Batman!

Ik ben niet bang aangelegd..

Al een tijdje hoorde ik rare geluiden waarvan ik niet wist waar ze vandaan kwamen.
Ik sloeg er geen acht op tot ik even naar de WC moest en de gang in liep. Meteen vloog er iets groots en zwarts over mijn hoofd en knalde tegen de kamerdeur. Ik schrok me de blubber..
In de dierentuin heb je vlinders met een vleugelspanwijdte van 30 cm, maar dit was van een hele andere orde van grootte :-) Ik wist wel dat ze er zaten, zie een eerder blogje , maar nooit binnen gezien..Ik keek even rond en "Het" had zich verschanst boven de voordeur. Bij nader inzien was het een vleermuis, en ook niet zo'n kleintje. Ik had het door de voordeur kunnen laten maar dan was het in het trappenhuis verdwaald. Ik sloot dus snel alle deuren in de gang, op de keukendeur na.
Daar was het beestje al naartoe gevlogen maar had de open keukendeur niet gevonden.

Ik pakte een handdoek, want die vleerbeesten kunnen lelijk bijten in hun paniek.
Op een stoel en met een snelle beweging had ik het te pakken... Piepend en krijsend van angst liet het zich meenemen, terwijl ik geruststellende woorden prevelde.."Rustig maar jochie, komt goed.."
Op weg naar de keukendeur zong de melodie van "Batman" door mijn hoofd...
In de deuropening van de keukendeur liet ik hem los, hij vloog snel de nacht in, nog even zwaaiend met zijn linkervleugel.. Weer een goede daad gedaan.. Toch zijn het prachtbeesten..
Maar mijn dierenliefde is beperkt, denk niet dat ik dit met spinnen doe..

Circus

Spektakel bij Super de Boer zonet.

Van 21:00 - 22:00 uur op 24 augustus grote koopavond, kratje Dommelsch voor 5 euri zolang de voorraad strekt. We (M. en ik) rijden de straat in, enkele "petjes" storten zich voor de auto, karretjes met 10 kratten zijn geen uitzondering..

Auto parkeren, winkel in. Was en halfwas hangt rond, wachtend op handtekeningen,Bouke treedt op, gelukkig op het voorplein, absoluut niet mijn muziek. Terwijl er bevoorradingskarren vol bier worden aangesleept staan twee personeelsleden te wachten op de volgende klant. Maximaal 4 per persoon. Karren vol worden afgevoerd terwijl een kassière een vergeefse poging doet om te checken of iemand wel 16 is. Ik mag gelukkig door ;-) ...

Volgens mij wordt het een gezellige avond in de wijk...

Telefoon :-)

Diedel...diedel.. Ha, mijn nieuwe mobiel, ik herkende het muziekje even niet..

Met Michel?

Hallo, met L.

L.? (vaag bekende achternaam)

Ben jij M.?

Ja dat ben ik?

Begeleider van Mario, van 't voetbal?

Nee, voetbal daar doe ik niet aan.. (vage blik op het display..bekend nummer..)

O, sorry dan heb ik de verkeerde M.!

Beelden van "SuperMario" komen boven..

L. verontschuldigt zich, ik hang op.

Het nummer blijft me intrigeren,
ik zoek het op op een "omgekeerd zoeken" website.
Bingo, zie je wel dat ik 't kende, het adres van de vorige "poetsmiep" komt in beeld.

Vaag..hij (haar man) wist niet eens dat ik het was, terwijl hij nog heeft helpen verhuizen.. Mysterie weer opgelost, ik heb niet eens de groeten kunnen doen :-)


Heb je voor 't eerst je nieuwe mobiel gebruikt, hebben ze me niet eens nodig..

Prenten!

Vandaag mijn allereerste zelfstandige parkeerdienst. Ik heb er vannacht van wakker gelegen, maar de collega haalde me vanmorgen om 8 uur op en de stemming zat er meteen in.
Op kantoor in Assen aangekomen meteen de chef een hand gegeven, wel zo netjes. Ik vraag naar mijn dienstnummer en dat komt hij even later vertellen. Ik repeteer het en schrijf het op, en na een paar bonnen te hebben uitgeschreven weet ik het uit mijn hoofd, en nee, ik schrijf het hier niet op :-).. Voor de duidelijkheid; ik schrijf alleen parkeerbonnen bij meters en automaten. Met foutparkeerders mag ik (nog) niks doen.

De eerste bekeuringen liet ik door de collega nakijken; en ze zag dat het goed was..
Enkele te late kaartjes gezien, en rondgekeken terwijl ik een houding aannam van "Komt u maar".Nu is het niet zo dat ik achter een muurtje of boom wacht tot iemand 5 minuten te laat is, meestal houd ik de marge ruimer en loop nog een blokje om terwijl we samen de rest van de vehikels controleren. Meestal komt dan wel iemand al roepend de straat in, zich daaarmee kenbaar makend als de bestuurder. Vandaag heb ik enkele keren over mijn hart gestreken, en de al uitgeschreven bon verscheurd, maar de collega waarschuwde dat daar op den duur kale plekken van kwamen op mijn overhemd, en dat ik dan weer nieuwe moest bestellen...

Nee, alle stokheid op een gekje, geschreven is geschreven, doe die moeite niet voor niets, ook al riep iemand dat ik voor Balkenende aan het collecteren was. Het is een soort werk dat me wel ligt, je loopt niet doelloos op straat. Bovendien is het gros van het publiek beleefd, ondanks dat ze een bekeuring krijgen. Het weer werkte ook mee, hoewel het 's middags zo'n 25 graden werd.
Het vele lopen en kijken is wel vermoeiend. Na een hete douche heb ik maar ergens gesnackt omdat ik de puf niet meer had te koken of te wachten tot de rijst gaar was..

Deze dienst was noodgedwongen doordat ik voor een collega mocht invallen die nog niet terug was van vakantie, en dat terwijl ik zelf nog 4 dagen vrij was. Ik heb 't "for old time's sake" gedaan, en heb er geen spijt van. Nu wel de pootjes omhoog en een pint erbij, ik ga nog een paar dagen vakantie vieren!

Meeting

Ook ik kan niet achterblijven en moet bloggen over zondag. Al enkele weken was er sprake van dat er een meeting zou worden georganiseerd door mijn internet-muziekvriendenclub "Vrienden van de Top 2000" bekend van radio en TV, en dan voornamelijk tegen het eind van het jaar als de oudgedienden van deze club hun opwachting maken in de "Top 2000 à gogo", waar de dames zich bewonderend aan de voeten van Matthijs van Nieuwkerk vlijen..
De meeting vond plaats in het "Doornse Gat", niet te verwarren met de "Hoornse Plas" al klinkt het bijna hetzelfde. Ik had al twee meetings meegemaakt, maar nog nooit één die zich helemaal in de openlucht af zou spelen. A. zou me komen ophalen, die is onlangs lid geworden na mijn enthousiaste verhalen. Ik mocht rijden in de Colt die volgens onze carpooler een Mazda was, maar daar zijn we nog niet helemaal uit. Zonder TomTom maar met A. als kaartlezer togen we eerst naar Meppel waar we iemand op het nippertje uit de McDrive trokken.
Daarna door naar Doorn. Volgens R, de carpooler, was het makkelijker om op de A28 de afslag Leusden - Zuid /Woudenberg te nemen. Leuk, ik heb in 1990 daar een jaar op kamers gewoond, dus de omgeving was bekend. Door de bosrijke Utrechtse heuvelrug naar het "gat" gereden, waar de partytenten en luifels al waren opgezet. Een hoop bekende gezichten en een paar onbekenden (voor mij) waren aanwezig. Na wat handen en zoenen te hebben uitgewisseld ging de BBQ van start. Volgens de weerberichten eerder die week zou het niet te doen zijn, maar na dagen van regen en takkenweer scheen de zon uitbundig. Heerlijk weer.. Leuk gekletst, gegeten en gedronken. Er bleven kilo's vlees over..Natuurlijk werden A. en ik voor koppeltje uitgemaakt, maar na de shopdag met haar dochters was dat niet zo'n grote schok meer voor me..

Op de terugweg leuk met A. en R. zitten kletsen. R. hebben we er in Meppel uitgegooid en A. dumpte mij in Emmen waarna ze nog door moest naar Groningen. Al met al een heerlijke dag.

Wat kunnen we met een "water-kraan" ?

Het is op vrijdagmiddag, ik ging boodschappen doen, samen met M. ;-)
Onderweg even langs de autoweg gestopt voor Emmen's beste gehaktballen,
aan de horizon is een enorm buiencomplex te zien, dat uitzakt naar beneden, en verdacht veel op een windhoos lijkt. We rijden toch maar door, het lijkt alleen daar te spoken.
Bij de telefoonwinkel wordt M. gebeld. Of hij acuut terug wil rijden naar Emmen omdat de zaak daar uit de hand loopt. We stappen in en scheuren terug. Ter hoogte van het ziekenhuis staat de straat al blank, bovendien dalen hevige wolkbreuken neer op het autodak. M. gaat van plaats verwisselen en maakt opnames terwijl ik rijd en de zaak steeds minder vertrouw. In Emmermeer aangekomen merk ik dat de wijk haar naam voor de derde keer in een maand tijd eer aandoet. Ik wil thuis checken of de ramen dicht zijn maar de waterstand verhindert dat. Ik baal dat ik na de laatste overstroming geen laarzen heb gekocht. We rijden nog wat rond en stuiten dan op een afzetting. Een hoop blauwe zwaailampen en alle hulpverlening is ter plaatse.
Twee blokken van mijn flat dreigt een hijskraan om te vallen; alle zand is eronder weggespoeld.

Een heel circus komt op gang. Steeds meer brandweer en politie, en het plaatselijke ouderencentrum wordt ontruimd. Een hoog rollatorgehalte in de bus naar het opvangcentrum, een hotel in de buurt. M. loopt met een zender de "ramp" te verslaan. Ik kijk naar de kraan, en hoe langer ik kijk hoe schever hij lijkt te staan.. Er wordt met zandauto's af en aan gereden, het woord "zandsuppletie" wordt geroepen, ik denk aan duinen en strand..raar idee.. Pompen worden aangelegd en een commando-container geplaatst terwijl steeds meer hulpverlening aanrijdt.

Tegen elven lijkt het grootse gevaar geweken, de afzetting blijft. Van eten kwam niets, dus maar een patatje gescoord. Wachten is op de volgende stortbui. Ik ga even wat dingen regelen en zorgen dat het huis netjes is. Vanmiddag weer bezoek. Kan ik meteen even kijken wat de kraan doet. Ik merk weer dat ik in boeiende tijden leef. Nog even en ik moet een bootje kopen voor de dagelijkse bezigheden en woon-werk verkeer. Geen blauwe stad voor nodig..

Bezoek!

Even uitblazen.. Gister had ik nog steeds vakantie en tegen een uur of twee kwamen drie dames op bezoek die wilden shoppen in het bruisende centrum van Emmen. Alles beter dan Drouwenerzand, waar het vermaak bestond uit het verbouwen van de slaapkamer, maar daarover zal A.wel bloggen denk ik. Die wilde in de vakantie zelfs behangen, maar ze heeft er maar van afgezien..

Na in elke keel een glas of twee cola te hebben gegoten en de nodige foto's te hebben gemaakt begonnen de shopkriebels de overhand te krijgen. Op naar de winkels dus. De nodige schoolspullen kopen bij de schoolcampus. Kaftpapier! Mooie kleurtjes, ik moest alles in schoolpapier kaften "vroeger", van dat saaie bruine.. en als ik er dan op tekende werd het eraf gescheurd door de leraar.. (Hey teacher, leave them kids alone) ..

M. wilde natuurlijk bij de Diddl merchandise kijken, gummetjes voor 5 euro en dat soort dingen, daar gaat je zakgeld.. De grootste knuffel moest €150,- opbrengen, pff..

Na de bloedhete V&D te zijn ontvlucht de dames op een ijsje (swirl en zoete zooi) getrakteerd, halve vierdaagse gelopen voor een geldautomaat :-(
Tot mijn verbazing werden er geen kledingwinkels bezocht en waren de schooldingen de enige aankopen, samen met Oostindisch dove inkt en kroontjespennen, ik dacht dat ze daar niet meer mee schreven..in Groningen is dat anders natuurlijk ;-)

Na het shoppen streken we neer op een muurtje bij Pipoos. "Ik heb honger" klonk het eensgezind. Dat bleek ook het enige eensgezinde te zijn bij de meiden. Pizza en Chinees werden afgebrand. Voor 16 euro wokken en dan alleen saté miemelen leek ons ook geen super idee.
Toch maar kijken. Onderweg kwamen we een shoarmatent tegen waar heerlijke geuren uit kwamen. Watertandend gingen we zitten waarna de kaart bestudeerd werd en de kids op echte authentieke Tunesische patat met appelmoes en frikandel (zonder varkensvlees?) uitkwamen.. De ander nam er kipfilet bij maar de salade bleef liggen. De shoarmaboer had gelijk toen hij zei dat de portie patat "genoeg" was voor M. Er bleef over. A. en ondergetekende gingen voor de shoarmaschotel met gesmolten kaas en paprika enz. Nu ik dit schrijf zit ik nog te smikkelen, oei wat was dat lekker !

Bij de natuurwinkel die we tegenkwamen werden vage stenen uitgezocht tegen kwaaltjes en kwalen. Een kennis van me liep ook de zaak binnen en gaf me advies wat voor ant-jicht steen ik waar moest kopen en over negatieve energie enz. Zweef zweef.. Ze maakte de optelsom; ik in het gezelschap van A. , J. en M... Gezinnetje dus. Lekker kort door de bocht die conclusie :-)
Laatste keer moest ik drie kwartier aanhoren hoe moeilijk ze het had. Wat mijn situatie was vertelde ik ook, maar werd snel vergeten kennelijk..

Na het bezoek aan die winkel moesten we M. nog meerdere keren bij de etalage van de Diddl winkel wegtrekken anders had ze er nu nog gestaan.. Net thuis aangekomen toen de regen losbarstte. Droog overgekomen dus..

Al met al een gezellig dagje met drie dames, waarvan er twee nog even mijn camera kaapten zoals ik net merkte. Foto's hou ik voor mezelf ;-)

Dames..dank jullie wel voor een geslaagde dag!

Mobiel sjoppen

Eindelijk, daar is 'ie weer..

Als jullie denken dat shoppen iets voor vrouwen is, dan hebben jullie het mis.
Niet dat ik zoiets ooit zou denken, mijn vrouwelijke kennissenkring is wat dat betreft zeer geëmancipeerd.. Na een intensieve week bij het SIVO in Odoorn had ik kennelijk de laatste restjes uit mijn GSM gehaald. Hoewel het geval nog maar 2 jaar oud is, gaf het na enige stuiptrekkingen de geest. Omdat ik toch nog dingen moest hebben beklom ik mijn stalen ros, om eerst maar eens mijn zadel te laten vastzetten. Helaas, ook de fietsboer was op vakantie. Afwachten dus, maar moet mijn zadel nog laten vastzetten.

Na enkele tussenstops bij mobiel-winkels in Emmen's bruisende winkelhart vond ik eindelijk het NOKIA steunpunt voor wanhopige eigenaren. Ik moest de foon een uurtje afgeven om er voor 20 euri nieuwe software op te laten zetten, iets dat nog uit kon gezien de leeftijd van het ding.
Een uur en enkele kleine aankopen later toog ik hoopvol weer naar de "Phone House" waar ik de plaatselijke penoze voor een honderdje aan DVD's en games zag aftikken aan de kassa..

Lekkere winkel dus. De verkoper had goed geoefend en bracht met enige dramatiek de tijding van het verscheiden van mijn mobieltje. Ik slikte een brok weg, bedankte de jongen en liep manmoedig naar een stil hoekje om dit verlies te verwerken...

Opeens had ik het en belde mijn provider, die me een andere telefoon kon aanbieden onder gunstige voorwaarden. Doen dus, en dit is 'm geworden, even een ander type dan de "ouwe" die nog best beviel. Omdat ik op de telefoon die ik nu gebruik geen afspraken kan noteren, werd ik niet herinnerd aan een prik die ik moest halen bij de GGD. Gelukkig kon ik de afspraak verzetten, anders had ik voor de kosten moeten opdraaien. Gek eigenlijk dat je blindelings op zo'n ding vertrouwt, en dat het een soort verlengstuk is geworden van je leven. Ik geef toe; ik kan niet meer zonder. Toch een leuke deal getroffen en dat ene uur nuttig besteed aan het kopen van nuttige zaken...Ik had er nog lol in ook.

Herrie

Dat het weer voor verhitte gemoederen zorgt was algemeen bekend, maar ondanks dat ik er om een uur of tien uit moest en er een mals regentje begon te vallen was het fijn geweest als ik wat vreedzamer wakker geworden was vanmorgen.
Natuurlijk staan alle ramen open, zodat ik "live" kon meegenieten van de zoveelste breuk in de relatie van de benedenburen. Geschreeuw, gejank, gedoe, smijten met huisraad en deuren, en de nodige verwensingen.. Ik loop naar de kamer en ga kijken op 't balkon. Het speelt zich allemaal net buiten mijn zicht af. Het volume wordt luider, de bedreigingen aan het adres van de vriendin gemener, de hele flat geniet mee. Het is een betonnen blokkendoos waar je alles hoort.
Als ik zie dat het aantal passanten op straat groter wordt en ophoudt met passant te zijn maar het "theater" observeert, en mijn overbuurman me belt met een "live verslag" vind ik het genoeg. Ik breek het gesprek af en wil de politie bellen. Net op dat moment zie ik een surveillancewagen met gezwinde spoed de straat inrijden. Twee agenten stappen uit, twee waarvan ik weet dat ze "kort voor de kop" zijn, en waar je beter geen ruzie mee moet krijgen.
Met enig gepast geweld wordt de deur opengemaakt, buurman houdt 'm tegen maar de agenten zijn sneller. Het wordt snel rustig. Uiteindelijk wordt vriendin uit huis gehaald en vriendlief mag blijven, ik had 'm liever afgevoerd gezien. Ze vertrekt en komt nog één keer langs het balkon van vriendlief, de nodige scheldkanonnade's zijn niet van de lucht.

Ik geef ze een paar dagen dan is alles weer koek en ei en beginnen we weer opnieuw.
Schoonma kwam net dochter's spulletjes halen, buurman was inmiddels met piepende banden in zijn aftandse auto vertrokken. Ik hoop dat 'ie buurvrouw niet heeft ingehaald..

Het is nu weer vredig in deze zeer sociale buurt, waar de buren elkaar op deze wijze op de hoogte houden van hun wel en wee. Wat bof ik met zo'n buurt hè?

Ik ga me omkleden en mijn eerste parkeerdienst draaien..Nog niet alles is voor elkaar (dank aan de chef) maar ik ga me niet vervelen denk ik.

Wordt vervolgd..

Na ons de zondvloed..

Eindelijk is het benauwde weer verdreven; volgens het KNMI voor één of twee dagen, maar het is heerlijk op het balkon en in de kamer. Gister na een middagje in het bruisende Emmer centrum naar huis gegaan via de pizzeria. Het begon te dreigen, dus snel naar huis, vriendin P. begon het ook warm en benauwd te krijgen. Het betrok, dus snel afrekenen.Buitengekomen bleek het al losgebarsten te zijn, dus ik heb even in de regen gestaan, haast verbaasd om wat er uit de lucht kwam zetten :-) Lekker, die koele druppels op je hoofd.

Na een half uur wachten dachten we erdoor te kunnen, maar halverwege de straat werd een portiek opgezocht, de volgende onweersbui diende zich al in alle hevigheid aan.
"Het komt niet over de Hondsrug" zeiden we vroeger, alsof het een hooggebergte was..
Eindelijk even een adempauze, snel de rest van de straat bedwongen..

Samen uit, samen thuis, en na de opengelaten ramen te hebben gesloten (en het ingeregende water te hebben opgedweild) kwam het volgende onweer over.. Al gauw konden de putten het niet meer aan. Een mini-tsunami was het gevolg, waarvan onderstaand het resultaat..
De opscheppers in de buurt ragden door de plassen en al snel strandde een oud Peugeotje midden in de bagger. .. Leedvermaak alom dus :-)

Het water is nu weggetrokken, wat blijft is zand en droge modder.. Dat wordt nog wat met de hitte die er weer aan zit te komen. Ons is even een pauze gegund, Vijfentwintig graden in huis voelt haast "koel" aan..

Fladder, wat te doen bij hitte?

Er wordt een blog van me verwacht, in deze hitte.. Mijn leefpatroon is op een behoorlijk kalm tempo terecht gekomen. Ik fiets zelfs kalm, zodat ik veel meer mensen spreek die ik in het centrum of onderweg tegenkom. 's Avonds hang ik lamlendig op de bank, en af en toe zoek ik mijn toevlucht op het voor of achterbalkon. Terwijl ik de was binnenhaalde vannacht vloog er iets rakelings langs het balkon. Even schrok ik. Weer kwam er iets langs. Aangezien het om 1 uur stikdonker is en vogels net als wij mensen dan geen steek zien, moest het wel een vleermuis zijn. Die komen in deze boomrijke straat voor, en 's nachts is de lucht vol van het geklik van hun "sonar" waarmee ze insecten vangen. Voor de grap klak ik wat met mijn tong, waarop de vleertjes even komen kijken wat er te halen valt. Niks te vreten dus weer weg. Nog een keer proberen, maar geen reactie, slimme beesten. Ze zijn te snel voor een foto, jullie moeten maar aannemen dat ze er zijn. Nu is het weer overdag, eigenlijk tijd voor een siësta, maar schandalig lang uitgeslapen vanmorgen.. Gister hoorde ik over een heus "citybeach" in Emmen, dus even kijken. Een uitgestorven stukje zand met een volleybalnet, 2 strandstoelen en een pierenbadje was alles. Achja, trendy is anders, liever naar het zwembad, al is dat niet in de openlucht.


Nu maar even de logeerkamer op orde brengen, vriendin P. komt morgen logeren, en dan moet alles wel schoon zijn, gelukkig drogen dekbedovertrekken en hoeslakens terwijl je ernaar staat te kijken.

Watermisbruik op deze tijd van de dag, maar ik kan niet wachten tot de daluren, bovendien scheelt het weinig. Ik merk net dat ik al zeker een maand geen lange broeken draag, privé dan. Het uitzoeken van nette korte broeken had nog wat voeten in de aarde, net als het passen van kleding voor het SIVO festival, waar ik dit jaar voor het eerst als host zal optreden.





Vanavond op bezoek bij vriendin I. die me van mijn te lange haar gaat afhelpen, een grote ergernis met dit weer. Veel actie is niet gewenst, zoals bleek bij de vierdaagse van Nijmegen. De wielerterm "de dood of de gladiolen" werd een haast cynische uitspraak voor twee wandelaars die het niet overleefden..

Ik ga eens een emmer water in de put voor het huis smijten, het ruikt steeds minder fris omdat die dingen droog komen te staan...

Als ik me ertoe zetten kan volgt wel weer een blogje.

Bijna..

Ik moet weer een uitzondering maken en over het werk schrijven.
Ik heb een uitdagende baan zeggen ze..

Want je hebt het niet, maar je krijgt het wèl voor je kiezen..
De maatschappij zit helaas vol paradijsvogels, maar helaas ook vol zielige vogels.
Nadat de collega's iemand een lift naar het bureau gaven die op 2 minuten na haar allerlaatste trein zou hebben genomen, werden wij ermee opgescheept. Waar een wil is is een weg luidt een oudhollandsch spreekwoord. Ondanks de boeien die ze omheeft voor haar eigen veiligheid weet ze zich er toch uit te wurmen. Uit voorzorg werd ze al op de monitor gezet. Mijn collega merkt dat er iets mis is, samen rennen we naar de cel waar inmiddels een trui als "laatste redmiddel" gebruikt wordt. Het is nog een hele toer om het ding los te maken en de persoon in kwestie zodanig in bedwang te houden dat ze niet weer pogingen gaat doen, maar gelukkig zijn we net op tijd. Ik moet m'n collega even alleen laten om de andere collega's erbij te roepen. Voor mijn gevoel ben ik weken onderweg met de lift, één verdieping lager.

Om half drie is het einde dienst, ik zit nog te shaken. Gelukkig heb ik mijn verhaal kunnen doen bij de collega van de recherche. De chef nog gebeld "Ja dat hoort er ook bij" nouja..los het zelf wel op, mocht ik er wakker van gaan liggen dan zijn er altijd opvangmogelijkheden. Ik ben total loss nu, maar heb er wel een goed gevoel over. Niet tijdens mijn dienst! denk ik dan altijd..

Het prettige leven van een schilder

In de afgelopen weken werd geschilderd in en rond mijn flat. De jongens van de Schilderswacht deden hun best in hoogwerkers en op Arbotechnisch verankerde ladders. Dat betekent wel dat ik rond 7 uur al gewekt word door de herrie van de hoogwerker en de radio die ze hebben. Komt nog bij dat boven mijn hoofd eindelijk nieuwe bewoners zijn gekomen die ook de nodige herrie hebben. Ach, het wordt er mooier door dus ik klaag niet.

Van de week kwamen ze aan de deur; de twee balkons (voor en achter) moesten van een nieuwe coatinglaag worden voorzien. Al gauw denderden vier schilders door 't huis met verfschoenen. Goed verzekerd volgens hen, en dat is maar goed ook.. Gelukkig geen verf in de vloerbedekking.. Er werd professioneel "gecoat"en ik mocht een dag lang mij niet op het balkon begeven. terloops werd ik gebombardeerd tot "de stadswacht" terwijl broer M. de schilders zo vol met koffie gooide toen ze bij hem bezig waren dat de Dixi werd platgelopen.. Of het mogelijk was om "stadswacht" te worden vroeg één van hen.. Ach, zei ik, je bent al Schilderswacht, kleine stap dus! Uitgeluld ..
Gelukkig mag ik nu wel weer op 't balkon, in tegenstelling tot de arme nieuwbouwbewoners van het Bos en Lommerplein in Amsterdam. Gelukkig heb ik genoeg Bos en Lommer om me heen, lekker groen hier.

Na gedane arbeid is het goed rusten zegt men. Dat bleek toen ik even uit het kleine raampje keek in de zijgevel van mijn flat. Lekker in het zonnetje, nog net geen biertje erbij maar wel lekker in de zon (wie döt mij wat vandage) .. Ach het elfde gebod is ook hier van toepassing..
Gij zult genieten..!

Brak

Daar ben ik weer. Het enige wat ik echt wil is op de bank liggen en dom TV kijken,
maar de blog moet nodig worden bijgewerkt. Vannacht één nachtdienst gedraaid. Bij binnenkomst wordt geïnformeerd naar een collega die twee dagen daarvoor onderweg naar de late dienst bij Borger door een auto werd geramd, van de brandweer een gratis cabrio kreeg terwijl hij zat te wachten, en vervolgens met een mooie knalgele auto en veel lawaai naar 't ziekenhuis werd gebracht. Dat alles gadegeslagen door onze "internetcowboy's". Voor aanvang van de dienst hem gebeld, hij is er met veel geluk en wat kneuzingen afgekomen. Het is me het crash-weekje wel weer geweest..

De hele nacht een beetje dom niks zitten doen, op de wacht een best spannende thriller gevonden met een achterhaald crisisscenario waarin Guanatanamo Bay een heel andere rol speelde als heden ten dage. De verlichting in het cellenblok is kaduuk, met noodverlichting werken is nog te doen maar houdt niet over. Het bureau valt uitelkaar. Nieuwbouw pas over een jaar gereed. Tegen 1 uur zit ik er al ruim doorheen en sukkel op een bureaustoel en met mijn grote smakpoten op tafel in slaap tot een uur of half drie. Collega heeft 't licht al uitgedaan.
Om vijf uur wordt de collega ziek en misselijk en verlaat het pand. Een heel bureau voor mezelf..

Gelukkig komt om half zeven de aflossing en mag ik ook naar huis. Doodmoe val ik in slaap op bed, nadat ik de hele rit vanaf Assen achter het stuur tegen de slaap heb gevochten. Een derde crash kunnen we niet hebben.

Tegen tienen gaat mijn mobieltje dat ik tegen mijn gewoonte in naast mijn bed heb liggen.
Ik verwens de beller hartgrondig en neem dan toch vriendelijk de telefoon op. Uitgerekend de planning die wil weten of ik later in de week een andere dienst wil draaien.. Of hij me wakker belt.. Wat dacht je zelf? :-( De planner is nieuw en moet wennen. Vraag wel of 'ie in 't vervolg beter op het rooster wil kijken. Ik weet weer waarom ik mijn telefoon nooit naast mijn bed leg na een nachtdienst.

Om twee uur word ik na een onrustige slaapperiode wakker en weet dat om half drie een kennis voor de deur staat voor een kennismakingsles Tsjechisch. Ondanks mijn duffe kop breng ik het er goed van af, maar als ze weg is zak ik in..

Uit pure luiheid maar Chinees gehaald en natuurlijk vergeten de lege zak en bak weg te gooien..

Ik heb als laatste inspanning een DVD gehuurd om vanavond onderuit gezakt naar te kijken..
Morgen vrij en overmorgen weer laat. Leve de onregelmatigheid. De planner is voor meer structuur, maar dat is in de afgelopen vier jaar nog niet voorgekomen. "Rust in de roosters" noemen ze het bij de politie, en daar schijnt het ook niet te werken.. Ik ga bankhangen..

Gegroet..

Crash!

Ik praat niet veel over mijn werk hier.
Uitzonderingen bevestigen echter de regel..

Vandaag een vroege dienst gedraaid. Ik kom tegen zevenen aan en het zit propvol, genoeg te doen dus. Prettige collega, prettig werken. Tegen tienen komt de drukte. De één verhoord, de ander op de nominatie te vertrekken naar elders in het land. Samen bereiden we de bagage, foulliering en papierwerk voor. Iedereen gerookt? Cel opruimen en wachten dan maar. Twaalf uur stipt worden we van vier man "verlost". De jongens van Landelijk Vervoer melden zich. In rap tempo worden de "gasten" in de cellenbus geladen. Ik wens ze een "goede reis", met één van hen kan ik in het Joegoslavisch van gedachten wisselen. We lachen nog wat en dan gaat de deur open en weg ziijn ze. De laatste twee vertrekken later zodat we leeg komen te staan. Na het papierwerk te hebben gedaan en de computer up to date te hebben gemaakt is er niks meer te doen. De porto houdt ons gezelschap. Een uur na vertrek ineens commotie; aanrijding letsel, waar een justitiebusje bij betrokken is. Traumaheli erbij, ziet er slecht uit. Ik schrik hevig en denk aan de mensen die we net hebben "afgegeven".. "Ons" busje!
Een collega hoopt dat de jongens van vervoer het er levend afgebracht hebben, ik maak me meer zorgen om de passagiers. Je zal in een celletje zitten en zo'n klap meemaken.
Einde dienst, ik check internet. Helaas, één dode, waarschijnlijk niet één van "onze" mensen..
Ben onder de indruk en niet in voor grappen van een vriendin op MSN. Ik volg de berichten hier.

Ik ga morgen navraag doen bij de dienst over de toestand van de arrestanten...Merk dat ik steeds vaker met mijn oude "vluchtelingenwerk-pet" op denk. En ik heb al zoveel petten. Een collega die me belde kent mij nog uit die tijd, weet hoe het me raakt. Fijn begrepen te worden, deze mensen worden al teveel als nummer gezien..

Koken?

De hitte speelt me parten. Vandaag om een uur of zeven op bed gekomen na een nachtdienst waarin weer eens niets te doen was. Ik baal nog steeds dat ik mijn camera niet bij me had vannacht. Al was het maar om mijn snurkende collega te fotograferen. Nee, omstreeks 5 uur ben ik uit het raam gaan hangen om een frisse neus te halen. Aan de horizon werd het bloedrood en een snikhete dag kondigde zich al weer aan. Vanuit het bureau hebben we een prachtig uitzich op de Es, één van de weinige stukken landbouwgrond die Emmen nog rijk is. Volgende keer een foto.
Vandaag tot half twee geslapen met tussenpozen en door de hitte mijn bed uit gestoomd..
Nu vond ik het hoog nodig tijd worden voor een blogje. Ondanks de hitte ben ik vandaag vastbesloten niet toe te geven aan de verlokkingen van de Chinees op de hoek, of de Shoarmaboer waar een medelandse kennis de scepter zwaaide (?) Het is al weken een dooie boel daar, kennelijk is het geld dat gewassen moest worden inmiddels hagelwit..

Nee, Mies kookt vanavond! Gemakkelijk pasta à la Mies.. Het water kookte en met één vloeiende beweging (hoezo klungelig, Malice?) De zak spaghetti in de pan. Zonder wiskundige berekeningen viel de pasta in een perfect symmetrische 360 graden uitelkaar in de pan..
Een foto waard dacht ik.. Bij dezen. Eet smakelijk allemaal!

Parmezaanse kaas..iemand?

Zwarte Pieten

Het is gebeurd. Balkenende 2 is exit. Gister weinig te doen gehad dus uit verveling voor de TV gehangen tijdens de dienst,da's op zich makkelijk verdienen maar heeft niet mijn vookeur. D66 kwam naar voren met een statement, en waar ik geen rekening meer mee hield; ze lieten de bom onder het kabinet ontploffen. Wat nu? Dat ik het beleid geen warm hart toedroeg is duidelijk, maar aan een demissonair kabinet hebben we ook weinig. JP de MP is naar de Majesteit gegaan en heeft misschien een koekje bij de thee gekregen. Uithuilen en opnieuw beginnen? Wouter Bos ruikt zijn kansen al, misschien wordt het tijd om stuivertje te wisselen?

Als het vertrouwen in Verdonk al meerdere keren (sorry ik hou de tel niet meer bij) is opgezegd en ze kan vrolijk verdergaan, waar blijf je dan met je geloofwaardigheid? Aan de andere kant heeft D66 al die keren mokkend in het zand gebeten.. Nòg een keer was ook niet realistisch geweest voor de "splinter die mee mag zweren". Dat ze nu de zwarte piet krijgen toegeschoven, zo werkt het nou eenmaal. Het wordt er wel weer een stuk interessanter op in ons landje..
Ik hoop in elk geval dat er geen "rompkabinet" komt dat nog een half jaar doormoddert.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Examen uitslag!

Vandaag een vrije dag, dus weinig uitgevreten. Lekker uitslapen en wat internetten,
om 13.00 uur naar de bloedafname, ik ben al jaren donor en ik had al meer dan een jaar niet gegeven. Na die tijd naar de Lidl om lekkers te halen want je moet toch aansterken na een halve liter bloed kwijtgeraakt te zijn

Bij thuiskomst lopen zeulen met boodschappen, alles moest op de fiets mee en de plastic zak scheurde onderweg, kon het gehakt en de nootjes nog binnenboord houden. Ik zag de postbode wegfietsen en moest meteen even kijken; ja hoor, een envelop van de politie. Aangezien ik niks gestolen heb of iemand vermoord, moest het de examen uitslag zijn. Theorie van de cursus parkeercontroleur.
En? GESLAAGD! 24 van de 40 punten behaald, dat was ook het absolute minimum, voorwaar een prestatie ...Ik ga even door met feestvieren in mijn (w)uppie..

Iedereen bedankt voor het duimen!

The End

Nee, beste lezers, niet schrikken, ik schrijf nog wel even door..

Het einde van de door mij op sommige momenten zo gehate cursus parkeercontroleur diende zich vanmorgen aan. Na gister nog enkele praktijksituaties te hebben moeten oefenen m.b.v. een trainingsacteur die je zwakke kanten er meedogenloos uithaalde als je bezig was, brak vandaag het uur van de waarheid aan. Ik was nummer drie van het gezelschap dat buiten stevig rokend (en in mijn geval koffiedrinkend) mogelijke situaties vooraf doornam. Na drie keer het AD te hebben gespeld werd ik opgeroepen. Stijf van de zenuwen ging ik naar buiten. Een aftands Polootje stond voor de deur met een verkeersbord erbij. De examinator legde het één en ander uit, en ik mocht aan de slag. Al gauw kwam de acteur verhaal halen, maar omdat ik koel en beleefd bleef ontaardde het niet in scheldkannonade's zoals bij andere collega's. Al gauw ging ik op in het spel en zag de examinator niet meer die druk aan het schrijven was.

Uiteindelijk hield de acteur op met "zeuren" nadat ik op de juiste manier feedback had gegeven en uitgebreid begripvol "ja ja"en "hm"" had gezegd en een meelijdende blik had geworpen.
De prent gaat door, € 50,- voor "het parkeren in strijd met verbod stil te staan"en dat terwij hij "alleen maar een pakje sigaretten haalde" ..

Na een minuut of vijf te hebben staan nagelbijten op de hoek komt het verlossende woord; ik ben geslaagd! Ondanks nog wat opmerkingen van de examinator die ik quasi geïnteresseerd ter harte neem. De praktijk is binnen, nu de theorie afwachten, krom genoeg weet ik die uitslag pas over enkele weken.. Maar ik mag bonnen schrijven, dus maak je borst maar nat.. :-)

Complottheorie

Ik ben weer enigszins in mijn normale doen. Ook mij speelt de hooikoorts namelijk parten. Eergisteren barstte het in volle hevigheid los.
Doodmoe ging ik 's avonds laat even op bed liggen, waarna ik om 5 uur door de vogeltjes gewekt werd en mijn eerste niesbui te pakken had.

Nog n paar uur geslapen, en toen de waan van de dag weer ingegaan.
Om half twaalf moest ik voor controle naar de podotherapeut (steunzooldokter dus). Daar een hoog rollatorgehalte. Ze zagen mijn verlopen kop en gingen met een boog om me heen. Linkeroog trok weg, leek zo uit de "phantom of the opera" gestapt. Tegen half één eindelijk geholpen... In de supermarkt kwam ook net iedereen op het idee boodschappen te doen, en dat terwijl Oranje niet eens speelde!

De rest van de dag binnengebleven, ramen dicht en toch niezen. Medicijnen besteld. De aandelen Kleenex gaan door 't plafond hier! Ik verdenk de firma's Kleenex, Tempo en de farmaceutische industrie van een complot. 's Nachts als niemand het merkt spuiten ze pollen en virussen de lucht in.. Resultaat; heel Nederland gebukt onder de hooikoorts. Je moet toch wat, als het verkoudheids-en griepseizoen ten einde is zakt de markt in.. Het zou verboden moeten worden! Ik kan natuurlijk met een spandoek bij de fabrieken gaan staan, maar dan loop ik de kans in een wit hemd met dichtgenaaide mouwen te worden afgevoerd naar een kamer met zachte muren, en dan zou ik vanavond Nederland-Argentinië moeten missen.. Toch maar niet, maar mijn "private investigations" gaan door..

Onder Advocaten

Ik las in de plaatselijke krant het "in memoriam" van advocaat C.
Hij is 64 geworden, plotseling overleden. Vanmorgen naar de uitvaart geweest, hier vlakbij. In mijn functie bij vluchtelingenwerk en nu voor de politie veel met deze man en zijn collega's te maken gehad. Een stuk of vijf die ik ken waren aanwezig. Het vreemde is dat ze je zonder uniform ( op een enkele uitzondering na) straal voorbij lopen. Geeft niet, ik kom er ook niet om gezien te worden, maar om op mijn manier afscheid te nemen van een sympathieke man, die op zijn manier gek op zijn werk was. Altijd goed mee kunnen praten en samenwerken. 64 is te vroeg om afscheid te nemen. Dat vond de familie ook.. Weer is het niet eerlijk..

Life is hard..

Altijd??

Geachte medebloggers ende ook lezers!

Vandaag kwam het oeroude probleem weer bovendrijven..
Taalfanaat die ik ben, ontleedde ik samen met M. eens het volgende liedje;

Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week, maar 's zondags niet
's Zondags gaat ze naar de kerk
Met haar boek vol zilverwerk
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week, maar 's zondags niet ..

Tijdens een spelletje Trivial Pursuit was de vraag in de categorie "Muziek"':
"Wannneer is Kortjakje ziek?" Nu is het met zo'n kort jakje licht kou vatten voor 't arme wicht, dus dat ze ziek werd was geen wonder, nee, het zit 'm in de taalkundige analyse van dit lied, waar menig neerlandicus zich het wijze hoofd over heeft gebroken. Laten we eens kijken, geachte lezers..

Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week
maar 's zondags niet
's zondags gaat zij naar de kerk
met haar b(r)oek vol zilverwerk
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet..

De wijze Trival Pursuit jury gaf als juiste antwoord : "Altijd".
Dat is natuurlijk voor de hand liggend omdat deze kinderhymne zo begint.
Helaas, het ligt ingewikkelder. Ze is midden in de week ziek.
's Zondags dus niet! Ergo: Kortjakje is niet altijd ziek. Het antwoord hoorde volgens ons
dan ook te zijn:"Midden in de week". Want 's zondags immers niet?

Contradictio in terminis heet zoiets geloof ik.. Hoe dan ook;
wij zien ons geconfronteerd met een zeer tegenstrijdig lied,
waarmee de tere kinderziel nodeloos wordt beïnvloed.
Ik heb nooit de redactie durven wijzen op hun blunderende antwoord,
bang voor snob door te gaan.. Om vannacht niet met deze prangende vraag te worstelen leg ik hem aan u, brave bloggers, voor. Een beetje hersengymnastiek. Ik ben benieuwd naar de levendige discussie die deze blog gaat uitlokken..

We zien elkaar vrijdag weer, het parkeer-examen is in zicht.

Met welgemeende groet

Drs. M.

Op een mooie pinksterdag..

Na twee nachtdiensten 1 dag echt vrij. Slaapdagen gelden eigenlijk niet, behalve als je al om één uur 's middags naast je bed staat omdat je zo handig bent geweest om twee uur af te spreken
omdat twee mensen na een hoop ge MSN en gemail elkaar eens eindelijk IRL (In Real Life) willen zien. Mies is weer op datingpad dus. Juust ja.. Dus zaterdag met n slaperig hoofd naar de dierentuin waar V. me opwacht. Gezellig. Tijd niet geweest, veel beesten en nog mee mensen gezien. Weer een abonnement genomen. De tijd vliegt om, we besluiten met een pizza bij mijn favoriete pizzeria. V. kies tot mijn verbazing mijn favoriete pizza, ik heb 't haar niet ingefluisterd.
Uiteindelijk de dame naar de auto begeleid en "hartroerend" afscheid genomen :-)
Viel niet tegen. Zondag 1e Pinksterdag, alleen doorgebracht. MSN knippert; wat doe je morgen?" "weinig..uitslapen.." "Kom ik langs.." Zo dan!.. Dus.. na 't uitslapen "ge boom-kroond"( correct Nederlands?) .. V. vond Thailand indrukwekkender dan Drouwen.. (Ja kunst.. daar kunnen wij Drenten niet
aan tippen natuurlijk) ..en geboomd over muggenziften met en zonder tussen-N :-) Leuk contact..wat internet al niet vermag!

Vandaag helaas weer "down to earth" en gewerkt, morgen is Vaassen-dag.. Examen :-( Verwacht dat er een hoop bloggende duimen meekijken morgen..
Ik ga me voornemen in 't weekend weer het elfde gebod na te leven; Gij zult genieten!. Voetjebal en lekker weer, wat wil je nog meer!

Mies voelt zich top...

Pimp my zuurkool

Het regende dat het goot.. zo gaat een liedje van Pé en Rinus..

Dit keer had ik helaas geen lelijk eendje dat zo rot zat met een dak boven mn hoofd..
Ik had alleen mijn fiets.. Na een half uur van gemeentehuis naar winkel naar bieb naar ouders spurten tussen de buien door moest ik eraan geloven..Hoosbuien en ik werd nat..
Een onbedwingbare zin in winterkost dreef mij naar de Aldi om de hoek..
Een bak zuurkool met spekjes..lekker! Alleen de spekjes zijn zo klein dat ze er eigenlijk een microscoop bij zouden moeten leveren.. Dus thuis worstjes braden en spekjes bakken.. daarvan jus maken en wat peper en zout erbij en voilà..stamppot à la Mies.. Ik heb het me laten smaken terwijl ik langzaam opdroogde.. Je moet van de nood een deugd maken..

Overigens de komende dagen geen blogjes, ik ga weer naar de Veluwe!.. Hoef ik me de komende dagen niet af te vragen wat ik zal eten in elk geval...

Tot vrijdag..

Ouwe lullen??

Ik ben bijna 40, en da's geen punt, je bent zo jong als je je voelt..

Ik ben niet zo'n regelmatige cd-koper, maar de nieuwe Springsteen wilde ik hebben,
dus sprokkel ik kadobonnen bijelkaar en meld me bij The Music Store. Na wat door de rekken te hebben geneusd valt mijn oog op het boek "wij willen een koffiebar". Daarin staan de pogingen van de Emmer jeugd in de seventies beschreven om een eigen jeugdhonk te realiseren.
Ik zie foto's van ruig bebaarde en lang behaarde jongens die met glazige blik in de camera kijken, want het was natuurlijk niet alleen koffie die ze nuttigden (niets nieuws onder de zon)..
Er staan namen bij van mensen die destijds de straat opgingen met spandoeken, tegen de oorlog in Vietnam, "Johnson moordenaar" riepen en daarna met elkaar discussieerden over de opkomst en verdere acties. De namen zijn van mensen die inmiddels gerespecteerd politicus, journalist of zakenman zijn geworden en letterlijk hun wilde haren kwijtgeraakt zijn.
Ik grinnik daar wat om, waarop de verkoper achter de balie (hij zal hoogstens twintig zijn) me vraagt; "herkent u die mensen?" Ten eerste schrik ik dat hij "U" tegen me zegt, en ten tweede dat hij me al zò oud schat. Ik denk aan mijn eigen actievoerderstijd, tegen de kruisraketten, Dam en Museumplein, 1981, 1985.. Ook ik liep mee in demonstraties.. nam deel aan actiegroepen, tot één van de groepen het idee opvatte om Shell tankstations in de fik te steken. Ik haakte af, de branden zijn nooit gesticht...

Ik schrik op uit mijn overpeinzingen en zeg; "nee hoor, dat is ver voor mijn tijd"..
Ik reken af, en vertel in het kort wat ik vroeger deed..ik voel me ineens een ouwe lul als de verkoper zegt; "O, dat heb ik nooit zo bewust meegemaakt".. Ik verlaat de zaak. Een cd rijker, een illusie armer..

Es gibt keine Maikäfer mehr..of toch wel?

Afgelopen nacht de tweede nachtdienst van drie. Vanwege de aard van het werk (arrestanten bewaken) geen inhoudelijke info dus. Het was rustig, de regen stortte bij containers tegelijk uit de hemel. Als welke veelpleger dan ook het in zijn hoofd haalde om iets uit te vreten, dan werd hij er door het weer al snel door weerhouden. Vol goede moed begin ik maar, tegen half elf.

Nadat ik me door anderhalf uur Talpa voetbal heb gewerkt (collega schijnt het geweldig te vinden) gaat de TV uit, in het holst van de nacht kruipen de dames van plezier uit hun holen om je te verleiden een duur 0900 nummer te bellen om aan je gerief te komen. Nee dank u..

Ik heb het gezien, ga een luchtje scheppen. Op de luchtplaats (die kletsnat is) natuurlijk niks te zien. Een grote betonnen doos die elk ontsnappingsplan de kop indrukt. Het is half drie. Ik loop door het onoverdekte deel en zie iets op de grond liggen. Voorzichtig op de hurken kijk ik wat het is. Een meikever ligt op zijn rug te spartelen, terwijl de regen op zijn onbeschermde onderkant valt. Voorzichtig pak ik het beestje op. "Die is al dood" roept m'n collega. Verder doet 'ie niks.

Al ben ik geen insectenfan, ik pak hem op en zet 'm op het richeltje van het raam. Even later is 'ie weg.

Na tussen twee stoelen een heldhaftige poging te hebben gedaan om te slapen, word ik brak wakker en ga even naar beneden. Op het rolhek voor de "artiesteningang" waar onze gasten binnenkomen vind ik zowaar twee van die brommende gevaartes. Op het licht afgekomen en schuilend op de mazen van het hek, net ruimte genoeg om het te overleven als het omhoog gaat..
Mooie beesten.. Reinhard Mey zong in de jaren '70 een weemoedig lied over deze kever, die dreigde uit te sterven..Het bureau ligt tegenover gras- en landbouwgrond, ze zijn net uitgekomen neem ik aan.. Het leidt even af van de dodelijke verveling die dreigt toe te slaan.. Ze zijn er nog..

Over..

Ineens beheerst het alle gedachten, als het eenmaal doorgedrongen is.
Ik kwam thuis van de cursus, na twee dagen. Ik kwam M. (broer) tegen onderweg, samen lopen we naar boven. Hij vraagt hoe het was en ik vertel.. Als ik stil ben zegt hij "ik moet je wat vertellen"
De broer van zijn beste vriend is overleden. 35 jaar jong. Door één of andere idioot die door rood reed geschept toen hij in zijn rolstoel onderweg was. Ik heb 'm "vroeger" wel meegemaakt, was altijd onder de indruk van de humor en vrolijkheid die hij ondanks zijn lot altijd had. .

Ik weet het even niet meer. Tijdens de cursus zijn wij tot twee keer toe bijna door eenzelfde idioot van de weg gereden toen we uit de oprijlaan van het cursuscentrum kwamen rijden.
Met 100 km/u langs een uitrit. Je hart klopt in je keel, je roept iets wat de wegpiraat toch niet kan horen, en vervolgt je weg. Even realiseer je je hoe relatief alles is in het leven, maar je moet door. Thuiskomend word je weer keihard op de feiten gedrukt. Het is oneerlijk en ik krijg er vloekneigingen van. Het helpt niet..

Jagen en gejaagd worden

Ik zit sinds enkele weken op cursus.

Woensdag om 7 uur vertrekken, om 9 uur begint de lesdag in Vaassen, in een oud jachthuis van de Koninklijke familie, dat deel uitmaakt van de kroondomeinen. Bernhard zal hier de nodige uitspattingen wel hebben gedaan toen Juul er even niet bij was ..

Rietgedekt huis middenin de natuur. Mooi. Al eens eerder geweest, toen was het winter. Nu staat alles in bloei en werk je met groepjes op het grasveld..
In enkele weken tijd probeert men mij klaar te stomen voor parkeercontroleur. Ik heb wel iets met wetten enzo, maar het valt voorwaar niet mee om met het weer van de laatste dagen in een slecht geventileerd lokaal onder het dak les te krijgen, en mijn ogen vallen dan ook regelmatig dicht. Ik ben met 2 oudgediende collega's, en 's avonds overnachten we in een hotel in Epe.
Al tijdens de eerste voorstellingsronde wordt gewag gemaakt van de huwelijkse staat van enkele aanwezige heren. Ik observeer de samenstelling van het gezelschap met belangstelling, en erger me al gauw aan de ronduit sexistische opmerkingen aan het adres van één van de dames.
Waar gehakt wordt vallen spaanders zegt men, de eerste pogingen stranden.
's Avonds betrek ik mijn tweepersoonskamer voor één persoon, lekker in bad liggen weken. Met de douche thuis is niks mis, maar je moet het ervan nemen, en alles wordt door de chef betaald dus waarom zou je je niet aan het elfde gebod wijden ? (Gij zult genieten)..

's Avonds groot feest op het terras achter het hotel, Breezer, Raki (van de "medelandse" deelnemers) en sterke drank vloeien rijkelijk. Ik drink uit gezelligheid een glas mee, tot de hormonen van bepaalde personen gaan opspelen en het niveau tot nulpunt daalt. Ik neem vriendelijk afscheid en val op mijn kamer in een diepe slaap.

De volgende dag heeft de helft een heftig mauwende kater, en moeten extra stoelen aangerukt worden voor de mannen met hamers die de feestbeesten meenemen.. Desondanks is het erg onrustig in de klas, met name de "jagers" voelen zich weer opperbest. De docent probeert krampachtig orde te houden, maar het lukt niet. Ik hou me maar koest..
In 1974 schijnt een "zwembad-incident" te hebben plaatsgevonden tijdens het WK.
Ook hier is sprake van gespetter voortgezet in diverse kamers. Gelukkig niet die naast de mijne.
Misschien ben ik te serieus? Het gemiemel tijdens de maaltijd is ook zoiets. "Lust ik niet" is een steeds weerkerend gezegde.. Zalm met citroen, spare ribs en salade; ik smul! Geef me jouw portie dan maar! Mag ik ook een buikje hebben..ik hoef geen sixpack maar ik eet wel alles wat me voorgezet wordt.

Desondanks wil ik er geen negatief verhaal van maken, ik vermaak me wel..
Een indruk van de omgeving voor de liefhebbers.. Wilde zwijnen heb ik nog niet gezien,
laat staan gevangen..

Op fietse

Het is woensdagavond, ik ga boodschappen doen bij de Super op de hoek.
Via een achteromweggetje weer naar de flat rijdend merk ik de restanten van een paar breezer-flesjes en een bierflesje op. Ik slinger eromheen maar ik ben er al doorheen. Op 't eerste gezicht niks aan de hand, tot de volgende ochtend. Band plat. Nouja het zij zo, moet toch 2 dagen naar cursus. Collega G. haalt me op met de auto, lekker luxe. Vrijdag terug, maar nog steeds geen "tijd" lees : "zin" om te plakken. Zondag dan, ik verstoor de serene zondagsrust door de achterband bloot te leggen en met Simson te klooien. Achterband is al vaker geplakt, al gauw vind ik twee speldeprikjes. Snel plakken en verder vind ik niks, dus snel de band erin en oppompen..op hoop van zegen, en die kans is op de dag des Heeren wel groter dan door de week hoop ik.. :-) Helaas.. plat..

De maandag komt en ik moet rijden naar 't werk. Plan; fiets achterin en afgeven bij de fietsenmaker, en nieuwe band erin laten zetten. Strak plan.. 's Middags aldus uitgevoerd en leenfiets meegekregen. Een aftands vehikel, maar goed, is maar voor twee dagen..

Ik stap vol goede moed op, en rijd richting huis. Eerst bloemetje voor moeders kopen.
Onderweg een afrit met een auto die om voorrang roept. Ik knijp braaf de handremmen in.. Niks.. Shit.. Knijpen! Knap! zegt de achterrem en ik vlieg voor een hevig remmende auto.
De onderdelen vliegen uit de fiets over straat en het gaat net goed.. Met zweet voor de kop loop ik met 't geval over straat.. Kwaad op die *** fietsenmaker die me rotzooi meegeeft.

Direct na afgeven van het bloemetje verhaal gehaald bij meneer de V. die inmiddels in recordtijd de firmanaam heeft veranderd. Even vermoed ik een Kafka achtig tafereel als ik onbekende sleutelaars zie, maar daar komt de chef, die de onderdelen en de fiets in ontvangst neemt en smakelijk om mijn "bijna crash" moet lachen.. "Kan gebeuren" is het commentaar. "Kan gebeuren?" Ja zo lust ik er nog wel één man, ga fietsen! .. Het maakt weinig indruk, fietsen is z'n werk en hobby .. Opeens blijkt mijn eigen karretje klaar te zijn, ik mag het na betaling meenemen. 11 euri en een illusie armer vertrek ik.. Bij M en L hoorde ik dat zij inmiddels naar de fietsboer om de hoek zijn verkast. Serieus idee.. ga ik ook doen.

Weps!

Al twee ochtenden word ik wakker van dat beest. Half slapend en wakend hoor ik 'm binnenkomen, manouvrerend om de raamstijl heen. Ik besluit het beest te negeren, tot het een duikvlucht naar mijn bed maakt. Ik kan gaan meppen maar dan steekt 'ie misschien. Toch maar een hor nemen? Ik zie dat het geelgestreepte beest onder m'n bed door vliegt. Mijn matras is dik genoeg gelukkig, toch jaag ik 'm het raam uit. Grrr.. half zeven..
Tot twee keer toe herhaalt zich het tafereel, totdat ik brak en gesloopt mijn bed uitstap op mijn vroege ochtend. Wat heeft dat beest hier te zoeken? Ik zoek de slaapkamer af naar een begin van een wespennest, ik vind gelukkig niets.

Vanmorgen hetzelfde akkefietje. Blij eindelijk op bed te liggen na een drukke nachtdienst en een dikke drie kwartier terug rijden probeer ik de slaap te vatten.. Zoeemmm.... neee hè? Daar is die "bommenwerper"weer.. Roger all..go and throttle up.. Ik krijg moordneigingen.. Opeens merk ik dat "prikbeest" zich onweerstaanbaar voelt aangetrokken door de geur van mijn "parfum d'intérieur"die ik in het stopcontact heb om het een beetje aangenaam te laten ruiken. Woest verstoor ik de romance in de dop, de verdamper in de kamer en de "weps" het raam gewezen.
Wat een vinding..Ik heb het beest niet meer terug gezien :-)

Lest we forget...

...Opdat wij niet vergeten..

Gisteravond werd een documentaire aangekondigd over Nederlandse en Duitse ex-leden van de Waffen-SS. De vraag was; "hebben deze oude mannen gewetensbezwaren?"
Ik besloot te kijken. De documentaire op "Netwerk" ademde een sinistere sfeer.
Oude mannen inderdaad, ver in de tachtig, die geïnterviewd werden in Nederland en Duitsland.
Je zou denken dat in al die tijd de overtuiging wel had postgevat dat ze in die tijd verkeerd bezig waren geweest. De uitdrukking "Ich habe es nicht gewußt" kwam echter opvallend veel terug.
Een kampbewaker vond Joden nog steeds "uitschot" en had nergens spijt van.
Natuurlijk is het makkelijk praten als nazaat van de "Overwinnaar", maar ook nu nog zoiets durven zeggen, daarvan trokken me de tenen krom in de schoenen. Het meest schrok ik van de man die in Nederland en als Nederlandse jongeman dienst nam bij de Waffen-SS, en van dichtbij meemaakte hoe de mannen van Putten werden gearresteerd en naar het concentratiekamp werden afgevoerd als vergelding voor de aanslag op Rauter bij Woeste Hoeve.
"Domme actie van het verzet" volgens hem. "Het waren lafaards die niet met open vizier streden" en "Af en toe een Duitser in de gracht duwen is geen echt verzet".
Natuurlijk waren niet alle Nederlanders vezetshelden, na de oorlog was "iedereen bij het verzet geweest"maar het stuit me tegen de borst dat ze lafaards worden genoemd.
Ach, een oude man, wie kan het wat schelen, zou je denken.. Een andere oud-SS'er verwoordde het zo; hij durfde zijn slachtoffers niet onder ogen te komen van spijt, maar vermoedde dat zij wel het verschil zouden merken tussen iemand die toegaf een misstap te hebben begaan en zij die nog steeds nergens spijt van hebben..want dat zijn de gevaarlijkste mensen in een oorlog, ook in deze tijd nog. Ik voelde zowaar met hem mee, want het is makkelijker om te "vergeten" en van niks te weten dan oud te worden met die last op je schouders..

4 Mei duurt nog een paar weken, maar ik wilde niet nalaten hier over te schrijven.
Het vervolg is op 24 april a.s. maar wat mij betreft viel deze docu onder de categorie "prijswinnnaars" ..

"Kom vanavond met verhalen
Hoe de oorlog is verdwenen
En herhaal ze honderd malen
Alle malen zal ik wenen"

Leo Vroman

Stof zijt gij...

..En tot stof zult gij wederkeren.. zei dominee vroeger al...

Er zijn grenzen.. Het was hoognodig om de kamer te doen, en om niet alles aan de "Putzfrau" over te laten ging ik zelf aan het werk gister, met mijn bejaarde Moulinex Power Boost-air ofzo.. Fanatiek ging ik de vloerbedekking in de kamer te lijf, maar het vehikel had amper zuigkracht. Een vermanend "zuigen, kreng" had geen effect, wel begon het ding het steeds zwaarder te krijgen. Bij de bank aangekomen liet hij me in de steek en sloeg spontaan af.
Ik liep naar het stopcontact en rook een vreemde geur.
Gelukkig geen kortsluiting, maar wel was de stofzuiger van boven te heet om aan te raken, ik had geluk dat er een beveiliging op zat, hij had me in de fik kunnen vliegen. De poetsdame kwam vandaag en probeerde het ook, ik had even moeten waarschuwen dat ik 'm had afgedankt. Ze belde me dat ze niks meer kon met het ding. De verkoper bij HAKA raadde me een mooie kleine aan, die ik maar meteen heb laten inpakken. Thuis gedemonstreerd, ik word nog een echte huisman ;-) Je zal voor de lol gaan stofzuigen..

Het nieuwe rijden ?

Ik woon in een lange straat, van het centrum naar één van de oudste wijken van Emmen.
Over die weg rijdt verkeer van en naar de bruisende "binnenstad". Vooral 's nachts is het een gezellige drukte, en dan meestal in het weekend. Gister om twee uur wakker geworden van een hoop gekrijs en geschreeuw. Bijna met de telefoon al in de hand en een matpartij of verkrachting verwachtend keek ik door mij slaapkamerraam. Op de kruising lagen twee kerels onder een omgevallen fiets, zo zat als een Maleier (niks ten nadele van deze Aziaten overigens).
Na een dikke tien minuten hadden ze zichzelf onder de fiets weggepuzzeld en vervolgden ze hun weg.

Vanmiddag hoorde ik ze alweer aankomen; twee breed bespoilerde auto's voorzien van een enorme geluidsinstallatie schakelden bij de eerste onoverzichtelijke kruising op naar de vierde versnelling en scheurden om een paar fietsers heen.. Boem..boem..boem.. gaan de boxen en twee kauwgumkauwende petjes voelen zich heel erg stoer. Het gaat weer eens net goed. De door de gemeente aangebrachte verkeersremmers in de vorm van wegversmallingen maken geen verschil. Vorig zomer heb ik er iemand op zien rijden, twee klapbanden waren het gevolg.
Achteraf bleek de volledige achteras aan gort te zijn gereden. Een beteuterd kijkend petje droop te voet af naar huis. Ik heb erg gelachen..
Je hoort wel van "het nieuwe rijden", maar dit is het toch echt niet dacht ik.
De auto zonder licht die me tegemoet kwam vanavond had daar ook nog niet van gehoord kennelijk...

TIA

Vandaag een kaartje in de bus, de vader van vriendin I. uit de vorige blog had inderdaad een TIA. Een tijdelijke stagnatie van de bloedtoevoer naar de hersenen. Medeblogger R. had in zijn reactie gelijk, en ik had al zo'n vermoeden. Hij (de vader) gaat de "medische molen" in volgende week. I. wilde me bedanken voor de ondersteuning, en had een mooie kaart in de bus gedaan met een bedankje namens haar en haar ouders. Toch mooi dat je iemand kan helpen door alleen aanwezig te zijn. Ik wilde hier even een "update" geven na de reacties op het vorige stukje..

Crisis?

Het is zaterdag, ik ben in huis bezig, in afwachting van vriendin I. die komt eten. Eerst het huis maar aan kant. Zes uur. De telefoon gaat; I. aan de lijn. Ik denk dat ze wat later komt, maar ze heeft iets anders. Met moeder weggeweest en thuisgekomen, trof ze haar vader aan die duidelijk de weg kwijt was, en niet meer wist wie of waar hij was. Eng. Ik moet denken aan het spotje van de hartstichting; "herken een beroerte". Ik ben geen dokter, maar vraag door naar de symptomen. Geen uitval of verlamming, alleen een enorm gat van een half uur in zijn geheugen. "Wat moet ik doen??" vraagt I. lichtelijk in paniek.. Ik begin koortsachtig na te denken en zeg dat ze de huisarts moet bellen. Of ze hulp nodig heeft? "Wil je naar me toekomen? ik ben in Klazienaveen bij m'n ouders!". Gelukkig heb ik net die dag een auto bij huis en stap in, onderweg nadenkend waar de straat is die ze noemde. Gelukkig, een plattegrond.. Snel uitstappen en kijken, het blijkt vlakbij te zijn. Ik scheur verder en na 10 minuten ben ik "ter plaatse". Beetje vreemd kom ik binnen, ik ken de goede man amper, toch even praten en vragen. Goed aanspreekbaar. Is nog steeds tijd kwijt maar weet wel wie hij is en waar hij is en wat hij die morgen gedaan heeft. Ik laat I. de huisartsenpost bellen.

Binnen 10 minuten staat de spoedarts voor de deur en onderzoekt de patiënt. Gelukkig is er op het eerste gezicht niets aan de hand. Later maar bij de eigen huisarts melden. Tot nu toe weet ik niet hoe het nu is. Afwachten maar.

Ik rij in de auto terug via de verbindingsweg tussen de twee plaatsen. Best geschrokken en gedachten malen door mijn hoofd. Terwijl de ondergaande zon het Drentse landschap streelt hoor ik op de radio "Op fietse" van Skik. Ik kan de plaatsen die Lohues in het lied bezingt voorbij zien glijden terwijl ik er langs rijd. Ik heb de banden vol met wind.. en besef dat ik niks te klagen heb, ook al doe ik soms dramatisch. Een moment van relativering, het kan erger... Maar van samen eten is niets gekomen, dat houden we tegoed.

Ontmoeting en taart

Dinsdagavond, ik ben vrij, en ga even naar de Super om de hoek. Eerst kom ik stagiaires (collega's) tegen die me met een leeg bierkrat zien slepen. De nodige opmerkingen worden uitgewisseld. Na wat geklets vervolgen de "jonge honden" hun weg. Ik wissel het lege krat in voor een vol en sleep het naar mijn fiets. Daar staat een scooter "fout geparkeerd" en ik moet een omtrekkende beweging maken om het krat op de pakjesdrager te krijgen. De eigenaresse van de scooter is bezig een taart zo veilig mogelijk op de scooter te krijgen, d.w.z. op de treeplank samen met een tas vol boodschappen. Ze maakt excuses voor haar onhandige parkeren en ik zeg dat het niet uitmaakt, en vraag of ik kan helpen. Ze geeft me een stralende glimlach als beloning en schudt nee. Ik zie het geheel met angst en beven aan.. Na wat heen en weer gepraat zegt ze dat ze vlakbij moet zijn, en dat ik voorzichtig aan moet doen met dat krat. Ze stapt op haar scooter en ik volg haar met mijn geïnteresseerde blikken tot ze verderop stopt.
Ik rij haar niet achterna maar ben van plan te kijken of ik haar vaker tegenkom, een voorzichtige flirt omtrent een taart is leuk, maar slechts een eerste stap...

Het Lot

Hij is gevallen! Al dagen kijk ik angstig naar de lucht, want de straatprijs is in mijn wijk gevallen. Joepie, eindelijk rijk, zou je denken.. Nee dus.. Mies heeft geen lot, misschien uit verkeerde bezuinigingsdrift.. Nu is mijn postcode aan de beurt. In mijn dromen zie ik mijn buren al verlekkerd naar villa's kijken.. M. heeft twee loten. De eerste kapers zijn al op de kust en er wordt over Mecedessen gepraat. Het lot heeft iets anders voor mij in petto denk ik. Ik ben niet goed in rekenen, en kansberekening is al helemaal een opgave. Hoe groot zou statistisch de kans zijn geweest dat hij in deze wijk viel?? Er zijn een hoop mensen die in deze wijk op de rand van het minimum of daaronder werken, laat ik me troosten met de gedachte dat zij het goed en misschien wel beter kunnen gebruiken, want zo slecht heb ik het niet. Toch..pootjebaden was lekker geweest..

Verjaardag in de Blauwe Hand

Ook ik zal een stukje bijdragen over het feest gister. De reis ging naar "Blauwe Hand" waar oma haar 92e verjaardag vierde temidden van een steeds verder uitdijende familie. Voor de nodige misverstanden daaromtrent is uitvoerig verslag gedaan door mijn bloggende (schoon) familie.

Het was goed van eten en drinken en we waren er op tijd. Leuke entourage, veel water eromheen waar ik alleen vanuit de auto iets gezien heb, maar wat naar meer smaakte. Ik heb het plan opgevat om als het lekker weer is eens richting Giethoorn af te reizen, en iets leuks te ondernemen zoals bijvoorbeeld een rondvaart onder leiding van een 7 talen sprekende gids, zodat ik mijn roestige Japans wat kan opvijzelen :-)
Onderweg naar de blauwe hand tussen twee meren doorgereden, waarvan de "native" in het gezelschap (m'n moeder) kon vertellen dat het de Beulaker- en Belterwiede waren. Ze wist zelfs stellig het verschil te kunnen zien.. Ze is er opgegroeid, ik zal het moeten geloven, voor mij ziet elk water er eender uit. Op de gewetensvraag of ik het verschil tussen het Paterswoldse- en Zuidlaardermeer zou kunnen zien moest ik het antwoord schuldig blijven. De ligging is me bekend, maar als je aan de oever staat denk ik dat ik het verschil niet zou kunnen zien..

Computer

Dit wordt een technisch verhaaltje, maar zoals jullie weten ben ik de techniek aan het ontdekken. Een jaar of zes geleden heb ik deelgenomen aan een PC privé project. Het geval staat hier nog steeds. Inmiddels enigszins ge-update met wat meer geheugen, maar ook dat blijkt niet genoeg te zijn. Bij een plaatselijke computerboer hebben ze een systeem voor € 359,- in de aanbieding, zonder software e.d. maar mèt DVD rewriter en de nieuwste snufjes. 160 Gb harde schijf, ik krijg 40 amper vol.. Vandaag maar eens bij de zaak langsgeweest http://norrod.nl en advies gevraagd; nieuw intern geheugen van 1 GB aanschaffen in plaats van de 384 MB die ik nu heb? Ja meneer, maar dan moet u ook 'n nieuw moederbord aanschaffen, dat komt in totaal op rond de 200 euri en dan hebben we het nog niet eens over de processor. De aanbieding was vandaag nog geldig, terwijl ik het over maart heen wilde tillen en er een deel van mijn vakantiegeld aan wilde besteden..Helaas, na vandaag is 'ie 30 euri duurder..nog geen onoverkomelijk probleem, maar beter nog wat doorsparen. Voor het installeren heb ik mijn "mannetjes" wel om met de verzekeringsreclame te spreken..

Kabeltjes enzo

Ik heb iets met kabeltjes.

Lezers van deze blog lazen mijn trots toen het me lukte om bij mij en bij M. een nieuw modem te installeren. Ik vind dat als je een stereo TV hebt, het geluid ook stereo moet zijn. De TV is het probleem niet. Mijn stereo installatie wel. Aangeschaft en afgeregeld in 1991, toen ik op mezelf ging wonen. Heb inmiddels steeds meer apparaten gekocht en de techniek schrijdt voort natuurlijk. Weet nog dat ik destijds cash betaald heb omdat er nog geen pin-automaten bestonden. Heerlijke nostalgie, vrijdagavond alle kleingeld bijelkaar schrapen om maar uit te gaan..

Nee, de stereo leeft nog, dit is geen "in memoriam". Ik heb moeite met de overbrenging van TV en video (jaja die heb ik nog) naar de stereo. Daarbij moet je denken aan plugjes, scartkabels en snoeren. Opeens deed box links amper meer wat. Ook de DVD deed niks meer.

Vol goede moed dook ik achter het stereomeubel, kreeg het niet voorelkaar.

W. gebeld. Hij zou het wel ff regelen. En inderdaad, de DVD werkte weer, volledig stereo.

Gisteravond viel de video weer uit, één kanaal over.. Ik heb de indruk dat het aan de scartkabel ligt..Nu het zondag is haal je natuurlijk nergens zo'n ding.. Morgen vrij, maar even kijken.

Toch is zoiets erg frustrerend voor iemand die de techniek begint te ontdekken..

Heb toch al wat met kabels.. Op het werk een monitor weer aangesloten d.m.v. het vastzetten van plugjes. Niet onbelangrijk, en op advies van de helpdesk. Krijg ik een mailtje van de "coördinator" die me wil vertellen dat het niet mijn taak is daarmee te klooien.. Hij meent te hebben geconstateerd dat door mij de voordeur van het bureau niet meer dicht kon.. Ja, ìemand moet het gedaan hebben.. Te zot voor woorden want daar kan ik niet eens komen :-)

De toonzetting is schoolmeesterig en even wil ik een bijtend cynisch mailtje terug sturen maar hou me in en vraag om persoonlijk contact, dat niet komt natuurlijk.. Laat ik het maar waaien..er zal iemand dingen hebben geroepen, zoals de cultuur daar nou eenmaal is. Op essentiële vragen krijg je geen antwoord maar op kleine lulligheidjes worden scheppen zout gelegd. Misschien hebben de kabeltjes zich tegen me gekeerd??

Zo, dat is eruit.. maar nu heb ik nog steeds geen oplossing voor het geluidsprobleem.. Dan maar DVD kijken..mijn Stargate verslaving steekt de kop weer op, bij de videotheek weer een paar afleveringen van seizoen 6 gehaald, totdat A. de volgende keer weer naar Drenthe komt met de complete box.. Dus maar bankhangen, 't is toch te koud buiten..