Afscheid van oma, 1914-2010

De jaarwisseling 2010-2011 is één om nooit meer te vergeten.

Onderweg naar mijn ouders om daar 2010 uit te luiden, werd ik gebeld door mijn vader. Mijn oma, van ruim 96 jaren, was kort daarvoor toch onverwacht overleden. Zoals haar wens was; rustig inslapen en niet meer wakker worden.Een beetje verdwaasd liep ik verder naar hun huis, terwijl mijn ouders inmiddels afgereisd waren naar de stad waar oma woonde. Met mijn broer heb ik daar een beetje onwerkelijk Oud en Nieuw gevierd, de buren een hand gegeven om middernacht, en daarna het huis afgesloten.
Bij broer nog een fles bubbels opengetrokken en herinneringen aan haar opgehaald.
Twee weken geleden was de begrafenis. Een mooie afsluiting van een lang leven, het begin van een herinnering. Het is moeilijk voor haar kinderen, mijn moeder, ooms en tantes, maar het is goed zo. Zesennegentig. Ik proef dat getal en denk na over wat oma allemaal heeft meegemaakt, en over de verhalen hoe hard het leven was voor een meisje van 13 of 14 dat moest werken en "kachels poetsen" zoals oma het noemde. Bikkelhard, dat leven. Het heeft zijn weerslag gehad op haar latere leven. Een leven dat wij ons niet kunnen voorstellen. Een leven dat nu voorbij is.
Het is goed zo..

Muziek

Al jaren luister ik tussen Kerst en Oud en Nieuw naar de Top2000 op radio 2.
Hoewel dit jaar de ene na de andere "Wikileaks" onthulde hoezeer de lijst gemanipuleerd is en braaf gehouden wordt, weerhoudt het mij er niet van, te luisteren tot in de kleine uurtjes. Intussen met gelijkgestemden chatten over de muziek, en als ik de deur uit moet om boodschappen te doen,plug ik de oortjes in mijn mobiel en wandel op het ritme van oude bekende nummers stevig door de sneeuw, die hier nog overvloedig ligt. Even naar de kapper, coupe "bontmuts nodig" laten knippen, even krantje naar mijn ouders brengen,en dan snel weer naar huis. Onderweg nog een vuurwerktoerist de weg gewezen naar de kampeerhal van mijn buurman Na de kerstdagen vind ik het altijd wel erg sfeervol. Eigenlijk wilde ik nog naar de studio, maar daar staan rijen mensen om alleen maar een blik naar binnen te kunnen werpen, dus kijk ik maar live via de webcam of "Cultura". In tegenstelling tot vorig jaar heb ik geen late en nachtdiensten meer. Wel vakantie, en we zien volgend jaar wel weer. Voorlopig heb ik het wel naar mijn zin..

PC

Het werd de hoogste tijd.

In 2006 had ik gespaard en een nieuwe PC gekocht. Jaren deed hij het prima, af en toe een update en schoonmaken, en je kon er weer mee verder. Tot voor kort. Ineens kreeg ik rare meldingen, startte de machine traag op, en trok hij mijn fonkelnieuwe breedbeelsscherm niet meer. Na wikken en wegen heb ik de kast bij de IT-man achtergelaten, die het oude spul eruit sloopte en er weer een "Ferrari" van maakte. Indertijd was 512 Mb intern geheugen voldoende, nu zit er 4 Gb in, nieuw moederbord, processor, enzovoorts. Het geheel zat in een klein plastic zakje, en in feite heb je daar een nieuwe PC in je hand. Eindelijk kan ik weer snel mailen, start de machine in een oogwenk op, en is 'ie gewoon heel stil geworden. In de toekomst zou een laptop ook wel mooi zijn, maar voorlopig ben ik dik tevreden!

Terug

Beste blogvrienden die het hier af en toe nog volgen,

Ik ben er weer. Ik weet niet voor hoe lang, maar ik vond het sinds april welletjes, en had er grondig de blog-brui aan gegeven. Er zijn sindsdien veel zaken veranderd en gebeurd. Nadat we besloten hadden dat het samenwerken lang genoeg (8 jaar) had geduurd, heb ik de laatste stappen in het kantoor van mijn werk gezet. Nadat in juni mijn voet uit het gips kwam heb ik eigenlijk niet meer gewerkt, en ik had er voor die tijd eigenlijk al grondig genoeg van dat ik me niet meer kon ontwikkelen en klein gehouden werd. Opgelucht liet ik het zooitje achter me.

Consequentie was wel dat ik nu klant bij het UWV ben, en financieel ondersteund word door het Rijk. Na een onsuccesvolle sollicitatie bij het COA in Emmen, ging ik enkele netwerkgesprekken aan. Na veel vijven en ook zessen kon ik met behoud van WW proefgeplaatst worden bij een instituut dat o.a. huiswerkbegeleiding en bijspijkeren van leerlingen met leermoeilijkheden als specialiteit heeft. Ik werk er net drie weken, en ben met een soort snuffelstage bezig. Ondertussen heb ik ook al een leerling begeleid die met Engels moeite heeft, iets waarvan ik niet eens wist dat ik het kon, maar veel enthousiasme oplevert aan beide kanten. De toekomst is niet helemaal duidelijk, maar ik ben weer aan de slag en hoop me hier wel te kunnen ontplooien. Het wordt in elk geval fanatiek gestimuleerd! Wordt vervolgd dus.

 

Pootje zeer (alweer?)

Ja alweer!

Dit is wel een feuilleton aan het worden vrees ik.
Twee weken geleden begaf ik me tijdens een zomerse zondag met een erg leuke dame in het centrum van Emmen. Na een terrasje en ettelijke wijntjes wilden we iets gaan eten. Omdat we bij de pizzeria niet terecht konden en we wel zin in Chinees hadden liepen we even wat verder. Nadat ik even in een etalage had gekeken liep ik de stoep weer op. Even onderschat; ik zwikte over de rand, de enkel klapte dubbel en ik schampte nog even een voorbijrijdende auto. Ik ging als een zoutzak; vol gestrekt. Al snel voelde ik de enkel opzwellen en wist; foute boel!. Nu heb ik enkels van rek-elastiek en meestal sta ik wel weer op, maar dit was minder. Na wat vijven en zessen werd ik door vriendin thuisgebracht. De volgende dag maar even naar de dokter, die het net als ik niet vertrouwde. Door ervaring wijs geworden had ik paspoort en ponskaart van het ziekenhuis meegenomen. Na uren wachten werd in het ziekenhuis een foto gemaakt. Weer uren wachten; er werden wat paracetamolletjes in gestopt, ik had amper pijn. Eind van het liedje: gips-spalk en krukken. Ik had daar sinds 1983 niet meer op gelopen maar ik had al gauw weer routine.

Intussen loop ik alweer twee weken in huis rond met die dingen, en er wordt voor me gezorgd met eten enzo, want koken op een bureaustoel die in de keuken staat is wat gevaarlijk. Ontbijt: 's morgens koffie zetten, in de thermoskan gieten, goed dichtdraaien, mok en broodjes erbij en dan in een tas om mijn nek naar de kamer lopen. Douchen: zak om het onderbeen, dicht tapen en gaan, wel op een plastic tuinstoeltje zittend, maar best relaxed :-) De was doe ik zelf wel, in de kast leggen is wat lastiger maar er komt elke dag wel iemand langs.

Vandaag eens naar het ziekenhuis gebeld; loopgips zou deze week gezet worden maar ik had nog geen oproep. Na wat aandringen werd die direct voor donderdag gemaakt.
Daarna kan ik weer wat meer uit de voeten; ik kan dan ook weer aan het werk. Loopgips is geen surveillancegips, dus dat worden denk ik baliediensten.
Alles beter dan thuis zitten .. De komende 6 weken ben ik wel even onder de pannen denk ik.. Ach, ook daar wen ik wel weer aan..

Verkiezingen!

Natuurlijk ben ik gaan stemmen gisteren.
Het stembureau was om de hoek, en op weg nar het werk kon ik mijn stem kwijt. De commissie bestond uit mensen die mij kennen, maar toch moest ik mijn ID laten zien. Het was in orde, en ik kon "ouderwetsch" met het rode potlood stemmen. Het was niet gelukt om collega's over te halen te gaan stemmen, want "het maakt allemaal toch niks uit" was hun argument. Wel hadden ze grote woorden over hoe het wel moest.
Tja, niet stemmen is ook niet zeuren zeg ik maar..Al heb ik dat wat diplomatieker uitgedrukt natuurlijk.

Na een drukke werkdag was ik pas tegen half acht 's avonds thuis. Na snel douchen, omkleden en eten stapte ik op de fiets naar het gemeentehuis, waar in het Bruggebouw (dat nu is omgebouwd tot ontvangsthal) een soort politiek café werd georganiseerd. Ik vind politiek erg interessant. Het hele politieke spectrum van Emmen was aanwezig, en een aantal kende ik persoonlijk. Drankjes waren gratis, zodat de stemming er al goed in zat. Er was dus wel "reuring" zoals dat in Drenthe heet. De razende reporter in de familie, mijn broer(tje) mocht de lijsttrekkers interviewen en wat analyses geven voor RTV Drenthe. Deed 'ie goed! Hij kwam prominent in beeld op een groot scherm, terwijl de uitslagen binnenliepen. Leuk werk. Intussen met wat bekenden netwerken, en wat foto's maken. Interessante ontwikkeling in de gemeente is "Wakker Emmen" een protest partij die ik niet veel gaf, maar die verpletterend won en derde partij naast PvdA en VVD werd. Tja.. de jonge hond die de lijst van de partij trekt keek bedremmeld en geschrokken toen hij door de PvdA lijsttrekker voor coalitiebesprekingen werd uitgenodigd. Je roept hard dat de dierentuin niet uit het centrum weg mag en dat de nieuwe dierentuin teveel geld kost (en je kijkt niet naar de toekomst) en je wint. En dat voor een protest partijtje. Het zal mij zeer benieuwen..Concrete plannen hebben ze niet, en ervaring moeten ze nog opdoen. Met vijf zetels kunnen ze een factor van betekenis vormen.




Al met al een geslaagde avond. Grappig was, dat ik mensen uit alle hoeken van de raad kende, van welke politieke kleur ook. Een praatje met een oud collega die CDA'ers is. Iemand uit de PvdA steunfractie, een SP'er, een Groen Linkser en iemand van de Ouderenpartij. Als ik ooit eens twijfel aan hoeveel mensen ik ken, dan denk ik hieraan terug.

Omdat de temperatuur behoorlijk op begon te lopen, wellicht door de emoties of de hoeveelheid alcohol en warme hapjes van de plaatselijke Kwalitaria, besloot ik nog voor de definitieve uitslag te vertrekken. Dat duurde nog een half uur, bij de deur de SP gesproken over de uitslag, halverwege een paar collega's getroffen.. Eindelijk kon ik de fiets pakken en vertrekken. Het was een geslaagde avond!

Bloot?

Nou breekt me de klomp!

In een tijd dat het misbruiken van dieren wordt verboden (dus er worden ook geen mieren meer gen***, laat staan muggen gezift)en porno met Bello al helemaal taboe wordt, kwamen broer en ik bij de plaatselijke supermarkt een aanbieding tegen waar (om in stijl te blijven) de honden geen brood van lusten, en die bij de wilde spinnen af is. Ik moet eerlijk zeggen dat me de lust vergaat als ik die beestjes zie, want ik vind ze spuuglelijk. Als kind heb ik hele kuddes cavia's gehad, die oud of minder oud werden, al naar gelang het voer dat ze kregen en of ze verkouden werden. Als er een caviaboom had bestaan dan zou die achterin de tuin van mijn ouders hebben gestaan, zoveel liggen er. Op mijn flatje heb ik geen huisdieren. Een kat kan geen kant op en zou een slome flatkat worden, en zols een buurman van 3 hoog zijn bullterriër op de armen naar beneden zeult wil ik ook niet. Als ik een voorkeur zou mogen uitspreken dan zou Marianne Thieme wel bij mij in mogen trekken, al was het maar om de vliegen en huisspinnen buiten te zetten (onder andere).

Nee echt, ik vind het een schandaal.. Broer moest vluchtig een foto maken, bijna de bedrijfsleider op zijn nek, die natuurlijk wel wist hoe fout hij zat.. vandaar de onscherpte. Bijna een verzetsdaad tegenwoordig, zo'n actie, gezien de politieke ontwikkelingen die spelen.. Kijk en huiver! Zeg nou zelf, dit kan toch niet? Ik roep de omaatjes en huismoeders op om in actie te komen en wollen truitjes voor de beestjes te breien..

Streektaal

Moi!..

Merkwaardige begroeting zult u denken, waarde lezers en medebloggers. Dat zit zo:

Ik las op het wereldwijde web een stukje over de aanstaande uitreiking van de Dagblad van het Noorden Streektaalprijs 2010. In eerste instantie dacht ik; "wat moet ik daarmee?" Ik ben namelijk 43 jaar geleden als "import" van een Groningse vader en Overijsselse moeder ter wereld gekomen, en geen van beiden sprak dialect. Opgroeiend merkte ik dat ik een "buitenbeentje" was omdat ik het Drents niet beheerste. Veel klasgenoten spraken alleen dialect, en dat was en is nog steeds een handicap voor ze. Ik was altijd de "eig'nwieze". De voordrachtwedstrijd van "t Oal Volk", (de plaatselijke volksdansvereniging, uitblinkend in wervelende klompendansen)die op de lagere school werd georganiseerd vond ik verschrikkelijk. Doen of ik Drents sprak was niet aan mij besteed. Natuurlijk versta ik het wel, maar het boeide me nooit. Nadat een vriend me in de jaren '80 liet kennismaken met de roemruchte Pé Daalemmer en Rooie Rinus, leerde ik een andere kant van de "streektaal" kennen. Wat heb ik gelachen om de melige teksten, en in 2005 ben ik naar het nog roemruchtere concert in Martiniplaza geweest, waar ik merkte dat ook Groningers uit hun dak kunnen gaan. De Drentse coryfee Daniël Lohues gaf een prachtige gitaarsolo weg als gastartiest, en de sfeer zat er lekker in. Het bracht me er niet toe een cursus Drents of Gronings te gaan volgen. Ik spreek dus nog steeds Drents noch Gronings,al heb ik sommige woorden wel overgenomen van volbloed Groningers en Drenten. Zoals hij Drents spreekt en zingt vind ik mooi. Ik ben wel verkocht aan het Drentse land, maar ergens ben ik nog steeds import. Het is niet interessant. Als ik de gejaagdheid in het westen zie, ben ik blij om hier te wonen.

Terug naar het onderwerp: In 2010 zijn voor de streektaalprijs o.a. Daniël Lohues en "Voorheen de Bende mit Pazzipanten" genomineerd. Laatsgenoemde is een voortzetting van Rooie Rinus en Pé Daalemmer en van "De Bende van Baflo Bill". Voor de liefhebbers: klik hier

Naast typisch traditionele Drentse muziek ook aandacht voor de moderne muziek dus. Lohues heeft zijn 3e solo album "Allenig 3" op de lijst staan. Vorig jaar won deel 2.
Verder de regiosoap "Boven Wotter" die RTV Noord vorig jaar uitzond, en waar ik zelf een grote fan van ben, genomineerd. De "langlijst" is bekend, er vallen nog kandidaten af, de "shortlist" komt deze maand uit. Wat mij betreft een goede traditie, al kan ik niet alles waarderen.

Ik zou toch een stemadvies willen geven; Pé en Rinus zijn dit jaar onder wisselende namen al dertig jaar bijelkaar als artiesten.Ik voel toch een oeuvreprijs opborrelen, als eerbetoon aan de meerwaarde die de heren aan de streektaal hebben gegeven. Lees op de site een diepte interview met de heren..
Oja, hun onnavolgbare optreden in het Glazen Huis in "Stad" was een verhaal apart. 3FM wilde ze niet in het huis laten, geen tijd enzo, tot ze op de hoek van de Grote Markt een optreden gaven en het publiek zich massaal van de DJ's afwendden en begonnen mee te zingen. Ze waren daarna vlot binnen, want dat was bijzonder..



Vooruit; nog ééntje dan:

Kluns enzo

Ik weet nu uit ervaring hoe een gekneusde rib voelt. Na in oktober ergens op station Mariënberg een trapje te hebben gemist maakte ik kennis met de zwaartekracht en kwam herad terecht. Linkerkant; rib gekneusd. Auw. Resultaat; voorzichtig hoesten, paracetamol slikken en kalm aan doen. Vrijdagmorgen; déjà-vu. 's Avonds had ik een date en het huis moest schoon zijn. Het foulard over de bank lag eraf, dus even weer echt gelegd. Tevreden wilde ik verder gaan, maar zag een lus van het kleed niet. Weer de zwaartekracht en een tafeltje dat als keiharde landingsbaan fungeerde. Auw. Rechterkant is dus aan de beurt. Doet het pijn? Alleen als ik lach dokter..(en als ik hoest, waarom krijg ik net nu kriebelhoest?) Opstaan uit bed is een operatie waarbij nagedacht moet worden. Weetn dat dit een week of vier duurt, ben er weer mooi klaar mee. Wel eerlijk verdeeld trouwens, binnen 3 maanden beide kanten..

Geluk bij een ongeluk was trouwens dat het huis al bijna schoon was en dat de bezoekende dame in kwestie mijn kookkunsten op prijs stelde.
Het rijden met de dienstauto gisteravond en het onderschatten van de sneeuwduinen bij het sportpark Meerdijk leidde tot een vastloper. Mijn jonge en klein van stuk zijnde collega lukte het niet om de auto uit de prut te duwen. Gelukkig waren er andere collega's in dienst die het wel lukte. Daar ga ik dus niet meer heen voorlopig. Het is maar goed dat ze voorlopig niet thuis spelen, er zullen eerst(sneeuw)bergen verzet moeten worden. Heb ik weer.

Ik ben toch nog wat huiverig achter het stuur nadat ik bij de eerste sneeuw met broer's auto een paaltje ramde na een slippartij. Gelukkig verzekeringswerk, maar toch niet fijn. Blikschade is te overzien. Broer lag daags daarna in het ziekenhuis en heeft daar tot de kerstdagen bijgetankt en langzaam van een longontsteking hersteld. December was een rare maand. Van bloggen kwam dus om deze redenen niets.

Laat ik er van uitgaan dat de "bad luck" voor deze maand genoeg is geweest..

Mobiele perikelen

Ruim een maand na mijn vorige blogje ben ik weer present.
Of het nou nog mag of niet; iedereen die hier nog meeleest een goed 2010.
Ik ben de jaarwisseling prima doorgekomen, een korte dienst op Oudjaarsdag was snel voorbij, waarna ik mij in het feestgedruis kon storten.
Vandaag een dagje vrij. Ik merkte de laatste dagen dat mijn mobiele internet het had begeven. Na bij het plaatselijke NOKIA steunpunt een software update te hebben laten installeren deed het nog steeds niets. Helaas, ik moet Tele2 weer bellen.
De klantenservice heeft hele verhalen en een wachttijd. Na wat uitzoekwerk wordt gezegd dat ik de datalimiet heb overschreden. Daar heb ik al vaker discussies over gehad. Vorige keer werd ik gebeld en werd er overlegd, en bleek dat Tele2 ook niet helemaal duidelijkheid had over wat "excessief datagebruik" is. Dit keer bleek dat ze gewoon de internet-deur hadden dichtgegooid zonder verdere waarschuwing. Mijn opmerking dat ik dat niet klantvriendelijk vond werd grif beaamd. Dat het mijn goed recht is van provider te wisselen ook. Helaas kan dat in oktober pas.
Inmiddels zou ik na afsluiting en weer aansluiting weer moeten kunnen internetten, er staat een half uur voor, maar natuurlijk doet 'ie nog niets. Veel beloven en weinig doen. Ik ben klaar met Tele2. Wie heeft een goed advies over een andere provider voor mij?

Update: weer met klantenservice gebeld. "Neem maar een nieuwe bundel, kost u maar vijf euro meer per maand" was het devies. Ik ben vriendelijk doch overtuigend uit mijn slof geschoten waarna ik schielijk zou worden doorverbonden met een hoger echelon. Meteen daarop werd de verbinding verbroken. Ik heb netjes tot 500 geteld en weer gebeld. Klacht ingediend. Datalimiet van 20 Mb verstookt in 11 dagen, terwijl ik daarvan ruim 5 niet kon internetten op mijn mobiel? Kom nou, compensatie wil ik!.
Morgen kan ik er weer op zei de dame van de helpdesk vlot, en het probleem lag bij Tele2, mijn data waren nog lang niet opgebruikt. GPRS lag eraf, ze zou het doorgeven. Vijf euro compensatie voor de dagen dat ik offline was is me toegezegd. Ik wacht het af en moet het allemaal nog zien.. Wordt vervolgd..

Gesleep

Vriendin V. gaat verhuizen. Van Groningen ("Stad") zoals ze dat hier zeggen, naar het mooie Limburgse land. Daar zit één of andere goeroe waar ze graag dichtbij wil zijn. Ik ben er nog steeds nuchter onder. Doe maar gewoon.. Ze liet weten dat ze een monitor over had, 19 inch en nog puik. Geen flatscreen, maar een flinke slag groter dan mijn 17 inch. Ik ben er dus maar naartoe gereden gister. Het gevaarte stond al klaar op een karretje, en ik prees de lift die het flatgebouw bezit. Met wat gesjouw heb ik het in de auto gekregen..wat was dat geval zwaar! Tot mijn verdriet was het betaald parkeren tot negen uur, en ik had geen kleingeld bij me. Omdat ik maar al te goed weet dat een parkeerbon pijn doet, ben ik eigenlijk tegen beter weten in naar de parkeerautomaat gelopen.. Tot mijn verbazing stond er nog een grijpstuiver op mijn chipknip. Ik mocht een uurtje blijven, en toen rammelde onverbiddelijk de wekker op mijn mobiel..

Naar huis gereden en het ding zowaar met het zweet op de rug vier trappen op gekregen zonder brokken. Het installeren nam meer tijd in beslag. Mijn computermeubel was niet berekend op de grootte van de monitor, en zo design als het ding ook is, de glasplaat paste nèt niet. Na veel verstellen en sleutelen lukte het nog niet. De monitor had ik inmiddels al vier keer van het meubel gehaald en weggezet en weer teruggezet. Zo ging het niet lukken. Ik moest iets hebben om het op te hogen. In een kast vond ik studieboeken uit een grijs verleden, verouderd en stof verzamelend, maar wèl A3 formaat. Het werkboek Titelbeschrijven, Sorteren en Formele Ontsluiting (nee dat is wat anders dan bij een bevalling) onder de monitorvoet tilde hem letterlijk naar een hoger plan. Zo kon de glasplaat er nèt onder geschoven worden. Tevreden en bezweet keek ik naar het resultaat. Na de kabels te hebben aangesloten deed hij het ook nog. Wel zo fijn, anders had ik opnieuw kunnen slepen.

Nu nog een nieuwe systeemkast met meer mogelijkheden erin, en vooral sneller, zodat ik niet een kwartier hoef te wachten voor mijn pc opgestart is..

Prikacties

Ruim een week geleden stond ik twee dagen in Assen en Emmen, om het verkeer tijdens de vaccinaties tegen de "Mexicaanse griep" in goede banen te leiden. Als je je bedenkt dat in Assen ruim 5.000 en in Emmen rond de 8.000 kinderen waren opgeroepen om een prik te komen halen, heb je een beetje een indruk van hoe druk het allemaal was, en hoeveel auto's we te verwerken hadden. In piektijden waren dat zomaar 500 à 600 auto's in het uur. In Assen verliep het gladjes, op de wat geïrriteerde mensen na die natuurlijk vreselijk haast hadden, maar de sfeer mocht er niet onder lijden. In Emmen was het wat chaotischer, maar ook daar ging het uiteindelijk goed. Even binnen gekeken, in "de Smelt" (toepasselijke naam voor een ijsbaan) waren de vaccinaties in de grote zaal, die ingericht is als een Mexicaans landschap..
Na beide dagen ruim negen uur op mijn voeten te hebben gestaan, moest ik het bekopen met een overbelasting van de linkervoet, waarna er voor de lol nog een jichtaanval overheen kwam.. De lappenmand is dus druk bezocht deze week. Gelukkig is de pijn aan het wegtreken, maar ik schrok wel van de forse aanval die ik moest verduren. Zittend werk schijnt erg moeilijk te zijn in mijn werk, maar ik heb besloten dat ik wel beter voor mezelf ga opkomen, want een week thuiszitten is ook niks.

Ondanks alles was het de beide dagen leuk samenwerken, en zat de sfeer en de samenwerking er goed in. Ik had het dus ook niet willen missen..

Schijn een lichie op mij

Het moet gezegd worden; de hele entourage staat er al een poosje. Als ik door het centrum van Emmen rijd, en vooral tegen de schemering, gaat in de tempelpoort die opgebouwd is voor het dierenpark het licht aan. Tegelijkertijd beginnen er in de bomen lichtjes te branden die een soort zilverkleurige regen suggereren. Het geheel trekt mensen van heinde en ver. Het Chinese lichtjesfestival is neergestreken in Emmen. Enkele weken geleden meldden mijn ouders dat ze kaarten hadden en vroegen me of ik ook mee wilde. Natuurlijk! De camera ter hand genomen en op naar het park. Vanuit mijn ouderlijk huis maar 10 minuten lopen. Nog nooit was ik in het donker binnen geweest. Als abonnementhouder kom je er alleen overdag binnen. Mijn broer, de nieuwsjager van de familie, was bij de opening geweest en had ons aangeraden eens te gaan kijken. Hij had niets teveel gezegd; al bij binnenkomst was ik verrast door de sprookjesachtige sfeer die er hing. Alle looppaden waren verlicht, in de waterpartijen dreven kunstig gefabriceerde watervogels, de route was verlicht d.m.v. Chinese lampions met tekens erop, en als je de hoek om kwam werd je met prachtig verlichte leeuwen en tijgers geconfronteerd.

Het toppunt was toch wel de 15 meter lange draak op de Afrikasavanne. Woest en vervaarlijk en prachtig verlicht; en als klap op de (chinese) vuurpijl blies het monster eens in de zoveel tijd een wolk rook uit. Naar verluidt werden de savannebewoners er eerst wat nerveus van, maar ach, zolang het geen leeuw was zou het wel meevallen, en ze gingen verder grazen. Ook zebra's en giraffen zijn nuchtere Drenten hier..

Na een dik uur rondgeslenterd te hebben bereikten we via de panda's en levengrote slakken het Biochron, waar een paar levensechte chinezen je naam voor vijf euro op rijstpapier kalligrafeerden. Niets voor mij, maar leuk om te zien. Na ettelijke foto's te hebben gemaakt verlieten we zwaar onder de indruk het park weer. Ik kan het iedereen aanraden eens te gaan kijken, hoewel de toegangskaarten aan de prijs zijn; het is absoluut de moeite waard!

Bus

Sinds enige tijd verzorgt ons bedrijf de beveiliging van de nachtbussen in de provincie. Na een tijdje vanuit Assen te hebben gewerkt heb ik nu inmiddels twee diensten op de discobus van Stadskanaal naar Ter Apel en Gieten achter de rug. Vanuit discotheek "Fox" in "Knaol" brengt deze bus de jongelui naar huis, die de hele nacht hebben gestapt en gedronken. Het OV-bureau Groningen-Drenthe heeft deze bussen samen met de plaatselijke horeca georganiseerd. Vooral de laatste bussen zijn erg druk. Je zult maar in Gasselternijveenscheboerenmond wonen, en de bus missen! Een dag voor die dienst werd ik gebeld door de chef; of ik ook enquêtes zou willen houden onder de reizigers, en formulieren willen invullen zodat er een beeld werd gevormd van het aantal reizigers en hun wensen. Ja hoor, dat wil ik wel..maar realiseert chef zich ook wel hoeveel "dronken droppies" er in zitten? Zuchtend leg ik de telefoon neer.

Zaterdagnacht om 1 uur vertrekken mijn collega en ik, en tegen half drie hebben we de eerste bus te pakken. De eerste gasten zijn nog redelijk aanspreekbaar. Helaas duurt dat niet lang. Toch wel een aantal formulieren in kunnen vullen. Het is geen pretje om tussen de boerende en schreeuwende boeren te zitten en "serieus" een enquête af te nemen. Na een paar pogingen bedank ik ze hartelijk en neem onder luid gejoel mijn plek bij de chauffeur weer in, waar ik en passant nog een dronken droppie uit de bus zet dat geen kaartje wil kopen. Als de laatste schreeuwers de bus uit zijn zetten we het ventilatieluik open om de dranklucht te verdrijven, en kunnen we weer lachen om een geslaagde rit. "houdt je van de straat" zeg ik dan maar.. en het is nog goed voor de onregelmatigheidstoeslag ook..

Boekje!

Al jaren doe ik mee aan de spelletjes op Radio2, bij het programma Schiffers.fm. Het leukste vind ik de cryptopicto; Hans Schiffers, de presentator van het naar hem genoemde programma, was bijna tekenleraar geworden. Hij hanteert dus niet onverdienstelijk de tekenpen. Zijn ideeën komen naar voren in de Cryptopicto. Dat zijn cryptische plaatjes waar je een bekende of minder bekende artiest/groep en hit uit moet zien te halen. De sport is dat te doen tussen 14:00 en 16:15 uur elke doordeweekse middag. Ik speel al zeker drie jaar mee, maar had nog nooit gewonnen. De prijs is het cryptopictoboekje; een verzameling van de beste tekeningen die Hans Schiffers heeft gemaakt. Om mij heen zijn mensen die met me meespelen, we geven elkaar hints en moedigen elkaar aan. Twee van hen hebben inmiddels deel 1 gewonnen. Ondergetekende helaas nog niet. Vorig jaar steunlid van de AVRO geworden, en prompt boekje 1 ontvangen. Toch was dat niet "echt". Tot vorige week. Zoals gebruikelijk puzzelde ik een tijdje, en had toen de tekening door. Ik stuurde de oplossing in, en ging over tot de orde van de dag. Om vier uur zette ik me schrap voor de uitslag. Mijn ongezouten commentaar over het vreselijke nummer van Modern Talking, een draak van een hit uit de eighties, ging door de ether. Het was de oplossing van de cryptopicto. Meestal word je genoemd maar win je niet. Tot mijn stomme verbazing werd ik genoemd als winnaar, en gefeliciteerd met boekje deel 2. Na een oerkreet te hebben geslaakt besefte ik dat de spanning van het wel of niet winnen er nu af was, tot ze deel 3 zouden uitbrengen. Toch blijf ik meespelen, al is mij nu "eeuwige roem" ten deel gevallen.. Veel te leuk!

Volgende week zal het boekje wel in de bus vallen, ik ben erg benieuwd! Hieronder het winnende plaatje..



(Afbeelding © Schiffers.fm)

Tevreden met Tele2 Mobiel?

Mijn mobiel heeft kuren. Balen. Na nog geen jaar begaf het toetsenbord van mijn Nokia N78 het. Aangezien ik alle toetsen nodig heb, ging ik naar het Nokia servicepunt hier. Prettige bediening, ze kennen me daar (helaas). "Kom over een uurtje terug" was het verzoek. Ik ging dus even koffie drinken in het centrum. Na een uur bleek dat ze het toestel open gemaakt hadden en dat ze het niet konden repareren. "Opsturen naar Nokia" was het advies. Thuisgekomen eerst Tele2 gebeld, waar ik het abonnement en toestel van heb afgenomen. Bij Tele2 trok men meteen de handen er van af, zoals gewoonlijk.

Ik wacht al 3 weken op een bestelling die tien werkdagen nodog had omdat ze het "druk" hebben. Laat dat even niet mijn probleem zijn.. Afijn, Nokia moest ik maar bellen. Zo gezegd zo gedaan. Tot mijn verbazing kreeg ik een Vlaams callcenter aan de lijn. "Indien uw vraag niet beantwoord wordt, gelieve ons te verwittigen" klonk het. Oeff.. Heb ik weer. Gelukkig kon men aan de hand van het IMEI nummer van de telefoon bepalen dat ik nog tot oktober 2010 garantie had. Nu was het zaak de telefoon op te sturen naar het reparatiecentrum. Daarvoor moest ik bij een zogenaamd "Kiala-punt" zijn dat mijn pakje in ontvangst zou nemen. Nooit van gehoord! Het "dichtstbijzijnde" Kiala-punt bevond zich in Borger en daarna in een supermarkt in Vries. Beide zitten 25 tot meer dan 40 km van mijn huis. Er zijn toch wel communicatieve moeilijkheden tussen een Vlaamse en een Drent..

Na veel zeuren en pushen mocht ik het ook bij "The Phone House" afgeven. Inmiddels heb ik een oud mobieltje simlockvrij laten maken. Zo kan ik met mijn vertrouwde nummer bellen. Helaas zijn er een aantal nummers verloren gegaan omdat ze in mijn telefoongeheugen stonden. Het is me nu wèl duidelijk dat ik als ik in augustus volgend jaar mag switchen van provider, ik dat meteen doe. De service van Tele2 is een drama, en je wordt steeds afgescheept. Ik ben er klaar mee. Helaas moet ik nog een jaar, maar mijn besluit staat vast: ik geef Tele2 de zak!

Nu ben ik an het bieden op een Nokia 6300, liefst simlockvrij, als tijdelijk toestel. Mijn 1650 die ik had liggen is nu simlockvrij, maar bevalt me niet zo.
Iemand nog een leuk toestel in de aanbieding?

Millennium

Het was gister eindelijk zover. Ik heb een tijdje geleden met een boekenbon die ik nog had liggen de eerste twee delen van de "Millennium-trilogie" gekocht. Afgelopen maandag vierde ik mijn verjaardag en kreeg deel drie, zodat de verzameling compleet was. Deel 1 heb ik ademloos uitgelezen, en ik ben halverwege in deel 2. Begin oktober zit ik een week op Vlieland, zodat ik ook daar alle tijd heb om te lezen.

De verfilming van deel 1 "Mannen die vrouwen haten" draaide al een tijdje in de bioscoop. Vanaf deze week ook om half zeven. Met wat versnaperingen en voorpret ging ik zitten, en liet de reclamefilmpjes aan me voorbijtrekken. Achter me zaten ongeveer twintig dames met de nodige popcorn en een hoop gegiebel en lawaai. Vreemd dat ze naar deze film gingen..dacht ik nog.. Na 2 minuten drong het tot me door dat ik niet in zaal 6 maar in zaal 7 zat. Een "meidenfilm".. help! Ik pakte mijn boeltje en onder luid gegiechel stak ik over en kon in de goede filmzaal plaatsnemen. Het viel meteen op dat er rustiger, ouder en serieuzer publiek zat. Voelde een stuk beter.

De film volgt vrij nauwgezet het boek. Wat ik wel lastig vond aan het boek was de uitgebreide beschrijving van de familiebanden; iets wat in de film natuurlijk niet zo uitgebreid kon. Er zat al gauw snelheid in de film, en de actie was ook dik in orde. Ik wilde de film pas zien als ik het boek uithad, dat is ook gelukt.
In de wetenschap dat ik nog anderhalf boek en twee films (de overige delen worden ook verfilmd) voor de boeg heb zat ik de 140 minuten film uit en knikte ik af en toe als er een bekende scène uit het boek meesterlijk in beeld werd gebracht. Het onaangepaste en "schokkende" gedrag van sommige hoofdpersonen riep reacties op uit het publiek, dat helemaal in de film zat. Mooi, beetje prikkelen vind ik wel ok.
Voor liefhebbers van Zweedse film in de stijl van "Wallander" is dit een echte aanrader. De boeken ook, en ook al ben ik niet zo'n trendvolger; aan deze hype doe ik inmiddels van harte mee!

Veegdienst

Ze zagen er niet uit als de doorsnee schoorsteenvegers, maar op verzoek wilde hij zijn hoge hoed wel uit de auto halen. Gezien de conditie van het stel (vooral de dame in kwestie kwam hijgend de trap op) heb ik dat maar afgewimpeld. Helemaal "achter de poest" zoals ze dat zei, had ze even adempauze nodig. Mond op mond beademing was ook wel wat, zei de man die erbij was. Ook dat wimpelde ik af, tenzij ik straks met een dode schoorsteenveger zou komen te zitten, dat was ook niks.

Mijn oude gashaard werd vakkundig van de muur gehaald en het rookkanaal geveegd. Voor de zekerheid werd de afvoerpijp afgeplakt zodat hij niet zou lekken. Toch maar eens op zoek naar een nieuwe kachel, of op termijn naar een woning met CV verhuizen.

Terwijl ik de verloren schatten achter de kachel weg haalde (10 Pfennig, een paar pennen en een ouwe batterij) werd met de stofzuiger de boel van stof en roet ontdaan. Mijn kachel en ik zitten er weer een jaartje warmpjes bij..

Pootje zeer (laatste update)

Het ziekenhuis hoef ik voorlopig niet meer van binnen te zien, ze waren tevreden.
Het gaat vooruit, alles groeit dicht. Ik doe bijna alles weer, fitness evalueren we eind deze maand even, maar ik hoop dat er over een maandje of twee niets meer te zien is dan een litteken. Daarvan heb ik er toch al genoeg, dus één meer of minder mag de pret niet drukken. Deze update even voor de geïnteresseerde volgers. Het gaat de goede kant uit, bedankt voor de belangstellende reacties op dit blog.

Over tot de orde van de dag! (Maandag weer aan het werk)...

Dagje Stad

Onlangs op één van mijn laatste vakantiedagen een dagje "stad" gedaan.
Als we het hier in het noorden over Stad hebben dan bedoelen we Groningen. Stad en Ommeland zijn een vaak bezocht gebied voor shoppen, slenteren en fietsen. Dat je er ook kunt varen wist ik wel, maar ik had het nog nooit geprobeerd. Het OV bureau Groningen en Drenthe bood uitkomst; tot eind augustus kun je een gratis dagkaart downloaden, en na het invullen van een kleine enquête heb je een dagkaart die uit de printer rolt. Aldus besloten stapte ik op het station in de Q-liner naar Grunn. De rit over de vernieuwde N34 verliep rustig. Overal zijn bijna "transferia" aangelegd,zodat de bussen (die toch een halve bus langer zijn dan de doorsnee lijnbussen)niet bij elke tien man en een paardenkop het dorpje in hoeven, maar langs de autoweg kunnen "laden en lossen". Alleen in Gieten moet de bus over kruip door-sluip-door weggetjes om op de Brink te komen. Voor toeristen prachtig, maar voor de reiziger uit de regio een ergernis.

Eenmaal in stad meteen overgestoken naar de aanlegsteiger van rederij Kool, en een schaduwplekje gezocht vanwege de hoge temperatuur. Ook liep ik niet lekker, vanwege een ander voetkwaaltje dat af en toe de kop op steekt. Al gauw staken we van wal met rondvaartboot "Golden Raand", en dobberde ik door de Groninger diepenring. Na een uurtje had ik de panden en bruggen eens vanaf het water gezien en besloot ik verder te gaan fietsen, omdat lopen naar het centrum niet lukte. Gelukkig heb ik een abonnement op OV-fiets, en kan ik voor nog geen 3 euro een degelijke stadsfiets huren. Een rondje stad was zo gedaan, en terwijl ik via Vismarkt en Grote Markt, "Olle Grieze", Oude en Nieuwe Ebbingestraat fietste was ik ook zo in het Noorderplantsoen, waar de mensen in het gras en aan het water hingen.. Ik ben er doorheen gefietst en kwam weer uit bij de Violenstraat, waar het oude Jugendstil pand van mijn MBO opleiding staat. Hier heb ik twee jaar gestudeerd, tot ze het onzalige idee kregen naar Vinkhuizen te gaan, letterlijk onder de rook van de Suikerunie.

Omdat een oud medestudent wel in Stad was, maar nog ergens zat te pimpelen, ben ik maar even een broodje gaan eten bij "de Rode Loper" in de Nieuwe Ebbingestraat. Pure nostalgie, ik kwam er vaak als ik een tussenuur had. De broodjes zijn nog net zo lekker en de zaak blijkt gerenoveerd te zijn. Mooi!

Mijn oud medestudent wachtte me op bij de AH aan de Vismarkt, waarna we bij "de Pintelier" een Weizenbier dronken en bijpraatten. Toen was het ook weer tijd om te gaan. Helaas vertrok de bus net voor mijn neus, maar de volgende kwam een half uur later. Met een koude Spa Blauw en een Vrij Nederland doodde ik de tijd.

Keurig weer thuisgebracht door Arriva.. voor herhaling vatbaar.. O, ik mag nog één dagkaart downloaden..waar zal ik dan eens heen gaan?



(Foto: © RTV Noord)