Bus

Sinds enige tijd verzorgt ons bedrijf de beveiliging van de nachtbussen in de provincie. Na een tijdje vanuit Assen te hebben gewerkt heb ik nu inmiddels twee diensten op de discobus van Stadskanaal naar Ter Apel en Gieten achter de rug. Vanuit discotheek "Fox" in "Knaol" brengt deze bus de jongelui naar huis, die de hele nacht hebben gestapt en gedronken. Het OV-bureau Groningen-Drenthe heeft deze bussen samen met de plaatselijke horeca georganiseerd. Vooral de laatste bussen zijn erg druk. Je zult maar in Gasselternijveenscheboerenmond wonen, en de bus missen! Een dag voor die dienst werd ik gebeld door de chef; of ik ook enquêtes zou willen houden onder de reizigers, en formulieren willen invullen zodat er een beeld werd gevormd van het aantal reizigers en hun wensen. Ja hoor, dat wil ik wel..maar realiseert chef zich ook wel hoeveel "dronken droppies" er in zitten? Zuchtend leg ik de telefoon neer.

Zaterdagnacht om 1 uur vertrekken mijn collega en ik, en tegen half drie hebben we de eerste bus te pakken. De eerste gasten zijn nog redelijk aanspreekbaar. Helaas duurt dat niet lang. Toch wel een aantal formulieren in kunnen vullen. Het is geen pretje om tussen de boerende en schreeuwende boeren te zitten en "serieus" een enquête af te nemen. Na een paar pogingen bedank ik ze hartelijk en neem onder luid gejoel mijn plek bij de chauffeur weer in, waar ik en passant nog een dronken droppie uit de bus zet dat geen kaartje wil kopen. Als de laatste schreeuwers de bus uit zijn zetten we het ventilatieluik open om de dranklucht te verdrijven, en kunnen we weer lachen om een geslaagde rit. "houdt je van de straat" zeg ik dan maar.. en het is nog goed voor de onregelmatigheidstoeslag ook..

Boekje!

Al jaren doe ik mee aan de spelletjes op Radio2, bij het programma Schiffers.fm. Het leukste vind ik de cryptopicto; Hans Schiffers, de presentator van het naar hem genoemde programma, was bijna tekenleraar geworden. Hij hanteert dus niet onverdienstelijk de tekenpen. Zijn ideeën komen naar voren in de Cryptopicto. Dat zijn cryptische plaatjes waar je een bekende of minder bekende artiest/groep en hit uit moet zien te halen. De sport is dat te doen tussen 14:00 en 16:15 uur elke doordeweekse middag. Ik speel al zeker drie jaar mee, maar had nog nooit gewonnen. De prijs is het cryptopictoboekje; een verzameling van de beste tekeningen die Hans Schiffers heeft gemaakt. Om mij heen zijn mensen die met me meespelen, we geven elkaar hints en moedigen elkaar aan. Twee van hen hebben inmiddels deel 1 gewonnen. Ondergetekende helaas nog niet. Vorig jaar steunlid van de AVRO geworden, en prompt boekje 1 ontvangen. Toch was dat niet "echt". Tot vorige week. Zoals gebruikelijk puzzelde ik een tijdje, en had toen de tekening door. Ik stuurde de oplossing in, en ging over tot de orde van de dag. Om vier uur zette ik me schrap voor de uitslag. Mijn ongezouten commentaar over het vreselijke nummer van Modern Talking, een draak van een hit uit de eighties, ging door de ether. Het was de oplossing van de cryptopicto. Meestal word je genoemd maar win je niet. Tot mijn stomme verbazing werd ik genoemd als winnaar, en gefeliciteerd met boekje deel 2. Na een oerkreet te hebben geslaakt besefte ik dat de spanning van het wel of niet winnen er nu af was, tot ze deel 3 zouden uitbrengen. Toch blijf ik meespelen, al is mij nu "eeuwige roem" ten deel gevallen.. Veel te leuk!

Volgende week zal het boekje wel in de bus vallen, ik ben erg benieuwd! Hieronder het winnende plaatje..



(Afbeelding © Schiffers.fm)

Tevreden met Tele2 Mobiel?

Mijn mobiel heeft kuren. Balen. Na nog geen jaar begaf het toetsenbord van mijn Nokia N78 het. Aangezien ik alle toetsen nodig heb, ging ik naar het Nokia servicepunt hier. Prettige bediening, ze kennen me daar (helaas). "Kom over een uurtje terug" was het verzoek. Ik ging dus even koffie drinken in het centrum. Na een uur bleek dat ze het toestel open gemaakt hadden en dat ze het niet konden repareren. "Opsturen naar Nokia" was het advies. Thuisgekomen eerst Tele2 gebeld, waar ik het abonnement en toestel van heb afgenomen. Bij Tele2 trok men meteen de handen er van af, zoals gewoonlijk.

Ik wacht al 3 weken op een bestelling die tien werkdagen nodog had omdat ze het "druk" hebben. Laat dat even niet mijn probleem zijn.. Afijn, Nokia moest ik maar bellen. Zo gezegd zo gedaan. Tot mijn verbazing kreeg ik een Vlaams callcenter aan de lijn. "Indien uw vraag niet beantwoord wordt, gelieve ons te verwittigen" klonk het. Oeff.. Heb ik weer. Gelukkig kon men aan de hand van het IMEI nummer van de telefoon bepalen dat ik nog tot oktober 2010 garantie had. Nu was het zaak de telefoon op te sturen naar het reparatiecentrum. Daarvoor moest ik bij een zogenaamd "Kiala-punt" zijn dat mijn pakje in ontvangst zou nemen. Nooit van gehoord! Het "dichtstbijzijnde" Kiala-punt bevond zich in Borger en daarna in een supermarkt in Vries. Beide zitten 25 tot meer dan 40 km van mijn huis. Er zijn toch wel communicatieve moeilijkheden tussen een Vlaamse en een Drent..

Na veel zeuren en pushen mocht ik het ook bij "The Phone House" afgeven. Inmiddels heb ik een oud mobieltje simlockvrij laten maken. Zo kan ik met mijn vertrouwde nummer bellen. Helaas zijn er een aantal nummers verloren gegaan omdat ze in mijn telefoongeheugen stonden. Het is me nu wèl duidelijk dat ik als ik in augustus volgend jaar mag switchen van provider, ik dat meteen doe. De service van Tele2 is een drama, en je wordt steeds afgescheept. Ik ben er klaar mee. Helaas moet ik nog een jaar, maar mijn besluit staat vast: ik geef Tele2 de zak!

Nu ben ik an het bieden op een Nokia 6300, liefst simlockvrij, als tijdelijk toestel. Mijn 1650 die ik had liggen is nu simlockvrij, maar bevalt me niet zo.
Iemand nog een leuk toestel in de aanbieding?

Millennium

Het was gister eindelijk zover. Ik heb een tijdje geleden met een boekenbon die ik nog had liggen de eerste twee delen van de "Millennium-trilogie" gekocht. Afgelopen maandag vierde ik mijn verjaardag en kreeg deel drie, zodat de verzameling compleet was. Deel 1 heb ik ademloos uitgelezen, en ik ben halverwege in deel 2. Begin oktober zit ik een week op Vlieland, zodat ik ook daar alle tijd heb om te lezen.

De verfilming van deel 1 "Mannen die vrouwen haten" draaide al een tijdje in de bioscoop. Vanaf deze week ook om half zeven. Met wat versnaperingen en voorpret ging ik zitten, en liet de reclamefilmpjes aan me voorbijtrekken. Achter me zaten ongeveer twintig dames met de nodige popcorn en een hoop gegiebel en lawaai. Vreemd dat ze naar deze film gingen..dacht ik nog.. Na 2 minuten drong het tot me door dat ik niet in zaal 6 maar in zaal 7 zat. Een "meidenfilm".. help! Ik pakte mijn boeltje en onder luid gegiechel stak ik over en kon in de goede filmzaal plaatsnemen. Het viel meteen op dat er rustiger, ouder en serieuzer publiek zat. Voelde een stuk beter.

De film volgt vrij nauwgezet het boek. Wat ik wel lastig vond aan het boek was de uitgebreide beschrijving van de familiebanden; iets wat in de film natuurlijk niet zo uitgebreid kon. Er zat al gauw snelheid in de film, en de actie was ook dik in orde. Ik wilde de film pas zien als ik het boek uithad, dat is ook gelukt.
In de wetenschap dat ik nog anderhalf boek en twee films (de overige delen worden ook verfilmd) voor de boeg heb zat ik de 140 minuten film uit en knikte ik af en toe als er een bekende scène uit het boek meesterlijk in beeld werd gebracht. Het onaangepaste en "schokkende" gedrag van sommige hoofdpersonen riep reacties op uit het publiek, dat helemaal in de film zat. Mooi, beetje prikkelen vind ik wel ok.
Voor liefhebbers van Zweedse film in de stijl van "Wallander" is dit een echte aanrader. De boeken ook, en ook al ben ik niet zo'n trendvolger; aan deze hype doe ik inmiddels van harte mee!

Veegdienst

Ze zagen er niet uit als de doorsnee schoorsteenvegers, maar op verzoek wilde hij zijn hoge hoed wel uit de auto halen. Gezien de conditie van het stel (vooral de dame in kwestie kwam hijgend de trap op) heb ik dat maar afgewimpeld. Helemaal "achter de poest" zoals ze dat zei, had ze even adempauze nodig. Mond op mond beademing was ook wel wat, zei de man die erbij was. Ook dat wimpelde ik af, tenzij ik straks met een dode schoorsteenveger zou komen te zitten, dat was ook niks.

Mijn oude gashaard werd vakkundig van de muur gehaald en het rookkanaal geveegd. Voor de zekerheid werd de afvoerpijp afgeplakt zodat hij niet zou lekken. Toch maar eens op zoek naar een nieuwe kachel, of op termijn naar een woning met CV verhuizen.

Terwijl ik de verloren schatten achter de kachel weg haalde (10 Pfennig, een paar pennen en een ouwe batterij) werd met de stofzuiger de boel van stof en roet ontdaan. Mijn kachel en ik zitten er weer een jaartje warmpjes bij..

Pootje zeer (laatste update)

Het ziekenhuis hoef ik voorlopig niet meer van binnen te zien, ze waren tevreden.
Het gaat vooruit, alles groeit dicht. Ik doe bijna alles weer, fitness evalueren we eind deze maand even, maar ik hoop dat er over een maandje of twee niets meer te zien is dan een litteken. Daarvan heb ik er toch al genoeg, dus één meer of minder mag de pret niet drukken. Deze update even voor de geïnteresseerde volgers. Het gaat de goede kant uit, bedankt voor de belangstellende reacties op dit blog.

Over tot de orde van de dag! (Maandag weer aan het werk)...

Dagje Stad

Onlangs op één van mijn laatste vakantiedagen een dagje "stad" gedaan.
Als we het hier in het noorden over Stad hebben dan bedoelen we Groningen. Stad en Ommeland zijn een vaak bezocht gebied voor shoppen, slenteren en fietsen. Dat je er ook kunt varen wist ik wel, maar ik had het nog nooit geprobeerd. Het OV bureau Groningen en Drenthe bood uitkomst; tot eind augustus kun je een gratis dagkaart downloaden, en na het invullen van een kleine enquête heb je een dagkaart die uit de printer rolt. Aldus besloten stapte ik op het station in de Q-liner naar Grunn. De rit over de vernieuwde N34 verliep rustig. Overal zijn bijna "transferia" aangelegd,zodat de bussen (die toch een halve bus langer zijn dan de doorsnee lijnbussen)niet bij elke tien man en een paardenkop het dorpje in hoeven, maar langs de autoweg kunnen "laden en lossen". Alleen in Gieten moet de bus over kruip door-sluip-door weggetjes om op de Brink te komen. Voor toeristen prachtig, maar voor de reiziger uit de regio een ergernis.

Eenmaal in stad meteen overgestoken naar de aanlegsteiger van rederij Kool, en een schaduwplekje gezocht vanwege de hoge temperatuur. Ook liep ik niet lekker, vanwege een ander voetkwaaltje dat af en toe de kop op steekt. Al gauw staken we van wal met rondvaartboot "Golden Raand", en dobberde ik door de Groninger diepenring. Na een uurtje had ik de panden en bruggen eens vanaf het water gezien en besloot ik verder te gaan fietsen, omdat lopen naar het centrum niet lukte. Gelukkig heb ik een abonnement op OV-fiets, en kan ik voor nog geen 3 euro een degelijke stadsfiets huren. Een rondje stad was zo gedaan, en terwijl ik via Vismarkt en Grote Markt, "Olle Grieze", Oude en Nieuwe Ebbingestraat fietste was ik ook zo in het Noorderplantsoen, waar de mensen in het gras en aan het water hingen.. Ik ben er doorheen gefietst en kwam weer uit bij de Violenstraat, waar het oude Jugendstil pand van mijn MBO opleiding staat. Hier heb ik twee jaar gestudeerd, tot ze het onzalige idee kregen naar Vinkhuizen te gaan, letterlijk onder de rook van de Suikerunie.

Omdat een oud medestudent wel in Stad was, maar nog ergens zat te pimpelen, ben ik maar even een broodje gaan eten bij "de Rode Loper" in de Nieuwe Ebbingestraat. Pure nostalgie, ik kwam er vaak als ik een tussenuur had. De broodjes zijn nog net zo lekker en de zaak blijkt gerenoveerd te zijn. Mooi!

Mijn oud medestudent wachtte me op bij de AH aan de Vismarkt, waarna we bij "de Pintelier" een Weizenbier dronken en bijpraatten. Toen was het ook weer tijd om te gaan. Helaas vertrok de bus net voor mijn neus, maar de volgende kwam een half uur later. Met een koude Spa Blauw en een Vrij Nederland doodde ik de tijd.

Keurig weer thuisgebracht door Arriva.. voor herhaling vatbaar.. O, ik mag nog één dagkaart downloaden..waar zal ik dan eens heen gaan?



(Foto: © RTV Noord)

Sport en bureaucratie?

Ja en daar zit je dan, en je merkt dat fitness er met zo'n conditie bij in schiet.
Ik zie mezelf niet op een loopband of crosstrainer terwijl ik mijn been overstrek en misschien overbelast. Erg jammer, want ik begon net weer de smaak te pakken te krijgen bij het Health Center. Gelukkig kon ik het abonnement een maand stopzetten, zodat ik niet voor niets 30 euro betaalde. Daarvoor had ik wel een doktersattest nodig, in de zin van een briefje zoals je dat vroeger voor gymnastiek kreeg "Mies kan niet sporten vanwege..". Makkelijk toch? Ik begaf me dus naar de dokterspraktijk, waar ik inmiddels bijna kind aan huis ben geworden. "Een attest? Nee, meneer, die mogen we niet verstrekken, uit oogpunt van privacy". Goed, mevrouw de assistente, het gaat hier om MIJN privacy, en IK geef hierbij uitdrukkelijk toestemming voor het verstrekken van informatie. Mijn dossier hoeft niet te worden gelicht, alles wat ik nodig heb is een verklaring dat ik onder behandeling ben. "Meneer, daar beginnen we niet aan" .. Bureaucratie dus. Ik kon een verklaring krijgen waarin werd verklaard dat er geen mededelingen worden gedaan door de praktijk. Ik vraag me af wat ik moet doen om mijn dossier in te zien en daaruit te kunnen putten als dat nodig mocht zijn.

Ik heb het creatief opgelost; een kopie van mijn ponskaart en afsprakenkaart bij het ziekenhuis gemaakt, en op naar de sportschool. Eigen verklaring opgesteld en bijgevoegd, en na een prettig gesprek met de receptioniste een maand opschorting van mijn lidmaatschap afgesproken. Daarna (eind augustus) een gesprek met een sportinstructrice en evt. fysiotherapeut om te bekijken wat er mogelijk is voor mij.

Uiteindelijk los ik deze kwestie zelf op zoals jullie zien, maar ik heb me zeer verbaasd over de onwil en het gebrek aan medewerking. Dat zou toch anders moeten?

Werk en vakantie (update)

Hier volgt weer een kleine update.

Omdat ik na twee weken met mijn beschadigde pootje thuis te hebben gezeten lichtelijk "simpel" werd, maar niet als een gek de surveillance weer in kon lopen, werd er spoedberaad gehouden. Afgesproken werd dat ik voorlopig zittend werk zou gaan doen. Hand - en spandiensten op kantoor, en het wegwerken van een grote achterstand bij ons project "Ben Kwijt". Ik mag meldingen van verloren en gevonden voorwerpen aannemen, en de gebrachte spullen inventariseren en opbergen. Categoriëen zat, van kleding en tassen die in de bus zijn blijven liggen, tot wandelstokken en complete ondergebitten. Een computersysteem "matcht" verloren en gevonden spullen, en in de afgelopen weken heb ik met mijn collega's de nodige spullen weer bij de eigenaar terug gebracht. Het geeft wel voldoening dat het werk ook meteen wat oplevert. Bovendien kan ik me "zittend" ook nuttig maken. Wel heb ik mijn huid duur moeten verkopen, die heeft tenslotte de afgelopen tijd al genoeg gekost. Planners die me met heel veel overredingskracht op een semi-loopdienst wilden zetten, omdat ze geen mensen ervoor hadden.. NEE, is dan mijn antwoord. In de afgelopen jaren is dat iets dat ik geleerd heb, NEE zeggen.

Gister was mijn laatste dienst voor de vakantie, en heb ik de grootste achterstand weggewerkt. Men vond het jammer dat ik pas begonnen was en "nu al" met vakantie ging. Ja, overmacht.. Vandaag beginnen de drie weken vakantie die ik heb gereserveerd. Over een paar dagen begint het SIVO festival weer, en mag ik een paar dagen meewerken met een groep Servische dansers. Ik hoop dat deze groep wel bereid is mij te betrekken bij wat ze doen.

Overigens is de dokter in het ziekenhuis tevreden over het verloop van de genezing, maar mij duurt het veel te lang, al zie ik ook wel enige verbetering.
Het gaat langzaam vooruit dus..

Pootje zeer (update)

Even een update van de ontwikkelingen die de afgelopen week hebben plaatsgevonden. De ontsteking bleef lekker zitten waar hij zat, en dus werd er weer een bezoek aan de huisarts afgelegd. Die was al vastbesloten een paar sneetjes te maken en de spanning te verlichten. In de overtuiging dat ik even moest doorbijten en daarna als een jonge God de praktijk weer kon verlaten huppelde ik vrolijk achter de dokter aan. Die keek de zaak eens aan, en verliet gezwind de behandelkamer en haalde mijn oude huisarts erbij voor een second opinion. Die fronsde tot op zijn kin en stuurde me door naar het ziekenhuis, afdeling spoedeisende hulp. Na een ponsplaatje te hebben laten maken mocht ik in de wachtkamer gaan zitten. Vrij snel werd ik opgehaald en achter een gordijn in een kamertje op een bed gelegd. Wachten dus. Een verpleegkundige kwam voorbij, humde wat en ging een arts-assistent halen. Weer wachten. De arts-assistent kwam, zag, humde en riep er een chirurg bij. Foto's maken, bloed afnemen.. Ik ging er op mijn voordeligst bij liggen en mijn been werd uitgebreid gefotografeerd. Ik heb de rekening nog niet ingediend..

Na nog een uur wachten (inmiddels had mijn vader die me naar het ziekenhuis bracht me van kranten voorzien) werd ik richting operatiekamer gebracht. Drie dames wachtten me er op. Het paradijs? Nee, zou snel blijken. Hoewel goed voorbereid deden de verdovings injecties verrekte pijn. Daarna werd mijn voet niet gevoelloos.. Ik bespaar jullie, beste lezers, de details, maar reken maar dat ik het een kwartier erg moeilijk heb gehad.. Het sloeg niet aan dus.

Het resultaat? De ontsteking lijkt weg te zijn, mijn voet is tot normale proporties weergekeerd, maar hechten deden de dames niet. Bindingsangst wellicht?
Hoe dan ook, ik begin routine te krijgen in het spoelen en verbinden van de voet, hoe raar het er ook uitziet. Met alle medicatie en verbandmiddelen kom ik wel ver boven mijn eigen bijdrage uit die dit jaar 155 euri bedraagt. Lullig trouwens dat ik na deze traumatische ervaring geen troostbeertje mocht uitzoeken..

Voorlopig ben ik nog wel even zoet met die jaap in mijn pootje. Om niet helemaal te versimpelen kan ik volgende week zittend werk doen; inkloppen van gegevens in een computer..

Einde medisch communiqué

P.S: fruitmanden zijn niet aan mij besteed :-)

Pootje zeer

Daar zit ik dan, ik kan niet anders..

Even in de lappenmand voorlopig. Afgelopen donderdag begon een plekje op mijn been dat ik nota bene bij fitness had opgelopen, raar te doen. Ik werkte nog één dienst en daarna was het gebeurd. 's Avonds begon alles pijn te doen, en met een paracetamol ging ik naar bed. De volgende ochtend kon ik amper meer lopen, hele nacht wakker gelegen en meteen de huisarts gebeld. Ik kon meteen komen. Diagnose; een vrij ernstige bacteriële infectie. Een paar miljoen carnivoortjes deed zich te goed aan mijn scheenbeen. Dat was niet de bedoeling dus een tegen offensief werd ingezet. Antibiotica. Pijnstilling moest ik zelf maar regelen; in een dag of twee zou alles een stuk beter zijn. We schrijven nu zondag, en het lijkt nu een klein beetje op zijn retour. Gisteren merkte ik dat de paracetamol niet werkte, dus gooide ik er twee APC tabletten tegenaan, met als backup een Ibuprofen van 400 mg voor als het echt niet ging. Na een nacht op bed duurde het een kwartier voor de pijn enigszins dragelijk was en ik "normaal" mijn bed uit kon voor de noodzakelijke dingen. Daar werd ik erg moe en chagrijnig van, zo actief als ik ben. De hitte werkte ook niet erg mee, je bed opmaken duurt niet lang, maar in mijn geval in etappes een dik uur....

De APC maakte me lekker groggy en ik kon veel meer aan. Intussen blijft mijn ziekmelding voorlopig even in stand, ik merk dat alles erg gevoelig is en de kleinste aanraking zeer doet. Bovendien lijkt het me geen goed idee om onder de pillen op straat te lopen. Eind van de week zien we wel verder. Maandag of dinsdag eerst een tweede controle bij de huisarts.. Wel balen dat dit net gebeurt in een lang weekend dat ik vrij ben.. Plannen van dingen die ik wilde ondernemen gingen niet door. Gelukkig is de temperatuur wat dragelijker geworden en voel ik me ietsje beter nu. Kan ik eindelijk mijn huis eens opruimen en de afwas doen, hoog tijd..

Wordt vervolgd..

Collecte

Hoewel ik het vaak vervelend vind om zelf te collecteren en aan de deur te "schooien" gaf ik toch toe toen ik gebeld werd door de plaatselijke afdeling van het Rode Kruis. Ze hadden collectanten voor mijn wijk nodig, en ik mocht kiezen welke straat ik wilde doen. De doorgaande weg richting centrum heeft ongeveer 250 huisnummers, maar de meesten zijn aan één kant van de drukke weg, zoadt ik niet hoefde over te steken. (Niet te vaak tenminste). De hele week al denderden de spotjes voor de collecte over het TV scherm en door de radio, en ik kwam er maar steeds niet aan toe. Vanavond dan eindelijk de bus ter hand genomen, nette kleren aangedaan en mijn meest vriendelijke en innemende gezicht opgezet. Het hielp; na een uur was de bus behoorlijk zwaar. Ondanks dat weigerden toch wat mensen te geven. Hun goed recht, maar een vuile blik en een onbeleefd NEE! terwijl de deur voor je neus wordt dichtgesmeten..Nee, die mogen bij de volgende ramp even wachten tot ze in een gewondennest worden opgenomen wat mij betreft. Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend, luidt een citaat dat ik van huis uit meekreeg. Gelukkig was niet iedereen zo, en kwam ik zelfs een paar nekenden tegen die er net bleken te wonen. Dat dan weer wel. Morgen de laatste huizen aflopen en dan volgende week de bus wegbrengen. Alle beetjes helpen!..

Kadootje

De natuur is fascinerend. Je ziet haar alleen niet elke dag bewust.
Vandaag moest ik om de hoek werken; in het plaatselijke plantsoen, waar ik net geen zicht op heb want er staat een flat voor, worden nieuwe wandelpaden aangelegd. Bedoeling was dat we brommers en scooters en gravende honden uit de zandbedding zouden weren. Het bleef erg stil. Na kilometers te hebben gelopen gingen collega en ik even op een bankje bij de vijver zitten. Af en toe dook een vis uit het stille water om een vlieg te vangen, en verder was en bleef het stil. In de silhouetten van de bomen bewoog iets. Een kat? Nee, die hebben een andere staart. Een eekhoorn dan? vreemd om deze tijd.. Ik nam de maglite ter hand, en een krachtige lichtstraal priemde door het donker. Een grijsbruin beest met een lange pluimstaart en een paar lichtende oogjes bleef stil in de lichtbundel zitten. Langzaam stond ik op en sloop dichterbij. Het beest bleef zitten en keek nieuwsgierig naar die twee benen die dichterbij kwamen. Wat een prachtig beest!, dacht ik. Met één hand greep ik naar mijn mobiel om een lucky shot te maken. Helaas. Verderop kregen twee samen optrekkende katten het beest (waarschijnlijk een steenmarter) in het oog en zetten de aanval in. De marter verdween aan de overkant van de weg in de bosjes en ik hoorde geen geblaas of gekrijs. Hij zal wel ontkomen zijn. Beter voor de katten ook, die beesten kunnen zich fel verweren en zijn niet bang voor katten. Een medeblogger kan er over meepraten.. Even later reden we mijn straat uit en kwam er nog één voor de auto langs.

Ik woon hier dus al mijn hele leven en toch sta ik versteld van die kadootjes van moeder natuur. Dat er vleermuizen vliegen, pimpelmezen broeden en allerlei vlieg en kruipspul leeft dat verbaast me niet meer, maar dit was een leuke afsluiting van een verder erg saaie dienst..



(niet mijn foto)

Pinkpop

Alweer een week geleden! Twee nachten Pinkpop..

Ik ben geen festivalganger, en de aanblik van alle tentjes en dronken droppies op de campings deed me rillen. Gelukkig waren we in een bungalow ondergebracht. Ik heb het over mijn eerste evenement waar ik als beveiliger heb gewerkt. ter voorbereiding kocht ik een "cargo-broek" en een paar kisten bij een legerdump. Vooral zo'n werkbroek met al die zakken werkt heerlijk, en kostte maar 20 euro. 

Na een ommelandse reis vanwege problemen op het spoor vertrok ik zaterdag pas en stapte ik in Zeeland uit, om nog even bij mijn Zeeuwse vrienden op bezoek te gaan. Ik had er een reis van Deventer via Schiphol terug naar het Zuiden opzitten en was helemaal verreisd. Ik werd in Zeeland met een busje opgehaald,en weer volgde een vermoeiende reis. Na een uur vielen de luiken dicht en toen ik weer "bijkwam" was het landschap veranderd. Het Limburgse heuvelland is een belevenis. Niet dat ik veel tijd had om te genieten; om 22:00 uur begon onze dienst. Met de bus ging het van Schin op Geul naar Landgraaf, en het Pinkop-terrein. Wat een drukte!
Voor aanvang van de dienst wachtten we tot de deuren open zouden gaan. Net om die tijd begon "The Boss" op te treden, en gelukkig voor ons stond de wind de goede kant op. Ik heb een groot deel van zijn optreden meegekregen.Mijn taak was het, bij de feesttent-hekken te staan en te voorkomen dat het publiek dat naar binnen wilde, de hekken uit de betonnen sokkels tilde en zonder controle de feesttent (die eigenlijk een sporthal was) binnen zou gaan. Er werd vaak geprobeerd om onopvallend of door me af te leiden achter de hekken en Dixi's te sluipen. Mijn collega en ik zetten ze dan weer buiten. Kat en muis.. Intussen was het 3 uur 's morgens en liep het feest ten einde. De lichten gingen aan en de hal lipe gedeeltelijk leeg. Wat overbleef stond ladderzat en half in coma tegen een steunpilaar of muur, of liep jolig om de beveilgers heen. De remedie was een rol afzetlint dat we door de breedte van de hal uitrolden en waarmee we langzaam naar de uitgangen lopend de hal schoonveegden. Af en toe dook er één onder het lint door, waarna een groepje "achterhoede" de lolbroek bij kop en kont pakte en afvoerden, soms met enige overredingskracht (lees; de neuzen van onze kistjes.

De tweede nacht zorgde ik dat de nooduitgang niet als sluiproute werd gebruikt, en ook daar was veel gesteggel mee verbonden, want de techneuten van de drive in-show liepen er steeds doorheen. Na ingrijpen van de crew en wat collega´s was ook dat gebeurd. Ik had gelukkig oordopjes gekregen, want ik moest voor bij de boxen staan.
Een ervaring en een leuk Pinkpopshirt rijker was het om 4 uur einde verhaal.

Omdat het aantal bedden in de bungalows niet genoeg was voor dag/èn nachtploeg, moest er tot 8 uur gewacht worden voor we konden slapen. Na de eerste nachtdienst had ik Gronings (chronisch) slaaptekort opgelopen daardoor. Daags tevoren had ik station Schin op Geul al verkend, en ik besloot de laatste dag niet te blijven, maar de eerste trein te nemen; van het zuiden uit naar Emmen duurde wel vijf uur, en slapen kon in de trein ook. Gelukkig waren de treinen uitgestorven, en boden de ramen me mooie vergezichten op Valkenburg en later Maastricht. Tegen 12 uur 's middags was ik aan de andere kant van het land in ons mooie (en erg vlakke) Drenthe beland.. Ik doe het misschien nog wel weer, maar dan zorg ik er een dag tevoren te zijn..

Mees!

Het is al weken onrustig op mijn balkon. Een stel pimpelmezen heeft de nestkast uitgezocht die ik vorig jaar kocht,ter vervanging van de oude waar kennelijk ziekte in zat, en die een groot deel van het nest fataal werd.
's Morgens erg vroeg al tjilpten de jonge vogels hun keeltjes schor. Eerst was dat niet zo erg, wat maken mezen nou voor geluid? Maar naarmate de beestjes groter werden werd de herrie steeds groter. Ach, laat ze lekker betijen, straks vliegen ze uit, en heb ik ze niet meer vlak boven mijn slaapkamerraam zitten dacht ik. De snotneuzen lieten zich echter de voederbeurten van Pa en Ma Mees nog lekker aanleunen en de rupsen waren niet aan te slepen. Stelletje opvreters.. Als ik op mijn balkon moest zijn om was op te hangen, maakten de zorgzame ouders een duikvlucht of gingen op de lantaarnpaal zitten wachten tot ik verdween. Daarna ging het voeren gewoon verder.
Ik begon me zorgen te maken. Straks zijn ze te dik om door het gat te passen en moet ik ingrijpen! Vanmiddag kwam ik thuis en merkte pas na een uur dat het wel erg rustig was op het balkon. Na een korte inspectie vond ik geen gesneuvelde mezen of ander leed. De nestkast durf ik nog niet open te maken, hoewel ik geen nerveuze rupsenkoeriers meer zie. Ook zit er allerlei ongedierte in zo'n nest, heb ik eens gemerkt, dus ik wacht er even mee.

Toen ik net mijn balkon opkwam hoorde ik een compleet mezenkoor in de grote eik tegenover mijn flat. Ik denk dat de familie een ruimere woning heeft betrokken.
Succes en veel veilige vlieguren gewenst, jongens (en meisjes).. Ik zit nu wel een beetje met een "empty nest syndroom" maar ben blij dat het dit jaar goed is afgelopen..

Korte vakantie

Ik ben terug! Heerlijk vakantie gevierd. Het waren "maar" vier dagen, maar wat kun je in vier dagen veel doen! Een familieweekend in Noord-Holland was gepland. Een bungalowpark werd uitgezocht. Regio Westfriesland zou het worden. Ik ben daar niet onbekend, en heb aan één kant van die landstreek heel wat voetstappen liggen. Die kant wilde ik dus ook niet uit. De andere kant, omgeving Alkmaar, was nog niet zo bekend. Vrijdag werd opgebroken, ouders gingen al eerder. Broer en ik scheurden in een uur of twee naar Warmenhuizen, een dorpje aan de Westfriese Dijk, een pittoreske omgeving met kikkerslootjes en Noord-Hollandse stolpboerderijen.

De bungalow die we betrokken was eenvoudig maar gezellig. Zodra je de dijk afreed en je je via een helling het bungalowpark in stortte hield alle herrie op. Zittend achter coniferen had je genoeg privacy. Na wat verkennende bewegingen moesten er boodschappen gehaald worden. Uiteindelijk belandden we via Bergen en Bergen aan Zee in Alkmaar en vandaar weer terug naar het huisje. Prachtige omgeving daar..
's Avonds met de bus terug naar de stad, bioscoopje pikken en terug. Daarna uitstapjes naar Den Helder, Schagen, en een bezoek aan het museum in Wieringen, en vooral overdag en 's avonds gezellig eten drinken en genieten van de omgeving.
Omdat de bungalow moeilijk verhuurbaar was voor twee dagen, kregen we er twee voor een zacht prijsje bij. Omdat we beiden weer aan het werk moesten, vertrokken we dinsdag al. Ik had zo nog een week bijgetekend.. Voor herhaling vatbaar, deze vakantie..



(Uitzicht vanaf Wieringen)

Het tuinhuis van mijn vader

Na het coniferenverhaal vorig jaar besloten mijn ouders om de tuin drastisch anders in te richten. Een tuinhuis moest er komen! Nu bleek dat nog niet makkelijk te zijn, de bomenman had de stronken van de coniferen te ondiep weggefreesd. Zand erover, letterlijk. Nu moest er een fundering worden gelegd, want bouwen op zand is niet verstandig, zo gaat het verhaal. Opnieuw kwam de bomenman en hij freesde met grote vreze.. Vervolgens moest alle zavel (houtsnippers) worden afgevoerd en nieuw zand worden opgebracht. Twee kuub zand in grote zakken werd op de oprit gedeponeerd en broerlief en ik schepten er kruiwagens vol mee. Buurman schatte met een kennersblik in hoeveel hij nodig had, waar het moest komen en hoe het huisje verder moest staan.
Iik wist nooit wat "Gegist bestek" betekende, tot ik hem in gedachten zag staan en hij de hele zaak al in een paar minuten had berekend.

Een vlakke zandvloer was het gevolg, er werd beton op gestort en inmiddels waren de planken en wanden gebeitst. Een onoverzichtelijke puzzel voor ons, maar niet voor buurman. Het dak ging erop, er werden "shingles" op getimmerd en daar stond het huisje te pronken, op nog geen meter afstand van het appelboompje dat inmiddels het afbouwen vierde met een bloesempracht. Tegels en een tuinset erin, en voldaan zaten de heer en dame des huizes te kijken hoe de ochtendzon alles verwarmde. Ook de schutting was klaar, het is gedaan met heggen snoeien. Ik moet zeggen; het is prachtig geworden! Ik was een beetje triest van de coniferen, die ik als kind eens bijna in de fik heb gestoken.. Maar dit is gewoon erg mooi! Overtuig u zelf..

Radio

Met wat haperingen deed hij het nog, de receiver van mijn stereotoren. In 1991 gekocht van een erfenisje, toen ik op mezelf ging wonen. Een goede combinatie van het merk DENON, met tuner-versterker, dubbel cassettedeck en cd speler. Cassettes draai ik al jaren niet meer, cd's gaan via de DVD speler en radio luister ik veel via kabel of internet. De versterker was een goede voor tv geluid en video. Vorige week gaf hij het op. Na bijna twintig jaar ook geen wonder. Trots als een pauw kocht ik de toren, maar in die tijd kon er nog niet gepind worden, en cheques (wie gebruikt ze nog) waren maar tot 300 gulden gegarandeerd. Met tegenzin accepteerde de eigenaar van de audiozaak uitgestelde betaling. Tenslotte kende hij me al als klein ventje, als leerling van zijn inmiddels ex-vrouw. De dag erop was de bank weer open, en sloot ik netjes aan het loket aan om cash geld op te nemen. Met een envelop vol vuurtorens (wie kent ze nog) begaf ik mij naar de zaak om af te rekenen, waar ik plots tegengehouden werd door een barse politieman. Bleek dat ze in het weekend de zaak hadden leeggeroofd, en hij de weekkas had laten liggen. Dat was dus kassa voor de inbrekers. Mijn envelop bevatte een klein kapitaal, en werd in dank aanvaard.

Een bevriende techneut vermoedde vorige week dat het aan de voeding lag, en er een elco'tje was doorgebrand. De monteur heeft nu een overbrugging gemaakt, zodat hij het voorlopig weer doet. Intussen naar nieuwe apparatuur gekeken, maar bijna 500 euro voor een nieuwe receiver heb ik zo gauw niet.. Voorlopig geniet ik van het ouwe beestje, en we zien wel wat daarna gebeurt..

De aanhouder wint (2)

Het is ook altijd wat met mij. Ook al ben ik niet aan het werk, toch maak ik weer het nodige mee, ik geloof bijna dat ik een abonnement op actie en boeventuig heb..

Vanmiddag kwam ik op de fiets bij mijn ouders vandaan, toen ik op de hoek van de straat een busje zag staan dat half op de kruising stond met twee oranje zwaailampen aan. Omdat ik half vijf een rare tijd voor wegwerkzaamheden vond, ben ik er even naartoe gefietst.Tja, ik ben nieuwsgierig aangelegd.. Twee mannen waren in discussie, de bestuurder van het busje en een man met een fiets aan de hand. Ik vermoedde dat de bestuurder van het busje de fiets had aangereden, maar er bleek heel wat anders aan de hand. De ene man riep me en vroeg of ik er even bij wilde komen. Dat deed ik, waarop mij verteld werd dat hij de man met de fiets op zijn twee weken geleden gestolen tweewieler had zien rijden. Daarop reed hij hem klem en sprak hem aan. De man wilde niet dat er politie bij kwam. Ik hoorde het verhaal aan, en zei dat ik dan wel even zou bellen.. Prompt gooide de man met de fiets het karretje van zich af en riep iets van "hier, red je er maar mee".. En liep vlot weg richting centrum.. De busjes-man vertelde dat de verdachte man hem €75,- wilde laten betalen als hij zijn fiets terug wilde. Dat vertikte hij natuurlijk.

Ik greep vergeefs naar mijn mobiel, maar die lag nog op tafel bij mijn ouders. De man met het busje leende mij zijn mobiel, waarop ik als een ware "Sherlock Mies" fietsend en bellend achter de dief aanging, met het busje op mijn hielen. De fiets was door de eigenaar al in het busje gezet. Al snel had ik de meldkamer aan de telefoon, en terwijl de fietsendief (twee meter lang en een ruig tiep, dus afstand houden) kalm verder liep alsof er niets was gebeurd. Hij deed ook geen enkele moeite om niet gezien te worden.

Inmiddels was een politieauto onderweg, en die werd bijgepraat door de centraliste terwijl ik een signalement doorgaf en onze positie. Al gauw scheurde de opvallende wagen ons voorbij en reed even verderop de dief klem. Toen die eenmaal aangehouden was en in de politiewagen was gezet werd de fiets bekeken, en werden we beide gevraagd naar het bureau te komen voor een getuigenverklaring. Even later zat ik boven op de cellengang, pure nostalgie, ik heb daar jaren gewerkt.

Uiteindelijk kon ik na het afleggen van de verklaring,een handtekening en de bedankjes van de "sterke arm der wet" het bureau weer verlaten, de zoveelste boef was weer van de straat.. Wie volgt??



UPDATE:

Bekeuring voor diefstal fiets

EMMEN – De politie heeft donderdagmiddag een 41-jarige man uit Emmen aangehouden op de Meerstraat. De man wordt verdacht van diefstal/ heling van een fiets. De man werd overgebracht naar het politiebureau. De man verklaarde tegenover de politie dat hij de fiets voor 125 euro had gekocht. De fiets bleek gestolen te zijn. De man kon met een bekeuring van 150 euro het bureau verlaten. De fiets is teruggegeven aan de eigenaar.

Wekker

Even kort, totdat ik weer inspiratie heb voor een blogje:
Het wegloopgedrag van Wilders cs. in de kamer heeft me mateloos gestoord. Ik vind het de hoogste tijd dat hij eens eindelijk echt wakker wordt uit zijn droom om premier te worden. Verder maak ik er geen woorden aan vuil, maar ik denk dat we me zijn allen eens klant moeten worden bij deze site. Jaren geleden ben ik me eens de blubber geschrokken van dit oosterse alternatief voor een koekoeksklok, maar het lijkt me een mooi gebaar om de integratie te bevorderen.. Ik stel voor dat we massaal een exemplaar bestellen en deze genereus aan Geert sturen, p/a het Binnenhof, PVV fractie (Partij Verbieden en Voorkomen). Nog wat vroeg voor kerst, maar maak er een Paaspakket van..

Kijk en huiver!



Liefhebbers: voor een schamele € 13,95 heb je een mooi exemplaar, verzwaard met een kilo woestijnzand naar keuze. Zeg nou zelf, dat is toch geen geld?

Salaam, broeders en zusters!