Gesleep

Vriendin V. gaat verhuizen. Van Groningen ("Stad") zoals ze dat hier zeggen, naar het mooie Limburgse land. Daar zit één of andere goeroe waar ze graag dichtbij wil zijn. Ik ben er nog steeds nuchter onder. Doe maar gewoon.. Ze liet weten dat ze een monitor over had, 19 inch en nog puik. Geen flatscreen, maar een flinke slag groter dan mijn 17 inch. Ik ben er dus maar naartoe gereden gister. Het gevaarte stond al klaar op een karretje, en ik prees de lift die het flatgebouw bezit. Met wat gesjouw heb ik het in de auto gekregen..wat was dat geval zwaar! Tot mijn verdriet was het betaald parkeren tot negen uur, en ik had geen kleingeld bij me. Omdat ik maar al te goed weet dat een parkeerbon pijn doet, ben ik eigenlijk tegen beter weten in naar de parkeerautomaat gelopen.. Tot mijn verbazing stond er nog een grijpstuiver op mijn chipknip. Ik mocht een uurtje blijven, en toen rammelde onverbiddelijk de wekker op mijn mobiel..

Naar huis gereden en het ding zowaar met het zweet op de rug vier trappen op gekregen zonder brokken. Het installeren nam meer tijd in beslag. Mijn computermeubel was niet berekend op de grootte van de monitor, en zo design als het ding ook is, de glasplaat paste nèt niet. Na veel verstellen en sleutelen lukte het nog niet. De monitor had ik inmiddels al vier keer van het meubel gehaald en weggezet en weer teruggezet. Zo ging het niet lukken. Ik moest iets hebben om het op te hogen. In een kast vond ik studieboeken uit een grijs verleden, verouderd en stof verzamelend, maar wèl A3 formaat. Het werkboek Titelbeschrijven, Sorteren en Formele Ontsluiting (nee dat is wat anders dan bij een bevalling) onder de monitorvoet tilde hem letterlijk naar een hoger plan. Zo kon de glasplaat er nèt onder geschoven worden. Tevreden en bezweet keek ik naar het resultaat. Na de kabels te hebben aangesloten deed hij het ook nog. Wel zo fijn, anders had ik opnieuw kunnen slepen.

Nu nog een nieuwe systeemkast met meer mogelijkheden erin, en vooral sneller, zodat ik niet een kwartier hoef te wachten voor mijn pc opgestart is..

Prikacties

Ruim een week geleden stond ik twee dagen in Assen en Emmen, om het verkeer tijdens de vaccinaties tegen de "Mexicaanse griep" in goede banen te leiden. Als je je bedenkt dat in Assen ruim 5.000 en in Emmen rond de 8.000 kinderen waren opgeroepen om een prik te komen halen, heb je een beetje een indruk van hoe druk het allemaal was, en hoeveel auto's we te verwerken hadden. In piektijden waren dat zomaar 500 à 600 auto's in het uur. In Assen verliep het gladjes, op de wat geïrriteerde mensen na die natuurlijk vreselijk haast hadden, maar de sfeer mocht er niet onder lijden. In Emmen was het wat chaotischer, maar ook daar ging het uiteindelijk goed. Even binnen gekeken, in "de Smelt" (toepasselijke naam voor een ijsbaan) waren de vaccinaties in de grote zaal, die ingericht is als een Mexicaans landschap..
Na beide dagen ruim negen uur op mijn voeten te hebben gestaan, moest ik het bekopen met een overbelasting van de linkervoet, waarna er voor de lol nog een jichtaanval overheen kwam.. De lappenmand is dus druk bezocht deze week. Gelukkig is de pijn aan het wegtreken, maar ik schrok wel van de forse aanval die ik moest verduren. Zittend werk schijnt erg moeilijk te zijn in mijn werk, maar ik heb besloten dat ik wel beter voor mezelf ga opkomen, want een week thuiszitten is ook niks.

Ondanks alles was het de beide dagen leuk samenwerken, en zat de sfeer en de samenwerking er goed in. Ik had het dus ook niet willen missen..

Schijn een lichie op mij

Het moet gezegd worden; de hele entourage staat er al een poosje. Als ik door het centrum van Emmen rijd, en vooral tegen de schemering, gaat in de tempelpoort die opgebouwd is voor het dierenpark het licht aan. Tegelijkertijd beginnen er in de bomen lichtjes te branden die een soort zilverkleurige regen suggereren. Het geheel trekt mensen van heinde en ver. Het Chinese lichtjesfestival is neergestreken in Emmen. Enkele weken geleden meldden mijn ouders dat ze kaarten hadden en vroegen me of ik ook mee wilde. Natuurlijk! De camera ter hand genomen en op naar het park. Vanuit mijn ouderlijk huis maar 10 minuten lopen. Nog nooit was ik in het donker binnen geweest. Als abonnementhouder kom je er alleen overdag binnen. Mijn broer, de nieuwsjager van de familie, was bij de opening geweest en had ons aangeraden eens te gaan kijken. Hij had niets teveel gezegd; al bij binnenkomst was ik verrast door de sprookjesachtige sfeer die er hing. Alle looppaden waren verlicht, in de waterpartijen dreven kunstig gefabriceerde watervogels, de route was verlicht d.m.v. Chinese lampions met tekens erop, en als je de hoek om kwam werd je met prachtig verlichte leeuwen en tijgers geconfronteerd.

Het toppunt was toch wel de 15 meter lange draak op de Afrikasavanne. Woest en vervaarlijk en prachtig verlicht; en als klap op de (chinese) vuurpijl blies het monster eens in de zoveel tijd een wolk rook uit. Naar verluidt werden de savannebewoners er eerst wat nerveus van, maar ach, zolang het geen leeuw was zou het wel meevallen, en ze gingen verder grazen. Ook zebra's en giraffen zijn nuchtere Drenten hier..

Na een dik uur rondgeslenterd te hebben bereikten we via de panda's en levengrote slakken het Biochron, waar een paar levensechte chinezen je naam voor vijf euro op rijstpapier kalligrafeerden. Niets voor mij, maar leuk om te zien. Na ettelijke foto's te hebben gemaakt verlieten we zwaar onder de indruk het park weer. Ik kan het iedereen aanraden eens te gaan kijken, hoewel de toegangskaarten aan de prijs zijn; het is absoluut de moeite waard!

Bus

Sinds enige tijd verzorgt ons bedrijf de beveiliging van de nachtbussen in de provincie. Na een tijdje vanuit Assen te hebben gewerkt heb ik nu inmiddels twee diensten op de discobus van Stadskanaal naar Ter Apel en Gieten achter de rug. Vanuit discotheek "Fox" in "Knaol" brengt deze bus de jongelui naar huis, die de hele nacht hebben gestapt en gedronken. Het OV-bureau Groningen-Drenthe heeft deze bussen samen met de plaatselijke horeca georganiseerd. Vooral de laatste bussen zijn erg druk. Je zult maar in Gasselternijveenscheboerenmond wonen, en de bus missen! Een dag voor die dienst werd ik gebeld door de chef; of ik ook enquêtes zou willen houden onder de reizigers, en formulieren willen invullen zodat er een beeld werd gevormd van het aantal reizigers en hun wensen. Ja hoor, dat wil ik wel..maar realiseert chef zich ook wel hoeveel "dronken droppies" er in zitten? Zuchtend leg ik de telefoon neer.

Zaterdagnacht om 1 uur vertrekken mijn collega en ik, en tegen half drie hebben we de eerste bus te pakken. De eerste gasten zijn nog redelijk aanspreekbaar. Helaas duurt dat niet lang. Toch wel een aantal formulieren in kunnen vullen. Het is geen pretje om tussen de boerende en schreeuwende boeren te zitten en "serieus" een enquête af te nemen. Na een paar pogingen bedank ik ze hartelijk en neem onder luid gejoel mijn plek bij de chauffeur weer in, waar ik en passant nog een dronken droppie uit de bus zet dat geen kaartje wil kopen. Als de laatste schreeuwers de bus uit zijn zetten we het ventilatieluik open om de dranklucht te verdrijven, en kunnen we weer lachen om een geslaagde rit. "houdt je van de straat" zeg ik dan maar.. en het is nog goed voor de onregelmatigheidstoeslag ook..

Boekje!

Al jaren doe ik mee aan de spelletjes op Radio2, bij het programma Schiffers.fm. Het leukste vind ik de cryptopicto; Hans Schiffers, de presentator van het naar hem genoemde programma, was bijna tekenleraar geworden. Hij hanteert dus niet onverdienstelijk de tekenpen. Zijn ideeën komen naar voren in de Cryptopicto. Dat zijn cryptische plaatjes waar je een bekende of minder bekende artiest/groep en hit uit moet zien te halen. De sport is dat te doen tussen 14:00 en 16:15 uur elke doordeweekse middag. Ik speel al zeker drie jaar mee, maar had nog nooit gewonnen. De prijs is het cryptopictoboekje; een verzameling van de beste tekeningen die Hans Schiffers heeft gemaakt. Om mij heen zijn mensen die met me meespelen, we geven elkaar hints en moedigen elkaar aan. Twee van hen hebben inmiddels deel 1 gewonnen. Ondergetekende helaas nog niet. Vorig jaar steunlid van de AVRO geworden, en prompt boekje 1 ontvangen. Toch was dat niet "echt". Tot vorige week. Zoals gebruikelijk puzzelde ik een tijdje, en had toen de tekening door. Ik stuurde de oplossing in, en ging over tot de orde van de dag. Om vier uur zette ik me schrap voor de uitslag. Mijn ongezouten commentaar over het vreselijke nummer van Modern Talking, een draak van een hit uit de eighties, ging door de ether. Het was de oplossing van de cryptopicto. Meestal word je genoemd maar win je niet. Tot mijn stomme verbazing werd ik genoemd als winnaar, en gefeliciteerd met boekje deel 2. Na een oerkreet te hebben geslaakt besefte ik dat de spanning van het wel of niet winnen er nu af was, tot ze deel 3 zouden uitbrengen. Toch blijf ik meespelen, al is mij nu "eeuwige roem" ten deel gevallen.. Veel te leuk!

Volgende week zal het boekje wel in de bus vallen, ik ben erg benieuwd! Hieronder het winnende plaatje..



(Afbeelding © Schiffers.fm)

Tevreden met Tele2 Mobiel?

Mijn mobiel heeft kuren. Balen. Na nog geen jaar begaf het toetsenbord van mijn Nokia N78 het. Aangezien ik alle toetsen nodig heb, ging ik naar het Nokia servicepunt hier. Prettige bediening, ze kennen me daar (helaas). "Kom over een uurtje terug" was het verzoek. Ik ging dus even koffie drinken in het centrum. Na een uur bleek dat ze het toestel open gemaakt hadden en dat ze het niet konden repareren. "Opsturen naar Nokia" was het advies. Thuisgekomen eerst Tele2 gebeld, waar ik het abonnement en toestel van heb afgenomen. Bij Tele2 trok men meteen de handen er van af, zoals gewoonlijk.

Ik wacht al 3 weken op een bestelling die tien werkdagen nodog had omdat ze het "druk" hebben. Laat dat even niet mijn probleem zijn.. Afijn, Nokia moest ik maar bellen. Zo gezegd zo gedaan. Tot mijn verbazing kreeg ik een Vlaams callcenter aan de lijn. "Indien uw vraag niet beantwoord wordt, gelieve ons te verwittigen" klonk het. Oeff.. Heb ik weer. Gelukkig kon men aan de hand van het IMEI nummer van de telefoon bepalen dat ik nog tot oktober 2010 garantie had. Nu was het zaak de telefoon op te sturen naar het reparatiecentrum. Daarvoor moest ik bij een zogenaamd "Kiala-punt" zijn dat mijn pakje in ontvangst zou nemen. Nooit van gehoord! Het "dichtstbijzijnde" Kiala-punt bevond zich in Borger en daarna in een supermarkt in Vries. Beide zitten 25 tot meer dan 40 km van mijn huis. Er zijn toch wel communicatieve moeilijkheden tussen een Vlaamse en een Drent..

Na veel zeuren en pushen mocht ik het ook bij "The Phone House" afgeven. Inmiddels heb ik een oud mobieltje simlockvrij laten maken. Zo kan ik met mijn vertrouwde nummer bellen. Helaas zijn er een aantal nummers verloren gegaan omdat ze in mijn telefoongeheugen stonden. Het is me nu wèl duidelijk dat ik als ik in augustus volgend jaar mag switchen van provider, ik dat meteen doe. De service van Tele2 is een drama, en je wordt steeds afgescheept. Ik ben er klaar mee. Helaas moet ik nog een jaar, maar mijn besluit staat vast: ik geef Tele2 de zak!

Nu ben ik an het bieden op een Nokia 6300, liefst simlockvrij, als tijdelijk toestel. Mijn 1650 die ik had liggen is nu simlockvrij, maar bevalt me niet zo.
Iemand nog een leuk toestel in de aanbieding?