Paasblog aanvulling

De beloofde Paaskuikentjes werkten niet in de vorige opmaak. Ik wilde ze jullie niet onthouden, dus kijk en huiver..

Paasbloggen

Het is Pasen. Sinds jaar en dag doe ik daar weinig aan. Ik ga niet op Goede Vrijdag 3 uur de Matthäus Passion uitzitten, en op Paaszondag slaap ik uit. De enige eieren die ik vond, heb ik zelf gekookt en niet eens geverfd. Ik hoopte stilletjes op een leuke Bunny die me zou vertroetelen, maar ze rekenden te hoge tarieven. Ook hoor ik dat het elders in den lande een witte Paas is, maar hier schijnt een waterig zonnetje.

Bij een paasontbijtje hoort een eitje, dus dat heb ik net op. Ik weet dat mijn blog een beetje aan het verstoffen was, dus even afgestoft. Van nu af aan ga ik proberen wat vaker te schrijven. Om in stijl te blijven heb ik wel de Paaskuikentjes uit de oude doos gehaald. Plannen voor vandaag? Langs bij een aanstaande jarige, en vanavond bij dezelfde persoon borrelen. Morgen weer feest en dinsdag wordt er weer gewerkt, kan niet altijd feest zijn natuurlijk

Vrolijk Pasen iedereen!

SMS

Het meeste mobiele verkeer met mijn GSM bestaat uit SMS.
Ondanks dat is het me nooit overkomen ergens tegenaan te lopen. Komt ook omdat ik graag zie wat ik typ. Onderstaand probleem is me dan ook vreemd..


Stootkussens voor sms'ers

Gepubliceerd op 12 maart 2008, 22:25

londen -
Onoplettende sms'ers lopen in een Londense straat sinds kort minder gevaar, doordat de lantarenpalen stootkussens hebben gekregen. Als de proef slaagt, krijgen ook andere Britse steden zogenoemde 'safe text'-straten.

De bescherming om de lantarenpalen is een initiatief van een liefdadigheidsinstelling en een telefoonmaatschappij. Zij begonnen hun actie in de Brick Lane, die als de gevaarlijkste straat voor sms'ers in Londen geldt.

Volgens een recent Brits onderzoek is een op de tien lopende sms'ers wel eens ergens tegenaan gebotst.


(bron:nu.nl)

Herkenbaar?

Vet!

Hé, buurman, kom eens kijken?

De oude buurman van de flatjes beneden wijst me op een plas troep die bij de containers ligt. "Enig idee wie dat gedaan heeft?" "Nee", zeg ik, "het lag er gisteravond al" Wat op het eerste gezicht witte verf lijkt, blijkt de volgende ochtend gestold frituurvet te zijn. Iemand heeft iets uit zijn handen laten vallen en "wat niet weet dat niet deert" gespeeld. Buurman hangt een briefje op waarop staat dat hij de zooi niet opruimt. Ik stel voor de woningstichting te bellen, tenslotte is de flat van hen en het onderhoud ook. "Al onze medewerkers zijn in gesprek" lispelt een stem..De mobiel tikt door.. Eindelijk doorverbonden. Ik doe mijn verhaal en er wordt instemmend en begripvol "gereflecteerd" met een "ja, hum..vervelend". MAAR.. (dat woord alleen al) daarvoor moet u toch echt bij de afdeling Reiniging van de gemeente zijn!.. Zucht.. Dat was het kastje.. Ik moet weg en als ik thuiskom mail ik een milieuklacht naar de gemeente. (de muur dus) Zonet werd ik gebeld op mijn mobiel. De milieupolitie, redder van de dag! MAAR.. (alweer) dat is een zaak van de woningstichting, want het is inpandig..  En nu? "Belt u de woningstichting maar weer" "Nee" "Pardon?" "Nee",  doet u dat maar, ik blijf bezig!" Intussen ligt de troep vet te wezen en kan je niet met schone schoenen je fiets pakken. De milieukoddebeier belooft de woningstichting te bellen, mooizo, ik vind dat echt VET! Het zal me benieuwen of het voor het weekend geregeld wordt..

Kaarten

Daar zit je dan, wachtend op de post. Vandaag pas laat werken, dus even tijd voor mezelf. Ik wacht al tijden op het duplicaat van mijn OV chipkaart, oftewel de voordeelurenkaart. Die zat dus ook in de nog steeds vermiste portemonnee. Mijn bankpasjes, dierentuinkaart, Bonuskaart enzovoorts zijn allemaal snel vervangen, zelfs een rijbewijs duurt maar een week om te vervangen. Tja, de Nederlandse Spoorwegen hebben daar geen boodschap aan helaas. Zaterdag ben ik uitgenodigd in Utrecht voor een verjaardag. Zonder NS kaart kost me de treinreis veel te veel, en volgens mij krijg ik nog geen restitutie. De NS dame van de helpdesk rekende me voor dat ik 3 tot 6 weken moest wachten op mijn duplicaat-kaart. Ik kreeg een brief van de NS waarin ik mijn kaart verwachtte. Niet dus, alleen een mededeling dat het op de kaart aanwezige saldo niet werd terugbetaald. Er stond niet eens saldo op  Zucht, de treinen rijden steeds stipter maar een kaart kunnen ze niet vlot fabriceren. Log apparaat nog steeds. Niet erg klantvriendelijk. Alleen rekeningen vanmorgen, ik denk dat ik de treinreis maar cancel.. Bedankt NS, ik verheug me op de volgende enquête die je ongevraagd in beeld krijgt als je treintijden zoekt op www.ns.nl. Handenwrijvend vernietigende cijfers geven over de "snelle service"..

 

Update: NS vertelde me telefonisch dat de kaart aangemaakt was en één dezer dagen in de bus moet vallen. Ik blijf hoop houden dat het vóór zaterdag is..

Update 2 op verzoek: hij is binnen, ik kan treinen morgen..

Kosovo za patike (Kosovo zoekt gympies)

Met verbazing heb ik de beelden uit Belgrado gezien afgelopen week,
twee blondjes zoeken in alle rust schoenen uit.. "jesi li nasla broj"? "Heb je de goeie maat gevonden?" vraagt de reporter.. Het maakt de meeste Serviërs geen barst uit of Kosovo nu wel of niet onafhankelijk wordt; de winkels worden bestormd, kortingen van 100% zeggen ze.. Plunderingen dus. Het filmpje is hilarisch; de reporter neemt de dames vol in beeld en vraagt "Srce, kako se zoves?" (Hoe heet je, moppie?) en mevrouw wil niet in beeld.. Hieronder de verklaring van de filmer op Youtube, waar het filmpje een mega hit geworden is...




"Dear viewers, seeing how this video has become hugely popular I think that is my duty to explain the whole situation.
The first part of the video is happening in a store at Slavija square in Belgrade, Serbia at the time of the torching of a McDonalds restaurant near by, when I by accident recorded these two girls. Two hours later, at Terazije square, I recorded two other girls ("Jesi li nasla broj?"), and shortly after I ran into the blondes from earlier who were emptying a store in Sremska Street. Astonished by their persistence on getting new clothes on a 100% off sale, I decided to further record them.
I would like to thank everyone for their support, and to Albanians, Croatians, Muslims, Germans... Martians and all others who are gloating after this happened, I would like to say that these are only marginal appearances, and that the huge majority of citizens of Serbia are normal and honest people, and I am proud to be one of them."

Vlees, u weet wel waarom?

Iemand een idee hoe mal je zijn moet om dit te kopen?



Ik heb een talenknobbel, maar ik kom er niet uit ..

VanDale vindt er dit van;

mals (bijvoeglijk naamwoord; malser, meest mals; malsheid)
1 (van vlees en groenten) zacht en sappig....

Crash! (2)

Mijn relatie met crashende auto's is ook weer hernieuwd. Ik bracht een collega thuis en zou daarna de dienstwagen overnemen, maar halverwege lag een auto op zijn dak, dus uitstappen en kijken of we wat konden doen. Bestuurder had de benen genomen en een geschrokken passagier stond naar het wrak te kijken. we keken naar een opmerkelijke prestatie; met een gepimpte Golf een stoeprand raken met een veel te hoge snelheid, daarna een lantaarnpaal meenemen en halverwege merken dat je geen raket bent en dus op je dak terechtkomen. Met een opvallende auto kun je niet zomaar doorrijden. Dus; kijken of gebeld is en of er gewonden zijn. Dat laatste niet gelukkig, de politie was binnen vijf minuten ter plaatse waarop wij ons vlak voor middernacht op een kruising opstelden, zwaailampen aan en veiligheidsvestjes aantrekken en regelen. Tja daar sta je dan terwijl politie en berger hun werk doen. Tegen half één konden we weg, de collega woont in de middle of nowhere.. Tegen de tijd dat ik op bed lag was het half twee, en dat terwijl ik om half zes weer moest rijden. Je moet wat doen voor de kost, maar lekker is het niet..

Ben er weer

Ja lezers..

Ik krijg op mijn kop vanwege de blogstilte hier. De inspiratie is een beetje weggezakt. Wil wel over spectaculaire zaken bloggen natuurlijk..
Vooruit maar dan, een update. Ik heb bijna twee weken ziek thuis gezeten, de jicht in beide voeten belette mij het lopen. Pootje zeer dus. Ik moet een pluim geven aan de chef en de arbodienst, die me niet liepen op te jagen. De zin in bloggen was me ook wel vergaan, even time out en aan mezelf denken. Ik ben vorige week weer voorzichtig begonnen met werken, en heb gemerkt dat er enkele dingen moeten gebeuren; ik moet op tijd aan de noodrem trekken, of de baas nu een capaciteitsprobleem (lees; veel zieken en een relatief personeelstekort)heeft of niet, en werk maken van het afvallen, en dus op mijn eet en drinkpatroon letten.
Toen de medicijnen hun werk begonnen te doen werd ik een beetje flauw van het thuiszitten. Toch wel te snel begonnen en de dag erna weer pillen slikken dus, het motto; "beter is beter en niet mauwen" ging niet op. Werd er zelf ook flauw van dus maar geprobeerd. Ik maak heel wat kilometers op het nieuwe cellencomplex, gelukkig inmiddels vrijwel pijnloos. Wordt tijd om mijn netwerkactiviteiten weer eens op te pakken.. Assertief zijn en uitleggen dat je niet een hele dag op een kruising kan staan verkeer regelen met die pootjes helpt pas als je je dreigt ziek te melden, iets dat tegen mijn principes is. Gelukkig werden de diensten aangepast. Eerst een vrij lang weekend vieren, morgen een vriendin op bezoek en vandaag de nodige dingen poetsen en netjes maken in mijn mannenhuishouding..

Weg

Het gebeurde vrijdag al, maar tot nu toe had ik ijdele hoop op een eerlijke vinder. Al eerder gebeurd tenslotte,maar dit keer niet.
Vrijdag was ik even in de plaatselijke bibliotheek, jas over de stoel gehangen en in het "leescafé" een krant gescoord. De stoel met jas op 3 meter afstand achterlatend draaide ik mijn rug er naartoe. Ik zag niemand, maar toen ik weer vertrok miste ik ineens mijn portemonnee. Balen..waar ben ik geweest.. De route terug gereden, de drogist in dezelfde straat binnengelopen en boodschappen gedaan, dus terug maar niks gevonden uiteraard. Nu ben ik onthand. Rijbewijs, bankpasjes, abonnementen en klantenkaarten zaten erin. De 10 euro mogen ze houden, maar de rest wil ik terug. Steeds meer heb ik de indruk dat hij gewoon uit de jas "gerold" is, temeer omdat de dag erop iemand met een rugtas er vandoor ging. Mijn visitekaartjes zitten erin met naam en telefoonnummer, ze kunnen me allicht even bellen of de portemonnee anoniem in de brievenbus gooien zoals een aantal jaren geleden.

Goed, wat doe je dan? Naar de bank. Omdat ik geen legitimatie meer had eerst naar de politie en aangifte van vermissing gedaan, daarna pasjes laten blokkeren. Een bankdame moet dan met je mee als je geld wilt hebben en pint dat voor je. Vervelend, en op vertoon van PV aangifte vermissing rijbewijs geld gehaald. Gister nieuwe pasjes aangevraagd, en pasfoto's laten maken. "Niet zo chagrijnig kijken hoor" zei de fotograaf. Wat wil je met die toestanden.. Bij de gemeente blijk je ook nog eens
€ 15,- boete te moeten betalen als je rijbewijs vermist is. Zelfs als 'ie met geweld geroofd is..Zonder pinpas heb ik echter weinig geld op zak, dus ik wacht even tot de pasjes geleverd worden.

Verloren en gevonden voorwerp;en worden sinds een jaar beheerd door "Ben Kwijt" een project dat door collega's wordt gerund. Zo deed ik online een melding en kreeg ik de bevestiging van één van onze leidinggevenden terug per mail. Wel apart dat je nu als "slachtoffer" staat geregistreerd. Inmiddels al de nodige stappen ondernomen om mijn NS kaart en andere kaarten te vervangen. Ik baal nog het meeste van de onkosten die ik ervan heb. NS wil €11,- hebben, dierentuin €5,- en gemeente €15,50, bovenop de €40,- die een rijbewijs normaal al kost. Klantenkaarten zijn de minste zorg, die kosten niks. Zo afhankelijk zijn we van kaarten.. maar ik heb de hoop inmiddels al bijna opgegeven dat ik het spul ooit terugkrijg, dus ik zal er wel aan moeten geloven..

Wachten

"Hebt u dat nou ook?"
De oude, nadrukkelijk naar rook stinkende man boog zich naar me toe.
"mijn bloed is niet goed.." en nu he'k nije medizien'n kreeg'n maor daar kan ik weer niet lekker van p**** Ik zit soms wel n half uur.. En mien kop döt ok zeer"

Ik humde plaatsvervangend gegeneerd iets en dook weg in het plaatselijke sufferdje dat op tafel lag. Hij was nog niet uitgepraat. "De taxi was te laat en nu moet ik weer wachten".. Dat had ik al gezien, toen ik aankwam, hij stond buiten fanatiek aan een peuk te trekken. Voor mij werd een dame opgeroepen bij de dokter waar ik zijn moest. "Duurt wel even" zei de vieze man. Ik ging twee stoelen verder zitten en bij gebrek aan beter stortte ik me op het blaadje van Landschapsbeheer. "Vriendin" en "Viva" lagen te wachten, alles beter dan dit gesprek. Vieze man schoof mee..

Eindelijk kwam de dokter en werd ik opgeroepen.
Moeizaam strompelde ik mee, een voet heftig protesterend van de jicht met me meeslepend. Nee, ze wilde 'm niet ter plekke amputeren.. Met sterkere pillen mocht ik gaan. Zo snel ik kon ging ik de wachtkamer voorbij.. De man stond buiten weer eenzaam aan zijn peuk te trekken. Ik haat wachtkamers, maar vond de man ook wel weer triest..

Veelcellig

Vandaag bracht ik mijn ouders naar het vliegveld, zij mogen lekker twee weken een voorschot op de lente nemen door naar Tenerife te vliegen. Ik ben NIET jaloers.
Zij hebben een vliegtuig, ik de auto. Omdat ik morgen voor het eerst mag gaan werken op het nieuwe cellencomplex van Politie Groningen, en ik daar de weg nog niet naartoe wist, besloot ik om maar door te rijden naar "Stad" en wat wegverkenning te doen. Als reisgenoot had ik TomTom meegenomen, hij weet overal de weg naartoe. Natuurlijk moet je ook zelf kijken, en niet de eerste afslag vanaf de ring Groningen nemen.. Dwars door de binnenstad werd ik weer naar de ring teruggeleid en van daar naar het nieuwe bedrijventerrein. De Fa.Hooghoudt is daar de prominente aanwezige, maar het cellencomplex zag ik niet. Na nog twee rondjes gereden te hebben zag ik het ineens. In elk geval voldoende parkeerruimte. Gelukkig zijn de lange ritten naar het bureau in Delfzijl ten einde; alle "gasten" worden in het vervolg centraal gehuisvest, met TV op hun cel, die in rustgevende pasteltinten is geschilderd. Je hebt er geen kind meer aan.. Ik zag op een 112 site een reportage over twee gecrashde vrachtwagens bij Appingedam op de N33 en prees me gelukkig dat ik er niet in de file hoefde staan. Medeblogger A. was minder fortuinlijk, zo bleek...

Hoe dan ook, daarna nog even de IKEA onveulig gemaakt, op zoek naar een bureaustoel van enige degelijkheid, en een knuffelbeest gekocht voor de eerste dochter van een kennis. Het lopen viel zwaar, met jicht in de tenen, net nu ik dacht dat het wel op zijn retour zou zijn. Verbijten, pilletje slikken en plat maar weer..
Hieronder een impressie van de nieuwe High Tech werkplek..




Tot blogs!

Pardon-Chinees (2)

In April vorig jaar blogde ik over een "pardon-Chinees".
Dat is niet de maaltijd die je om de hoek haalt als je een SAS-dag hebt, maar één van mijn voormalige cliënten uit mijn vluchtelingenwerk-tijd. In de dagen dat ik over deze persoon blogde was het Generaal Pardon nog niet rond, en wachtte hij na meer dan tien jaar nog steeds op een positief bericht uit Den Haag. Ik hoorde niets meer van hem, maar door op zijn naam te googlen kon ik zijn "carrière" een beetje volgen. Het lijvige dossier ligt al lang ergens in een kast te verstoffen vrees ik.
In een opwelling zocht ik zijn naam op Hyves, en hij bleek inderdaad zijn eigen plek daar te hebben. Ik voegde hem toe en stelde als "krabbel" de brandende vraag of ook hij post van Albayrak had gekregen en of hij mocht blijven. Vandaag kreeg ik een krabbel terug; het wachten is ten einde. Hij en zijn familie mogen blijven! Langzaam maar zeker hebben de "oude kennissen" uit alle windstreken bijna allemaal een status gekregen. Op de gekste plaatsen kom je ze tegen. In de supermarkt, het theater, laatst kwam een Koerd uit de keuken van de afhaal pizzeria om me een hand te geven en me te bedanken; ook hij was er door. Het mailtje van de "Pardon-Chinees" was prettig om te lezen; "zonder jouw hulp en ondersteuning zat ik nu waarschijnlijk in China of erger". Ik werd er verlegen van. Ik deed mijn werk, zij het wel erg gedreven en fanatiek. Het heeft geholpen zo te zien. Ik word er blij en een beetje ontroerd van. Het maakt mijn dag weer goed.

Netwerken 2

Vandaag na mijn eerste nachtdienst naar een arbeidstoeleidingsbureau geweest.
Er werd me aangeraden eens te gaan praten, zoals de lezer weet ben ik aan een nieuwe uitdaging toe. Vol goede moed ging ik erheen. Na wederzijds aftasten kwam de vraag: "wat kom je doen?" aan de orde. Ik heb mijn uitleg gegeven want ik heb mijn woordje wel klaar. Ik heb veel duidelijk kunnen maken en de andere partij ook.
Zonder in details te treden kan ik zeggen dat het best een confronterend gesprek was. Ik kijk elke dag in de spiegel, en de ene dag bevalt me dat wel en de andere dag weer niet. Nu werd ik gedwongen mezelf bij de oren te pakken. Auw. Zulke dingen zijn niet makkelijk en ik moet nog veel schaven, beitelen en bijwerken. Gelukkig was dit pas een eerste kennismaking, maar ik ben wel uitgedaagd om eens wat dieper te graven. Pas als ik mezelf voldoende ken kom ik verder.

Overbodig te zeggen dat zoiets erg vermoeiend is, ook al omdat het voorslapen voor de laatste nacht in Delfzijl er niet van gekomen is. Ik heb een hele nacht om na te denken. Natuurlijk moeten er nog veel meer nachtjes over geslapen worden maar je moet ergens beginnen..Ik ga me maar eens omkleden en op weg. Wordt vervolgd!

Cocoonen?

Wat doe je als je nachtdienst moet draaien en je dus de hele dag vrij bent?
Je drinkt je koffie, bakt wat broodjes en smeedt plannen voor de rest van de dag. Je hoort het weerbericht en ziet dat de herfst zich weer heeft gemeld. Het hoost en stormt, eenzame fietsers zitten kromgebogen over het stuur en ik zie uit mijn woonkamerraam hoe sterk deze zijn.. Er schiet me een term te binnen van een medeblogger; "cocoonen". Ik hoef er niet uit. Boodschappen heb ik in huis, nieuwe kleren zoek ik wel als het droog is. Ik moet (en da's een tegenvaller) twee nachten naar Delfzijl in plaats van naar "Stad" vanaf vannacht. Dik een uur rijden dus, en morgenochtend weer. Gelukkig wat vrije dagen er achteraan. Alleen nog even eruit om een dienstauto op te pikken en dan maar gaan.. De kaarsjes die op zijn haal ik morgen wel weer, vannacht heb ik er toch niets aan.

Ik ga nog even redderen en wat eten. De schoenen die ik moedig heb aangetrokken gaan weer uit. Tijd om even te "cocoonen" zolang het nog duurt.

Spoedklus

MSN knippert. Broer online.Hij moet de krant volschrijven en er moet een stuk uit het Duits vertaald worden. "Ach mail maar", zeg ik. Vervolgens krijg ik vijf A4-tjes waarin op een lyrische wijze een nieuwe tentoonstelling van een Duitse kunstenaar wordt beschreven. Mijn jaren vakantiewerk en Duitse vriendinnen komen goed van pas. Dit is echter een tandje bijzetten om het in wielertermen te houden. Kunstwerken die "Geheimnisvoll aus üpiggem Grün ragen" tja, wat moet je daarmee.. Ik ben ervan overtuigd dat het knap is wat de kunstenaar doet, maar abstracte kunst is niet mijn ding. Op de website is ook ander werk te zien, waarvan sommige stukken qua kleur zo aan mijn woonkamermuur passen. Ik heb toch wel iets met die kleuren, wie weet ga ik eens kijken.

Misschien moet ik eens bijschnabbelen met het vertalen van artikelen, ook al ben ik geen beëdigd vertaler. Het moeilijkste is je eigen interesse uit te schakelen en de tekst gewoon droog te vertalen. Overigens bleken enkele alinea's ordinair knip - en plakwerk te zijn geweest van de site van de schilder. Ach, het houdt je van de straat zal ik maar zeggen. Broer uit de brand en ik heb weer wat geleerd.

Een ontmoeting

Ik kende haar van jaren terug; een activiteitengroepje voor singles.
In de bieb zat ze weer alleen aan een tafeltje. Ze had zo haar problemen en ik was al vaak "praatpaal" geweest voor haar besognes. Het was niet erg. Ik drink een kop koffie met haar en vertrek weer. Ik heb niet veel te bespreken en heb de indruk dat ze niet erg geïnteresseerd is ondanks haar navraag naar mijn "welbevinden". Mijn jicht speelt weer op en het paardenmiddel dat ik ervoor slik als het weer de kop opsteekt maakt me moe en "groggy". Ik fiets nog even naar de supermarkt. Mijn mobiel gaat en een onbekend nummer staat in het scherm. Dezelfde persoon. Of ik meega een pizza of iets dergelijks halen. Mwah..ik heb nog niet gegeten en wie weet wordt het wel gezellig. Haar dochter werkt er en er wordt over en weer druk gesmoesd. Intussen wordt de pizza koud. Ze komt weer zitten.. "Gezellig hè?" zegt ze, en ik brom wat. Slecht idee dit.. denk ik. De pizza smaakt prima. Na nog een koffie en het afkappen door haar van meerdere gespreksthema's en het uitwijden over haar problemen is het tijd om te gaan. We gaan elk een andere kant uit en ik stap op de fiets met een gevoel van "pff ik mag weer weg". Ik wil niet helemaal negatief doen, maar als je niet eens "small talk" gemeen hebt is het een lange zit. Ik fiets de koude nacht weer in. Ik zal zwaaien als ik haar zie maar nog een etentje? Ik denk het niet..

Waarnemer

De afgelopen week staat voor mij in het teken van de Top2000. Dag en nacht luister ik, ik ga veel te laat naar bed en sta brak op, maar heb het er voor over. Er zijn zelfs mensen die doorhalen en er hun leefritme op aanpaassen. Ik niet. Als ik in de auto maar muziek heb, en via mijn mobieltje eventueel.

Iemand die ook altijd deel uitmaakt van onze chatgroep en vriendengroep op het internet, en de Top2000 nooit wil missen,is Eric Smaling. Sinds kort is hij senator voor de SP, en drukt dus het pluche van de Eerste Kamer. Ook is hij gelegenheids-weblogger geworden. Als afgevaardigde namens de EU verblijft hij enkele dagen in Kenia als waarnemer bij de verkiezingen. Ik neem mijn petje diep voor hem af. Als landbouwdeskundige weet hij veel van de regio en is er eerder geweest. Ik volg de ontwikkelingen op de voet, het lijkt er toch wat grimmiger aan toe te gaan voor zover de berichtgeving naar Nederland doorsijpelt.
Ik weet niet wat ik zou doen als ik de kans kreeg daar heen te gaan, zelfs al zou ik de Top2000 gedeeltelijk ervoor moeten missen.
Ik vind het wel een erg goed initiatief en heel nodig ook. Voor de medebloggers en lezers die erin geïnteresseerd zijn zou ik zeggen; klik de link aan en lees zijn ervaringen. Warm aanbevolen!

Bijna raak

Het wegverkeer doet me de laatste dagen mijn hart vasthouden.

Vlak voor de kerst al een bijna-aanrijding meegemaakt, op Kerstavond moest iedereen nog even snel boodschappen doen. Stresskikkers..haast haast..
Een ouwe Volvo trekt op en wil de parkeerplaats van de supermarkt oprijden, en wordt op een haar na vol geraakt door het Golfje uit tegenovergestelde richting. Enkele meters rubber en een aanrijding die op het nippertje voorkomen wordt zijn het gevolg. Het Golfje vervolgt onzeker zijn weg. Broer en ik zien het gebeuren (we reden er achter) en hadden een gevoel van "Oei"..

Op de parkeerplaats is het al niet veel beter. Onderweg naar de diverse bureau's ook meerdere "near misses" gezien. Bij Gieten sukkelt een Japannertje met 30 km/u de rotonde op. Een BMW vliegt er bijna achterop, door hard remmen en uitwijken gaat het goed.. Wat wordt de volgende?.. Gisteren, weer bij de supermarkt. Ik was op de fiets, net boodschappen gedaan. Relaxt pendelde ik op het fietspad en zag bij de uitrit van de winkel een auto staan met een aarzelende mevrouw erin. Voor de zekerheid remde ik wat bij. Achter me kwam een dure Audi voorbij.

Ik probeerde "telepatisch" te roepen naar die aarzel-mevrouw. "NIET DOEN! Blijf staan!".. Helpt niet. Ze geeft een beetje gas en schiet de weg op. De Audi remt keihard, maar dankzij het ABS systeem blokkeren de wielen niet. Ik stond inmiddels stil en wachtte op de klap die zou volgen. Hij kwam niet. Met een laatste hijs aan het stuur ontwijkt de ene de andere auto, half over het stuk fietspad waarvan ik net had besloten er maar even niet te fietsen. Op zo'n moment zie je alles vertraagd. Het aarzel-mevrouwtje kijkt me nog even aan en gaat er dan als een speer vandoor..

Ik weet niet of het de tijd van het jaar is,maar ik hoop wel dat het bij "bijna" blijft, want je zou haast denken dat er wat gaat gebeuren. Ik zal voorzichtig blijven rijden, voor hen die zich zorgen maken..

On the road again

De laatste dagen zit ik vol continu in Delfzijl te werken. Late diensten. Het hangt me een klein beetje de keel uit, maar de ritten er vandaan zijn wel in orde. Die erheen niet zo zeer. Helaas is de bietencampagne nog niet voorbij en zit ik vaak achter die vrachtwagens. Meestal gaan die door naar Groningen of Hoogkerk, zodat ik op de rotonde van Gieten de N33 opdraai zonder hinder. Helaas zit er ook ander vrachtverkeer op de weg. Verkeer met boormateriaal voor de aardgasbuffer in Zuidwending. In de meeste gevallen kan ik omdat ik de route inmiddels goed ken, het verkeer analyseren. Meestal ben ik ze ter hoogte van de afslag naar de A7 kwijt.

Dit keer ook, alleen zat ik tot Delfzijl achter een auto met aanhanger die zich keurig aan de max. snelheid van 80 km/u hield. Schoot niet op dus. Geen stress..Mijn collega kwam me al tegemoet, hij was al vrij, terwijl ik nog een half uur naar een gratis parkeerplek zocht. Na de dienst; een stuk relaxter. De auto stond eenzaam op de parkeerplaats, het kerstpakket stond me op te wachten, dus dat heb ik maar eens thuisgebracht. Radio 2 komt op de autoradio, nog een kwartiertje "Theater van het Sentiment" en dan overschakelen naar Radio 1. De Top2000 is nog niet begonnen, dus maar "Het Oog" tot ik thuis ben. De grap is op welke tijd ik over kan schakelen en waar ik dan ben. Meestal ben ik Veendam voorbij, soms nog niet. Ik reken een uur en een kwartier, maar meestal red ik het in een klein uurtje in Emmen aan te komen. Relaxt luisterend overkwam het me om op de rotonde Gieten de eerste afslag te nemen en dus al bijna in Assen te raken. Bij Rolde eraf en via gehuchtjes als Papenvoort en Nooitgedacht in Borger aangekomen. Ook daar weer binnendoor vanwege werkzaamheden en uiteindelijk weer op de N34 uitgekomen richting Emmen. Niet de meest logische route, maar wel twee obstakels in de vorm van tijdelijke rotondes vermeden. Onlogische situaties zorgen voor gevaar; laatst trof ik een auto die in de verkeerde richting de rotonde wilde nemen en de bus naar Groningen trof. Wie reed er nu spook?

Vannacht mag ik weer, dat betekent 's ochtends om 7 uur de baan op. Pittig wel.. De kerstdagen staan voor de deur, dan ben ik gelukkig vrij..