpas heb ik echter weinig geld op zak, dus ik wacht even tot de pasjes geleverd worden.

Verloren en gevonden voorwerp;en worden sinds een jaar beheerd door "Ben Kwijt" een project dat door collega's wordt gerund. Zo deed ik online een melding en kreeg ik de bevestiging van één van onze leidinggevenden terug per mail. Wel apart dat je nu als "slachtoffer" staat geregistreerd. Inmiddels al de nodige stappen ondernomen om mijn NS kaart en andere kaarten te vervangen. Ik baal nog het meeste van de onkosten die ik ervan heb. NS wil €11,- hebben, dierentuin €5,- en gemeente €15,50, bovenop de €40,- die een rijbewijs normaal al kost. Klantenkaarten zijn de minste zorg, die kosten niks. Zo afhankelijk zijn we van kaarten.. maar ik heb de hoop inmiddels al bijna opgegeven dat ik het spul ooit terugkrijg, dus ik zal er wel aan moeten geloven..

Wachten

"Hebt u dat nou ook?"
De oude, nadrukkelijk naar rook stinkende man boog zich naar me toe.
"mijn bloed is niet goed.." en nu he'k nije medizien'n kreeg'n maor daar kan ik weer niet lekker van p**** Ik zit soms wel n half uur.. En mien kop döt ok zeer"

Ik humde plaatsvervangend gegeneerd iets en dook weg in het plaatselijke sufferdje dat op tafel lag. Hij was nog niet uitgepraat. "De taxi was te laat en nu moet ik weer wachten".. Dat had ik al gezien, toen ik aankwam, hij stond buiten fanatiek aan een peuk te trekken. Voor mij werd een dame opgeroepen bij de dokter waar ik zijn moest. "Duurt wel even" zei de vieze man. Ik ging twee stoelen verder zitten en bij gebrek aan beter stortte ik me op het blaadje van Landschapsbeheer. "Vriendin" en "Viva" lagen te wachten, alles beter dan dit gesprek. Vieze man schoof mee..

Eindelijk kwam de dokter en werd ik opgeroepen.
Moeizaam strompelde ik mee, een voet heftig protesterend van de jicht met me meeslepend. Nee, ze wilde 'm niet ter plekke amputeren.. Met sterkere pillen mocht ik gaan. Zo snel ik kon ging ik de wachtkamer voorbij.. De man stond buiten weer eenzaam aan zijn peuk te trekken. Ik haat wachtkamers, maar vond de man ook wel weer triest..

Veelcellig

Vandaag bracht ik mijn ouders naar het vliegveld, zij mogen lekker twee weken een voorschot op de lente nemen door naar Tenerife te vliegen. Ik ben NIET jaloers.
Zij hebben een vliegtuig, ik de auto. Omdat ik morgen voor het eerst mag gaan werken op het nieuwe cellencomplex van Politie Groningen, en ik daar de weg nog niet naartoe wist, besloot ik om maar door te rijden naar "Stad" en wat wegverkenning te doen. Als reisgenoot had ik TomTom meegenomen, hij weet overal de weg naartoe. Natuurlijk moet je ook zelf kijken, en niet de eerste afslag vanaf de ring Groningen nemen.. Dwars door de binnenstad werd ik weer naar de ring teruggeleid en van daar naar het nieuwe bedrijventerrein. De Fa.Hooghoudt is daar de prominente aanwezige, maar het cellencomplex zag ik niet. Na nog twee rondjes gereden te hebben zag ik het ineens. In elk geval voldoende parkeerruimte. Gelukkig zijn de lange ritten naar het bureau in Delfzijl ten einde; alle "gasten" worden in het vervolg centraal gehuisvest, met TV op hun cel, die in rustgevende pasteltinten is geschilderd. Je hebt er geen kind meer aan.. Ik zag op een 112 site een reportage over twee gecrashde vrachtwagens bij Appingedam op de N33 en prees me gelukkig dat ik er niet in de file hoefde staan. Medeblogger A. was minder fortuinlijk, zo bleek...

Hoe dan ook, daarna nog even de IKEA onveulig gemaakt, op zoek naar een bureaustoel van enige degelijkheid, en een knuffelbeest gekocht voor de eerste dochter van een kennis. Het lopen viel zwaar, met jicht in de tenen, net nu ik dacht dat het wel op zijn retour zou zijn. Verbijten, pilletje slikken en plat maar weer..
Hieronder een impressie van de nieuwe High Tech werkplek..




Tot blogs!

Pardon-Chinees (2)

In April vorig jaar blogde ik over een "pardon-Chinees".
Dat is niet de maaltijd die je om de hoek haalt als je een SAS-dag hebt, maar één van mijn voormalige cliënten uit mijn vluchtelingenwerk-tijd. In de dagen dat ik over deze persoon blogde was het Generaal Pardon nog niet rond, en wachtte hij na meer dan tien jaar nog steeds op een positief bericht uit Den Haag. Ik hoorde niets meer van hem, maar door op zijn naam te googlen kon ik zijn "carrière" een beetje volgen. Het lijvige dossier ligt al lang ergens in een kast te verstoffen vrees ik.
In een opwelling zocht ik zijn naam op Hyves, en hij bleek inderdaad zijn eigen plek daar te hebben. Ik voegde hem toe en stelde als "krabbel" de brandende vraag of ook hij post van Albayrak had gekregen en of hij mocht blijven. Vandaag kreeg ik een krabbel terug; het wachten is ten einde. Hij en zijn familie mogen blijven! Langzaam maar zeker hebben de "oude kennissen" uit alle windstreken bijna allemaal een status gekregen. Op de gekste plaatsen kom je ze tegen. In de supermarkt, het theater, laatst kwam een Koerd uit de keuken van de afhaal pizzeria om me een hand te geven en me te bedanken; ook hij was er door. Het mailtje van de "Pardon-Chinees" was prettig om te lezen; "zonder jouw hulp en ondersteuning zat ik nu waarschijnlijk in China of erger". Ik werd er verlegen van. Ik deed mijn werk, zij het wel erg gedreven en fanatiek. Het heeft geholpen zo te zien. Ik word er blij en een beetje ontroerd van. Het maakt mijn dag weer goed.

Netwerken 2

Vandaag na mijn eerste nachtdienst naar een arbeidstoeleidingsbureau geweest.
Er werd me aangeraden eens te gaan praten, zoals de lezer weet ben ik aan een nieuwe uitdaging toe. Vol goede moed ging ik erheen. Na wederzijds aftasten kwam de vraag: "wat kom je doen?" aan de orde. Ik heb mijn uitleg gegeven want ik heb mijn woordje wel klaar. Ik heb veel duidelijk kunnen maken en de andere partij ook.
Zonder in details te treden kan ik zeggen dat het best een confronterend gesprek was. Ik kijk elke dag in de spiegel, en de ene dag bevalt me dat wel en de andere dag weer niet. Nu werd ik gedwongen mezelf bij de oren te pakken. Auw. Zulke dingen zijn niet makkelijk en ik moet nog veel schaven, beitelen en bijwerken. Gelukkig was dit pas een eerste kennismaking, maar ik ben wel uitgedaagd om eens wat dieper te graven. Pas als ik mezelf voldoende ken kom ik verder.

Overbodig te zeggen dat zoiets erg vermoeiend is, ook al omdat het voorslapen voor de laatste nacht in Delfzijl er niet van gekomen is. Ik heb een hele nacht om na te denken. Natuurlijk moeten er nog veel meer nachtjes over geslapen worden maar je moet ergens beginnen..Ik ga me maar eens omkleden en op weg. Wordt vervolgd!

Cocoonen?

Wat doe je als je nachtdienst moet draaien en je dus de hele dag vrij bent?
Je drinkt je koffie, bakt wat broodjes en smeedt plannen voor de rest van de dag. Je hoort het weerbericht en ziet dat de herfst zich weer heeft gemeld. Het hoost en stormt, eenzame fietsers zitten kromgebogen over het stuur en ik zie uit mijn woonkamerraam hoe sterk deze zijn.. Er schiet me een term te binnen van een medeblogger; "cocoonen". Ik hoef er niet uit. Boodschappen heb ik in huis, nieuwe kleren zoek ik wel als het droog is. Ik moet (en da's een tegenvaller) twee nachten naar Delfzijl in plaats van naar "Stad" vanaf vannacht. Dik een uur rijden dus, en morgenochtend weer. Gelukkig wat vrije dagen er achteraan. Alleen nog even eruit om een dienstauto op te pikken en dan maar gaan.. De kaarsjes die op zijn haal ik morgen wel weer, vannacht heb ik er toch niets aan.

Ik ga nog even redderen en wat eten. De schoenen die ik moedig heb aangetrokken gaan weer uit. Tijd om even te "cocoonen" zolang het nog duurt.

Spoedklus

MSN knippert. Broer online.Hij moet de krant volschrijven en er moet een stuk uit het Duits vertaald worden. "Ach mail maar", zeg ik. Vervolgens krijg ik vijf A4-tjes waarin op een lyrische wijze een nieuwe tentoonstelling van een Duitse kunstenaar wordt beschreven. Mijn jaren vakantiewerk en Duitse vriendinnen komen goed van pas. Dit is echter een tandje bijzetten om het in wielertermen te houden. Kunstwerken die "Geheimnisvoll aus üpiggem Grün ragen" tja, wat moet je daarmee.. Ik ben ervan overtuigd dat het knap is wat de kunstenaar doet, maar abstracte kunst is niet mijn ding. Op de website is ook ander werk te zien, waarvan sommige stukken qua kleur zo aan mijn woonkamermuur passen. Ik heb toch wel iets met die kleuren, wie weet ga ik eens kijken.

Misschien moet ik eens bijschnabbelen met het vertalen van artikelen, ook al ben ik geen beëdigd vertaler. Het moeilijkste is je eigen interesse uit te schakelen en de tekst gewoon droog te vertalen. Overigens bleken enkele alinea's ordinair knip - en plakwerk te zijn geweest van de site van de schilder. Ach, het houdt je van de straat zal ik maar zeggen. Broer uit de brand en ik heb weer wat geleerd.

Een ontmoeting

Ik kende haar van jaren terug; een activiteitengroepje voor singles.
In de bieb zat ze weer alleen aan een tafeltje. Ze had zo haar problemen en ik was al vaak "praatpaal" geweest voor haar besognes. Het was niet erg. Ik drink een kop koffie met haar en vertrek weer. Ik heb niet veel te bespreken en heb de indruk dat ze niet erg geïnteresseerd is ondanks haar navraag naar mijn "welbevinden". Mijn jicht speelt weer op en het paardenmiddel dat ik ervoor slik als het weer de kop opsteekt maakt me moe en "groggy". Ik fiets nog even naar de supermarkt. Mijn mobiel gaat en een onbekend nummer staat in het scherm. Dezelfde persoon. Of ik meega een pizza of iets dergelijks halen. Mwah..ik heb nog niet gegeten en wie weet wordt het wel gezellig. Haar dochter werkt er en er wordt over en weer druk gesmoesd. Intussen wordt de pizza koud. Ze komt weer zitten.. "Gezellig hè?" zegt ze, en ik brom wat. Slecht idee dit.. denk ik. De pizza smaakt prima. Na nog een koffie en het afkappen door haar van meerdere gespreksthema's en het uitwijden over haar problemen is het tijd om te gaan. We gaan elk een andere kant uit en ik stap op de fiets met een gevoel van "pff ik mag weer weg". Ik wil niet helemaal negatief doen, maar als je niet eens "small talk" gemeen hebt is het een lange zit. Ik fiets de koude nacht weer in. Ik zal zwaaien als ik haar zie maar nog een etentje? Ik denk het niet..

Waarnemer

De afgelopen week staat voor mij in het teken van de Top2000. Dag en nacht luister ik, ik ga veel te laat naar bed en sta brak op, maar heb het er voor over. Er zijn zelfs mensen die doorhalen en er hun leefritme op aanpaassen. Ik niet. Als ik in de auto maar muziek heb, en via mijn mobieltje eventueel.

Iemand die ook altijd deel uitmaakt van onze chatgroep en vriendengroep op het internet, en de Top2000 nooit wil missen,is Eric Smaling. Sinds kort is hij senator voor de SP, en drukt dus het pluche van de Eerste Kamer. Ook is hij gelegenheids-weblogger geworden. Als afgevaardigde namens de EU verblijft hij enkele dagen in Kenia als waarnemer bij de verkiezingen. Ik neem mijn petje diep voor hem af. Als landbouwdeskundige weet hij veel van de regio en is er eerder geweest. Ik volg de ontwikkelingen op de voet, het lijkt er toch wat grimmiger aan toe te gaan voor zover de berichtgeving naar Nederland doorsijpelt.
Ik weet niet wat ik zou doen als ik de kans kreeg daar heen te gaan, zelfs al zou ik de Top2000 gedeeltelijk ervoor moeten missen.
Ik vind het wel een erg goed initiatief en heel nodig ook. Voor de medebloggers en lezers die erin geïnteresseerd zijn zou ik zeggen; klik de link aan en lees zijn ervaringen. Warm aanbevolen!

Bijna raak

Het wegverkeer doet me de laatste dagen mijn hart vasthouden.

Vlak voor de kerst al een bijna-aanrijding meegemaakt, op Kerstavond moest iedereen nog even snel boodschappen doen. Stresskikkers..haast haast..
Een ouwe Volvo trekt op en wil de parkeerplaats van de supermarkt oprijden, en wordt op een haar na vol geraakt door het Golfje uit tegenovergestelde richting. Enkele meters rubber en een aanrijding die op het nippertje voorkomen wordt zijn het gevolg. Het Golfje vervolgt onzeker zijn weg. Broer en ik zien het gebeuren (we reden er achter) en hadden een gevoel van "Oei"..

Op de parkeerplaats is het al niet veel beter. Onderweg naar de diverse bureau's ook meerdere "near misses" gezien. Bij Gieten sukkelt een Japannertje met 30 km/u de rotonde op. Een BMW vliegt er bijna achterop, door hard remmen en uitwijken gaat het goed.. Wat wordt de volgende?.. Gisteren, weer bij de supermarkt. Ik was op de fiets, net boodschappen gedaan. Relaxt pendelde ik op het fietspad en zag bij de uitrit van de winkel een auto staan met een aarzelende mevrouw erin. Voor de zekerheid remde ik wat bij. Achter me kwam een dure Audi voorbij.

Ik probeerde "telepatisch" te roepen naar die aarzel-mevrouw. "NIET DOEN! Blijf staan!".. Helpt niet. Ze geeft een beetje gas en schiet de weg op. De Audi remt keihard, maar dankzij het ABS systeem blokkeren de wielen niet. Ik stond inmiddels stil en wachtte op de klap die zou volgen. Hij kwam niet. Met een laatste hijs aan het stuur ontwijkt de ene de andere auto, half over het stuk fietspad waarvan ik net had besloten er maar even niet te fietsen. Op zo'n moment zie je alles vertraagd. Het aarzel-mevrouwtje kijkt me nog even aan en gaat er dan als een speer vandoor..

Ik weet niet of het de tijd van het jaar is,maar ik hoop wel dat het bij "bijna" blijft, want je zou haast denken dat er wat gaat gebeuren. Ik zal voorzichtig blijven rijden, voor hen die zich zorgen maken..

On the road again

De laatste dagen zit ik vol continu in Delfzijl te werken. Late diensten. Het hangt me een klein beetje de keel uit, maar de ritten er vandaan zijn wel in orde. Die erheen niet zo zeer. Helaas is de bietencampagne nog niet voorbij en zit ik vaak achter die vrachtwagens. Meestal gaan die door naar Groningen of Hoogkerk, zodat ik op de rotonde van Gieten de N33 opdraai zonder hinder. Helaas zit er ook ander vrachtverkeer op de weg. Verkeer met boormateriaal voor de aardgasbuffer in Zuidwending. In de meeste gevallen kan ik omdat ik de route inmiddels goed ken, het verkeer analyseren. Meestal ben ik ze ter hoogte van de afslag naar de A7 kwijt.

Dit keer ook, alleen zat ik tot Delfzijl achter een auto met aanhanger die zich keurig aan de max. snelheid van 80 km/u hield. Schoot niet op dus. Geen stress..Mijn collega kwam me al tegemoet, hij was al vrij, terwijl ik nog een half uur naar een gratis parkeerplek zocht. Na de dienst; een stuk relaxter. De auto stond eenzaam op de parkeerplaats, het kerstpakket stond me op te wachten, dus dat heb ik maar eens thuisgebracht. Radio 2 komt op de autoradio, nog een kwartiertje "Theater van het Sentiment" en dan overschakelen naar Radio 1. De Top2000 is nog niet begonnen, dus maar "Het Oog" tot ik thuis ben. De grap is op welke tijd ik over kan schakelen en waar ik dan ben. Meestal ben ik Veendam voorbij, soms nog niet. Ik reken een uur en een kwartier, maar meestal red ik het in een klein uurtje in Emmen aan te komen. Relaxt luisterend overkwam het me om op de rotonde Gieten de eerste afslag te nemen en dus al bijna in Assen te raken. Bij Rolde eraf en via gehuchtjes als Papenvoort en Nooitgedacht in Borger aangekomen. Ook daar weer binnendoor vanwege werkzaamheden en uiteindelijk weer op de N34 uitgekomen richting Emmen. Niet de meest logische route, maar wel twee obstakels in de vorm van tijdelijke rotondes vermeden. Onlogische situaties zorgen voor gevaar; laatst trof ik een auto die in de verkeerde richting de rotonde wilde nemen en de bus naar Groningen trof. Wie reed er nu spook?

Vannacht mag ik weer, dat betekent 's ochtends om 7 uur de baan op. Pittig wel.. De kerstdagen staan voor de deur, dan ben ik gelukkig vrij..

En...actie!

Zoals beloofd het vervolg van mijn debuut op de vaderlandse TV,
de opnames van de "Top2000 à Gogo".

Zaterdag om 16:00 uur vertrokken met een lid van de Vrienden van de Top2000 die ook in Emmen woont. Gezellig gezelschap en goede muziek op de radio; Veronica, want nog geen Top2000 op de radio. Tegen half zes in Hilversum aangekomen en onderweg al intensief SMS verkeer uitgewisseld met de aanwezigen die al aan een drankje zaten. Helaas waren in het "Grand Café" van de "Beeld en Geluid Experience" alleen patat en kroketten te verkrijgen, terwijl de verse gamba's net uit het ijs werden gehaald.. Die waren waarschijnlijk voor de "Idols" liefhebbers die ook verwacht werden.
Na een snelle hap (kleffe friet en dat voor 8 euro) Gingen we naar Studio 2. Daar in de hal een aantal anderen tegengekomen die ook bij de groep hoorden. Het gebouw was een betonnen bunker, voorzien van veel glas en metaal. Na een half uur wachten stormden we naar binnen, trappen af en gangen door, tot we in de catacomben van de studio kwamen, waar het à Gogo café was opgebouwd uit rekwisieten van films en oude tv series. We hadden al snel een tafeltje gevonden, waar we een goed uitzicht hadden. De opname moest er in één take op, en Matthijs van Nieuwkerk kwam onder luid applaus (aangemoedigd door de technici op de vloer) de kroeg binnenlopen.
De avond was een feest der herkenning. Oude clips, de één tweetjes met Leo Blokhuis, gasten Dolf Jansen en Maarten Spanjer, en dat alles terwijl bier en wijn op bladen werd rondgedragen en voor veel sfeer zorgde bij het publiek, vooral omdat ze gratis waren.. Veel te snel was het weer voorbij, maar er ontstond een gezellige afterparty waar ik nog met wat mensen gepraat en wat gedronken heb. Het gevoel met gelijkgestemden te zitten kletsen was erg leuk.



De terugreis was gezellig, het bleek dat chauffeur R. genoeg mensen kende die ik ook kende, wat weer voor herinneringen zorgde. Tegen middernacht waren we thuis, en dook ik in mijn bed, wetend dat ik er om 5 uur weer uit moest voor een vroege dienst in Groningen.. Het was een belevenis op zich!




Aanvulling: de uitzending waar ik in "voorkom"" is op 29 december gepland.

Stilte..opname!

Vandaag is het zover.

Met een groep vrienden waar ik al eerder van vertelde gaan we Hilversum onveilig maken. Vanavond zijn de opnames voor één van de afleveringen van "de Top2000 à Gogo". We worden rond half acht in het omroepcomplex verwacht, en gaan voor die tijd een hapje eten in het "beeld en geluid experience" dat ernaast staat. Daarna maken we onze opwachting in het café bij Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis om de muziekgeschiedenis door te nemen en "klapvee" te spelen. Vorig jaar was ik in Locomotion in Zoetermeer voor opnames, maar daar heb ik niks kunnen zien van artiesten en presentatie; we zaten ergens in een hoekje weggestopt. Dit jaar herkansing dus! Verslag van deze dag volgt zeer binnenkort.. Vertrek om vier uur met een mede-fan die in de buurt woont.


Ik heb er zin in!

Een eigen huis..

Ik woon prima in mijn flatje, al is het rond deze tijd van het jaar best koud soms, met slecht één gaskachel. Onlangs met een collega had ik het over huizen en het kopen ervan. Niet dat ik me dat kan veroorloven, maar je kan altijd kijken toch? Zo kwam ik op Funda huizen tegen van mensen die ik ken en waar ik ook binnen ben geweest, jaren geleden. Toch leuk om weer eens virtueel rond te kijken. Niet iedereen zet zijn huis op Funda of neemt een makelaar in de arm voor de verkoop. Tot mijn verbazing staat het huis tegenover mij op Marktplaats. Ik heb maar eens gezocht, en kon ook daar virtueel binnen kijken. Het grappigste aan de zaak was dat ik uit het woonkamerraam mijn eigen flat kan zien. Mooie zomerse foto's. Ik stond die dag niet op het balkon, maar de was hing buiten en de gordijnen zaten dicht; ik zal wel hebben liggen pitten na de nachtdienst. Het bood een apart perspectief.
Niet dat ik het huis wil kopen, en ik houd al helemaal niet van grasmaaien en tuinvijvers,maar het geeft een beetje een indruk van de buurt..

Water?

Ik kreeg gisteravond een mailtje van het waterleidingbedrijf WMD.
Vorig jaar had ik aangegeven dat ik de meterstand wel per email wilde doorgeven, en dat hadden ze goed onthouden. Gelukkig zit de meter in de meterkast in de gang, in mijn vorige flat moest ik eerst naar de kelderberging lopen. Ik mocht de stand doorgeven, en voor de eerste inzenders was er kans op een prijs; 75.000 liter water gratis!. Dat laat ik me natuurlijk niet ontzeggen, alleen vraag ik me wel af of ik die hoeveelheid in termijnen krijg of in één keer. Je hebt kans dat er dan opeens veel meer brand in de wijk is, de brandweer komt dan even bij mij tappen. Een zwembad op mijn balkon wordt wat lastig, maar ik kan natuurlijk een aquarium beginnen. Iemand tips voor als de tankwagen voorstaat?

Als het valt..

..Dan valt het tegen..

Eigenlijk een campagne voor veilig werken in de bouw, maar ook handig in het dagelijks leven. Zorg ook dat je niet te moe op pad gaat want dan krijg je brokken. Gisteravond met broer M. een film bezocht in de "bios-bunker" in Emmen. Gezellig. Vertrokken van huis, broer kwam gehaast de trap af en verliet struikelend over de drempel het pand. Auw. Gelukkig viel het erg mee maar ik schrok wel. Mijn wijze hoofd schuddend over dat gestuntel gingen we op pad. Omdat je na twee consumpties tijdens een film wel graag wat vocht kwijt wilt (en het ook weer wilt aanvullen) liep ik even de zaal uit. Zware deuren, oef.. Ik liep direct rechtsom terwijl de deuren langzaam dichtvielen en daarmee de beugels van de magneetsluiting die op de vloer waren gemonteerd aan het zicht onttrokken. Daar ging ik dus. Mijn voet haakte achter een beugel en ik smakte met mijn volle gewicht tegen de vloer. De tweede beugel ontweek ik nog net. Auw.. Even de bedrijfsleider gesproken die me aan zag komen strompelen. Oei, ik bleek de eerste niet te zijn die ruzie had met die dingen.
Nu dus blauw. Been, hand en schouder vertonen mooie kleuren inmiddels. Slapen ging redelijk, hoge pijngrens kennelijk, maar lopen is wat lastiger.. Stom ook dat ik niet beter uitkeek.. En ik schudde m'n hoofd nog wel over M. met zijn gedoe.
Het had erger gekund, maar ik loop wel stijfjes nu. Gelukkig vandaag vrij en morgen laat, ik moet even aanzien hoe het wordt met de diensten..

Doe Maar (net alsof)

Ik werd vandaag "teruggeworpen" naar het jaar 2000.

In dat jaar studeerde ik in Groningen, en via het internet op school vernam ik dat de heren van Doe Maar één reünieconcert gingen geven.
Leuk, de groep en de muziek spraken me aan, ik was een fan tot ze in 1984 aan hun eigen succes ten onder gingen, hordes roze/groene meisjes in wanhoop achterlatend.
Ik wist niet zeker of ik wel naar een concert wilde, maar toen ze de CD "Klaar" uitbrachten was ik om. De fanclub werd afgestoft en er kwam een website. Er werd druk gechat via toen nog ICQ (wie heeft dat nog?) en via de site www.doemaar.com die na de persconferentie van de heren openging. Ik kreeg zelfs serieuze "verkering" met een dame die regelmatig op de site te vinden was. Dat resulteerde in een relatie van anderhalf jaar. In die tijd heb ik veel mensen leren kennen, rare snuiters maar ook serieuze types. Toen ik het bericht op www.nu.nl zag werd er doorgelinkt naar de site van één van de fans van het eerste uur. Vertrouwd gezicht, de hele verzameling teksten, foto's en Doe Maar parafernalia was sinds de laatste concerten nog steeds online. Ik denk dat de bezoekersteller inmiddels aardig warmloopt.
Uit nostalgie heb ik mijn cd's weer afgestoft en bemerkt dat ik de DVD van het concert in Ahoy' waar ik ook ergens tussen de menigte stond, nooit gedraaid heb omdat ik in 2001 nog geen DVD speler had..

Vanmorgen hoorde ik dat ze weer bij elkaar komen in juli volgend jaar. Weer voor één concert. Heintje Davids..In 2000 was daar ook sprake van, het werden er twaalf en allemaal uitverkocht. Is het geld nu op?

Zal ik een kaart voor het concert kopen? Visioenen, koorts en kippenvel.. Ik zag de dames die als puber ontroostbaar waren dat de band stopte nu als huismoeder helemaal losgaan.Ik heb gevallen gezien van meiden die alle concerten bezochten, intussen het huishouden in de steek latend. Er zijn serieuze relaties ontstaan, en er zijn net zoveel gesneuveld. Dertigers die luid meebrulden met de muziek uit hun jeugd.. "Hé er is geen bal op de TV".. Nostalgie.. Slechte herinneringen,mooie herinneringen.
De voorverkoop start op 1 december, maar nu al zijn er kaarten te koop. Zitplaats bijna 90 euro, en dat wordt me te grijs. Ik wacht wel even af, er komen vast nog meer concerten, ze moeten tenslotte weer zeven jaar teren op de winst..
Ik moet eerlijk zijn, het kriebelt wel weer!
Als uitsmijter een clip van de laatste cd, een modern nummer dat ik erg leuk vind. er zijn weinig leuke clips bewaard gebleven..


">


Of deze;

">

Netwerken

Daar ben ik weer..

Het werk dat ik doe is in de laatste maanden steeds minder interessant geworden. Diensten zijn afgelopen (projecten), ik merk dat er steeds minder uitdaging en voldoening voor me in zit. Invloed uitoefenen door mee te praten schijnt moeizaam te moeten, en als ik bekijk wat ik voor papieren heb gehaald zit ik denk ik niet meer echt op mijn plek. Bovendien is het nooit de bedoeling geweest hier tot mijn pensioen te werken. Tijd voor vernieuwing dus. Het CWI hielp me mijn competenties duidelijk te maken, en in kaart te brengen wat mijn talenten zijn. Inmiddels heb ik meerdere mensen gebeld die iets meer zouden kunnen betekenen in de zin van advies en goede raad. Die is duur zegt men, maar het kostbaarste wat je kwijt bent is je eigen tijd. Een gesprek met een oud docent, hij kent me van haver tot gort, gaf me wel wat positieve aanknopingspunten.

Vandaag op het gemeentehuis een afspraak, verder heb ik de vakbond benaderd en nog wat oude bekenden. Welke kant wil ik op? De handhavingstak is misschien toch niet helemaal mijn ding heb ik gemerkt. Ik stel vragen en ben een man van het betere spitwerk. Regeltjes opvolgen en niet nadenken over de logica ervan, daar kan ik slecht tegen. UWV? Gemeente? De stap om mensen aan te spreken of te bellen is soms groot. Mensen die me kennen zeggen dat ze dat vreemd vinden, extravert type als ik ben. Als je je er eenmaal toe zet valt het echter best mee heb ik gemerkt. Bovendien is het een positieve afwisseling van het werk; op niveau praten met mensen die ertoe doen in de samenleving.

Ik ga zo de deur uit voor mijn volgende gesprek; hopende dat een netwerk mij kan helpen aan net werk! Er mag geduimd worden..

Liefdadigheid met een staartje!

Ach, laat ik ook eens behulpzaam zijn. Aanwaaien bij mijn ouders, waar moeders met het eten en vaders met de computer bezig is. Ik krijg te horen dat er nog een kofferbak vol kleren en schoenen voor de Roemenië hulp (voorheen Help de Polen, maar die helpen ons nu) naar het depot moet. Ik ben de beroerdste niet en pak de autosleutels. Het depot is vlakbij. Snel geef ik drie "Turkentassen" zoals we ze noemen (je ziet ze weleens met "medelanders" op stations lopen) aan de bejaarde beheerder die ze behendig leegkiepert. Er valt een blok hout uit de tas dat ik weer in de kofferbak gooi. Ik rijd weg, mission accomplished. Bij m'n ouders thuis vertel ik dat alles afgeleverd is, terloops vertel ik van het blok hout. Opeens gaat moeders een licht op; er zaten nog autospullen onderin de tas, met kleren er bovenop!.

Niet de bedoeling natuurlijk, hoewel een sleepkabel in Roemenië een uitkomst is..
We pakken meteen de auto terug. De beheerder wil net afsluiten, maar met een handige beweging zet ik hem met zijn rollator klem onder de roldeur..
Gelukkig, de buit ligt er nog. Sleepkabel, verkeershesjes, en wat frutsels voor reparatie liggen op tafel. Na een korte uitleg krijgen we de spullen terug, die in het daarvoor bestemde vouwkratje gaan. Zo kunnen ze met een gerust hart op reis. Ik zie gestrande bestuurders van Dacia's en Lada's in Boekarest vergeefs op de gedoneerde sleepkabel wachten. Er is één troost; de warme truien en modieuze schoenen houden ze wel warm tot de wegenwacht komt, in een geelgeverfde boerenkar..

Uit de kast

Nee, niet in die zin, beste lezers.
Op het verkeerde been gezet? welnu, een opruimactie van mijn kant leverde het volgende resultaat op; restanten van ettelijke kerstpakketten.
Doosje chocoladesticks houdbaar tot september 2005. Pakje crackers, november 2006.
Gesorteerde chocladekoekjes van maart 2006. Al die chocolade, het is duidelijk dat dit een single mannen huishouden is, anders was die chocola al lang op geweest.
Blikken met vruchtenmix, doosje "feestsaus" van 2 kerstmissen geleden, en nu ben ik er bijna doorheen en kan er nieuwe voorraad in. Een gegeven paard dient men niet in de bek (mond) te kijken. (Lijkt me ook niet erg fris trouwens) maar het nieuwe kerstpakket maakt over een maandje zijn opwachting, ik denk dat ik bepaalde dingen maar naar de voedselbank breng. Het overschot is voor de goddelozen, zeiden ze thuis altijd. Voor mij dus? En ik heb geen zin in feestsaus vandaag. Zelfs de vruchtenyoghurt van meneer Aldi vond zijn weg in mijn rugtas gister, in de knel gekomen door één of ander blik.. Het is niet aan mij besteed.

Ommelandse Reis

Sinds een paar weken draai ik vaker diensten in Groningen Stad en Delfzijl.
Boeven bewaken, leuk werk. Ook nachtdiensten, hoewel de reis terug naar huis vanuit het uiterste puntje van Groningen je niet in de kouwe kleren gaat zitten na een nachtdienst. Niet dat ik daar zoveel te doen heb 's nachts..Gelukkig hebben ze Film1 op de kabel en zie ik in de baas zijn tijd de meest recente en ook oudere films. Achtereenvolgens Saving Private Ryan, Nachtrit en United 93. Na een uur en een kwartier helemaal brak terug in Emmen.

Gister stond ik op het rooster voor Groningen. Om half twee een dienstauto gehaald en me naar "Stad" begeven. Aangekomen een pasje gehaald en de auto in de parkeergarage gezet, en door naar de afdeling waar ik moest werken.
Voor de tweede keer deze maand keek men verbaasd op dat ik mijn neus liet zien. Weer bleek dat ik in Delfzijl op het rooster stond, en dat terwijl ik nog gecheckt had omdat het eerder is voorgekomen. Nouja..Daar ging ik dus weer in omgekeerde volgorde, naar beneden, auto starten, de garage uit en voor het bureau parkeren en pasje afgeven. Vanwege werkzaamheden moest ik een alternatieve route bedenken. Vanuit Groningen de A7 via Hoogezand, Sappemeer, richting Appingedam en dan naar Delfzijl.Onderweg voor een broodje gestgopt bij een tankstation (wherever you go)en de nieuwe CD van de Eagles zien staan. Hup, meenemen, lekkere reismuziek. Dubbel cd voor 20 euro.. Verder maar weer. Eerste afslag gemist, dan de tweede maar.
Hoosbuien en rukwinden maakten het lastig om het Peugeootje op de weg te houden, terwijl ik de provinciale weg trotseerde. Pff, Delfzijl in zicht.. Ik leer de alternatieve route nooit, ik kwam zelfs bij onze recordblogger A. langs, die niet eens stond te zwaaien..

Na een rustige dienst mocht ik gelukkig eerder weg, zodat ik lekker op tijd thuis was. Op advies van voornoemde blogger de N33 genomen en niet afgeslagen richting Stadskanaal, maar door naar Gieten en de in staat van verbouwing verkerende N34 opgereden. Ondanks alle omleidingen en rotondes toch een prettigere route.
Met bijna 200 kilometer op de dagteller kon ik eindelijk naar huis. Morgen weer, het rooster is duidelijk; deze keer wèl naar "Stad". Het zal mij benieuwen.
Het telefoontje met de vraag of ik vrijdag nacht weer die kant op wil in plaats van laat ('s middags) heb ik afgewimpeld, temeer omdat ik de dag erop weer voor een groot feest in die contreien word verwacht. Twee keer heen en terug is me iets te gortig..

Hoog en droog

Het moest er een keer van komen. Nu het koude jaargetijde weer aanbreekt is het steeds moeilijker om de was droog te krijgen. Een wasrek in de kamer is tot daar aan toe, maar als ik de dekbedovertrekken van mijn lits-jumeaux wil drogen, dan is het een ander verhaal. Lange lellen over deuren en stoelen gedrapeerd. Bij goed weer op de droogtoren op het balkon, die bij het minste zuchtje wind omwaait.
Via-via kon ik aan een goede, niet te oude droger komen. Nu nog zorgen dat 'ie boven komt. Hij paste staand in de auto dus dat was het probleem niet; de derde etage werd lastiger. Broer loodste ons naar boven, ik had intussen de benedenbuurman onder de douche weg getrokken om te helpen sjouwen. Het ding was verbazend licht, en kon met enig passen en meten tussen de koelkast en het (niet werkende) gevelkacheltje staan.
Inmiddels draait de eerste lading was al, ik blijf denk ik maar op voor het resultaat..

Moe

Hoe moe kan je zijn als je niets doet de hele dag?
Vanmiddag om één uur was de uitvaart van de zus van mijn beste vriendin.
Ze overleed zondag plotseling, 64 jaar jong. Nog geen maand geleden hebben we nog samen gekletst en gelachen op het verjaardagsfeest van mijn vriendin, één dag na mijn verjaardag. Zondag was ik ergens in de buurt van Utrecht toen ik door vriendin D. werd gebeld. Ik heb geprobeerd iets van de dag te maken, maar makkelijk was het niet. Vanmiddag afscheid genomen, een familie die helemaal kapot was, en ook binnen bleef het niet droog bij mij, ondanks dat de regen buiten viel.
Zoiets is zo oneerlijk. Vriendin heeft het al voor de kiezen gehad afgelopen jaren, dit komt er nu weer bij.

Moe dus.. Alles is relatief zo blijkt maar weer.
Onderweg maar een ruime bocht om snoeiende mannen gemaakt die met een hoogwerker bezig waren. Overdreven voorzichtig misschien,maar toch.
Depri ben ik er niet van,alleen erg moe...

Het ga je goed, H. ..

Jeugdsentiment

Onlangs was ik even in de "Bieb" waar een bekende boeken-antiquair zijn handel had uitgestald. Naast oude exemplaren van "Het Aanzien van" en oude fotoboeken was er een uitgebreide collectie kinder-en jeugdboeken van "vroeger" waar ik nog uit ben voorgelezen. Achteraf hoorde ik dat vooral de "Pinkeltje" boeken bij mijn broer en mij favoriet waren, terwijl mijn vader er halverwege bij in slaap sufte. De tacktiek van het ter plekke verzinnen van een verhaal terwijl hij zogenaamd voorlas was op den duur geen beproefd recept meer; we hadden het al zo vaak gehoord dat we daar niet meer in trapten. Zo vond ik ook de stichtelijke boeken uit de reeks "Voor onze Kleinen" van de schrijver W.G. van de Hulst, die kinderboekjes als "de wilde Jagers" en "Het wegje in het koren" schreef, geïllustreerd door zijn zoon. De tekeningen staan me nog het meeste bij. Ik die tijd heb je geen erg in de vrij moraliserende toonzetting van deze boekjes. Ik heb ze nog weer eens doorgebladerd. Kattenkwaad uithalen was tot daar aan toe, als je dan maar berouw toonde en een braaf godvrezend kind was. Voor de duidelijkheid; dat is de rode draad die door de boeken loopt, niet per definitie die van mijn opvoeding. Het was een stukje jeugdsentiment.
Later kwamen daar de "Snuf de Hond" boeken bij. Ook daar; spannende avonturen en geheime gangen in oude kastelen met als climax de Duitsers op je hielen. De hoofdpersoon vindt een schatkist terwijl hij de hete adem van de Waffen SS of andere booswichten in zijn nek voelt. Trillend van spanning sloeg ik de bladzijde om en de hoofdpersoon deed de schatkist open en verzonk in devoot gebed omdat hij een Statenbijbel vond. Gezonde jongen, was dat alles? ik heb het boek later maar weggelegd, de climax was een anticlimax. Het schijnt nu verfilmd te worden, naar verluidt heeft de EO de rechten al gekocht..

Later hield ik meer van realistische boeken,maar met de "wijsheid" van nu moest ik toch even glimlachen om dit soort boekjes. Het heeft helaas niet geholpen mij tot een braaf jongetje te maken..

Competentie?

Een paar weken geleden, net voor mijn vakantie, ben ik eens gaan buurten bij het CWI.
Niet dat ik verwacht binnenkort zonder werk te zitten, maar ik merk dat mijn doorgroeimogelijkheden beperkt zijn. Projecten vallen weg, de diensten bieden weinig uitdaging voor me en het salaris zal altijd beperkt blijven tot net iets meer dan het minimum. Bij mij kruipt er dan een gevoel naar boven dat zegt dat ik verder moet gaan kijken dan mijn neus lang is. Gelukkig hebben ze daar iets voor bij het CWI; een competentietest. Daarvoor had ik dus een intakegesprek met een arbeidsconsulent voor ik aan wat voor test dan ook zou gaan beginnen. Mijn CV was in de loop der jaren uigebreid met allerlei certificaten. Mijn vooropleiding in de sociaal juridische sector was een pré. Helaas is dat al zes jaar geleden en is de wetgeving inmiddels volledig op de helling gezet. Toch zijn de kansen dat ik als putjesschepper aan de bak moet niet groot. Na een oriënterend gesprek kon ik een test doen, die mij heel comfortabel per mail werd thuisgestuurd. De zestig tot tachtig minuten die ervoor stonden werden er dertig. Persoonlijkheidstest. Interessant en naar waarheid beantwoorden. Best lastig soms. Nu is het aan mij om initiatieven te nemen door mensen te bellen voor een afspraak. Netwerken doe ik nooit eigenlijk, maar het voordeel is dat ik nog werk heb, en niet noodgedwongen moet verkassen. Het geeft je een goede kijk op jezelf en je mogelijkheden, en dat is weer goed voor je zelfvertrouwen. De test wordt binnenkort geëvalueerd.

Wordt vervolgd!

Vrij

Ik ben vrij dit weekend. Ben nog steeds moe van de dienst; gister pas tegen twaalf uur thuisgekomen. Ik ga er zo even uit, weinig blog inspiratie. Ik wil de lach op jullie gezichten toveren met de volgende grap die ik in mijn mail vond.
Is al een ouwe maar ijzersterk ;-)


De oude Mustafa leeft al meer dan 40 jaar in New York. Hij wil graag in zijn tuin aardappels planten, maar hij is alleen en oud en zijn zoon leeft in Irak.
Hij schrijft een e-mail aan zijn zoon :

"Lieve Ahmed, ik ben erg verdrietig omdat ik in mijn tuin geen aardappelen kan planten.
Ik weet zeker dat jij me had geholpen de tuin om te spitten, als je hier was geweest.
Ik hou van je. Je vader".

De zoon mailt meteen terug:

"Lieve vader. Raak alsjeblieft niets in de tuin aan! Ik heb daar namelijk "het spul" verstopt.
Ik hou ook van jou. Ahmed".

Nog geen 2 uur later staat de US Army, de Mariniers, de FBI en de CIA voor het huis van de oude man.
Ze spitten de tuin spade voor spade om, zoeken iedere milimeter af, maar vinden niks. Teleurgesteld gaan ze weer weg.

Dezelfde avond nog krijgt de oude man een e-mail van zijn zoon :

"Liever vader, hoogstwaarschijnlijk is de tuin nu helemaal omgespit en kan je aardappelen planten.
Meer kon ik op deze afstand niet voor je doen.
Ik hou van je
Ahmed "


Fijn weekend!

Pakjes

Ik heb Marktplaats ontdekt.

Geen grote dure aankopen, kalm aan beginnen.
Ik ben al jaren van fan de SF serie "Stargate" en de spin-off "Stargate Atlantis".
Op Marktplaats zie ik na wat zoeken de twee seizoenen die ik nog niet heb gezien voor een schappelijk prijsje staan. Na wat heen en weer gemail krijg ik er de hoesjes bij en wordt de prijs nog wat schappelijker. Ik kan per bank betalen, de verkoper belooft het pakje direct op de bus te doen. Dat is 28 september.
Die dag is het begin van mijn Vlieland vakantie, dus ik zie het pakje niet meer.
Na mijn vakantie maak ik hoopvol de brievenbus leeg en zie teleurgesteld dat het pakje er niet is. Meteen mail ik de verkoper, die terugmailt dat hij ervan baalt en gaat uitzoeken waar het gebleven is. Ik vraag ook na, maar de buren hebben niets gezien en er ligt ook geen afhaalbriefje in de bus. Ik baal.
Weer mail ik de verkoper, die me voorstelt de DVD's nogmaals te sturen.


Ik accepteer, hoef er niet extra voor te betalen. Een dag later ligt inderdaad een pakje met de gekochte DVD's in de bus. Ik ben inmiddels al ruimschoots bij aflevering 4 als ik van mijn werk kom en in de bus tot mijn verrassing weer een pakje vind. Gedateerd 28 september, maar geadresseerd aan een huisnummer dat verderop in de straat ligt. Via via is het weer in de rode bus beland en via TNT weer bij mij, ruim twee weken te laat. In overleg met de verkoper (die nu ook weet wat er misgegaan is) stuur ik hem het pakje weer retour. Het is een rondpompen van pakjes, maar wel zo eerlijk, want ik heb niets aan 4 DVD's. Ik had trouwens al helemaal geen post meer verwacht..

EHBO (is mijn lust en mijn leven)

Ik ben vanwege mijn werk jaren geleden naar een EHBO cursus gestuurd. Na veel vijven en zessen (en een enkele zeven) heb ik mijn diploma gehaald. Ook een reanimatie cursus hoorde daarbij. Sindsdien verleng ik trouw elk jaar de aantekening reanimatie en mijn EHBO diploma. Dit jaar werd er een aantal mensen gezocht voor het hulp verlenen bij evenementen. Als je er drie bijwoont krijg je een cursus AED van de vereniging aangeboden, die anders 70 euro zou kosten. Ik heb me er voor opgegeven, en werd tijdens mijn vakantie gebeld door een collega van de vereniging die me graag direct bij een evenement wilde hebben. Het ging wel om een piratenfestival in de plaatselijke evenementenhal. Mwah, niet mijn muziek,ik zou er nooit vrijwillig heengaan maar het is voor een goed doel. Op de rol stonden een aantal lokale bekendheden waarvan de presentator hoopte dat ze landelijk zouden doorbreken. Liever niet wat mij betreft, lijkt me ook wel een illusie trouwens maar je moet blijven dromen..

Nick en Simon waren wel uit te houden, en One Two Trio ook wel, die hadden de zaal op zijn kop binnen een paar minuten. Leuk. Ik zat met twee collega's letterlijk boven het "volk" want onze plek was op het balkon. Al met al een paar kleine zaakjes en "patiënten" gehad. Dronken droppies en zo. Intussen zat ik me te verbijten bij Evert Baptist, iets dat leuk zou moeten zijn. Mij te plat dus, maar ik heb alleen cola gedronken,lag het misschien daaraan?

Als klap op de vuurpijl de Drentse Normaal, "Mooi Wark". De vloer trilde onder mijn voeten, mijn oren riepen keihard "weg hier" toen ze de versterkers opendraaiden. Na ettelijke toegiften kon ik mezelf niet meer horen denken. Het publiek op de vloer joeg er in een paar uur tijd griezelige hoeveelheden bier door, en de dames bleven nog het langste nuchter. Een aparte ervaring om het maar zo te zeggen. De lawaaidoofheid aan mijn linker oor is vandaag wat beter geworden maar kan nooit gezond zijn. Vanwege de risico's maar één evenement minder draaien denk ik ..


Wat de afloop betreft; één persoon met een verzwikte enkel die ik de checkvraag stelde of hij iets had horen kraken, om zeker te zijn dat 'ie niet gebroken was. Zinloze vraag bij die herrie, en het geruststellende antwoord was dan ook; "wat zeg je?" Dat hoorde ik nog net. Tegen half twee doodop weer thuisgekomen.

Een ervaring op zich!

Thuis

Ik ben er weer.

Eigenlijk al 2 dagen, de boot van kwart voor 12 vrijdag vanaf het eiland genomen.
Broer en ik waren het met elkaar eens dat we liever met regen en wind dan met dat mooie weer waren vertrokken. Hoe dan ook; de vakantie zat erop. Na de avond tevoren nog een copieus maal bij "Het Geuzennest" te hebben verorberd en moeder en dochter die er verbleven en die we al drie keer tegenkwamen de laatste keer begroet te hebben, wachtte de boot. Langzaam zag ik het eiland verdwijnen. Het vuurtorenduin dat ik met de fiets en te voet beklom, met zijn oude scheefgegroeide dennen, waar ik pijnlijke kuiten en een voldaan gevoel aan overhield, de dijk, het dorpje,het pompeuze, foeilelijke "resort" dat er gebouwd is,het appartement vlak tegenover de veerhaven en het strand.



Ik heb met een tevreden gevoel alles uitgezwaaid, ik heb echt een heerlijke week gehad. We komen er al jaren, onze "roots" liggen er min of meer. Een dagtocht naar Terschelling ging niet door omdat de Koegelwieck niet voer vanwege hoge zee.

Het was fijn, de batterij is redelijk opgeladen, ik ga weer aan het werk..
Nog wat impressies van het eiland;